VON SOLO – boze en vurige tongen tongen én beweren dat VON SOLO op pomgedichten punt nl op de donderdagen weerom keert
Merik van der Torren: Maurice jij zweeft als een lentebries door de buurt
jij
zweeft als een lentebries door de buurt
Hoi Pom,
aan het begin van deze maand overleed de geliefde buurman Maurice. Ik schreef deze tekst voor hem. In de bijlage. Voor pomgedichten, groet, Merik
Voor Maurice
Hoe lang geleden, ooit,
dat je de Stadionweg behoedzaam overstak
en in mediterraan eetcafé Traffic
een capuccino bestelde.
Je zei niet veel, een keer
hele verhalen over je dochter,
die ik niet helemaal volgde
na mijn vierde droge witte wijn.
Nog voor de crisis sloot Traffic
voorgoed de deur en jij
zweeft als een lentebries door de buurt,
opgeheven van aardse zwaarte,
de bladeren aan de bomen ritselen het,
de vogel zingt het.
Merik van der Torren, 16 mei 2021
Ien Verrips stevig aan het vergeten geslagen
laat me vergeten
dat je bent verdwenen
afgedaald vergaan
je stem je streling op mijn huid
zelfs je schaduw opgegaan in rook
laat mij je vergeten
schuldeloos vergeten
Ien Verrips
eilanddichter Texel Roop- zet webmaster pomgedichten punt nl in het zonnetje – eilanddichter volkomen de weg kwijt
de eilanddichter Texel die ze daarachter ook wel ROOP willen noemen heeft er zijn best op gedaan. een cursus sociale omgang in 35 wekelijkse te volgen lessen heeft vruchten afgeworpen. les 30: ‘hoe feliciteer je iemand met zijn of haar verjaardag?’ met een voldoende afgesloten. de eilanddichter schrijft: ‘hiep hiep’. nou keurig hoor.
uiteindelijk heeft de cursusorganisatie aan de dichter geen diploma kunnen uitreiken. dichter heeft slechts 1 van de 35 lessen met een voldoende kunnen afsluiten. lezen we in het rapport van de eindexamen commissie – daar komt bij dat dichter niet meer de dingen en de mensen uit elkaar houdt, in een zeer ernstige mate vergeetachtigheid toont, met name in zijn poëtische werken of wat daar voor door moet gaan. dichter begint vaak aan een gedicht maar de eerste regel is nog niet helemaal uitgeschreven of dichter weet al niet meer waar ie mee bezig is. aldus het eerlijke rapport van de commissie eindexamen sociale omgang. ook in een van de hoogtepunten van eilanddichters poëtisch oeuvre – het gedicht ‘hiep hiep’ is de dichters alzheimer direct aanwezig: ‘schat (..) hoe heet ie…’ – ja zo gesteld dan weet schat het natuurlijk ook niet – lezen we in het eindexamenrapport. en was het vandaag of was het nou gisteren vraagt de dichter aan de lezer in de zelfde eerste strofe. dichter is de weg kwijt.
hiep hiep
schat is hoe heet ie
nog jarig vandaag
of was dat gisteren
die zondagochtendmaf
met zijn gedichies
en commentaar verzekerd
die in de vu lag
met terminale guigelton
en met geile woorden
het personeel bepotelde
hij is nu dertig kilo
met pensioen en zijn naam
ben ik kwijt maar als jij hem spreekt
feliciteer hem dan ook van mij
Rp
in amsterdam feliciteren we dichter ROOP met het behalen van de voldoende voor les 30 in de cursus. bij deze felicitatie willen wij wel aantekenen dat het volkomen onbegrijpelijk is waarom de commissie heeft gemeend een voldoende uit te reiken aan de dichter voor les 30:. ‘hoe feliciteer je iemand met zijn of haar verjaardag?’ dichter raakt volkomen verdwaald in zijn eigen eerste strofe – dichter weet niet wie hij dacht te moeten feliciteren en weet ook eigenlijk niet waarom. tijd plaats en persoonsbesef zijn bij dichter volkomen afwezig.
je kunt ook zeggen dichter weet van voren niet dat en hoe hij van achteren leeft. dichter kan beter opgenomen worden en goed verzorgd. een regelmatig dag en nachtritme opgelegd – pilletjes erin tegen alle vermeende angsten in de wereld om de dichter heen. tegen zijn angsten en de wartaal – zo spreekt dichter over ‘terminale guigelton’ – ik heb het even nagetrokken in de medische wereld is de virusvariant guigelton volkomen onbekend en er is ook nog nooit iemand gestorven aan die ziekte.
voorts een slabbetje op dichters schoot tegen het kwijlen bij het voederen.
Karin Beumkes: ‘de toerist betaalt en wenst nog meer …’ – augustus op Texel komt er weer aan
Terwijl op Texel de lamskoteletten op springen staan, moet ik aan een belevenis denken. Mijn eerste huisje keek uit op een schapenwei. De hele lente en vroege zomer hadden de schattige lammetjes de tijd van hun leven, wat er in augustus gebeurde is een ander verhaal. Daarom het volgende dichie en ik hou het graag simpel.
Liefs
Karin
Silence of the lambs
Lammeren bewegen zich als visjes
in een decor van goud en groen
maar in augustus staan de karren klaar
de moeder stoot haar kinderen af
het is een straf om het geluid te horen
het afscheid van een zomer lang
grazen op de Texelse weide
de toerist betaalt en wenst nog meer
ooit liet ik zo een diertje los
het hek was roestig en ik was vrij
om te doen wat een boer nooit zou willen
het hekwerk kraakte – het was volle maan
verzadiging brengt geen goede dingen voort
voor wie het geluid van de lammeren niet wil horen
koop in augustus een oortjestelefoon
of laat je radiootje aan
juist in augustus moet je de lammeren laten gaan
verman jezelf en maak het houtwerk open.
Muziek: Douze points Portugal – https://youtu.be/2hAlp3Khsnk
Yvonne Koenderman aan de wandel en zegt dag wind, dag vogeltjes, dag onzekerheid
De wind waait tijdens de ochtendwandeling met de hond stoffige nesten uit het labyrint, wat zich momenteel nestelt in het hoofd.
Het lijkt op rondjes lopen zonder bij de kern te komen of traplopen zonder boven te komen, maar halverwege te blijven hangen. Je omhoog wentelen langzaam omhoog en soms iets te hard en snel weer terug.
De vogels zingen niet vanmorgen, die nestelen zich in die boom die harder buigt dan goed lijkt bij iedere windvlaag, maar iedere keer veerkrachtig terug buigt en het nest flink laat schudden.
De hond interesseert het niets. Snuffelend loopt hij zijn rondje, alle geurtjes binnenhalen als een wilde haarbal die groter lijkt in de wind dan hij is en stilletjes geniet ik van mijn eigen haar(tjes) die de wind trotseren zonder in de war te raken.
De muizenissen in het doolhof van de afgelopen week waaien in delen als stof op de wind. Iedere vlaag geeft meer ruimte die nodig is na onverwachts verlies binnen het hematologische groepje wat onzekerheid gaf.
Het gaat goed, we wentelen ons omhoog, twee omhoog, drie terug, vier omhoog en komen die onzekerheid te boven.
Yvonne Koenderman
PLOOS is terug op pomgedichten punt nl – maar who de fuck is PLOOS?
PLOOS is terug op pomgedichten punt nl
weliswaar zo af en toe – maar toch – PLOOS terug op pomgedichten punt nl – enige verwijdering is ooit ontstaan op de site tussen webmaster en de grande dame – dat hoeft niet onder stoelen of banken – maar na een nieuwe ontmoeting mogen en kunnen we haar woorden weer genieten op pomgedichten punt nl. zo ontzettend blij waren we en zijn we met haar bijdragen.
who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken. ik geef u hieronder een politieke analyse van Ploos uit 2013 – de toenmalige nederlandse politiek beschreven – het is of 2013 2021 is – zo scherp het analysemes van PLOOS – dat is PLOOS:
‘In de Nederlandse politiek en andere belangrijke sectoren is er sinds een jaar of wat steevast sprake van Een Pakket. Niet gewoon: alstublieft, dit gaan we doen, briefje, envelopje; lees maar.
Nee, groots aangediend, Een Pakket Van Maatregelen. Een Pakket Aan Maatregelen. Een Breed Zorgpakket. Alles zit tegenwoordig in een omvangrijke, vage doos. En denk maar niet dat er een kijkgaatje is.
Pom, die taal, de metaforen, de termen! Dat eeuwige Huishoudboekje Op Orde, Keihard Aanpakken, Keiharde Onderhandelingen, Snoeiharde Afspraken: de retoriek wordt holler en machtelozer naarmate de visie zich verder aan ieders zicht onttrekt. Die (visie) is er wel, maar die moet het hebben van de langere termijn. En daar zijn we allang niet meer van…’
genadelozer kon en kan de huidige politieke armoede niet beschreven.
who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken.
op mijn verzoek plaatste op de site in 2011 het gedicht “Ik weet niet waarom” bij de CANTO OSTINATO – over John – ja dat is PLOOS! ik herhaal:
Gepost door Pom Wolff op 2011/12/26 18:10:00 (1058 keer gelezen)
WP: Simeon ten Holt
Vanaf 1961 raakte Ten Holt onder de invloed van het serialisme. Cyclus aan de waanzin (1961) was daarvan de eerste uiting. Tevens publiceerde hij artikelen in het tijdschrift Raster. In de jaren zeventig zwoer Ten Holt de seriële methode af. Hij werkte vervolgens jarenlang aan Canto Ostinato dat hij voltooide in 1976 en dat veel succes opleverde. Volgens dezelfde op herhaling en tonaliteit gebaseerde gedachte ontstonden in de loop der jaren meer lange pianostukken: Lemniscaat (1983), Horizon (1985), Incantatie IV (1990) en Méandres (1999). Ten Holt noemde de stukken afspiegelingen van zijn eigen innerlijk, in tegenstelling tot de formalistische werken die hij vóór Canto Ostinato schreef.
Uitvoeringen van de werken waren niet zelden totaalevenementen waarbij zowel de pianisten als het publiek elkaar, vanwege de mogelijkheid om een stuk uren te laten duren, aflosten. Een uitvoering van Lemniscaat in Bergen nam bijvoorbeeld bijna een etmaal in beslag. Het stuk werd op diverse ongebruikelijke locaties uitgevoerd — onder meer in de hal van het Rotterdamse Centraal Station. In 2007 verzorgde pianist Jeroen van Veen met zijn ensemble een uitvoering van Canto Ostinato op vijf Fazioli concertvleugels in Station Utrecht Centraal.
Ik weet niet waarom
ik zou niet weten waarom ik schrijven zou
heb ik
John, heb ik niet ooit geschreven, vraag ik hem, ik weet hem soms nog mijn man,
als hij me kan vinden en ik mezelf en mijn bril
mijn hele ik en dan de rest ervan kijkt naar hem op en vraagt even of ik het ware
heb ik echt geschreven lieve John?
ik hoor zijn antwoord zittend in het zand dat alleen mijn hand zich nog herinnert, waarheen hij me meegenomen heeft
maar ik weet niet waarom
het zand was vroeger los en niet zo solide als toen de klok plotseling
wil ik mijn platenboek
dus gaan we nu naar huis John, want de rommel weet ik daar en alles nog
en jij zet thee heet het platenboek?
thuis weet ik niet waarom mijn chaos niet vertrouwd, ineens onvast geworden is en dan vouw ik me
wring me eruit ik ga op zoek naar vroegere oevers zonder netten
zijn ze niet meer van de zee
ik roep de hond: Apollo
Bacchus hier!
kijk, de man heeft me gevonden en zet thee
de graaf! ik weet hem
de hemel, lieve John, ik weet je weer, is een diep kasteel op zand gebouwd
soms weet ik Hartley oude vrouw en de meedogenloosheid van tijden
noch het onvermijdelijke alsmaar weer en overkomelijk verdriet
de wanen die monsters oproepen en andersom
en wat er tussen Socrates en Sartre was
ik kan er niets meer mee
het is negen uur en het ronde hoekt, breng me naar bed John
en blijf bij me of ik ga en als ik ga
zoek me dan maar niet
laat me mijn eervolle aftocht
drapeer de zee, drapeer de zee
die van vanochtend maar om mijn lijf dat pijn doet –ja zo– ik dank je
zeg je beleefd goedenacht
ik ga van Bruno dromen
Ploos
de hele serie:
1 de canto Ostinato van Ploos over john
2 de Canto Ostinato van Pom Wolff over de liefste én een over het antwerpen van herman
3 de Canto Ostinato van Max Lerou over kinderen die buiten Mozart lachen
4 de Canto Ostinato van Josse Kok over voor wie hij zijn knieën aan het marmer
5 de Canto Ostinato van Mohs Volke aan Simon
en ik gaf op deze site woorden aan de prachtbundel DE WAAIERMAP die van haar gedichten gemaakt is – Ja dat is ook PLOOS – you know.
Merik van der Torren met het teruggevonden Lied van de oude hoer – voor alle marktvrouwen die corsetten verkopen
Hoi Pom,
Dit lied is op basis van een gedicht van mij ergens in 1999 geschreven door Francie Steverink. Onder begeleiding van haar accordeon heb ik het een paar maal gezongen in de Badcuyp indertijd. Een keer buiten op het terras, tot die marktvrouw die corsetten verkocht heftig protesteerde tegen mijn zangkunsten. Ik was de tekst en de opname van het lied kwijt, maar wonder boven wonder vond Andries Minnaard met wie ik het ook wel eens gezongen had, het laatst toch in zijn archief en kon ik de tekst reconstrueren. In de bijlage. Voor pomgedichten, groet, Merik
Het lied van de oude hoer
Al zeer jong, zo pril en onervaren
zag je hem in het horeca-bedrijf.
Het lekker dier, nog in zijn kinderjaren,
vergokte daar zijn stralend jongenslijf,
had geen zorgen in die goede dagen,
dacht niet aan zijn welverdiende straf.
Jongenlief, ik kan het niet verdragen;
wordt de goot je koud en ondiep graf ?
Hij vergat zijn studie voor een streling.
Kroeglawaai verstomde zijn muziek.
Met de jaren kwam ook de verveling;
lach werd grijns, het vlees een dof tuniek.
Nu zit als de dood achter de ramen,
een zwart gat dat zich aan een ander gaf.
Jongenlief, je mag me niet beschamen,
wordt de goot je koud en ondiep graf ?
Een leverkwaal; de smaad van lege flessen,
de mond gestift, de nagels rood gelakt,
zijn slappe koopwaar, dure levenslessen,
billen in een gouden vod verpakt,
werd bezit van grofgebekte kerels
aan wie hij zo dikwijls aanstoot gaf.
Jongenlief, ik kan het niet verteren,
wordt de goot, je koud en ondiep graf?
In de kille schemerende dagen,
elke donkere, doorwaakte nacht,
hoor je hem dan hartverscheurend klagen,
als hij weer door mannen wordt verkracht.
Hoe de pijn in het diepste ligt bevroren,
vals venijn voelt aan als rauw geblaf
Jongenlief; ik moet er niet aan denken,
wordt de goot, je koud en ondiep graf ?
Zie ik soms een bedelende zwerver.
O, dan krimpt mijn hart van pijn,
vraag me af of dat jouw lot zal worden,
als ik er eenmaal niet meer zal zijn.
Ik dacht aan jou, toen ik zo’n arme stumper
bevend laatst mijn povere aalmoes gaf.
Jongenlief ik zal immer aan je denken,
in de goot, je koud en ondiep graf.
Francie Steverink- van der Hurk, Merik van der Torren,
1999, april 2021
Peter Posthumus over feiten, leugens en verraad
Onder het vaandel
van de feiten
door de porieën
in het aanzicht
van de waarheid
dringen de leugens
langzaam door
de leugens uit je jeugd
de ontkenning toen
het erop aan kwam
de vergissing die
er niet toe deed
met open mond
hoor je het verraad
in je eigen stem
hoor je de boemerang
die inhakt op de bodem
onder je bestaan
Peter Posthumus
de felicitatie van Max Lerou en het verloren gewaande gedicht van Cartouche
onder Max’ prachtwoorden de prachtwoorden van de dichter Cartouche – dichter Cartouche was zondag een beetje in de war – hij schreef een gedicht op het thema vroeger van de zondagochtendwedstrijd hier op de site en stuurde zijn gedicht naar zichzelf op per mailbericht. en maar wachten en maar wachten wanneer de site zijn gedicht zou opnemen. Dichter Cartouche heeft er de nacht niet van kunnen slapen. volkomen gebroken belde hij vanochtend aan hier in Buitenveldert om zich te beklagen. uit een sporenonderzoek van de lokale recherche bleek dat de dichter tegenwoordig verzen aan zich zelf stuurt. wel blij dat Cartouche het goede adres na zijn bittere nacht heeft weten te vinden – dat we Cartouche nog lang mogen lezen! eerst MAX dan Cartouche:
Pom begint vandaag aan een gloednieuw rondje om de magistrale stralende. Eijlders juicht, Amsterdam juicht en ook Den Haag doet mee
vandaag telt vooral
de som der delen als was
de tijd een tapasbar
vriendschap komt stapsgewijs aan
tafels waar men drinken tot eetlust verheft
en woorden rustig blijven in gedachten
naderbij komen is als dichten in het diepe
weten van een samenloop langs onverlichte paden
en wij hoeven niet te raden wat nog in de verte
Max Lerou
Verloren
Bleu, bleuer dan bleekblauw op de markt
van liefde wist hij zijn gulden een wiebelding
altijd op zoek naar een snede rolde en tolde hij
kantje boord, kon zijn draai niet vinden en ging
als een ketter tekeer en rookte van de duivel
bezeten alle vuur uit zijn lijf om in de nacht
alleen, aan haar denkend, in bed te kruipen
er ‘s-anderendaags weer op los te trekken
met mist in het hoofd zich weg te zoeken
naar het onbestaanbare – baken
om op te varen – zo kwamen de dagen
hem voor dat ze nooit voorbij zouden gaan
tot een druilerige maandagmiddag de zon
heel behoedzaam door de wolken prikte
dat hij hijzelf de kilo was, die zou knallen
als meester van de wereld – warenmarkt
in elk vaarwater zeven smarten niet meer
dan voetnoten waren na het ontmoeten
an dat melkmeisje nu in de verskraam
van bloemen, fruit en vergeten groenten
waar zij zijn hand nam en hem voerde
door het boek van verloren zinnen
15-05-2021
Cartouche
