. Ik betreed een ruimte. De jongen, mijn broer, schreeuwt net op dat moment. “Je bent nooit een vader voor me geweest!” De man in de hoek slaat de handen voor zijn ogen. “Wat heb ik dan verkeerd gedaan?”stamelt hij . “Alles!”gilt de jongen. Ik leid hem naar buiten. Uit zijn eigen hel vandaan. Ik verlaat een ruimte.
Zondag zaten mijn zoon en ik op de bovenste ring van de Arena Hal in Deurne (BE). Beneden op de mat werden de kwalificaties voor het WK full contact karate uitgevochten. Achter ons in de catacomben zat een jongen in de karatebroek gehurkt. Hij had een zwarte capuchontrui aan, de kap ver over zijn hoofd getrokken. Om de zoveel tijd hoorden we, dat hij aan het warmdraaien was. Korte uitademingen bij elke welgeplaatste stoot. Even later zat hij daar dan weer met zijn rug tegen de muur. Niet lang nadat we waren gaan zitten, kwamen we al tot de conclusie, dat we in het Oekraïense vak zaten. Veel blauw en geel. De meiden, die als support mee waren gekomen hadden allemaal lang en steil haar. Eén at er een pak gerookte zalm met haar handen. Een jonge vrouw uit Nederland zou zoiets nooit doen. Op de T-shirts stonden afbeeldingen van persoonlijke vrienden, die aan het front gestorven waren voor de vrijheid van de hun volk. Jongens, die net als de jongen boven hier in de ring hadden kunnen staan.
Het toernooi werd gedomineerd door vechters uit Georgië, Azerbeidzjan, Litouwen en de Oekraïne. Vooral bij de kampers uit de Kaukasus viel de rauwe vechtlust op. Weinig verfijnde techniek, maar hoe vermoeid ook, blijven gaan. En keihard. De jongen met de capuchon was intussen verdwenen uit de catacomben en was verschenen beneden bij het strijdperk. De finalerondes waren begonnen en hij mocht in de eerste wedstrijd aantreden. Mannen, gewichtsklasse onder de zestig. Hetzelfde postuur als mijn zoon en naar schatting hetzelfde gewicht. Hij vocht een mooie match tegen een Azeri en wist hem te verslaan op technisch knock-out. Er viel duidelijk een last van hem af. Het vak waar we zaten joelde van blijdschap in een taal die wij niet konden verstaan, maar wel begrepen. Wij juichten enthousiast mee. Toen hij weer boven kwam, nam hij waardig alle hartelijke felicitaties in ontvangst en ging daarna rustig zitten tussen zijn vrienden op de tribune, om te kijken naar de volgende wedstrijden. Hij glimlachte nog steeds niet, maar straalde rust uit en was daar heel even op zijn plek, zoals het had moeten zijn.
Vanochtend las ik in de krant een verhaal over de zoveelste geslachtsveranderende operatie. Zo’n verhaal dat eigenlijk niet tot het nieuws gerekend kan worden, maar eerder tot verkapte propaganda. Over het eigenlijk al zo lang weten, en er toch maar mee zitten de hele tijd, zo erg, dat je er een posttraumatische stress stoornis van oploopt. Want ja, iedereen heeft wel een trauma als we Gabor Maté mogen geloven. Dat de seksuoloog middels een aantal hippe woorden waaronder iets met panseksualiteit vaststelt, dat het allemaal goed komt als…nou ja, zo dus. En hoe een zogenaamd vrij en tolerant land zo intolerant kon worden voor koemelk, gluten, fietsen op fietsen zonder trapondersteuning en zwarte pieten. Hoe de democratie verworden is tot een mediacircus waar de grootste paljas de dienst uitmaakt. En niemand nog ergens in gelooft, we ons verzuipen in havermelk, de Tesla op autopiloot, zo snel mogelijk naar de yoga, voor innerlijke rust. Wat ze in de Rusland Westerse decadentie zouden noemen.
Zondag was ik heel blij voor het Oekraïense team. Ze zouden twee dagen later weer teruggaan naar een land waar de raketten dagelijks inslaan. Waar de oproep voor actieve dienst elke dag in de bus kan vallen. Waar je vrienden en familie verliest, voor idealen en vrijheid. Waar als er ooit vrede komt, een half land zal leiden aan posttraumatische stress. De echte. En er niemand is, om daar mee over te praten. Niets, dat het oplost. Dan zal vrijheid veel goed moeten maken. Dat ze hun vrijheid dan in wijsheid koesteren. Slava!
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
zo daar zitten we dan ja daar zitten we dan nerveus?
nou ja wel een beetje ik ook hoor o gelukkig jij al aan de wijn? ja droge witte ok
ik drink niet drink jij niet? ok
zij: én heb je hobby’s? ja zeker o ik ook hoor o leuk zij: japans eten vind ik altijd leuk kogelvis moet je echt eens proberen
o ja leuk – nooit gedaan hij: kogelvis zei je
zij: ja kogelvis – de organen en ogen van de vis bevatten het zeer potente tetrodotoxine dat al je spieren verlamt terwijl je volledig bij bewustzijn stikt
Het is een grote afstand als je een mier bent over het aanrecht lopend op zoek naar een korreltje suiker voor een pasgeboren spinnetje dat zich zakken laat richting grond aan zijn eerste zelfgesponnen draad en de vlieg is zich niet bewust hoe ondoorlaatbaar glas is voor het buitenuitzicht en welke omweg hij nemen moet
bovendien ben ik een gevaarlijk monster dat zich onvoorspelbaar in de kamer keert met mijn schreden hele gezinnen verpletterend
Achter de houtwal de akkers de stoppel velden met sneeuw het wit omfloerste grijs en zwart wie hier loopt verdwijnt, valt weg is niet te onderscheiden doolt en dwaalt om eigen as raakt verloren tussen de zelf gezette stappen hier kraakt het af en toe er gaat iets stuk hier los je op in laaghangende mist in kou en tijd iedere stap een keuze die nergens toe leidt.
De juf had ons goed voorbereid. In de kleuterklas. Morgen zou het de eerste keer zijn! Oog in oog met de man met de mijter. Spannend. We moesten ons vooral gedragen. Beter nog! Onberispelijk. Stilzitten Petertje! Want anders. Ik had weinig op met die saaie pief. Hoog op z’n ros. Des te meer met z´n knecht. Die had lak en was altijd vrolijk. Een slimmerd bovendien. Misschien zou ik hem kunnen vragen hoe dat nou zat met dat paard.
Desgevraagd had de juf bezworen dat het een doodnormaal paard was. Die schimmel. Maar dat kon gewoon niet waar zijn. Doodnormaal? Op het dak? Zonder vleugels? Een prangender vraag die in mijn kleuterkop brandde betrof de schoorsteen. Bij ons in de keuken was dat een nauwe aluminium pijp met een onmogelijke bocht. Daaronder de kolenkachel. Met een klein kabouter luikje. Het was bovendien zo’n kachel waaraan je flink de poten kon branden. Zo heet. Daar wist ik alles van. Blaren. Geen mens zou dat overleven!
Het werd een deceptie. Onder zijn tabbert prijkten dezelfde bruine schoenen als die van de conciërge. Lomp en afgetrapt. De hakken ongelijkmatig afgesleten. Dezelfde bril bovendien. Terwijl Pedro vrolijk met pepernoten strooide, en wij op onze knietjes van de vloer aten, werd het me duidelijk. Dit was bedrog! De dikke billen die kleurrijk boven mij wiebelden? Rond als die van de juf uit klas drie! Woest was ik. Verdrietig ook.
Waarom was hij zelf niet gekomen? De juf volhardde, maar moeder verloste mij. “Hij is al lang in de hemel,” zei ze, “maar hij leeft voort in onze harten.” En om zijn vrijgevigheid te vieren deden alle grote mensen mee. Om er voor de kinderen een groot feest van te maken. Mijn vriendjes mochten er niets van weten. Bezwoer ze.
Hoezo groot feest? Feest? Aan me hoela! Daar geloofde ik geen bal van. Het ging erom dat iedereen zich gedragen moest. Regels zijn regels! En wie niet zoet is, krijgt de roe. Beloning? Onderwerping? Hersenspoeling? Daar heb ik niks mee. Toen al niet. Loslippig? Ik heb het jaren voor me gehouden. Maar als er voortaan bij dat toneelstuk gezongen werd, bewoog ik geluidloos de lippen. In het hoofd vierde ik mijn eigen feestje. Zet hem op de pot en laat hem lekker stinken. Doe de deur op slot. En dat doe ik nog steeds.
wedstrijd gesloten – dank aan bjorn van Rozen voor de inspiratie – de dichters hebben het deze week mij te moeilijk gemaakt voor wat betreft een verdeling van de eremetalen – er is geen kiezen mogelijk in dat opzicht. dank aan alle dichters die inzonden – wat een prachtwerken van ACG Vianen en Ditmar Bakker – de commentaren onder de gedichten. een prachtig soort kwetsbaarheid. dat is 2x goud!
en dan hebben we Anke Labrie en Cartouche nog – dichters bij de bron – anke het gedicht kaler dan de gedichten van jan arends en Cartouche weelderige poëzie vol overgave – dat is ook 2 x goud. tel ik 4 x goud – gij dichters dit heeft u uzelf aangedaan! VAN HARTE.
Ommedraai
in het strijken van jaren langs je wang , je handen voel je hoe het was en wat er brak – je tracht het voor je te zien, wat in het verschiet en weggesleten wat overbodig leek langzaamaan keert het weer naar die ene jij – dat je
in vuur en vlam het licht zag lachen in haar ogen haar gezicht alsof je nieuw geboren, nooit dichter bij de bron dan dit ene ogenblik van bladeren in het manuaal van teloor gewaande liefde
neem je haar ter hand, de pen van haar vleugelslag roept en raapt je bij elkaar vraagt niet waarom of hoe ze richt je blik en wat je houdt, de zon achter de maan die gaat en komt – draait retrograde met de aarde me om en om
23-10-2023 / Cartouche
heb je net anke labrie gehad en de mensheid uitgelegd hoe dat moet met poëzie krijgen we Cartouche – een weelderige woordenvloed vol authentieke emotie en taalpracht – en kleurrijke overdadige bos bloemen – met die ene jij – dat ene ogenblik – bladeren in de liefde – PRACHTIG! – de dichter bij de bron die zich in al zijn onmogelijkheden – want zelfs de taal van Cartouche weet haar prachtigheid nauwelijks te vangen – al vraagt hij niet meer waarom of hoe – de totale overgave aan de geliefde – en dan maar alsnog – hier beschreven. ja zo moet poëzie OOK zijn.
uitgeteld
mama het eerste woord
papa het tweede woord
jij het derde woord
wij het vierde woord
ik het laatste woord
anke labrie 23-11-2024
inderdaad een beetje wrang werken de woorden wel – ik schrik er een beetje van. aan de andere kant het leven zelden zo kort en zo krachtig samengevat gezien en gelezen. ja als uit moet leggen hoe je poëzie moet schrijven dan is dit een prachtig illustratief gedicht. eigenlijk is dit zo een gedicht dat alle andere gedichten overbodig maakt. prachtige titel ook.
KLEINE UURTJES
Des winters, ’s avonds: even om en geen met wie ik praten kon dan rijtjes huizen, naast mijn loop, waar sneeuw haast tegen vensters kroop.
Ik dacht aan wie daarachter school– in antwoord klonk er een viool, ik zag (door schaars vitrage heen) gezichten, mensen, niet alleen.
Ik had gezelschap op mijn tocht tot ik vergeefs naar huizen zocht en omkeerde, met spijt in ’t hart: ik zag geen ramen dan diepzwart.
En in de sneeuw knerpte mijn tred, die stoorde wie reeds sliep in bed als harde vloeken, toen jij ging, om tien uur al herinnering.
***[D.B.] lieve ongeziene held hoe eenzaam je door de straten gaat – we staan allemaal voor je op – je kwetsbare teksten – ik kan alleen maar zeggen dat ik je woorden een voor een op me leg en me aan je verwarm. en nee ik ga niet. een prachtige ditmar bakker. de pijn tot aan de bron gebracht. wat is dat vandaag met al die prachtige inzendingen.
waarde collega dichter ACG – zaterdagmiddag in Hengelo in de stadsschouwburg te aldaar nog de hand geschud – bij die prachtige expo van Lynne Greenaway – en nu dan hier in de wedstrijd die geen wedstrijd is – de bijdrage zeer welkom – een klein maar zeer fijn kleinood – ja zo het kan vergaan met een dichter – mooi de woorden even laten inwerken en dan de liefde proeven. het binnenste open vouwen. mooi!
ACG Vianen – over de dichter bij de bron
Anke Labie – telt
Cartouche – nooit dichter bij de bron dan dit ene ogenblik
Erika de Stercke – jouw hand op mijn schouder
Ditmar Bakker – in antwoord klonk er een viool,….
Rik van Boeckel – de toekomst is een wereld van gedachten
Frans Terken – Terug naar de bron bij de brug
wie wint de enige echte virtuele – dichter bij de bron kan een dichter niet komen – trofee op pomgedichten? vrij naar het prachtlied DBD-BRON van Bjorn van Rozen. ach elke dichter weet wel waarom het allemaal draait – steeds dichter om en bij de bron – en nou willen we het lezen ook! de zondagochtendwedstrijd is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
over indringend gesproken
schat ik vraag je niets ik wil niets anders dan zien hoe de wolken zich gedragen en over elkaar schuiven ergens in een wei van broek in waterland
schat niets anders dan in het zand liggen en luisteren hoe de golven op ons afkomen ergens in de buurt van bloemendaal
schat niets wil ik anders dan een fles witte wijn zonder glazen de volle belofte nog die enorme heerlijkheid ergens in de buurt van je bed
pom wolff
nog steeds
we hebben de avond ingedronken het ene glas na het andere de uren gingen zo voorbij
met een glimlach over het leven gemijmerd in dromen van vroeger de regenvlagen vielen stil
jouw hand op mijn schouder een nieuw gevoel als jonge bron in de straten van onze stad
of we wisten hoe het verder ging in de ochtend sprak de nacht zonder woorden
Erika De Stercke
een lieflijk en subtiel liefdesgedicht uit het verre Gent – alsof alles weer opnieuw – opnieuw geboren liefde en verliefdheid – een hand is soms genoeg – de warmte van de aanraking – die hand die gewoon niet anders kan dan de geliefde aanraken – een jonge bron – de straten van gent beschreven in de nacht en dat de regen dan ook nog stil valt. wat een poëzie mag ik genieten in deze nacht. wat een pracht.
De bron van de tijd
De bron vervloekt geen dichter in een tijd van vele verzen
toetsen laten woorden heerlijk stromen dromen zullen dat nooit vergeten
wat dichterbij zal komen zal een dichter zeker weten
de toekomst is een wereld van gedachten de op velen wachtende bron van dagen en nachten
van binnen straalt verlichting herinnering en weemoed uit.
Rik van Boeckel 23 november 2024
een binnen en buiten gedicht – een ook over het verleden van de weemoed en van de toekomst – de wachtende bron van dagen en nachten – een belofteVOL gedicht. een echte van Boeckel.
Voorheen Zeekoelen
Terug naar de bron bij de brug over wat ons speelwater was de Roode Beek breder dan wat wij wijdbeens konden overspannen nu met een kleine stap genomen
winters vertier als een uitvlucht om novemberdagen te ontlopen is het oude zwembad omgebouwd – vroeger aan de galg gehangen – tot een luxueus vakantiepark
waar wij over de vertrouwde hei door het stuifzand zwoegen in tegenwind en natte sneeuw en weten hoe het hier ooit begon
Ook Frans schreef een juweeltje. de voort – nieuwenhagen heide de tocht naar zwembad zeekoelen in toen brunssum nog brunssum heette – zuid limburg het land rond heerlen – de zomervacanties die ik ooit door bracht in zuid limburg – een warm en weemoedig gevoel – mijn eerste liefde ook daar – samen als pubers naar het zwembad zeekoelen – samen op een grote handdoek in het gras – samen zwijgen – en dan nu zeekoelen is zeekoelen niet meer maar door de nieuwe tijd uitgewist en opgegeten – villawijk etc. – hoe zou het met haar zijn – hoeveel kinderen heeft ze die limburgs praten – ach mooie tijden – dank je wel frans en inderdaad het is ‘en weten hoe het hier ooit begon’.
