jaaroverzicht: dat we 2018 nemen zoals het is en het verlaten maar nooit verlaten van wat was

2018 jaaroverzicht

dat een voormalige dichteres des vaderlands
net doet of het stellen van vragen poëzie is
en dat kunstje ook eindeloos herhaalt als ze optreedt

dat de poule des doods lekker aangevuld is dit jaar
ja dat krijg je er van als je over lijken gaat
en dat al die gortdroge jaaroverzichten mij de keel uithangen

dat dichters wel 88 teentjes hebben waarop je kunt trappen
dat ik het nog steeds erg leuk vind om op 88 teentjes te trappen

dat die protestants gristelijke zedenpreekster met die rare ogen
zeker niet de slimste mens was

dat je alles wel poëzie kunt noemen
als je er maar vragen bij stelt

dat Alja Spaan de meest indrukwekkende bundel schreef in 2018
over dat niets – dat onontkoombare existentiële niets

dat er ook met niets te leven valt

dat we 2018 nemen zoals het is
en het verlaten
maar nooit verlaten van wat was

pom wolff

zo wens ik alle lezers – nou ja alleen de lieve natuurlijk en alle dichters en columnisten van pomgedichten een onvergetelijk 2019 – ik zeg het u 2019 wordt een heel heel bijzonder jaar

Share This:

Karin Beumkes: mens en melodie op de maandag – onze oudjaarbeum biedt nieuwe inzichten in leven, liefde, loslaten en vasthouden en ook januari komt er weer aan

mens en melodie op de maandag – onze oudjaarbeum biedt nieuwe inzichten in leven, liefde, loslaten en vasthouden en ook januari komt er weer aan

Januari

Januari beleef ik in mijn nieuwe washand
of ik zie een luchtig slagroommeisje a capella schaatsen
dit is de eerste maan
onder de vijver lacht de sneeuw.

Zoveel mogelijk zal ik trachten
om heel warm van jou te mogen worden
streel mijn koude
dat is zo mooi zo vroeg.

Muziek: Tom Waits – Yesterday is herehttps://youtu.be/6Dnv5L59eSo
Groetjes en liefs Karin

Share This:

CARTOUCHE wint de enig echte virtuele brood&koffie trofee op pomgedichten – maar dan wel die van moeders.

  • marc tiefenthal – de zee die beeft, mensen op de vlucht.
  • rik van boeckel – dode koffie gedronken bij de grafsteen
  • petra maria van den eerenbeemt – liefste de gordijnen kunnen open
  • cartouche – dat zie ik in – moeder, een zachte tong en op zijn tijd een bakje troost
  • frans terken – en niet het surrogaat uit die rotoorlog
goud voor cartouche deze week

Voorbij de toast

Een pirouette zag ik vandaag
de dag draaien voor mijn ogen, jij
die ik volg, plakt aan mijn zijde alsof
cellen zich niet elke zeven jaar delen
iedere druppel een oceaan op zich is
zo nemen we ronde na ronde en eten
van de nacht, de middag en de morgen
voorbij de grens van toast en espresso

hoor ik de echo van kan het dan
niets verdommen of je verrekt of slikt
leven meer is dan je bedrinken en denken
in inkt zwart en wit in plaats van zoals jij
me in wijsheid van oude dagen pleegde
voor te houden, een bed een bad
en breekbrood is al wat een mens
van node, een wereld van verschil

dat zie ik in – moeder, een zachte tong
en op zijn tijd een bakje troost

30122018
Cartouche

GOUD VOOR CARTOUCHE DEZE WEEK: ja ronduit indrukwekkend de woorden van cartouche in de laatste regels –  het eten van de nacht en de vluchtelingen naar de stem van moeder, zijn moeder, alle moeders toegeschreven. ik buig diep voor dit gedicht. het raakt me.

zolang ik leef is er oorlog daar. het is waar moeders niet voor baren. of dichters politieke verzen moeten schrijven? of politieke verzen wel van de poëzie zijn – daar kun je ook een leven lang van mening over verschillen. en dat we gelukkig niet echt meer/nog van de oorlog weten hier in dit polderlandje – van de immense pijnen en de angsten – van de haat over en weer – dat we er in ieder geval één keer bij stil staan hoe we er ook in staan. het thema deze week naar aanleiding van een bezoek aan het tropenmuseum in 020 – een levend museum – was er jaren niet geweest – het groene t shirt – de dichter – de poëzie – het verlangen naar moeder, de geur van een veilig thuis. hoe je op een milde wijze vorm geeft aan vrijheidsstrijd door de jaren en door culturen heen. het tropenmuseum een bijzonder museum.

wie wint de enig echte virtuele brood&koffie trofee op pomgedichten – maar dan wel die van moeders. de basisingredienten van het leven graag gedicht deze week – een beetje smokkelen mag wel – als het maar van het leven is. u kent de regels:
de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

wat is een vrouw

wat is een vrouw meer dan
haar cellen
dat je haar beschrijven kan
misschien

hoe mooi ze ligt
is dat dan iets
of dat ze kotst en zo
zich uit

gehaast haar kind
van school moet halen
haar hoofddoek strikt vertrouwelijk
nog wijd en zijd bemind

als ego nog slechts lego is
én hij de zoon geworden
die op hem lijkt
weet zij één dood
die nog vol leven zit
was dat het dan

pomwolff

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is groen4-e1546020937377-225x300.jpg

(…)

In plaats daarvan kwamen nieuwsberichten
uit alle hoeken van de wereld.
Een gebouw dat instort, een vulkaan die uitbarst,
de zee die beeft, mensen op de vlucht.
Ik wist al lang niet meer hoe lang ik zo ijsbeerde.

marc tiefenthal

de vrijheidsstrijd van tiefenthal voor een vrije en ongeremde tiefenthal enigszins aan banden gelegd – in die zin dat 85 regels intro die alleen over tiefenthal gingen en niets toevoegen aan het bekende beeld van tiefenthal – buiten het thema vielen. komen we toch uit bij de wereld en een persoonlijke noot die ontroert – komen we uit bij de poëzie.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is groen4-e1546020937377-225x300.jpg

Moeder’s hartenlied

Moeder’s koffie al lang geleden
geroken die is koud zonder smaak
dode koffie gedronken bij de grafsteen
tijdens het geurrijk hartenlied

zoals moeder las in Nederlands Spaans koffiebonen met passie maalde
de witte Makedonika dronk uit poëzie
het Indisch kassijan uitsprak met sambal

niet meer beweegt geen woorden leegt
die tijd ronkt na in herinnering van liefde
de geur lijdt leidt maakt verleden verkouden stilt de dorst van de zangkeel

moeder’s koffie aan de naaimachine
pruttelt in de smaak van jaren
zingt zieltogend het lied van harten
als het lepeltje suiker proeft.

Rik van Boeckel
29 december 2018

de naai(brei)machine zoals ie zijn intrede deed in de poëzie in jaap montagnes leiden, en in rotterdam en dan nu wederom in leiden. in de woorden legt de dichter iets van verlangen naar vroeger. hoe het was en hoe het rook. de dode koffie nu – een sterk beeld. ‘die tijd ronkt na in herinnering van liefde..’ schrijft de dichter. hoe de dichter beelden schetst naast en naar aanleiding van het thema – het is duidelijk rik kan met het gegeven oorlog niet echt  uit de voeten. van dat er altijd koffie is, moeders zijn, oorlog is.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is groen4-e1546020937377-225x300.jpg

wijn en koffie
bij de radio

Ik ben je angst
de lege dagen
zonder licht

in mijn ogen
lees je
wat er niet is

ik ken je angst
je wens
dat wat ik niet ben

zag je mij maar
in het licht
van mijn ziel

liefste
de gordijnen
kunnen open

weldra
is het te laat

Petra Maria

oorlog, moeders, geliefden, dreiging en dat de gordijnen nu nog wel open kunnen – de radio in deze dagen van de top 2000 – vroeger van de vrije geluiden van ver weg. petra beschrijft een gemoedstoestand aan de hand van het thema.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is groen4-e1546020937377-225x300.jpg

Voorbij de toast

Een pirouette zag ik vandaag
de dag draaien voor mijn ogen, jij
die ik volg, plakt aan mijn zijde alsof
cellen zich niet elke zeven jaar delen
iedere druppel een oceaan op zich is
zo nemen we ronde na ronde en eten
van de nacht, de middag en de morgen
voorbij de grens van toast en espresso

hoor ik de echo van kan het dan
niets verdommen of je verrekt of slikt
leven meer is dan je bedrinken en denken
in inkt zwart en wit in plaats van zoals jij
me in wijsheid van oude dagen pleegde
voor te houden, een bed een bad
en breekbrood is al wat een mens
van node, een wereld van verschil

dat zie ik in – moeder, een zachte tong
en op zijn tijd een bakje troost

30122018
Cartouche

ja ronduit indrukwekkend de woorden van cartouche in de laatste regels –  het eten van de nacht en de vluchtelingen naar de stem van moeder, zijn moeder, alle moeders toegeschreven. ik buig diep voor dit gedicht. het raakt me.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is groen4-e1546020937377-225x300.jpg

Op de nuchtere maag

Het mag nog donker zijn
een zwak licht op de achtergrond
op de tast vul je de filter

zeven afgestreken schepjes
waar de waterstand acht meet
voor minder gaan we het niet doen

de geur alleen al haalt je lief uit bed
zij veert op alsof haar moeder roept
van onder aan de trap

ingeschonken en met een wolkje melk
een lepeltje alsof je in leven roert
geen haast om de dag te beginnen

en niet het surrogaat uit die rotoorlog
verdomd nee echte koffie
van bonen in overvloed

geen oog dat het zwart ziet
je maalt en roert zolang als nodig
als het leeg lijkt schenk je weer bij

hoe het loont als er damp kringelt
vers brood blikkert in de oven

FT 29122018

…alsof je in leven roert …- de koffie als beeld voor hoe het voor de dichter het liefste is – echt en geen surrogaat asjeblieft – het leven niet en ook de koffie niet – het is al lang geleden de surrogaatkoffie laten we aan de vorige eeuw. de koffie staat op de nuchtere maag alleen liefde toe. dat het ook donker kan zijn in een gedicht als een hoopvol begin van de dag.


Share This:

LISAN LAUVENBERG over de tussendagen en toch ook even terug in Simpelveld

lisan en dochter van lisan

Tussendagen

Tussen Kerst en Oud en Nieuw vind ik tussendagen. Als je geluk hebt kun je rusten, van werk en bijkomen van een zware kerst, als je die had, heb je iets niet goed voor jezelf geregeld, goede reden om het beter te doen volgend jaar.

De mijne was licht, vrolijk, nat maar met plezier en licht en zeer diervriendelijk eten, een glas goede wijn, champagne als het een viering was en goede thee en koffie.

Een dag heb ik helemaal in sluimerstand gestaan. Gelegen eigenlijk.

Kaarsjes gebrand vanaf dat ik opstond én de hele dag mijn zachtste pyjama aan. Oude kerstfilms vol zwijmelmuziek én oude poëzie herlezen. Lichte lunch genuttigd van zelfgemaakt voedsel én knuffels, veel knuffels, tussen het zuchten en zwijmelen bij de films.

Tussendagen

Nu weet ik even niet of ik toch een beetje moet werken, beetje alledaags moet doen of nog een lekker dagje eraan vast plakken bij de tv, de films die ik niet kon zien heb ik opgenomen en mijn dochter deed mij Netflix kado, dus ik kan alles kijken wat ik tot nu toe gemist heb aan series waar iederéén het over heeft. Of moet ik toch iets nuttigs doen.

Tussendagen.

Het jaar beschouwen. Plannen maken voor het nieuwe.

Opruimen van oude administratie kan ook al, dan neem je het jaar ook al door, of mijn poëzie eens ordenen, boeken uitzoeken en weggeven zodat er ruimte komt voor nieuwe. Het kan allemaal, maar wat een luxe zeg, er hoeft niks.

Tussendagen

Repeteren van het repertoire van mijn koor moet ik ook nog, alhoewel de repetities pas op 8 januari weer beginnen. We hebben kerstliedjes gezongen met mijn koor. In mijn buurtje  Oud West, dat was een feestje. Iedereen werd er blij van. Tebe Pojem, soms gespeld als Tebe Poem, werd ook door mijn vaders koor gezongen en soms ontroerde me dat enorm, dat ik nou ook in een kerkje, net dát lied stond te zingen in de kersttijd. Ik werd er acuut weer 11 jaar van en zag mezelf zitten in mijn mooie nieuwe kerstkleren in de kerk van de Paters Jezuïeten op de heuvel boven het dorp. In het donker begon het mannenkoor van Simpelveld eerst Stille Nacht te zingen, in het Duits, dan werd de kaarsen pas aangestoken en daarna zongen ze het plechtige danklied in het Russisch.

En kijk daar word ik dan gelukkig van, dat je kunt tijdreizen in je hoofd en de mooie beelden spontaan opploppen in je kop bij het horen van muziek.

Top 2000 op de radio en gratis oude beelden in mijn hoofd.

Tussendagen.

Terugkijken met plezier, vooruit denken in vrolijkheid, goede plannen maken, gezond zijn en leven.

Hoe dan ook.

Gelukkig geweest, de afgelopen dagen en van plan dat te blijven.

Tebe Poem.

©Lisan Lauvenberg

28 december 2018

Share This:

Rik van Boeckel blikt nog even terug: ‘kerstkip tokkend met bomentik kalkoen aan het spit bedwongen drankjes uit het vergiet gezongen…’

rik

Kerstliedpoëzie

De eenzame kerst-boom
luidt de tafels in een kalkoen begin
een uitje gesneden zonder te huilen
een uitje voor het hele gezin

de herdertjes zijn al opgestaan
het stalletje voorbij gerend
hun kindertjes en vrouwtjes
in warme armen gesloten

mis mas mis mas navidad
christ kerst feliz noëlle
mas mis mas mis
kerst christ noëlle feliz navidad

kerstkip tokkend met bomentik
kalkoen aan het spit bedwongen
drankjes uit het vergiet gezongen
de pieken reiken naar hoogste rangen

piek pak deeltjes wonderland
het leven is een boemeltrein
van veel plezier en soms ook pijn
ze gaan zo elegant van hand tot hand.

Rik van Boeckel
26 december 2018

Share This:

Merik van der Torren: ‘De Kerstman, mot in zijn witte baard, zingt “Vrede op aarde”..’

merik met jou

Hoi Pom, voor Tweede Kerstdag, stuur ik het Kerst-pantoum in, dat ook in “Met jou” is gepubliceerd, prettige feestdagen, Merik

Kerst

Bonte draken flemen in je nek
en de Kerstman, mot in zijn witte baard.
Ze vlammen vervaarlijk uit hun bek,
“O, denneboom.” Jingle bells” bij de haard.

De Kerstman, mot in zijn witte baard,
zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld
en “O, denneboom”, “Jingle bells” bij de haard
en Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld.

zingt “Vrede op aarde” in oorlogsgeweld,
en “er is een kindeke geboren op aard.'”
Maria heeft sneeuwklokjes voorspeld
en een geestverruimende appeltaart.

“Er is een kindeke geboren op aard'”,
die vreugde is geluk en licht
en een geestverruimende appeltaart
een grote gedachte zonder gewicht.

Vreugde is het, geluk en licht,
bonte draken flemen in je nek,
los gaat de gedachte zonder gewicht,
ze vlammen vervaarlijk uit hun bek.

Merik van der Torren

Share This:

kerstmis met PLOOS: ‘…Het moest er toch een keer van komen / Alles overleefd en dan…’


Chanoeka anders

Voor haar laatste kerst liep ze
een kerstmarkt binnen
Ze wist niet wat het was
of wat ze zag maar

haar huis moest versierd
Ze wou een boom
met echte kaarsjes
en ballen en veel sparretakken overal
en naast dat groen en goud veel rood

Voor ik doodga dacht ze
want het moet er toch een keer van komen
Haar kamer werd even zo veel kleiner
van het teveel

Het moest er toch een keer van komen
Alles overleefd en dan
mijn huis, dacht ze, lijkt
op een willekeurig Oostenrijks SS-bordeel

Ze stak het gas aan en
de boel in brand


Ploos

Share This:

FRANS TERKEN aangeraakt – bij de dood van JOOP SCHOLTEN

Frans Terken en Joop Scholten dichtvrienden voor het leven


‘in die nacht zal ik mijn deuren openen
ik zal het vergeten binnenlaten
en het verdwijnen
ook dit is een vorm van geluk zal ik zeggen

een maan te omhelzen die er niet meer is’



Joop Scholten
Ook dit is een vorm van geluk
de witte uitgeverij – leiden – 2011

Dag Pom,

Even een persoonlijk bericht: dank nog voor de mooie woorden onder ‘Aangeraakt’:
“een herinnering, een poging om naderbij nog te komen – hoe killer en langer de donkere uren hoe verder ze weg lijkt – en dat ze nog gemist wordt – al weten we bijna haar stem niet meer – niets bloeit, niets groeit – grijze sneeuw doet verkillen – maakt donker van elk rood.”

Echter, het is niet voor een ‘ze’ geschreven, maar voor Joop Scholten, vriend en dichtmaat, hij is afgelopen vrijdag bij zijn ziekte nog vrij onverwacht overleden.
In ‘Aangeraakt’ zitten in elke strofe verwijzingen naar gedichten van Joop, o.m. uit onze wisseling (stille zaterdag – bundel van geluk – vlier in bloei – deze grijze sneeuw).
Dat wetende, maakte jouw woorden als ook die van Jeanine, voor mij troostrijk.
Wilde ik je laten weten, bij deze; zie ook mijn bericht vandaag op Facebook.

Warme groet, fijne feestdagen toch,
Frans


joop scholten – Ook dit is een vorm van geluk – ‘ik schrijf mijn gedichten op mijn ruggemerg’ en ‘uit verliefdheid op het leven’ –

dichtvriend FRANS TERKEN diep geraakt – schreef bij de dood van JOOP SCHOLTEN

Aangeraakt

Alsof het weer stille zaterdag
het zijn kille tijden nu
ik je stem niet meer hoor

dat ik je hand je oogopslag mis
als ik een bladzij verder blader
in je bundel van geluk

en geen vlier in bloei vandaag
de aarde laat zich
van zijn koudste kant zien

hoe lang dan de kortste dag
oneindig de rust
in deze grijze sneeuw

FT 22122018


joop scholten – Ook dit is een vorm van geluk – ‘ik schrijf mijn gedichten op mijn ruggemerg’ en ‘uit verliefdheid op het leven’

Share This:

Karin Beumkes – M&M op de M: : ‘ze trekt hem weg waar ze zo bang voor was: dat ze zijn naam zou gaan verliezen in het lentegras…’

Mens&Melodie op de Maandag – de keuze van Karin Beumkes – wij van pomgedichten prijzen niet de heer maar ons wel elke maandag gelukkig met het schrijven van die dekselse tesselse – wij wensen haar en haar lieven een onvergetelijk 2019 – wij wensen de meest indringende dichter van Nederland – onze eigen BEUM het allerallerbeste!
Gift door Karin Beumkes

Gift

ze heeft een moeder zonder voet
een vader die zijn mond verpakt
in heftig drinken zodat het peil niet zakt
de kamer wordt er warmer van

ze heeft een hond die aan de tepel ligt
rondom haar borst als een gedicht
maar beiden weten dat dit zo niet moet
ze trekt hem weg waar ze zo bang voor was:
dat ze zijn naam zou gaan verliezen in het lentegras
ze heeft de kuisheid voor het kind bewaard
dat lange nachten schrijft bij de gedroomde haard

muziek: The Pogues and Kirsty MacColl-Fairytale of New York

Share This:

JOLIES HEIJ wint de enige echte virtuele – wie verdient volgens u een echte, waarachtige en natuurlijk zoals het een goed dichter betaamt poëtische feestdagengroet op pomgedichten – zilver Cartouche, Rik van Boeckel brons

  • marc tiefenthal – In deze meer dan anders donkere dagen
  • petra maria – het leven groeide op wat overblijft
  • frans terken – het zijn kille tijden nu ik je stem niet meer hoor
  • rik van boeckel – zij wensen elkaar hoge pieken toe
  • cartouche – kijk mij aan mijn lief en alles wordt weer licht
  • lisan lauvenberg – Dan hoor ik zacht je stem
  • jolies heij – ik schrijf je dit alleen opdat je het nooit leest
  • jako fennek – een kerstkus aan twee dichteressen
wij wensen de juryvoorzitter jeanine hoedemakers mooie dagen en bedanken haar voor de commentaren dit dichtjaar. vandaag was ze op tijd maar de site lag op zijn rug – vandaar deze late uitslag. jeanine bedankt. dichters dank jullie wel en mooie wensen!

Ha pom,

Mijn beoordelingen en meteen maar de edelmetalen.

Ze waren allemaal fijn om te lezen, de inzendingen,  waarvoor mijn grote dank!

Goud Jolies
Zilver Cartouche
Brons Rik

Ik hoop dat je het er mee eens kunt zijn, voor mezelf kom ik steeds weer zo uit

Ik wens iedereen een geweldig 2019, vol liefde en vreugde en voor wie het kan aanvaarden als een welgemeende wens, ook hele fijne Kerstdagen. Want, zo dacht ik pas nog, waar je zelf niet van houdt kun je de ander nog wel gunnen immers. Dat is toch een beetje het leven in een notendop. Elkaar de ruimte gunnen het anders te ervaren.

Liefs,

Jeanine


marc tiefenthal

En dan die titel, Olijke kerstballen. Tiefenthal gelooft het wel in zijn gedicht, in feite adviseert hij ons het vooral anders te doen dan hij, ons tussen neus en lippen deelgenoot makend van een wat treurige situatie. Het is een gedichtsituatie natuurlijk. Ik vraag me wel af welke pot dat dan was die hij verkoos.  De hond in de pot?  Samen met de boom wortelen in de pot. Als de ballen niet glinsteren hoeven we niet te glimlachen. Fijn dat we die ruimte krijgen al zal hij bedoelen dat we net zo moeten glimmen. Daar ben ik wel een voorstander van, glimmen van vreugde. Gij zult glimmen gelijk de kerstballen in kaarslicht. Dankjewel Marc, ook jij mooie dagen, glim ze.

Petra Maria
(wenst jullie met liefde, geluk)

Het leven groeide op wat overblijft. Meisje, meisje toch, waar haal je het vandaan.  Gelukkig is er de mogelijkheid om te lezen, wat overblijft hou dat maar vast. Toch een mooie gedachte, iemand vinden in het rumoer. Evenals geluk en liefde. Dankjewel Petra.

FT 22122018

En zo kun je dan aangeraakt worden, juist door het niet aan te kunnen raken. Maar je zou het zo graag aanraken, weer luisteren, die oogopslag zien. Alles wat weg is en tegelijkertijd bleef. In woorden, in het hart, in het omslaan van een bladzijde. Zacht als sneeuw neergezet maar een tikje grijs want dat hoort hier zo.

Rik van Boeckel
22 december 2018

Elkaar hoge pieken toewensen dat is liefde, dat is gunnen. De rest is bijzaak, dat teder gekus, ach. Sla liever dat juiste akkoord aan.

© Cartouche

De laatste strofe is van een mooie pure schoonheid, hij tilt het hele gedicht nog eens op. Die eerste strofe en de laatste, daar tussen wordt een hoop verteld, ik zit het een beetje uit. Ik weet dat wel,  durf ik te denken, precies als we aandacht voor het juiste zouden moeten hebben doen we al die andere dingen. Zoiets? Of volgde er een koude periode?  Ik proef veel in dit gedicht en zal het nog herlezen, absoluut. Soms denk ik er leeft een groot verdriet in Cartouche en daar maakt hij terwijl hij verder verwerkt hele mooie gedichten van.

© Lisan Lauvenberg
23 December 2018

Een zoektocht naar elkaar, naar hoe te verwoorden dat er iets weg is maar misschien toch niet.  De ‘je’ ziet het nog. Als nu die spoken er maar niet waren. De hoop in dit gedicht is twijfelachtig. Weg met de spoken maar ja, als zij zich wisten te nestelen hè, dan wordt dat lastig.

Jolies Heij

Feiten worden kathedralen, prachtig, verwoord. Elleboogstukken in het geheugen….
In zijn totaliteit een gedicht om meerdere malen te herlezen. Een Jolies zo ik haar graag op mijn pad krijg, op mijn ipad   nou ja, laptop.

jako fennek

Ik ben erg nieuwsgierig geworden naar die twee dichteressen. Zij krijgen een kaart van Jako. Handgeschreven als een klein gedicht, wie wil dat niet. Pom is geen dichteres dus ons zal hij niet bedoelen, of verberg je iets pom?  J

pom

wie wint de enige echte virtuele – wie verdient volgens u een echte,  waarachtige en natuurlijk zoals het een goed dichter betaamt poëtische feestdagengroet op pomgedichten?

ja wie zet u nou  in het zonnetje tijdens deze donkere dagen? jeanine hoedemakers leest als juryvoorzitter deze week met ons mee – commentaar verzekerd. verras uw liefste,  verras degene die uw waardering verdient, of schrijf voor degene die u altijd bij u is (waar hij/zij zich ook bevindt.)  of toon enige empathie voor iemand – ook goed toch? verras ons! U kent de regels – als vanouds:
de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is pombjorn-leeuwarden-2017-2-199x300.jpg

je bereidt je voor op
waar het donker zal zijn
niet eens meer dat

waar niets meer wordt
belicht
waar niets meer wordt
bedacht

je laatste kerst
niemand die het zegt

pomwolff

marc

Olijke kerstballen

In deze meer dan anders donkere dagen
en het je geen donder kan schelen,
dat is al langer zo,
wensen wij jou en de jouwen
een gezellig samenzijn.

Er wordt zo vaak over van alles
en nog wat een boom opgezet
laatst mocht ik er in, vond je.

Ik verkoos de pot.
Houd het dus gezellig daar zo samen,
Laat het aan de os om bont
zie blauw van de kou,
rood van het vuur,
geel van de vlam.
Glimlach als de ballen glinsteren.

marc tiefenthal

pom: goede raad van marc – alle schijnvertoningen aan de kant gezet – hier wordt een realistische kerst besproken zoals deze in vele gezinnen  zich kan afspelen – een soort spel met de regels van onwaarachtigheid – als het maar gezellie blijft – we zien een overspannen moeder – als de moeder in turks fruit – gezelligheid uit haar ogen spuwen.

jeanine;

Petra Maria

met jou
kan ik niet reizen

of doodgaan
dat is niet voor
ons weggelegd

het huis, mijn stad
het leven groeide op
wat overblijft

grijp dat maar vast
want wie
had ooit gedacht

dat ik jou
zou vinden
in al dat rumoer

Petra Maria
(wenst jullie met liefde, geluk)

pom: pomgedichten wenst Petra Maria en haar lieven mooie zachte invoelende dagen – een wereldregel in dit gedicht moet maar voren gehaald – het leven groeide op wat overblijft –   prachtig! het diepe diepe verlangen weer eenvoudig verwoord voor ons lezers. verlangen met een resultaat dit keer.  

jeanine:  

frans

Aangeraakt

Alsof het weer stille zaterdag
het zijn kille tijden nu
ik je stem niet meer hoor

dat ik je hand je oogopslag mis
als ik een bladzij verder blader
in je bundel van geluk

en geen vlier in bloei vandaag
de aarde laat zich
van zijn koudste kant zien

hoe lang dan de kortste dag
oneindig de rust
in deze grijze sneeuw

FT 22122018

pom: een herinnering, een poging om naderbij nog te komen – hoe killer en langer de donkere uren  hoe verder hij/zij weg lijkt – en dat hij/zij nog gemist wordt – al weten we bijna de stem niet meer – niets bloeit, niets groeit – grijze sneeuw doet verkillen – maakt donker van elk rood.

jeanine:

rik

Twee akkoorden

Zonder noten zijn we nergens
een stem roept twee akkoorden op
zij duikt plotseling op uit de stroom
als regen verandert in wind

hij zingt dat hij van haar houdt zoals zij is
hun innerlijke zon schijnt al lang
zo lang de tijd het toelaat
zij alles voor hem is zoals hij voor haar

zij wensen elkaar hoge pieken toe
versieren de boom met het licht
van hun snaren strelende vingers
zingen en kussen met teder geduld.

Rik van Boeckel
22 december 2018

pom: dat ze elkaar hoge pieken wensen – rik steekt kerstmis positief in –zoals we hem kennen – ‘hij zingt dat hij van haar houdt zoals zij is…’ een zonder meer ontroerend regeltje.

jeanine:

Vorst in de grond

waar ben je gebleven, mijn kind
we zagen het verstenen, elk dag
een beetje meer wegdrijven, wij

speelden liever risk roulette in elk
om het even welk getij va-banque
tot bitter in het hart van winter
ploegijzer tot doorloper sneed

tweede adem geeft, wij ons
weer durven begeven aan elkaar
het donker op de bonkevaart
hakend naar een stempel

op de kaart – een tour de force
tocht der tochten weg van zelf
verloochening en over –
winning in het blinde

jij, vorst in mijn grond
die mij staande gaande houdt
kijk mij aan mijn lief

en alles wordt weer licht

© Cartouche
2222018

pom: de eerste regel een verwijzing mogelijk naar middeleeuwse teksten. het zal wel – maar tegen kerst lijkt cartouche met het weer meer vertrouwd – getrouwd – dan met ons eenvoudige lezers. de grond verheerlijkt, versteend, bevroren de bonkevaart – meneer de dichter wil eindelijk weer schaatsen – en dat ook nog in dat vreselijke friesland – (je verstaat ze niet in snits en nergens niet) – ja op het ijs versta je niemand en dat is maar goed ook – ik vind het een leuk gedicht maar inhoudelijk bijna een schande – deze verheerlijking van bijna alles waar ik een hekel aan heb – kou, vorst en de bonkevaart in bevroren toestand – en dan die leugenachtige laatste regel ook nog hier in dit gedicht – neen! niets wordt licht – zo dooft het licht!

jeanine:

lisan

Gezongen hebben we op deze regenachtige avond, kerstliedjes en andere liederen die toegang bieden tot het hart. En toen naar huis op de fiets. Me verheugt op hem, die zo trouw op me wacht.

Verheugen

Je draagt me door de nacht
als ik de weg naar huis niet meer
niet meer wil kennen.

Dan hoor ik zacht je stem
dat ik thuishoor, het huis op me wacht
en heel zacht ons bed verlangt.

Verlangt naar samen in het donker
de spoken verdrijven en samen blijven.
Blijven hopen op de lichte dagen

De lichte dagen die ons dragen
door de nachten waarin we elkaar
niet meer kunnen vinden

Niet meer kunnen vinden dat jij
en wij, dat jij mijn alles bent.

© Lisan Lauvenberg
23 December 2018

pom: samen de spoken verdrijven in een warm bedje in de kille donkerte van de decembermaand – HEREN! een uitnodiging. ach dit gedicht is gewoon voor webmaster geschreven – een zacht en invoelend heerlijk verlangen geeft de dichteres prijs aan de wereld  en elke man kan zich aangesproken voelen. en dat je haar ‘allesie’ bent – vrij naar danny de munk, andre hazes junior – je ziet dat amsterdam toch wel enige sporen heeft achtergelaten op ons aller lisan. hoe ze toch in een paar subtiele schilderachtige regels de warmte op het scherm weet te leggen, te krijgen. voor mannen is dit een gevaarlijk gedicht.

jeanine:

jolies

bericht aan een bijzonder niemand

we vertellen elkaar verhalen om warm te blijven
het is altijd zo lang geleden en feiten worden kathedralen

de tijd is onverbiddelijk en jij mist elleboogstukken
in het geheugen, als je de dagen al kunt reconstrueren

maar het monumentale verleden staat nog overeind, landerig
prikken we vorken met lange tanden in het weke vlees

laten de glitterconfetti op ons neerdalen, de oude dichter
was vluchteling in het frankrijk van vichy, kersttoespraken zijn er
van oude en nieuwe dictators, zij hield het met een italiaan
en niemand die zegt, bosnië is voor je aan de lijn

alleen hoog boven de wolken kan ik je hier denken
neem jij de contouren van vriend aan, misschien man

die me nooit zou verlaten, iemand wil altijd op huis aan
en zegt dat ieder die half is een wederhelft heeft

dat je elkaar hooguit op het verkeerde moment tegenkomt
maar wie bevestigt het bestaan van draken en demonen?

wie praat op het hart in, wat niet weet dat niet deert
ik schrijf je dit alleen opdat je het nooit leest

Jolies Heij

pom: ja jolies weet hier toch wel in die alja spaan vorm – die zo langzamerhand ook de heijvorm is – een vorm van empathie neer te leggen – in het wereldleed waar ook individuele mensen verkeren –  hebben verkeerd – het verlangen en de herinnering – die hele lichte klagende toon op de achtergrond en dat het nou eenmaal nooit gaat zoals dichteres het had willen zien gaan – in de wereld niet, tussen de geliefden niet. het is maar goed dat het redactielokaal van pomgedichten met kerst 24 uur geopend is – daar is het goed zachtjes treuren – daar stoppen we de eenzaamheid en het diepe verlangen zachtjes toe met donsen woordendekens. als heij zo schrijft als hierboven kun je zo maar van haar houden.

jeanine:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is jako1.jpg
jako met het bierglas in zijn hand

Hoi Pom,

voor een zondag nog te vroeg, maar voor de dichtende mens bestaat geen tijd. Geniet van de toch al zo korte
dag. Ik ga nog even terug naar de wieg van het leven.

Groet van Jako

een kerstkus
aan twee dichteressen

om niet te staren
naar een knullig kitschkaartje
waarop groenblijvend
de sparrentak
en een druipend kaarsje

een kerstkus voor een bundel
zo mooi, zo mooi
van goud gesponnen uit stro
met een even gouden zin erin
handgeschreven
als een klein gedicht
de geest van dichteressen ontglipt

alleen zij tweeën weten
als repelsteeltje
aan wie m’n groet zich richt

jako fennek

pom: ‘een kerstkus voor een bundel’- jako houdt het particulier – en bij dit thema is dat geoorloofd – en voor de lezer rest de vraag – tot wie richt jako zich – dat maakt het lezen toch spannend. grappig hoe jako met een particulier bericht – met een triootje – de afgunst van de lezer weet te prikkelen.

jeanine:

Share This: