pomgedichten.nl – Pagina 200 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Karin Beumkes: “Zo komen spoken in dit huis heeft hij gezegd / er was nog knoflook, hij bond een bosje aan de deur,…’

Zo komen spoken in dit huis heeft hij gezegd
er was nog knoflook, hij bond een bosje
aan de deur …

Dear Pom

Iedereen heeft herinneringen, verbonden aan de plaats waar je vandaan komt. Het maakt je niet bang, het vormt je, maar sommige dingen moet je eigenlijk wel vergeten. Ik was een kwetsbaar kind in een doodstil gehucht bij de zee en de duinen.
Liefs Karin

**Habitat**

Mamma went gelukkig weer
aan verse papageuren;
jenever, oude motor, slapen met de teddybeer
oksel in de avond.

Dan moeten ze lachen om de bandenpech
van gisteravond, en daarna het verboden glaasje draaien.
Zij heeft geroepen in de nacht
hij wilde dat het overging.

Zo komen spoken in dit huis heeft hij gezegd
er was nog knoflook, hij bond een bosje
aan de deur, spoelde bij de kraan
zijn mond met gorgelwater.

Het ouijaspel werd scrabble
en in het draaiglaasje goot hij een drankje
daar was het glaasje voor bedoeld.

Karin Beumkes

Muziek: **Sandra Kim – J’aime la vie** https://youtu.be/AxWxqisw4_g

Pieter Stroop van Renen wint de enige echte virtuele – vrij naar een Meander interview met een wijsneus – dichters kennen een eigen werkelijkheid – trofee op pomgedichten punt nl

na de reis terug uit Berlijn in het overwegend rustige dorpje aan de noordzee – we noemen het al eeuwenlang amsterdam – genietend van de werkelijk prachtige bijdragen van hele bijzondere dichters – dichters dank jullie wel – en vanmiddag na de vaste maandagbijdrage van Karin Beumkes hier op de site – doen we het nog eens dunnetjes over met een drieluik van ANKE LABRIE – is het aan mij de eer om eremetaal uit te reiken. ik houd het bij goud! goud voor het de lezer innemende en zo originele gedicht van
Pieter Stroop van Renen
– onder zijn gedicht leest waarom – van harte Pieter!

<!-} –>
Toch wel fijn dat Pieter de weg heeft gevonden naar de pomgedichten zondagochtendwedstrijd. hier in Berlijn glimlach ik om het zeer geestige gedicht van deze dichter. je moet altijd als dichter oppassen dat je niet de cabaretier uithangt. in dat vak zijn cabaretiers nu eenmaal meer bedreven. maar hier wordt geestigheid toch echt verbonden met een knap staaltje dichtkunst. Pieters performance in Café Eijlders vorige maand was ook al zo sterk – en zijn optreden deze week hier op de pom niet minder. zo een gedicht dat de dichter na aan het leven staat. dat is een vorm van light verse en indrukwekkend origineel. dichters aller landen pas op uw woorden.

met een antwoord van Vera van der Horst
Rik van Boeckel: hij fluistert zijn zinnen de hemel in…
Max Lerou: Ik ben een winterdichter
Frans Terken: water verplaatsen tegen de golven in
Pieter Stroop van Renen: door een vrouw bedreigd – herstel: door een gedicht
Cartouche: zo zie ik ons – het liefst elke dag een ‘minuut’

https://meandermagazine.nl/2021/10/poezie-kent-een-eigen-werkelijkheid/?fbclid=IwAR3qRaalh3mY6onGAsy2iDj5am0y9J_OGuxQTanwOmD5DhXiDzOArmIUWFk

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een Meander interview met een wijsneus – dichters kennen hun eigen werkelijkheid trofee op pomgedichten punt nl?

altijd op zoek naar een werkelijkheid die er toe doet – zo zijn dichters. we lezen het elke week heel graag hier op de site – wat is uw werkelijkheid? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. (de uitslag zal maandag bekend worden gemaakt)

**dichter**

natuurlijk weet ik
wat ik (…)
je deed

hoe de wereld
anders was (…)
naast me

hoe je uitkeek
naar (…)
vul maar in

alles
omarmde
zelfs (…)

maar ja
het leven is geen (…)
carnaval

en een dichter niet echt
een (…)
nee echt niet

daar zijn ze
niet voor in de wieg
gelegd

maar weerstaan zal ik je niet
je tover pracht aan woorden
maar ook wie je bent hoor

pom wolff

**dichter**

natuurlijk weet ik
wat ik nagelaten heb

hoe de wereld
anders was geweest
als ik je had toegelaten

hoe je uitkeek
naar ook maar enige aanmoediging

alles
omarmde
zelfs (durf ik niet te zeggen)

maar ja
het leven is geen lolletje

en een dichter niet echt
een versierder
nee echt niet

daar zijn ze
niet voor in de wieg
gelegd

maar weerstaan zal ik je niet
je tover pracht aan woorden
maar ook wie je bent hoor

Vera van der Horst hahaha dank je wel lieve vera voor de antwoorden op de niet gestelde vragen. de laatste strofe geldt jou zeker – waarom zou ik ook jou moeten weerstaan – en zo heel vaak ook je mooie woorden hier in de ‘wedstrijd’ en wie je bent zal ik niet vergeten.

**De maanfluisteraar**

De maan hangt hoog en licht
kraters luisteren naar de stilte

op het platform fluisteren woorden
op het ritme van de zachte wind

de maanfluisteraar heft zijn armen
naar de lichtende herfstige hemel

kosmische energie daalt langzaam neer
in zijn door ritmes gedragen handen

de levenslijn sluipt verder in seconden
overdenkt de dagen en weken achter hem

de maan kijkt rustig toe en zwijgt
hij fluistert poëzie zij stijgt en stijgt

het ritme van de natuur bonst op zijn hart
hij fluistert zijn zinnen de hemel in.

Rik van Boeckel
Terra Aguila. Ibiza
21 oktober 2021

<! –>
rik zit lekker op Ibiza. op FB zijn de foto’s te bewonderen. van hoog tot laag, van de zon en de maan – het leven, de jaargetijden, de natuur, de kosmos, de poëzie en de ritmes – ze doen allemaal mee om van een gedicht een echte rik van boeckel te maken – zo schept een dichter een bestaande werkelijkheid en vormt deze tot een rik van boeckel universum zonder weerga.

**Ik ben een winterdichter**

Bij mooi weer verblijf ik aan de zeereep
Noem mij zomerhedonist

De stad de mensen en de zee
Het zijn de bronnen waaraan ik mij laaf

De mensen merken wel eens op dat ik zo weinig over de liefde schrijf
Het klinkt als een verwijt

Ik vertel ze dan dat harde woorden ook van liefde kunnen zijn
zoals gesteente soms zacht

De stad brult meerstemmig
Eenstemmig klinkt het

De zee wacht
De zee ruist

ml

<!–>
Max Lerou voor al uw dichtwerkzaamheden! hahaha. rekent de winterschilder halve prijzen – bij Lerou is geen korting te verkrijgen op poëzie. en zo hoort het ook. exclusief geschreven, exclusief geplaatst en alleen voor de poëzie- liefhebber toegankelijk. harde woorden van de liefde die in een vorm van contemplatie de weg vinden aan het einde van dit gedicht.

**Invulling**

Kijk of je steeds meer invulling
kunt blijven geven
roept de coach op de racefiets
vanaf het jaagpad

makkelijk praten met wind in de rug
terwijl de spanen met moeite
water verplaatsen tegen de golven in
kromt de rug dan knikken de knieën

de dijk bevolkt met een colonne fietsers
roeiers trekken zich bijna uit elkaar
halen nog eens heel diep adem
alsof het dan genoeg ingevuld is

de wandelaar loopt maar in de weg
gaat als er weer een bel klinkt even opzij
twee stappen vooruit en een achteruit
de invulling van een springprocessie

© FT 23.10.2021

<!–
–>
alsof Frans een wandelingetje heeft gemaakt langs de Amstel – daar kom je deze tafereeltjes tegen. door de dichter zorgvuldig in de strofen geplaatst – frans heeft natuurlijk op een bankje ezeten langs de amstel in de zon. de poëzie voltrekt zich voor zijn neus – in bloed zweet en tranen de werkelijkheid.

<!–
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een Meander interview met een wijsneus – **dichters kennen hun eigen werkelijkheid** trofee op pomgedichten punt nl?
altijd op zoek naar een werkelijkheid die er toe doet – zo zijn dichters. we lezen het elke week heel graag hier op de site – wat is uw werkelijkheid?

**Verdraaid**

mooi zoals jij mij dacht
in die verlate avonduren
hoe we ons helemaal gaven
– what’s up liefde bedreven –
in brief en videochatbericht

ansichten van azuur en zee
golven die langzaam komen
aanrollen, zand uit ogen spoelen
de horizon nader brengen
tot alles op zijn kop

jouw buik mijn mond
je lippen de mijne, hoe we ons
bovenhalen in elkaar verslikken
en verstrikken – de wereld
terugbrengen van knoop
tot knop die op springen

zo zie ik ons – het liefst
elke dag een ‘minuut’

23-10-2021
Cartouche

Cartouche schetst op zijn eigen wijze zijn werkelijkheid. altijd is zij aanwezig – de ondoorgrondelijke schoonheid die hem elke week weer opnieuw voor existentiële levensvragen stelt. altijd weer wordt er ook iets van een afrekening meegegeven aan de woorden (verslikken/verstikken) en altijd weer is er ook sprake van iets van een conclusie: zie daar hoe het leven is, we doen het er maar mee – we moeten wel. de lezer weet hoe mooi het leven (én haar lichaam) kan zijn en hoe verstikkend evenzeer het samen zijn. de werkelijkheid van de dichter is ook die van de lezer.

lekker heksen met Yvonne Koenderman

**A wind has blown the rain away and blown the sky away and all the leaves away, a**nd the trees stand. I think, I too, have known autumn too long.
(EE. Cummings)

Het is al weer vrijdag, en we beginnen bijna aan de laatste week van Oktober. In huize Koenderman misschien wel de drukste, maar ook de gezelligste van het jaar. Er zijn 2 verjaardagen die gevierd gaan worden en er wordt hard gewerkt aan Halloween. Voor velen een commercieel gebeuren wat overgewaaid is uit Amerika, maar hier al een traditie van 20 jaar, wat begon toen we nog in Hoek van Holland woonden en druk mee deden met opzomeren, eerst met onze eigen straat, maar Halloween werd een kinderfeest wat zich over meerdere straten verspreide en kinderen liet rond rijden in spooktaxi’s tussen enorm mooi ( lees eng)versierde huizen, waar vooral de ouders los gingen om een link te maken tussen horror en leuk eng. Halloween in de omgeving waar ik nu woon is duivels, maardat mag de pret niet drukken, zeker niet nu onze middelste dochter haar verjaardag op 31oktober wil vieren omdat ze op de dag zelf met haar vriend in Parijs zit.

We maken er dus een themafeestje van en voor het eerst sinds jaren lopen er weer monsters, heksen en spoken door het huis en de tuin, dus halen we alles uit de kast wat we in 20 jaar opgebouwd hebben en maken er nog wat bij, om de komende dagen het huis langzaam om te toveren tot een echt spookhuis in de bijbelbelt. 31 Oktober valt op zondag dus ik hoop dat ons feestje de kerkgangers die s’avonds in optocht naar hun kerk gaan niet triggeren tot niet kerkelijke gedachten als de geesten brullend over het raam vliegen, maar ik vermoed dat we hooguit een tijdje weer niet aangekeken worden. Ach, daar missen we niets aan. Hmmmm ik denk dat het tijd wordt voor een digitale uitnodiging. ik heb nog een oude die ik misschien kan bewerken. jongens ik heb het druk en ga verder. geniet allemaal op jullie eigen manier van deze laatste Oktober week.

Yvonne Koenderman

de donderdag op pomgedichten punt nl – VON SOLO stilte opgevuld door de stiltes van SERAPHINA HASSELS: ondermaans, koanistisch met natte wangen – hoe lossen we VON SOLO op? in SERAPHINA!

VON SOLO liet zojuist weten – een van de prijswinnaars te zijn op de Dutch design week en dat daar op gedronken gaat worden. de donderdag een keertje zonder VON. van harte! gelukkig hebben we de stiltes van SERAPHINA nog.

gisteren publiceerden wij hier een hele heftige stilte van de dichter van nachthonger – hieronder nogmaals als derde afgedrukt. hoe los je VON SOLO op – antwoord: in SERAPHINA!

**Het ondermaanse**

Buiten draait
de aarde donker
Grote beer boven
witte hond daar onder
snuffelt herfstgeur

Geluidloos zwevende jager
in de vallei
echoot traag
omhoog
roep
bevestigd stilte

*********

**Koan**

Vrij
wil ik zijn
de taal van het leven
spreken
woordeloos

Stil
wil ik zijn
zonder geruis in gedruis
luisteren
gedachteloos

Een cirkel
wil ik zijn
de volheid
de leegte
eindeloos

Als een koan
zijn

hopeloos

*********

**Vlakke lijn**

Verdoofd
belde ik nog een laatste keer
om je zachte stem te horen

Ongeloof dat jij nu weg was
stuurde ik nog één bericht
met mijn laatste vraag

Ik wachtte eindeloos

Alleen met
de stilte
van de vlakke lijn

Ik zwaaide naar de hemel
wang nat zonder regen

Seraphina Hassels

deze woensdag vandaag met Merik van der Torrens Betty én met… de stilte van Seraphina Hassels: ‘Ik zwaaide naar de hemel – wang nat zonder regen…’

‘Ik zwaaide naar de hemel – wang nat zonder regen’

een fijne verrassing vandaag op pomgedichten punt nl -een inzending van drie stilte gedichten door Seraphina Hassels – mede organisatrice van de Eijlders dichtmiddagen in 020 – voor de afgelopen zondagochtendwedstrijd – zoals de die hards weten sluit de zondagochtendwedstrijd op zondagochtend – elke zondagochtend om 10 uur 30. dichters worden gevraagd een gedicht in te zenden. Seraphina pakt het anders aan – gewoon drie gedichten insturen op de dinsdagavond. blij verrast dus uw webmaster – we hebben op de pom 3 Seraphinaatjes en we kiezen er een uit vandaag. een prachtig gedicht – het thema was stilte zondag – nu zijn we even stil op de woensdag – onder Seraphina leest u Merik van der Torren over zijn hondje. het beestje komt zo langzamerhand in hogere sferen.

**Vlakke lijn**

Verdoofd
belde ik nog een laatste keer
om je zachte stem te horen

Ongeloof dat jij nu weg was
stuurde ik nog één bericht
met mijn laatste vraag

Ik wachtte eindeloos

Alleen met
de stilte
van de vlakke lijn

Ik zwaaide naar de hemel
wang nat zonder regen

Seraphina Hassels

***Voor Betty nr. 11***

Je kijkt me weer heel filosofisch aan, Betty;
zit baasje wel in Wu Wei, het goddelijk nietsdoen
of neemt hij dan te veel wijn ?

Heb je de tijd lekker in je mand te rusten
of moet baasje met je wandelen,
natuurlijk naar Bar Baut voor de volgende borrel?

Merik van der Torren

pom wolff met een woord van troost

**een woord van troost**

welnee er is niets mis met je
het is als stoppen met roken
je moet er niet over praten
dan roep je het roken weer op

zo is het ook met de liefde
die te ver is gegaan
te ver in je heeft kunnen doorvreten
steeds maar weer dat hoe en wat

en waarom en toen en ooit
en of het toch nog
weg dat papier in je hoofd
met de lijnen en de pijltjes

naar het verleden het heden en de toekomst
dat er mooie muziek is
weer een mooie dag zal zijn
en herhaal wat je moet herhalen:

ik ben te mooi
om niet om mezelf te geven
én
dat wij je mogen weten

pom wolff

voor Jana Berenová – ‘nu ben ik gewoon iedereen kwijt…’ – ‘alles maar dan ook helemaal alles’ – voor de verjaagden uit de wanhoop

…

**voor Jana Berenová**

het moet wel ergens over gaan
als je schrijft
het is waarom ik
tegen opsommingen ben

opsommingen verdunnen
het leed op zich
niet onder ogen willen zien
ze zijn wat ze zijn ze zijn laf

het is ook waarom
verjaagden uit de wanhoop
opsommingen laten
voor wat ze zijn

een land moeten verlaten
en een nooit meer weerom
het verhaal van je ouders
is meer dan genoeg

pom wolff

https://www.vpro.nl/programmas/ovt/speel~PREPR_RA1_16640353~het-spoor-terug-vreemde-klanken~.html

Karin Beumkes in Mens&Melodie op de maandag: ‘Ik heb altijd gedacht dat de dood een vrouw moest zijn, in ieder geval een lieve vrouw die goed voor je zou zorgen als het toch zover kwam.’

Dear Pom

Op een druilerige zondagavond wist ik opeens weer waar ik stond. In ieder geval zonder vader. Ik heb altijd gedacht dat de dood een vrouw moest zijn, in ieder geval een lieve vrouw die goed voor je zou zorgen als het toch zover kwam. Als je werkelijk niets te verliezen had en je ging naakt, alleen. Dit gedicht is voor hem.

Liefs Karin

**Kosmische beleving**

Vadertje heeft in bed geplast
blauwe konijnen houden de wacht.

Als je de tijd vergeet dan ben je thuis
De dood is een vrouw die rammelt met vleugels.

Vadertje blaast in de wind.
De morfinepomp bonst doodop als het hart.

Overal lachen de bomen in het groen.
De dood is een vrouw die rammelt met sleutels.

En geesten houden van zingen.

Karin Beumkes

Muziek: **Grace Slick – Dreams** https://youtu.be/bv98M7iZwAI

Gerrit is dood. de zaanstreek huilt – maar ook wij van pomgedichten punt nl

https://www.deorkaan.nl/gerrit-is-dood/?fbclid=IwAR0z0xH0Ong0Rw4jUDVZnAJxtwVd__X9rGc50W1n1gCLIt3Lsy4dBSbaifw

wij wensen de familieleden van Gerrit heel veel sterke bij dit grote verlies voor de familie en voor de gehele zaanstreek. ik leerde een beminnelijke man/dichter kennen in 2010 bij het door Max Lerou toen in dat jaar gewonnen zaans dichtersfestival. later schudde ik hem vaker de hand bij zaanse dichtgelegenheden. een man uit een stuk met een hart voor alle medemensen om hem heen – en voor de verjaagden uit de wanhoop. we missen hem.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: