geeft je moeder thuis de bloemen water drinkt ze wijn in
de avond waarom sta je nu hier zijn je vrienden op TikTok allemaal voor Trump
het kan mij weinig schelen
de nasa heeft high definition foto’s gemaakt van de maan
en de klokken op het perron zijn overal nog steeds hetzelfde
kom vooral goed aan
Martin B
dat lieflijke toontje op de rand van de afgrond van het leven of het meisjes zijn of jongetjes of anders. het maakt b niet uit – hij voert ze op, hij stelt een vraagje en voorziet de lezer van een wereldbeeld. zo moet dat in de poëzie.
no 56 al weer – Mirjam Al inmiddels hersteld van nare dingen – haar voordracht zondag de 15e van de 2e te bewonderen in de OBA – het olympisch Kwartier – lees hieronder
Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel van de blackbox die al weet voordat je weten kan die flikkert, trilt en triggert geen ontsnappen aan
tijd en ruimte vallen weg in een oningevulde leegte waar wordt bewogen zonder te bewegen
waar wat je wil, vindt of doet onontkoombaar oplost in een overvloed aan voorgekookte vragen antwoorden zonder uitkomst gedachten zonder grond
Waar zouden we zijn zonder de taal en zonder vertaling van taal. Gelukkig zijn er nog de dichters en de schrijvers. Dat maar even voorop gesteld. Velen onder ons zullen vast wel eens wat opgezocht hebben bij Google Translate. Ik hoor jullie al vloeken, samen met ondergetekende. Zeker nadat onlangs het Limburgs is toegevoegd aan het lijstje van talen. Wie dat in zijn hoofd heeft gehaald? Limburgs een taal?
Blijkbaar. Genesteld tussen het prachtige Ligurisch en Lingala bij Google Translate. Het Limburgs verkeerd in goed gezelschap; in de nabijheid van een Gallo-Italiaanse taal die in de Italiaanse regio Ligurië gesproken wordt en een Bantoetaal gesproken in en rond Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo (DRC). Ben benieuwd of ze in Ligurië en Congo ook van de vlaaien zijn. Maar dat ter zijde.
De proef van Google Translate uiteraard maar eens even op de som genomen. De vertaling gezocht van: ‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’. Wat in goed Nederlands betekent: ‘Als je mij verstaat dan spreek ik in het dialect met jou.’ Ben benieuwd waar Google Translate mee komt. ‘Als je me begrijpt, ga ik plat tegen je’.
Ja, ho eens even is het misschien al Carnaval? Dat kan toch niet? Google Translate biedt dan ook nog de optie om de zin vanuit het Duits te vertalen. Hoe durven ze? En wat krijgen we dan? ‘Als je me tegenhoudt, geef ik je een knuffel’.
Nou, het mag duidelijk zijn. Google Translate is het paadje goed kwijt. Het is allemaal net niet. Lost in translation dus, of liever gezegd, dataverwarring. Onduidelijkheid in dataverwerking. Immers de imput bepaalt de output bij internettools als Google Translate. Armoede zeg ik. Dataverwerking wordt veel te vaak gezien als een heiligdom. De mens gelooft er heilig in. Niet doen. En al zeker niet bij het Limburgs. Want vraag het de Limburger zelf? Hoeveel Limburgse dialecten bestaan er? Te veel om op te noemen.
Die dataverwerking en algoritmes kunnen ze veel beter gebruiken en inzetten om te voorkomen dat een meteoriet in 2032 de maan gaat verpulveren, met als gevolg dat enorme vloedgolven de aarde doen verdrinken. De wetenschappers zijn al aan het uitzoeken hoe we de meteoriet van het paadje kunnen brengen. Met data en kernbommen waarschijnlijk. Gelooft u het?
ik schreef al – alleen maar hoogtepunten vanmiddag in Cafe Eijlders – en zo was het ook – zie hier mijn verslagje: ja het was een bijzonder middagje in Café Eijlders – een zaterdagmiddag dit keer in het kader van de Poëzieweek – ik schreef al alleen maar hoogtepunten – Jan Bulsink opende met partner min of meer als poëtisch singer songwriter de middag – en hij kan zingen – mooi werk Jan. wie www.pomgedichten.nl leest weet van wie de ruggen zijn die ik niet verder mag benoemen – mooie ruggen geen probleem – maar ze zeggen zo weinig terug. het zijn gesloten ruggen – onneembare vestingen – nouja na verloop van tijd smelten ze wel hoor een beetje – zit je weer met het smeltwater. is ook niet alles. voor mij hoogtepunt van de middag het optreden van Joris Iven / JORIS IVEN – 20 jaar geleden viel ik al voor zijn poëzie – ik trad toen met hem op in de Prinsentuin in Groningen – viel toen voor zijn bundel ‘Perkament/Testament’ – prachtig optreden nu nog steeds van de KOPLAND der belgen – kon zijn verzamelbundel ONDERDAK bemachtigen – hij deed daaruit gedichten uit ‘De weg naar Pitchipoi’- erg treffend in het ‘verzetscafé’ Eijlders. ja dan is je middag goed. uitgeverij P natuurlijk weer. alleen maar moois daar. dankjewel Seraphina Hassels en Paul Lokkerbol zij presenteerden – de tafel gedeeld met Onno-Sven Tromp en de geliefde – heel aangenaam Onno en al zijn prijzen besproken – zijn optreden van grote kwaliteit. wellicht zien we elkaar weer in bergen aan zee – met die gedichten daar aan zee. ergens in mei.
klein debuutpareltje was er nog van masja achternaam vergeten – haar debuut ook in tijdschrift MAATSTAF – dat het nog bestaat. Kat Kreeberg (die van die ene rug) deed een gedicht met winterliefde of onderweg naar liefde – alles loopt bij dat kind door elkaar. was wel zeer geestig. Floor Voerman de hand gedrukt – wil nog een keer exposeren in het Café – we zien er naar uit. Aja Waalwijkszaal 100 dichter Gabriël S – sloot de middag af. en dan de bijzonderheid van de middag – de man met een zonnebril deed 6 ultra korte gedichten – met tijdopgave – hij noemt zich kazimir ray – ik wil bekend worden zei hij – ik kreeg zijn gedichten mee – 6 viltjes – ik zal hem nooit meer vergeten.
Een dunne hand uit een dikke jas maakt een foto van haar blikje energiedrank op het plankje bij het raam weilanden schieten aan het beeld voorbij
ze plaatst het op een digitaal kanaal, ik zie niet welke zoals ik ook niets bijzonders aan het blikje zie, behalve dat ik die kleurcombinatie wel herken vanuit de racerij
ze eet een duoreep die vroeger Raider heette en die ze met de wereld deelt, ik mis de draaischijftelefoon, wat zou
Andy Warhol doen? soep is ook een soort van energiedrank we doen wie het verveeldste kijkt, zij wint met overmacht
De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.
Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er ‘alles aan gedaan’ om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittannië. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?
Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er één iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.
Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega’s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskeeën gingen in brand. Homo’s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op.
De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. Eén dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
KARIN SCHUITEMA en haar bundel ONDERWEG – een recensie – persoonlijk, integer en eigen.
en passant gaf karin schuitema mij vorige week haar in eigen beheer – nov 2025 – uitgegeven bundel – ONDERWEG – na haar optreden in think poets te antwerpen – die bundel een mixage in woord en beeld van gedichten en schilder-teken en collage werken – je gaat er bijna de taal van antwerpen/berchem van praten. een heel persoonlijke bundel – de min of meer symbolische/ symbolistische werken met figuren die onderweg lijken te zijn vormen een achtergrond in het boekje bij de teksten die karin met ons lezers deelt. ik beperk me in deze korte bespreking tot de teksten zoals het een goed dichter betaamt. vrij naar polleke van ostaijen – ik ben niet bevoegd kunstwerken te bespreken, ik kan ze niet collectioneren, ik kan niks, niet eens postzegels verzamelen – helemaal niks, nada niente – ik kan alleen over integer, eigen en dat dan met een diep gewortelde intentie, intensiviteit schrijven – in wat ze ook wel poëzie noemen – ja dat kan ik nog net wel – gelukkig maar.
de bundel van Karin is zeer de moeite waard – het is een cadeau – aan het einde van deze bespreking geef ik het mailadres van Karin opgenomen in die bundel. ik kan dit wonderwerkje echt aanbevelen. ONDERWEG – en ja als je karin leest weet je weer dat we allemaal ONDERWEG zijn – en zelfs god weet niet waarheen we moeten. in een bijna onleefbare wereld waar ook karin weinig van moet hebben – lezen we prachtige regels, zeer persoonlijke regels en worden we meegezogen in de verstilde beelden op de achtergrond.
soms lezen we bijna de dichter Jan Arends – ‘er is nog nooit een mens die een korrel aarde heeft bezeten..’ schreef jan – Karin schrijft:
Wie creëerde de illusie van eigendom van grond: gebakken klei van grenzen en staten Die doen alsof ze iets bezitten uit angst iets kwijt te raken dat nooit echt van iemand was iets verder: zodat – wij eindelijk begrijpen/ Dat de wereld van ons allemaal is / En van niemand echt
Ik ben altijd onderweg schrijft ze –
mijn lichaam rent opgejaagd door wat van binnen brandt – ik wandel op blote voeten in hersenkronkels waarin sommigen verdwalen –
en dan met de kracht van de ware schilder lezen we – weg van haar eenzaamheid die ze soms wel en soms niet wil omarmen:
ik wil vrijheid verven streek voor streek (…) En dat dan, vanuit het puin -kwetsbaar maar onverschrokken – De wilde bloemen bloeien
en zo ben ik gevallen voor de woorden van karin schuitema. integere woorden, eigen en dat dan met een diep ook in de poëzie gewortelde intensiviteit. MOOI! karinschuitema ( en dan) @gmail.com
als je kunt sterven van ouderdom dan moet het wel een ziekte zijn
als de liefde je hart kan breken de kou je eenzaam maakt als je niet weet waarop je wacht niemand hebt om aan de denken als de ruimte leegte is geworden de dingen om je heen zonder betekenis als zelfs je eten niet meer smaakt dan zijn er -voor zover ik kan bedenken- twee mogelijkheden namelijk iets doen
dan heb je keus te over al ben je dan misschien wat sneller dood of niets doen ook dan ga je heus een keertje dood al kan dat best lang duren
