pomgedichten.nl

Merik van der Torren laat de bovenbuurvrouw snoeien – een dankjewel voor Donna én Nesrin in het zonnetje

op de foto zien we de amsterdamse dichter merik van der torren. met een snoeischaar in beide handen. voor het hondje van de dichter resteert een wijsvinger van de linkerhand. 9 vingers snoeischaar, 1 vinger hondje. ik heb te doen met het hondje. hondje wil aandacht maar krijgt geen aandacht – nauwkeuriger gezegd – de struik en de snaar nemen samen 9 delen aandacht van de tien, hondje slechts 1 deel aandacht. maar 1 deel aandacht is geen aandacht zien we hondje denken op de foto. hondje wil niets maar dan ook niets te maken hebben met de sloopwerkzaamheden van merik.

en merik? merik lijkt in toenemende mate vrolijkheid uit te stralen. weer een tak en weer een bes. de zilveren trap richting 1 hoog belooft een enorme snoeipartij te gaan worden met als beloning naar wij hier vermoeden een kopje koffie met een glas grandmarnier aangereikt door de buurvrouw van merik door het open raam wanneer het kozijn is bevrijd van al die wrede en opdringerige takken, bossen, bessen en ander groen goed, die buurvrouw het zicht op de werkelijkheid ontnamen.

en het hondje? het hondje kan geen trappen lopen. zal steeds maar weer nieuwe bessen, bladeren, takken en ander snoeigoed als neerslag moeten ontwijken onderaan de trap als de dichter in de weer is richting buurvrouw, koffie en grandmarnier. conclusie moet haast wel luiden – dichters hebben het goed, hondjes minder.

Hoi Pom,

Mijn huishoudelijke hulp Nesrin die al meer dan twintig jaar voor me werkt, inspireerde me tot dit tekstje, voor pomgedichten, groet, Merik

**Voor Nesrin**

Uit mediterraan gebied gevlogen,
uit witte huizen en blauwe zee,
waar vijgen in de zomerzon rijpen
en jij de tango danste op voeten
van vele ritmen,

naai jij het knoopje op mijn vest
zuigt het stof uit de naden van het oude huis

en het aanrecht gelapt,
de vloer gedweild,

gaan we in de nieuwe dag
op de lange witte weg.

*Merik van der Torren, 29 oktober 2019*

JOLIES HEIJ mooier dan in welke column dan ook: “we hunkerden naar vaste grond, je zei, het wordt al later…”

Pom, mein Liebster,

ik moet je helaas de column voor deze week schuldig blijven.
Jan Bulsink en ik hadden vanavond een zeer geslaagde eerste editie van ons podium Amerswoord en daarna ben ik met Peter Posthumus aan de rol gegaan.
Het verslag van onze perikelen tref je aan in het volgende gedicht.

**manieren van afscheid, middelen van vertrek**

we liepen in de groeven van de stad, ramen van lucht
sloegen ons gade, de pont lag vast aan de overkant

en onze voeten waren niet van water, we hunkerden
naar vaste grond, je zei, het wordt al later

nog even en wij zijn vergeten in het schuim, de vaart
der dingen, maar ik was altijd gesteld op het duister

van november, de rivier met dakpanzilver geplaveid
we bestelden liefde maar kregen geen gehoor

de pont kwam alsnog om de knarsende stilte te verbreken
doorkliefde je spiegeling in het water, de herinnering

werd ondergedompeld in stationsgeluiden, hier
staat het afscheid recht overeind en vertrek is in

de treurnis van neonbuizen, altijd moet er iets
in beweging worden gezet, want stilstand is brak water

en gaan een rivier, je duwde je fiets voort, het stuur
stak in mijn rug en ik vreesde je nooit terug te zien

maar jij komt met het seizoen, als de regen het geweten sust
het hart doet smelten en ik tegen je praat

als een oude bekende, als de boom die uit zijn wortels groeide
maar toen ik wegkeek was je fiets verdwenen

Jolies Heij

Rik van Boeckel op zijn Helsinki’s

Hallo Pom

Hier mijn poëtische samenvatting van de Womex, de wereldmuziekbeurs in Tampere die ik als muziekjournalist heb bezocht voor MixedWorldMusic. Ik stuur je nog een foto van het meer bij Pispala en op Facebook kun je ook het nodige vinden.

Groeten,

Rik

**De tijd in Tampere**

De reis langs muzikale landschappen
van Letse vrouwenzang naar Georgische snaren
van Kaapverdisch heupwiegen naar Estonische bosvrouw
zoveel dat het in oren ogen hart en hersenen duizelt

de tijd in Tampere vliegt als een snarenwonder voorbij
tot de kamantcheh maestro uit Teheran zijn wereld bestrijkt
ingetogen en expressief de wonderen bespeelt
muzikale vertellingen en dansende Colombianen begroet

zo verhaalt de Finse violiste van haar fietstocht
door ‘t merenland speelt de nickelharpa met ‘t hart
bezingen Gnawa vrouwen de heiligen van de woestijn
haalt de Cubaanse nimf de Yoruba goden aan

neem ik deze veeltalige muzikale verhalen mee
naar het meer van Pispala dwars door de sneeuw heen
ze tillen het avondduister van de trein naar Tikkurila op
tot aan de Rautatieasema van Helsingfors.

Rik van Boeckel
28 oktober 2019
Helsinki

BEUMKES aan de avant garde – mens en melodie op de maandag

Aloha Pom

Gedachte

Steden worden gebundeld door feromonen
steden braden in de bedrading van een zon
steden betoveren zichzelve
steden waaronder mijn oude nachtmot Rotterdam
slaap de slaap der wijze slapen
slaap de onrust uit de onbekende dag
slaap voor wat je niet wenste te horen
slaap de oren uit je kussenrug
sloop dat tragisch hopeloze
loop morgen naar vandaag
loop en laat alle antwoorden
vraag goede mensen alles
vraag kwade mensen alleen
het allermooiste.

Probeer. Meer heeft zichzelf niet nodig
geef een goed oog door
voorzie het
breder
nog met blij.

Muziek: Binder & Krieglstein – Piraten https://youtu.be/jy5-CUQtQ60

Liefs
Karin

FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele alles verscheurende vierkante-centimeter-pijn trofee op pomgedichten – Petra Maria zilver en Marten Janse brons – van harte!

Marten Janse – Ik heb gebeden om een korrel zand
Petra Maria – alles is groter met jou ook pijn
Frans Terken – Niet meer de stem van een vermiste dochter
Rik van Boeckel – Je zegt dat reizen deugdzaam is
Anke Labrie – als zij haar dode kinderen streelt
Cartouche – op zijn Vasalis
Jolies Heij – de regen zingt vreugdeloos zij leve hoog

en als de juryvoorzitster deze week treedt op – als vanouds – de zeer gewaardeerde Jeanine Hoedemakers

–>
ik las het gedicht van Babak Amiri en vind het prachtig. Het ziet er naar uit dat, sommige dichters in elk geval, zich er door hebben laten inspireren.
De edelmetalen hoeven niet moeilijk te zijn denk ik want er steken drie dichters boven de rest uit en dat zijn Marten, Petra en Frans. Petra verdient zilver, Frans goud en Marten brons.

wie wint de enige echte virtuele alles verscheurende vierkante-centimeter-pijn trofee op pomgedichten? het thema zal niet verbazen – een en ander naar aanleiding van de prachtige reactie van de dichter babak op het gedicht van webmaster – aan de orde is de pijntrofee – die pijn van nu en nooit meer. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regel s is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.