Hoi Pom , Voor de Kerstdagen dit Kerstgedicht. Het is vaker geplaatst op pomgedichten, maar kan altijd met Kerst. Fijne dagen en groet, Merik
Kerst
Bonte draken flemen in je nek en de Kerstman, mot in zijn witte baard. Ze vlammen vervaarlijk uit hun bek, “O, denneboom.” Jingle bells” bij de haard.
De Kerstman, mot in zijn witte baard, zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld en “O, denneboom”, “Jingle bells” bij de haard en Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld.
zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld, en “er is een kindeke geboren op aard.'” Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld en een geestverruimende appeltaart.
“Er is een kindeke geboren op aard'”, die vreugde is geluk en licht en een geestverruimende appeltaart een grote gedachte zonder gewicht.
Vreugde is het, geluk en licht, bonte draken flemen in je nek, los gaat de gedachte zonder gewicht, ze vlammen vervaarlijk uit hun bek.
Hoe je mensen vertelt dat je miljonair bent zonder irritatie op te wekken
1. Pardon, maar wist u dat ik een miljonair ben? Want dat ben ik. Mooie rolstoel, klootzak.
2. Ach, heeft u deze portemonnee laten vallen? Oh, nee, die heb ik laten vallen. Waarschijnlijk omdat ‘ie zo tjokvol geld zit. *Zucht* Goed voor miljoenen euro’s, zelfs. Kom terug of ik huur iemand in om je om te leggen.
3. Oh, wat een schattige baby. Thuis heb ik ook een baby, maar dan helemaal van honderdeurobiljetten gemaakt. Waarom houdt Jezus toch zoveel van mij? Is het omdat ik een miljonair ben?
4. Wat een heerlijk weer is het toch. Ik ben dol op regen. Waar ik ook dol op ben, is het uitnodigen van groepen weeskinderen bij mij thuis en ze vertellen dat ik ze ga adopteren. Aan het eind van de dag schaar ik ze dan rondom mij en nadat ik even gepauzeerd heb om aan mijn pijp te lurken, zeg ik: “Grapje, eikels.” Ik ben een miljonair.
5. Weet jij hoe een miljoen euro eruit ziet? Waarschijnlijk niet, want je bent blind. Ik heb een verhouding met je vrouw.
een kerstgroet aan de lezer, de foto van babs witteman. zo zit ik ongeveer wel. klopt. de kerstgroet met een paar mensen die het leven mooi maken- om te beginnen met henk van zuiden – een groet van hem van een paar jaar geleden nog altijd actueel. henk leeft zoals ie schrijft. een hoog zuiverheidsgehalte. voor mij mogen 2 oudgedienden nooit ontbreken rond de kerstdagen. een dooie en een levende. de tragiek rond de dood van joop komen verlaat mij niet zoals joop komen mij ook nooit heeft verlaten. na zijn dood verkoos de zoon die hem verzorgde door zelfdoding de dood. hij heeft de dood van zijn vader afgewacht. och wat een heerlijke man was joop, wat een heerlijke dichter, wat een heerlijke verhalenschrijver, wat een eerlijke amsterdammer ook. hieronder een gedicht van zijn hand. en één van de hand van jako fennek. de man uit zwitserland die zo lief en ook zo heerlijk vilein kan zijn. maar altijd met zelfspot en met een glimlach. wat houd ik van die mensen. en ik houd van anne hardeman. onze strenge zeeuwse oma. ik verheug me op eerste kerstdag. dan is ze benieuwd wat mijn dochters ons (annemarie en mij) hier in 020 voorschotelen. morgen is het andersom en schotelt vader zijn dochters voor. ik zal anne via FB berichten.
Henk van Zuiden
Ik weet, vaak doe ik je verdriet woorden niet altijd goed gekozen, dank met de drank en nooit met rozen, een klankbord om mijn gram te lozen, maar lieveling, verlaat me niet.
Nooit eens een ridder, steeds bandiet. Mijn handen losser dan mijn kozen, mijn jaloezie als ‘k jou zie blozen, de lekke boot die jij moet hozen, maar lieveling, verlaat me niet.
Ik weet, je vindt mij hypocriet als soms mijn spijt wil bovenkomen, mijn krokodillentranen stromen, maar lieveling, verlaat me niet.
Toch zal het nog een keer gebeuren dat je mij onder de trein zal pleuren. Maar mocht je ooit dat plan beramen ik zweer ’t je, dan gaan we samen!
Joop Komen
voorbedacht
ik zou haar kunnen zeggen dat er een merel dood op de rails ligt ontzet zal ze zich over de rand van het perron buigen naar veren zoeken het beest in gedachten horen kwelen zo indachtig dat haar het fluiten van de trein ontgaat ik hoef haar dan niet eens te duwen
Soms is het niet mogelijk om een gelegenheid onbeschreven voorbij te laten gaan, onbeschreven op te laten gaan in de tijd. Den haag, gisteren, Lange Voorhout, Pulchri Studio, opening expositie van Ingeborg Müller: “Mediterrane herfst”. Volle zaal, openingstoespraak door levenspartner en dichter Max Lerou. Prachtig werk. tot zover de feiten. maar wat een lief en prachtig mens is Ingeborg en wat een heerlijk en stralend geluk las ik gisteren op de gezichten van Ingeborg en Max daar op het megalomaan versierde en door een kerstmarkt bijna ontoegankelijke Lange Voorhout. En wat een verademing is het dan om het kersttumult achter je te kunnen laten bij het naar binnengaan van de Pulchri Studio, dat prachtige gebouw om vervolgens die lieve mensen Max&Ingeborg te mogen omarmen en te mogen feliciteren met zoveel schoonheid. wat een lieve mensen Ingeborg&Max, overrompelend in eenvoud en kracht. en zie op de foto hoe Ingeborg de dichter Max Lerou heeft vereeuwigd – het werk dat is opgenomen in de tentoonstelling die gisteren werd geopend en is te bezoeken vanaf gisteren. eigenlijk bezocht ik gisteren niet meer de gewone wereld maar bevond ik mij in een poëtisch sprookje – opgezogen door de prachtwerken van Ingeborg om nu weer te ontwaken in mijn 020 – maar dan rijker dan ooit tevoren. dank jullie wel Max&Ingeborg. Max voor de special – de bundel poëzie – uitgereikt bij de toespraak – Ingeborg voor de ontmoeting en de omarming in de eerste plaats en de werken – zo vreselijk van genoten.
uw webmaster las gisterenavond in een eethuis aan de prinsengracht te 020 het gisterenmiddag geschreven geluksgedichtje voor. commentaar van de voorheen volkskrantfilmrecencente linthorst: én daar ben ik het nou eens helemaal mee eens..!
toch weer
ik ga er ook maar eens voor zitten om over geluk te schrijven ik ben het niet gewend
je hebt van die plaatjes en spreekwoorden dan hebben ze het voor je uitgezocht denken ze
maar misschien is geluk wel dat het je – alleen heel even – gelukt is om gelukkig te zijn
toch weer ik ga er ook maar eens voor zitten om over geluk te schrijven ik ben het niet gewend je hebt van die plaatjes en spreekwoorden dan hebben ze het voor je uitgezocht denken ze maar misschien is geluk wel dat het je – alleen heel even – gelukt is om gelukkig te zijn pom wolff
Hoe lang duurt het voordat je echt snapt dat iemand van je houdt?
Mijn zoontje van tien zat door een foto map te bladeren op zijn bed. Het waren foto’s van de vakantie naar Amerika, vier jaar geleden. Ik was daar niet bij geweest, omdat ik het te duur gevonden had en mijn geld wilde sparen voor de zomervakantie. Mijn zoontje vroeg of ik de volgende keer ging naar Amerika. Ik vroeg hem waarom. ‘Ik mis je dan soms’, antwoordde hij. Er bekroop me een gevoel dat er van me gehouden werd terwijl ik dat niet verwachtte en ik zei: ‘Ik dacht dat niemand me ooit miste.’
Mijn moeder zei altijd dat ze van me hield. Dat zegt ze nog steeds. En nog steeds snap ik dat met mijn verstand niet helemaal en kan ik er ook geen duidelijk te omschrijven gevoel aan hangen. Wat houdt dat houden van dan in. Is het een soort angst voor een gemis of verlies? Dat je als moeder maar één zoon hebt, en die altijd wil houden. Is dat dan houden van? Door mijn jeugdige jaren heen heb ik mijn onmogelijk gedragen naar mijn ouders toe. Als ik hen was geweest had ik mij al jaren geleden de rug toegekeerd. Maar dat hebben ze nooit zo direct gedaan. Alles is beter nu. Maar mijn verstand zegt me, dat ondanks al die jaren, mijn moeder nooit een dag minder van me gehouden heeft. Ook al snap ik dat nog steeds niet.
Van mevrouw Solo begrijp ik dat ze van me houdt. Ook zij heeft dieptepunten met me meegemaakt, waar de hoogtepunten soms nagenoeg geen compensatie voor konden geven. We zijn door de wol geverfd en een goed team. Dat mag ook wel na twintig jaar. We houden van elkaar zoals we dat doen. Door meer en minder, als een goed ingereden, sleetse fiets, waar je niet de Tour de France mee zal rijden in een toptijd, maar best de Middellandse zee nog op zal halen als je twintig jaar doortrapt en zo nu en dan de lagertjes smeert. Houden van heeft daar een dimensie van samen een gezin en een leven delen. Ik snap nog steeds niet echt wat ze in me ziet.
Als ik in de spiegel kijk en de rekeningen van jaren opmaak, dan is er één iemand, die nog steeds moeite heeft elke morgen te houden van dat beeld. Zolang die het niet snapt, zal die ander het ook wel niet snappen. Of misschien zijn het voor sommigen wel de momenten, dat het onbegrijpelijk is, die het meest tellen. Maar die nooit de eenheid zullen vormen die ons het gevoel zou moeten geven van veiligheid en eenheid voor altijd. Het idee dat we ervan denken te moeten hebben.
, jako fennek en met henk van zuiden – kerstgroet aan anne hardeman en familie){kind=link}
