henk van zuiden – DE dichter van de troost – jarig vandaag – van harte!



TOEGENEGEN

Zij zijn zich aan het losmaken
van de omgeving waarin ze groot werden.
Zij zijn niemand anders dan voorheen,
voel maar: de vertrouwde hand, zoen op wang.
Alleen kunnen wij de wereld waarin ze
aankwamen niet vinden –
Oude en nieuwe boeken worden achter
elkaar in hun hoofden open en dicht geslagen.
Soms verhalen ze (hardop of fluisterend)
over iemand die je niet eerder kende.
Blijf luisteren, schuif dichterbij.
Laat ze niet alleen als ze ver dwalen
in andere taal die ze spreken.
Maak jezelf niet wijs dat er nog weinig
in hun leven toe doet, wandel genegen
hun naamloze dagen in en uit, totdat
een vlinder of engel de boeken sluit.


Henk van Zuiden

Share This:

brief aan diana

brief aan diana

 het is dat je gestorven bent
en elton zo mooi omhoog keek
aan het einde van zijn liedje – voor jou

 

nou hebben ze je zoon weer als schietschijf

en vooral je schoondochter

dat ik je schrijf

 

een dikke 22 jaar geleden is het
dat ze voor je uitliepen
het volk zweeg – de rest keek ongemakkelijk
veel heb je niet gemist
wat poppenkast hier een aanslag daar

 en dat ze soms ermee koketteren
uit het leven te willen stappen
dat heb je ook nog steeds
maar het niet doen
dan moet ik weleens aan jou denken
wat zuiver is gaat blijkbaar minder lang mee

 pw

 

 

 

Share This:

karin beumkes als mens met een melodie: de honden blaften zomer…

Aloha Pom


Dit is mijn gedicht voor de maandag. Lees en geniet ervan.


Gedicht


Jachttafereel

De middag dat het kind verdween
zat er zoveel ijslaag om de maan
dat het leek alsof geen moordenaar
bereid was om de daad te ondergaan
Het materiaal was stil
de honden blaften zomer.

Er waren draailuiken genoeg
waar je niets hoorde
van geile woorden
en verkrachten.

Een demon was bezig
in de nachten
en sliep zijn roes uit
op een dierenvacht.


Muziek:The Rolling Stones – We love you https://youtu.be/4Wj3UWp9-TM


Liefs

Karin

Share This:

monet zien en dan … (2) – ik wil het zacht jou schrijven


monet 2

het is de boot
het water
en zo de moederschoot

dat ik mijn ogen
om wat alleen te voelen is
sluit

zo onuitwisbaar
zacht wil ik het jou schrijven


pomwolff


lees ook monet 1
van de eenvoud adem ik vol van liefde



monet zien en dan

nu ik aan het einde gekomen ben
en kijken kan zoals nooit eerder

weet ik het zeker
van de eenvoud adem ik
vol van liefde

dat vanzelfsprekende geluk

pom wolff

Share This:

monet zien en dan…. van de eenvoud adem ik vol van liefde



monet zien en dan

nu ik aan het einde gekomen ben
en kijken kan zoals nooit eerder

weet ik het zeker
van de eenvoud adem ik
vol van liefde

dat vanzelfsprekende geluk

pom wolff
monet 2

het is de boot
het water
en zo de moederschoot

dat ik mijn ogen
om wat alleen te voelen is
sluit

zo onuitwisbaar
zacht wil ik het jou schrijven


pomwolff

Share This:

Lisan Lauvenberg over de verdwenen heren: ‘Ze zijn verdwenen uit de straten, van de stad zij die ik liefhad, om wie ik bij hun was.’


Verdwenen heren

Ik worstel al een leven lang met mijn gave
om te vinden wat ik zoek in elke man, die mij vindt.

Vrijdagavond laat de stad nog in
en dan weten wie ik niet meer zal ontmoeten

van de mannen die me voorgingen
en al die mannen die mijn wezen wilden

ze lazen, spraken, dronken en schreven veel
om hun gevoeligheden te verbergen met genot

waar ik talent uitplukte en helder terug gaf, zoals
een klein kindje, schelpjes geeft met waarde

en er is er een wiens naam ik steeds vergeet
hij sprak je bent van goud, vergeet dat nooit

zo drink ik om te herdenken, die mij eerden
en me lazen als hun lievelingsboek, nachtenlang.

Ze zijn verdwenen uit de straten, van de stad
zij die ik liefhad, om wie ik bij hun was.



©Lisan lauvenberg

Share This:

rik van boeckel: ‘we hebben een dichter een icoon een Rotterdammer geëerd met jazz en poëzie applaus en stilte’

Pom, het oude jaar eindigde met de bijzondere herdenking van Jules Deelder in De Doelen. Het nieuwe jaar begon grijs maar belette anderen niet even de koude Noordzee in te duiken. Daar was ik getuige van maar vervolgens warmde ik mezelf op met tropische salsa dansen.

Ik wens je een voorspoedig en poëtisch 2020.

Rik 



Grijze dag

Grijs is de dag van het nieuwe jaar
de mist is met ons nog niet klaar
agenda van het klimaat een mysterie
branden blussen de verandering niet

de duivel kijkt toe vanachter de wolk
hoe vuurwerk oplost in de toekomst
het oude jaar begraven onder mos
we komen ervan los los los los

we zoenen lippen van het verleden
onze wang naar de aarde gekeerd
de bosnimf roept de geesten aan
naar de horizon te waaien

we hebben een dichter een icoon
een Rotterdammer geëerd
met jazz en poëzie applaus en stilte
het uurwerk stil gezet op het eindejaar

we hebben salsa gedanst op ritmes
van andere landen verre stranden
de nieuwjaarsduik ziek overleefd
zetten de tanden in dichtbije verre dagen.

Rik van Boeckel
2 januari 2020

Share This:

VON SOLO: De boom ziet er nog net zo uit als gisteren. Maar hij voelt niet zo feestelijk meer.


Deel 362. Feest

 
Er schudden heel langzaam proppen watten in mijn hoofd als de nagalm van doffe kerstklokken. Door de welving in het brillenglas ziet de wereld er licht gekromd uit. Het is stil in de keuken. De kinderen slapen nog. Met een tik van de grote teen van mijn rechtervoet klik ik de lichtjes in de kerstboom aan, ook al is het al lang licht. Het is één januari 2020. De boom ziet er nog net zo uit als gisteren. Maar hij voelt niet zo feestelijk meer. Het is allemaal weer voorbij en voor me ligt de dag als een uitzichtloze vale vlakte.
 
Of zoals herinneringen komen bovendrijven bij het binnenrijden van Rotterdam via de Brienenoord op een donkere vooravond na een weekend Antwerpen. Een leren tong, een zacht bonkend hoofd en een acetonlucht uit mijn poriën. De stad zich in een mist te zien openbaren, waarin de lichtjes zijn als een sterrennevel. En dat je dan weet dat je de volgende dag weer moet gaan werken. Dat de uren die je nog hebt, waarschijnlijk gevuld gaan zijn met bezorgpizza, leeg televisievermaak en een laatste paar herstelbiertjes. Van wat te herstellen eigenlijk?
 
De mens verzint zich een feest. Daarin bundelt hij alles wat hij zich wenst, droomt of zich als wenselijk aangepraat weet en vult dat aan met een ongezonde hoeveelheid protocol, planning, losbandigheid, gebrek aan planning, herrie, ongemakkelijke stilte, drank, vreten, vrouwen, eventueel chemicaliën en te laat gaan slapen. Er wordt gepraat onder hooggespannen verwachtingen. Tussendoor wordt er wellicht gedanst. Er wordt misschien gevreeën. Maar een einde verzint men zich nooit. Dat is geen onderdeel van dat grote al.
 
Het was nog een dag te rekken geweest, als ik niet anders zou besluiten. Aangenaam geobsedeerd tik ik wat dingen aan in mijn nieuwe fitness app. Was ik ook hier niet al eens eerder? Zeker wel. Ik kijk naar buiten en hoop heel erg dat ik het licht zie veranderen. Het een andere weerschijn zal laten zien.
Het een uitzicht zal bieden. Maar dit is gewoon waar je doorheen moet, zonder dat de wetenschap waarom, ooit echt te leren is.
 
 
  VON SOLO
DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST
www.vonsolo.nl
 
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Share This:

dichters overleven oud&nieuw – FRANS TERKEN gelukkig al weer aan de appelbeignets

dikke belg

we moesten er niets van hebben
van het nieuwe jaar
aftellen, cabaretiers die om het hardst schreeuwen
ogen missen, ambulances bekogelen

en ja hoor wat kregen we
aftellen, cabaretiers die om het hardst schreeuwden
horrorverhalen uit de spoedeisende hulp
en het gebruikelijke moord&brand

gelukkig was er nog een hele dikke belg op canvas
die wel leuk was
en kon ik nog net bij mijzelf blijven
hebben we toch nog een gedicht

over
dromen
hoe het had kunnen zijn
als die 30 miljoen niet in krommenie waren gevallen

pw

  • Wisseling 2020

    Je kon zelfs het dak op
    om de rotzooi te vegen
    wat rest van het vuurwerk
    het is een doodse troep
    en een berg plastic buisjes

    je zal ze maar
    in je mik geschoten krijgen
    maar achter glas ben je
    voorlopig veilig

    een beetje uitgeblust wel
    voordat het jaar op gang komt

    gelukkig staat er alweer koffie
    en appelbeignets op tafel
    om de smerige smaak weg te spoelen

    FT 01.01.2020

Share This:

Merik van der Torren op inspectie: “In het Vondelpark – De bloemen stonden er fantastisch bij.”




In het Vondelpark

De bloemen stonden er fantastisch bij.
 
En Betty danste beroemde dansen op hemelse muziek.
 
Heerlijke neusjes van de voortreffelijkste zalmen
stroomden mijn mond binnen
 
en de vissen buitelden dolgelukkig in
fonteinen van prachtige kunst.
 
Nee, ik wandelde met Betty en Willemijn
door de modderplassen heen langzaam naar de uitgang.
 
Grijs hing de lucht.
Lantaarns lichtten op.
 
Het Nieuwe Jaar
 
De beste wensen voor 2020

Share This: