er waren mooie meisjes bij



je weet
er waren mooie meisjes bij
soms zo oogverblindend schoon
dat je je vuil erbij voelde
zo zit ik in mijn bloementuin
 
ik zal je elke bloem vertellen
 
 
pw

Share This:

Merik van der Torren spreekt over bizarre tijden en oude beelden in een okeren licht

de woensdag op pomgedichten punt nl is aan merik van der torren – merik gewapend met tuinschaar en hond op wacht – de dood in al zijn verschijningsvormen krijgt voorlopig geen kans in amsterdam zuid.


Hoi Pom,
  In deze bizarre tijden, dit oude beeld. Voor pomgedichten, hartelijke groet, Merik



In de kleine uurtjes


Midden in de nacht
in het okeren licht van lantaarns
waarde een kille bries om de hoek.
Ik huiverde en zag een in zwart laken gehulde schim
onder zijn cape een doodshoofd
over zijn schouder een zeis.
 
O, gast, loopt nu dit huis voorbij !
 
Morgen drink ik rode wijn
en proost op de liefde

Merik van der Torren

Share This:

jij bent er geweest


wat nog

vreemd is het om te gaan
naar een herinnering, die plek
waar jij met mij bent geweest

hetzelfde huis, gesloopt wellicht al
iets van een afgebroken zijn
en dat het er niet toe doet wat nog

ik mij voor het eerst in woorden
echt verplaatsen kan, de ware betekenis voel van
jij bent er geweest

pom wolff

Share This:

stuitend egocentrisme van Jolies Heij op fb – “kunnen jullie witte broeders op dit mens afsturen?”

Arjan Oudenaarde vraagt op FB  – “kunnen jullie witte broeders op dit mens afsturen?” hij bedoelt JOLIES HEIJ.

Ditmar Bakker wijt de ronduit stuitende uitspraken van JOLIES HEIJ aan overdadig drankgebruik: “Jolies Heij, wat had ik nou gezegd over alcohol overdag. Dit komt er dus van.”

we citeren voor de volledigheid maar even JOLIES HEIJ – jolies is – hoe zeg je het – van het padje af – van het heijpadje af – zoveel is zeker:

  • “Columniste is veroordeeld tot thuiszitten en thuis maak ik niks mee, dus dan doe ik ook geen inspiratie op.
  • Dan rest mij nog één vraag: waar o waar is nou die gevreesde coronapatiënt? Ik ken ze niet en heb toch veel contacten in het hele land. Ken jij iemand die het heeft?
  • Is er dan niemand die durft op te staan tegen corona?
  • Kom in verzet! Schijt aan corona!”

het is van een stuitend egocentrisme de woorden van deze jolies heij. IK HEB NIKS EN IK MAG NIKS MEER – de zielepoot ach gossie toch wat heb ze het moeilijk –  huilie huilie – en dan net even minder onschuldig – de wereld mag ontploffen van dichteresje – en al die rare mensen óók voor wie ze meestal ongevraagd en veelal ongelegen optrad. ja hoor dat is jolies heij – zo kennen we het meisje weer:

vaak ongenood maar altijd ongelegen

hoe ze allemaal uiteindelijk toch
wanhopig hopen
op iets van eeuwigheid
om te ontstijgen
aan die omhulde stank
van een bedorven zijn
en steeds maar weer moeten we wéér wat van ze
aandoen, aantrekken
je blijft bezig met die gasten
wat heb ik toch een hekel aan dichters

pom wolff

Share This:

Anne van Walraven: ‘Laten we in deze weken maar even stilstaan bij het leven.’

in eenvoud de woorden op de dinsdag hier van anne van walraven op pomgedichten punt nl – hoe anders dan een jolies heij die ons vermoeide met een overdaad aan taal uit alle windstreken. ‘Laten we in deze weken maar even stilstaan bij het leven.’ – ja mee eens.

Anne van Walraven

Instagram: @annexwalraven

Een brief aan jou is een ode aan de liefde. Sterker nog, een ode aan liefdesverdriet. Iedereen kent het wel. Je bent verliefd. Je bent gekozen en dat voel je in elk deeltje van je lichaam. Maar wat nou als de liefde steeds een beetje uit je vingers lijkt te ontsnappen? Anne van Walraven probeert in woorden te grijpen hoe het voelt als de liefde en de lust plaatsmaken voor onzekerheid, verwarring en angst. In openhartige brieven schrijft zij over haar gedachtes en gevoelens die voor iedereen herkenbaar zullen zijn. In de romantische en melancholische gedichten zal je even kunnen verdwalen. Tastend in het donker, maar niet alleen, nooit alleen.

Genre: Gedichten
Omvang: A5
ISBN: 978-94-640-3033-4
Aantal pagina’s: 112
Prijs: € 17,99
incl. verwerk- en verzendkosten naar Nederland en België
https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=10344&utm_source=Promotiemailing&utm_medium=email&utm_campaign=10344&utm_content=Bestelknop

Share This:

Karin Beumkes: ‘je jas hing wachtend op de reis je haar stond in vierkanten uit…’

het wekelijkse pareltje poëzie op pomgedichten punt nl – op maandag is het woord aan karin beumkes. virus of geen virus – texel kent tot op heden geen enkele besmetting – dus zonder enige smet of aangevreten zijn de enige echte dekselse texelse

Lieve Pom
Ook in tijden van corona staan wij op Texel weer paraat.


Taxus

`t werd eerder winter lief
je ging om mij te vinden
je jas hing wachtend op de reis
je haar stond in vierkanten uit

`t werd eerder winter zonneklaar
je linkerhand bleef zomaar bloeden
je ziel blies op van kille woede
want wat je vond was niet meer daar.


Muziek: Mink DeVille – Hey Joe https://youtu.be/0lUJLXMSYkg


Keep the faith, liefs


Karin

Share This:

tot ook de winner…

er waren jaren bij
die anders hadden gekund
jaren van de lange uren
in de nacht

en dat er niets
maar dan ook niets
kan worden meegenomen

de jaren niet
niets van daarvoor
en niets van daarna
ook uit die nachten niet

the winner takes it all
tot ook de winner

pomwolff

Share This:

Petra Maria en Ien Verrips winnen de enige echte virtuele – de back to de basis – corona – trofee op pomgedichten.

mooie subtiele poëtische werken bij die lelijk om zich heen grijpende virus. het land toch inmiddels in rep en roer. door de italiaanse toestanden ontstond gisteren alarmfase 1 – de mensen liggen daar in die laars te kreperen. nederland ligt op dezelfde ramkoers. zien we aan de grafieken. de asoos plunderen de winkels, je zou ze in hun gezichten corona-en. hoe dan ook mooie subtiele werken. van Ien Verrips, van Petra Maria en van Ton Huizer. ook Cartouche wist de jury weer voor zich te winnen. ik kies na wikken en wegen voor de tekenen van invoelende vrouwelijkheid in tijden van crisis. goud deze week naar Ien Verrips en naar Petra Maria. dichters dank jullie wel voor het inzenden – voor de troostwoorden in bange tijden – Petra Maria en Ien Verrips van harte gefeliciteerd  met het gedeelde  goud.

ach corona
wat doe je ons aan
luiken dicht en de knijpkat weer
op het nachtkastje

VRAAG

mij gisteren wat ik mis
laat de geschiedenis herhalen
tot zij klopt

vertellen we dan elkaar
dat toen en toen
het leven zo lichtvoetig was

laat mij vandaag weten
dat alles opnieuw begint
want het is maar een dag
een zachte lentedag

petra maria

–>
vanaf de vraag een prachtig gedicht waarin we meegenomen door de dichter kunnen dromen weg uit die kolere  corona werkelijkheid – ik kan het niet nalaten de derde strofe – die net teveel detoneert aan te passen – ik wil als ik droom in een gedicht blijven dromen en vanuit het gedicht verder en verder ongestoord mijn droom inzeilen –  vandaar de volgende versie:
 
VRAAG

mij gisteren wat ik mis
laat de geschiedenis herhalen
tot zij klopt

vertellen we dan elkaar
dat toen en toen
het leven zo lichtvoetig was

laat mij vandaag
van de lente weten
van een zachte lentedag

Petra Maria



corona
 

 
als sara ongelovig
lach ik een beetje
nerveus ben ik bang
voor het ongewisse
ik vrees de klank van
je innemende naam
sociaal gehandicapt drink ik
alleen
door mijn benauwdheid heen

Ien Verrips

–>
hmm Ien houdt het voelen heel persoonlijk maar op een wijze die erg invoelbaar is – een gedeelde onzekerheid troost ergens de lezer,  al blijft het allemaal van de onzekerheid. de beklemming en de steeds verder om zich heen grijpende beklemming in enkele woorden gevangen. mooi.
  • Ton Huizer – oma’s lichaam is nog warm
  • Frans Terken – ik kies voor thuiswerk en tik met een vingerhoed op de toetsen
  • Rik van Boeckel – Honderd kinderen dansen door de schone lucht
  • Magda Haan – opa’s en oma’s worden vermeden
  • Petra Maria – laat mij vandaag weten dat alles opnieuw begint
  • Ditmar Bakker met een ‘sonnet du coude’ – crack in de ellepijp
  • Ien Verrips – bang voor het ongewisse
  • Cartouche – teruggeworpen op je zelf

wie wint de enige echte virtuele – handelen naar bevind van zaken – o corona we hebben u best ook wel een beetje lief – trofee op pomgedichten?
 
back to de basis
 
we handelen naar bevind van zaken
we laten ons niet meer opjagen

door geen virus
door de regen niet
niet door de tijd
door niemand niet
 
we hebben geen haast
en wat lig je hier toch lekker vurig


pomwolff
 
wie wint de enige echte virtuele – de back to de basis – o corona we hebben u best ook wel een beetje lief – trofee op pomgedichten?
een thema om nog alle kanten uit te kunnen in het huidig tijdsgewricht – in tijden van hamsteren, van handen wassen, van virus, van onrust –  in tijden wellicht ook van terug naar de basis, van nog effe lekker in bed blijven liggen. het is weer rustig op straat – het jakkeren en het jagen voorbij – geen manifestaties meer, geen voetballers, geen miljoenendansjes, (ja op de beurs) – geen openbaar vervoer, geen files meer – geen vliegtuigen – geen rolkoffertjes –  o corona wij hebben u best ook wel een beetje lief. u kent de regels:
 
de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Stille lente

Iets of iemand
blies de pluisjes op de wind
de laatste laatste adem van
een verre Dracula
 
de luchtstroom van een
vlinder of een hoestbui van
een kind
 
de kleintjes drommen samen
oma’s lichaam is nog warm
niets wijst op haar
verscheiden
 
slechts een klein blauw plekje
van de griepprik op haar arm
 
Ton Huizer

–>
oma neergelegd in een verstild beeld – de rotterdamse dichter huizer pluist elk gegeven thema uit en verhuist het naar een door hem vormgegeven eigen wereld. oma heeft het niet gehaald, de kinderen en kleinkinderen hebben het ook net niet gehaald. oma net niet gehaald.  het is stil en net nog warm in het gedicht. geef de dichter ton huizer een vierkante centimeter ruimte in de taal en je hebt een gedicht met alles erop en eraan – met pluisjes, windvlagen, families, griepprikken, met de dood en met het leven en met een jaargetijde zoals deze vandaag ook in 010 op straat zich manifesteert.
 
 
Achter de elleboog

Hoe het zich onderhuids ophoopt
van binnen blaast en stormt het
als in gure hoogwatertijden
taal die dringend naar buiten wil
dromt samen voor op de tong

en hoe hier greep op te houden
ik kies voor thuiswerk en tik
met een vingerhoed op de toetsen
boor met de elleboog letters aan
wijs woorden met de ogen hun plaats

haal mijn neus op voor opstandigheid
als ze op het beeldscherm gaan dansen
onverwachte vondst in zelfbedachte zin
stiekem door een virus besmet


© FT 13.03.2020

->
dat zelfs de taal besmet kan raken in dichtershuizen – en dat het aan de dichter is om een en ander maar vooral ook de corona te voorkomen. frans neemt zijn maatregelen. geen besmetting – svp – hier wordt met de vingerhoed getypt! met de elleboog gegroet en met de ogen de letters een plaats gewezen. de corona zet alles bij iedereen en overal op zijn kop – ook in dichtershuizen – moeten we concluderen. als de dichter van huis is dansen de letters op het scherm. zo worden nieuwe spreekwoorden geboren.

Pom, wat mij betreft geen liefde voor het Corona virus. Zelf vandaag geen muziekles gegeven aan kinderen. Uit voorzorg. Rik


Sluwe slag

Honderd kinderen dansen
door de schone lucht
een slaakt een zieke zucht
boven de Afrikaanse woestijndrum

de reiziger leest en leert ritmes
om beter dan zichzelf te worden
geeft die Slobminister
een sluwe slag om de oren

hij ontspringt glimlachend de dans
het virus krijgt bij hem geen kans
hij geeft geen les aan onbewuste jeugd
economie is zijn zoete deugd.


Rik van Boeckel
13 maart 2020

–>
rik voorzag meteen al italiaanse toestanden. geen goed woord van zijn kant voor de effecten van het virus. voor twee procent wereldbevolking van de door angela voorspelde  60 procent heeft hij gelijk. als je longen het begeven is er nog weinig lucht over voor de poëzie in al haar verschijningsvormen. en onze bruins trekt de boel zeker niet uit arie slob. hoe dan ook de dichter plaatst het onderwijs – morgen de scholen dicht – de economie en de politiek in een corona ritme  – een op de honderd wordt ziek en slaat het leven dood.
nieuw goud

het  leven is gescheiden 
in oud en jong

opa’s en oma’s
worden vermeden
en sterven alleen 

Rebellen en Dwarsdenkers 
weten het beter 

hamsterkoorts gedempt
door goud belegd wc papier 

nieuwe woorden
geheven vingers 
ontstaan in razernij 


Magda Haan

–>
magda voegt de belangrijkste  elementen en de belangrijkste uitwerkingen van de corona  bij elkaar in haar gedicht. het verdichten van de werkelijkheid hier in een notendop gedemonstreerd – dood-leven-boekenweekthema-gekte en razernij en hamsterwoede in een paar regels bijeen gebracht.


Dido zag Aeneas gaan, haat in hare ogen,
Achilles doodde Hector, onmin in zijn hart.
Den broedertwist van Kaïn, Abel, ongelogen,
slechts om ‘dat rode daar’ den toorn van Esau wart.

Deed ’t menschdom Eva’s lust op Godes wrok steeds bogen,
zoo Davids snarenspel Sauls vete heeft gestart,
oh, dat zoo ’n vijandschap hier toch voorbijgaan moge,
edoch is ’t wraaklust die mij daag’lijks weder tart.

Och! Want gelijk men wel den homofiel bekijkt
(indien den kijker dan afkomstig is uit Urk)
zoo is ’t dégoût hetwelk dit schrijven vergelijkt:

nooit zag het Griekenvolk met méér wrok naar den Turk,
dan ziedend’ boosheid in mijn moeders ogen prijkt
zoo ik reeds in den uchtend aan den crack-pijp lurk.


[D.B.]
–>
het gedicht in de aankondiging al samengevat: Ditmar Bakker met een ‘sonnet du coude’ – crack in de ellepijp … en lurken maar. de mens in al zijn verschijningsvormen getekend van het paradijs tot in Urk – wat is zo gezien een rondvliegend virusje nou wel eigenlijk? – de sonnettendichter zal het een urkse biet zijn – haat, wrok en vijandigheid waren altijd al aan de orde van de dag – crack overwint alles – zelfs je ouwe moer of oma.

ik vind de tweede en derde strofe de leukste – ik wou dat ik twee hondjes was – er nog in geschreven erg aardig – de wending in de derde strofe ook helemaal ok – dat we weten wat de dichter elke dag moet doorstaan als hij/zij  op zichzelf teruggeworpen is. heerlijk hoe een wereldwijd thema hier wordt teruggebracht tot één  persoon – tot cartouche – tot de dichter. dat noem ik nou eens echt ‘verdichtung’-  daarvoor hebben we de eerste strofe hier niet nodig. de gegevens in de eerste strofe lazen we al in de krant – zijn wel algemeen bekend – de ‘verdichtung’ begint  in de tweede strofe en is zonder meer briljant uitgeschreven.

Share This:

pomgedichten gewoon open! met meer dan 100 bezoekers per dag



koortsig

 
we handelen naar bevind van zaken
we laten ons niet meer opjagen
door geen virus
 
door de regen niet
niet door de tijd
door niemand niet
 
we hebben geen haast
en wat lig je hier toch lekker vurig


pw

Share This:

VON SOLO: “Als een man opgewonden raakt en het bloed van zijn hersens naar zijn pik getrokken wordt, dan…”



Deel 372. Kwakkie
 
Ik ben Kwakkie, dat kleine witte dril
Kom uit de ballen, of piemel, zo je wil
(vrij naar ‘Schnappi, das kleine Krokodil’)
 
Je ziet het voor je. Op een grootscherm plasma televisie. Opgepompte schouders en borstspieren. Een sixpack en een sexpik. Aan het uiteinde daarvan houdt een slanke vrouw zich vast. Ze neemt op haar knieën een houding aan, waarbij haar ronde billen mooi naar achter steken. Ze trekt haar schouders naar achter, hetgeen haar opgevulde borsten nog groter doet aanzien. Beiden zijn zongebruind en lekker subtiel ingesmeerd met olie. Zij sabbelt wat aan zijn pik. Dat doet ze opzichtig en vol verve. Visueel erg aantrekkelijk allemaal. De man zet haar spel kracht bij door het hoofd vast te pakken en ruw op en neer te duwen. De camera zoomt uit en de man draait de vrouw om en penetreert haar van achteren. De camera zoomt in op het in een uitgaan van de piemel in de grot der genot. Intussen maakt de vrouw onmatig veel kreunend geluid. De man maakt ook geluiden alsof hij gepijnigd wordt. De begeleidende muziek doet vermoeden dat er zich een glorieus schouwspel staat af te spelen. Op dat moment zien we de groot uitgelichte piemel weer in beeld, waar de vrouw met twee handen pompende bewegingen mee maakt, tot de man gromt en zijn zaad op haar gezicht belandt. Daarbij maakt zij kirrende geluiden en complimenteert de man dat hij zo’n lekkere, grote, hete tampeloeres heeft.
 
Het kan nu zijn dat er op dat moment sperma over je hand loopt en druppels kwak op je buik of shirt liggen. Terwijl je onderuit in de bank ligt met je lul nog in je rechterhand en de afstandsbediening in je linker. De achttien centimeter begint al snel te verschrompelen tot een stuk minder en het sperma koelt snel af tot kamertemperatuur. En daar lig je dan. Je een beetje verdwaasd af te vragen wat er gebeurd is.
 
Als een man opgewonden raakt en het bloed van zijn hersens naar zijn pik getrokken wordt, dan kan het lijken of ineens het centrum van de wereld verandert in dat stukje zwellichaam onder aan zijn buik. Dat dat ineens groteske proporties aanneemt. Het is geen anatomisch penis meer, het is een knoert, een paal, een kanon, een genotsknots en ga zo maar even door. Daarmee kun je rammen, palen, deep throaten, uitwonen, suf neuken, noem maar op.
Ineens is het lege opblaasbootje verandert in een pantserkruiser, die de woeste baren breekt en zijn kanonnen leeg vuurt op de weerloze forten aan wal. Heroïsch, monumentaal, episch bijna. Met als gevolg een kwakkie uit het zakkie. Een vingerhoedje stijfsel. Voorafgegaan door een hoop gedoe. Of misschien niet meer dan vijf minuutjes onhandig gekronkel.
 
Mannen houden zichzelf graag voor de gek. Daarom geven ze alles wat met ejaculeren en hun piemel te maken heeft een heroïsche, disproportionele benaming en masturberen ze ook zo veel. Mannen maken zichzelf een hoop wijs. Daarom denken ze ook dat dat aanhangsel tussen hun benen een godsgeschenk voor vrouwen is. De machtige maarschalksstaf die veldslagen wint op de slagvelden der intimiteit.
Maar welbeschouwd, het kwakkie, waar heb je het over? Leuk voor drie seconden. Dan houdt je nog drieëntwintig uur, negenvijftig minuten en zevenenvijftig seconden over.
Diep in zijn hart weet de man ook wel dat het allemaal niet zoveel voorstelt, maar dat aan zichzelf en de wereld toegeven….


VON SOLO
DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST
www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This: