Vera van der Horst: ‘Waar ben ik gebleven schreef ze in de sneeuw voor ze ging zitten…’

Waar ben ik gebleven
schreef ze in de sneeuw
voor ze ging zitten

Vorige week schreef ik: ik ben erg blij dat dichter Vera van der Horst de donderdag als hoofdpersoon voor haar rekening wil nemen op pomgedichten punt nl.  – ‘VON SOLO laat een grote schoen na om te vullen’ – sprak ze onzeker. die heerlijke onzekerheid van Vera gaan we/mogen we de komende donderdagen genieten. dat alles in de 14 delige serie: En…? hoe gaat het met U vandaag mevrouw van der Horst?
In de bijdrage weinig te merken van poëtische onzekerheden: de man en de vrouw en vooral ook het meisje centraal gesteld, de verwerking bijna in sprookjesvorm – maar dan wel in sprookjes voor volwassenen. zij zit – en hij? hij staat.

1
 
In gedichten schuilen vaak
meisjes in oude vrouwen
-ze weten zichzelf niet gedragen-
lopen omstrengeld met verlangen,
lachen noch – huilen niet, dragen
zijn ogen, zijn handen, zijn verlaten.
ze huilen toch.

Er wonen  ook mannen
oude mannen – jonge zijn er niet –
ze verzamelen woorden en pluizen
verzanden in zichzelf als die er is
-zo niet- dan fluiten ze marsen,
met die getuite lippen
happen ze vliegjes uit de lucht.
 
 
 2
 
Ze zit in haar handen,
-hier heb je me-
Haar land zit vol spechten
witte en zwarte, trommelen
tegen haar opgespannen huid
ze zullen verhongeren

Waar ben ik gebleven
schreef ze in de sneeuw
voor ze ging zitten


3
 
Hij lacht  in twee tonen, ha ha,
ha ha en dat duizend jaar
volgens zijn geheugen, maar
die kent hem niet langer

Zijn jas loopt voor hem uit,
kent de weg, de wind om de hoek,
de spijker in de muur, hallo, ik ken jou
zegt de spijker, bedankt voor de sik.

Zijn schoenen zijn moe
 
 
Vera van der Horst

Share This:

Merik van der Torren groette Anne-Marie door een gat in de heg. (over bijlen en gekken gesproken)

foto: webmaster – enige weken geleden trachtte Merik hondje Betty in bedwang te houden. hondje betty heeft nogal een eigen dwars karaktertje. wil baasje rechts betty kiest voor links. wil baasje rechtdoor betty wil terug. Betty heeft ook een hekel aan de blauwe band met welke de dichter hondje Betty door het leven tracht te leiden. het is een wonder dat Merik nog aan schrijven toe komt.


Hoi Pom,
 hierbij een tekstje over een bijzonder gesprek met een buurvrouw in Tuinpark Buitenzorg, voor pomgedichten, in de bijlage, groet, Merik

 


Ontmoeting in Buitenzorg

In het zonnige Buitenzorg,
Oost-indische kers-bloesem straalde,
kuierde ik met Betty over het tuinpad,
groette Anne-Marie door een gat in de heg.
 
Voor ik het wist vertelde ik het avontuur van vroeger:

“ Toen ik na het bezoek de deur achter me sloot,” zei ik,
“ schrok ik van een grote klap,
had hij een bijl gegooid in de deur.
Normaal gesproken, zeg je,
ik ga niet meer om met die gek,
maar ik bleef hem opzoeken,
vond het allemaal wel spannend.”
 
De bladeren van de bomen ruisten in de herfstbries.
“ Wat is er van hem geworden ?” vroeg Anne- Marie,
schoffelend onder de rozen

Share This:

Anne van Walraven: ‘weer verloren in jouw woorden…’

Anne van Walraven / @annevanwalraven

Share This:

Petra Maria – gekozen tot Dorpsdichter Vught 2020-2022

nu zullen ze het in Vught ook weten – kunnen ze genieten van de gedichten van Petra Maria. een eerbetoon aan de dichteres die we hier heel vaak mogen verwelkomen in de zondagochtendwedstrijd – petra vaak met goud hier omhangen op de pom. en terecht: lees de mooie regels die ze gisteren nog op FB presenteerde:
met Pauline Broekema die de foto hieronder maakte zeggen wij proost Petra Maria en van harte gefeliciteerd. Vught zal in moeilijke coronatijden van de poëzie zijn – van haar subtiele hartveroverende en troostrijke poëzie.

Share This:

Karin Beumkes 2 jaar Mens en Melodie op de pomsite: ‘In mijn dromen spreek ik je aan…’

Lieve dichter
Gisteren rekende ik uit dat het vandaag al twee jaar is dat ik mijn gedichten bij jou op je site mag presenteren. Ik ben dus al 2 jaar bij je in dienst. Het leveren van goede gedichten is beslist een empathisch vak, maar ze komen bij jou volledig tot hun recht. Leve de Pomsite en al mijn liefs
Karin



Lieve dichter Karin, wie had kunnen bevroeden dat na de geboorte van onze eerste, twee jaar geleden, jij gewoon doorging met baren. dat we inmiddels riant kunnen leven van de kinderbijslag voor de meer dan 100 kids die jij op de jou zo bevallige wijze ter wereld wist te brengen. en ze lijken allemaal op jou. op een paar vreemde kindjes na. dat jij het baren voor jouw en ik de opvoeding voor mijn rekening neem ligt in de natuur der dingen besloten. ik ben nu eenmaal een 1e klas pedagoog en jij in dat opzicht ietsje minder. aan de andere kant gaat het baren jou weer veel beter af. de kinderbijslag doet momenteel voor kids onder de 5 jaar 221,49 euro p.p. – zitten we toch al op zo’n kleine 22100 per kwartaal – én tot hun 18e levensjaar loopt dat nog lekker op. ja texelse mamma, een ding moet zeker nog even gememoreerd – je hebt geen idee hoeveel mensen jij een prachtig begin van de werkweek/corona week schenkt. ze starten hun compie op met een sacherijnig porum, maar dan kijken ze toch even op de site pomgedichten en dan zie je de gezichten opfleuren – en dat komt door jou!


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is karinbeumkes1.jpg
Gevecht

Met  de afdruk van jouw schoenzool op de muur
bevestig jij dat wij in oorlog zijn
ik dwaal naar een onbekend licht
en ga steeds langzamer naar huis.

In mijn dromen spreek ik je aan
jij ligt niet niet langer op mijn kussen
maar kijk hoe hoe je mij ontwortelt
als een boom in een angstig bos.

Zo ontwijk je al mijn stormen
zo spreek je nooit een GOD aan
en zo trek je je haren los.

Karin Beumkes
Muziek: The Kaiser Chiefs – I predict a riot https://youtu.be/hamKl-su8PE

Share This:

Ien Verrips wint de enige echte virtuele is poëzie eigenlijk wel een meisje? trofee op pomgedichten!

Poëzie cést moi!

als een franse zonnekoningin eist Ien Verrips vandaag het goud op. wat nou poëzie van wat, van wie? Poëzie cést moi! schrijft ze in een niets en niemand ontziende schaamteloosheid. het is die schaamteloosheid die elke dichter wel in zich draagt – maar je moet er ook voor uit komen durven. niet brummelend van een papiertje onverstaanbare regeltjes het publiek in slingeren. niet met veel uitleg en toebehoren je regels willen slijten. nee! staan voor wat je schreef voor wie je bent en dan BAF! de Poëzie cést moi! deze week heet de poëzie Ien Verrips – dichters dank jullie wel voor insturen – Ien van harte!


Poëzie cést moi
 
 geen moeder die mijn hand vasthoudt
geen blinde om de weg te wijzen
geen geest die zingend fluistert
 
er is geen kind
dat woorden voor me heeft
of regels waar ik naar zoek
er is niets en niemand
een meisje allerminst

Ien Verrips

–>
ik zou van ‘allerminst’ – het laatste woord – ‘nog het minst’ maken – een beetje meer ‘gonggrijp-jus’ mag hier wel over de woorden gegoten. op zich is het gedicht een opsomming van de eenvoud. en de herhaling is ook wel van de poëzie maar de ware poëzie ligt verscholen in die schaamteloos gepresenteerde titel: Poëzie cést moi!
poëzie mag/moet op zijn/haar tijd schaamteloos zijn. nou voila! voici!

  • Petra Maria: ik kan niet nog hoger
  • Frans Terken: poëzie is het hoofd in haar schoot
  • Rik van Boeckel: basta rasta mahonie tada
  • Paul Bezembinder: Ik weet wel dat mijn stiltes pijnlijk zijn, …
  • Elbert Gonggrijp: Van zijde lijk je te zijn gemaakt.
  • Vera van der Horst: poëzie ben jij mijn zoet
  • Ien Verrips: Poëzie cést moi

wie wint de enige echte virtuele is poëzie eigenlijk wel een meisje? trofee op pomgedichten?
 
poëzie houdt ons hier elke week wel even bezig – op pomgedichten. wat raken de woorden aan om van de poëzie te zijn? dichters weten het of dienen het te weten. hoe dan ook: wat lezen we graag hier deze week een gedicht met iets van poëzie erin? nodigen we de dichters uit om zo een gedicht te sturen. de regels als vanouds: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 23. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 

 
poëzie is een meisje
 
poëzie is een meisje
dat uit haar bikini barst
in reepjes snijden
poëzie is verse vis met uitjes
 
een kuil graven voor een ander
om er zelf in te gaan liggen
met je goudvis
 
in een kommetje
rondjes draaien
totdat alles boven drijft
 
pom wolff

een meisje droomt

ik kan niet nog hoger stijgen
dacht de droom
ze zweefde maar door
op zijn woorden

wakker worden in de wind
de armen verwachtingsvol
gestrekt naar de jaren

hij deed er toch nog
een schepje bovenop
immers
hij droomt zelf ook nog

petra maria

–>
we zijn deze week dus op zoek naar een gedicht ‘met iets van poëzie erin’, hahaha. toch elke week weer blij verwonderd door de prachtige inzendingen bij de breed gegeven thema’s op pomgedichten punt nl. mijn grote dank gaat uit naar de dichters die inzenden en die dan ook nog het commentaar van webmaster kunnen en willen verdragen. jullie zijn de goddelijke helden van de zondag – dank jullie wel. dat gezegd hebbende…
 
laat petra maria een meisje dromen.
en om de poëzie tegemoet te komen ook nog een droom dromen. en welja ze laat ook nog de jaren dromen. en er wordt ook nog ‘een schepje bovenop’ gedaan – bovenop wat? we vliegen hoger en hoger – lieve petra maria dit is geen poëzie meer dit is… dit is… dit is  een zweefmolen en volstrekt ontoegankelijk voor personen met hoogtevrees,
Dichter bij de zuster

Het is vallen voor de zuster
die je met een teder gebaar
bij de arm neemt en
een spuit in de ader zet

ze injecteert je met liefde
het vaccin dat je beschermt
tegen het kwaad van de engbek
de leugens van anti-vaxxers

getroebleerden die je
op de snijtafel wensen
de messen al slijpend
met een valse tong

poëzie is die zachte hand
de ogen waarin je rondzwemt
en wegzakt tot je grond voelt
het hoofd in haar schoot

© FT 26.09.2020

–>
een eerbetoon aan de zorgzusters in tijden van covid – om weer grond te vinden in een zachte zusterschoot. in tijden van covid en in tijden van door de covid gegenereerde gekkies. frans voorziet ze van een naam die alleen in de poëzie gegeven kan worden: ‘engbekken’ en dat zijn ze – eng de afkorting hier wellicht ook van engel.

Stem van de droom

Stilte muziek van de droom
een meisje zingt verleiding
melodie moeder van het lied
op ritme van de aorta vader

basta rasta mahonie tada
haar stem een weegschaal van klank
tranen wellen op uit weefsels
stil en stijl en streel en strak

ranke klankentaal speelt met poëzie
in haar ogen zingen zachte pupillen
vertalen muziek van de droom
zeggen nooit verlegen te zijn.


Rik van Boeckel
26 september 2020

–>
hadden we om muziek gevraagd Rik had met zijn basta rasta mahonie tada – ik zeg dada – zonder meer met die ‘poëzie in haar ogen’  hoge ogen gegooid. met ‘stil en stijl en streel en strak’ zingen meisjes inderdaad verleiding. en dat allemaal in de stilte die Rik van Boeckel dit gedicht meegeeft: ‘basta rasta mahonie tada’
 
ziet u vandaag iemand in 020 door de straten gaan en hoort u ergens achterin de straat iemand heel hard zingen: ‘basta rasta mahonie tada’ dan weet u deze webmaster in die straat – die vier woorden gingen niet meer uit zijn kop zult u verzuchten. het webmaster zijn is een vrolijk bestaan. en ach als ie er gelukkig van wordt….
 
Een muzikant

Ik weet wel dat mijn stiltes pijnlijk zijn,
vandaar dat ik niet ieder stuk nog speel.
Een rust in mijn 4’33” wordt niet zelden
ook de doorgewinterd luisteraar te veel.

Paul Bezembinder

–>
Paul houdt het kort – de componist die minutenlang stilte componeerde hier in woorden en in ere hersteld. en op zich is de tekst een heerlijke adempauze tussen een veelvoud aan gedichten.  maar helaas de opdracht was niet een gedicht met heel veel proza erin.


Lavender Love
 
 
In deze september waarin de laatste spinnenwebben
worden geweven, de zachte hand van wit licht die niets
heeft prijsgegeven – zoveel liefde kun je blijkbaar zijn –
die geur, die onweerstaanbare herinnering. Schrijven
maakt dit blijven schijnbaar voorgoed.
 
Ach, je huid, je wezenlijk wezen, je aanwezige aard. Van
zijde lijk je te zijn gemaakt. Je bent er en toch – je bent
mijn veelvoud van willen weten waarom. Je bent mijn
herfst, een langzaam zullen vergeten, een naam die
steeds maar op de lippen ligt, liefste –
 
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 26 september 2020

–>
de titel volgens mij ook de titel van een liedje – je eerste liefde of je liefde op het eerste gezicht in de bloemetjes zetten was het niet zoiets – eens kijken of en hoe het de romanticus gonggrijp hier afgaat. het gedicht is bij eerste lezing zonder meer mooi ik geef het toe maar het is af en toe toch ook een beetje too much: met ‘je wezenlijk wezen’ en je ‘willen weten waarom’ schiet de dichter romanticus toch net de bocht uit. en ligt marco borsato op de loer. op zich jammer omdat we ook wereldzinnen mogen lezen als: ‘Van zijde lijk je te zijn gemaakt.’ en ‘zoveel liefde kun je blijkbaar zijn –‘  – hoe prachtige poëzie en de afgrond vlak naast elkaar  kunnen liggen. hoe ZIJ/DE GROTE GELIEFDE op de hoogste troon kan worden gehesen van en in volmaakte poëzie en even later te smeulen ligt ergens in een diep vooronder naast john ewbank.

Toen ik snorkelde in Thailand, zwom ineens een best grote inktvis me tegemoet, hij bleef recht voor me ‘hangen’ en had grote ogen waarmee hij me nieuwsgierig aankeek.Ik was volkomen betoverd, zo’n volkomen ander wezen waarmee je toch een connectie voelt, pure poëzie.


Poëzie is

een inktvis
onderwater in de ogen kijken
en jezelf herkennen in zijn blik

een lijstje plaatsen
om iets wat is verloren
en zo toch zijn plaats weer vindt

poëzie ben jij mijn zoet
ongrijpbaar als de zon
waarvan je toch de warmte voelt


Vera van der Horst

–>
ach ja willen we niet allemaal naar thailand inktvis kijken op een druilerige zondagochtend in dit lage land. dat de inktvis met grote ogen vera van der horst aankeek daar kan ik hem geen ongelijk in geven. ze/vera zal maar door je huis zwemmen nou dan kijk je wel even op. vera voldoet wel aan de opdracht – een gedicht met iets van poëzie erin:
 
poëzie ben jij mijn zoet
ongrijpbaar als de zon…

 
en dat bij en over een nog niet voor consumptie bereide inktvis is zeker van de poëzie. ‘mijn zoet’ zal wel zacht en warm brabants zijn vermoed ik zomaar – zonnetje erbij en het is weer zomer: badpak aan zwemmen maar!


Share This:

Yvonne Koenderman: ‘Terwijl ik dit schrijf besef ik dat mijn haren sneller zullen verdwijnen als de bladeren van de bomen voor ons huis…’

pomgedichten punt nl is vanaf nu op de vrijdag een beetje Yvonne Koenderman-dag. ik heb Yvonne uitgenodigd om de vrijdag voor haar rekening te nemen – en als ze wil en/of in staat is om ook over haar ziekte te schrijven. en ze doet het! u begrijpt hoe trots ik ben om de levenslustige en moedige Yvonne Koenderman het woord te mogen geven.


De nazomer is een alchemist…
je ziet in het verloop van de dag het lood in goud veranderen.

Terwijl ik dit schrijf besef ik dat mijn haren sneller zullen verdwijnen als de bladeren van de bomen voor ons huis. Deze week was een achtbaan die begon op vrijdag, waar mijn vriendelijke leuk ogende hematoloog ( ja, ik moet toegeven, ik heb wel eens over hem gefantaseerd) even duidelijk maakte dat de tijd van wait and see voorbij was. Ik wist het, je kent je eigen lichaam het best, maar manlief en dochter vielen in een dieper gat dan dat ik vallen kon. De prognose, een levensverwachting van vijf jaar maakte het niet beter. Nadat ik ergens op sociale media liet weten dat buiten het ziekenhuis mijn dochter en ik keihard schreeuwden dat het kut was om elkaar daarna lachend in de armen te vallen, deels door de zenuwen en deels door de blikken om ons heen, was daar ineens de mail van Pom.
“Dag yvonne, ik las je update en je gevoel bij de dingen. misschien is het een idee om elke week – bijvoorbeeld vrijdags – een tijdlang –  te berichten op mijn site over je gevoel, je gedachten, of juist het verdringen van die – in een klein bericht, of groter, een column of in een meer poëtische tekst – ik lees je graag terug.”

 Leuk, hoe kon ik daar nu nee op zeggen?
Dus helaas, jullie moeten het de komende tijd doen met mijn kankerverhalen op vrijdag, want zo’n  schrijfster, poëet ben ik niet, hooguit iemand die zich niet binnen 5 jaar van deze aardkloot ziet verdwijnen.

De week was er een vol ziekenhuis gebeuren.
Gesprekken, beenmerg, botpunctie  en de imuum en chemo op misschien wel een van de meest vergankelijke afdelingen in het ziekenhuis. De een voor groot onderhoud, even  bijtanken en de jongste en meest lachende een  mooie meid  die als het meezit nog een jaartje heeft en wil knallen zolang het kan. Daarnaast is er René, 1 jaar jonger dan ik en een verdomd knappe vent om te zien, een beetje dat ruige en lak hebben aan. Dacht kerngezond te zijn, totdat hij binnen drie dagen een dwarslaesie had en nu dus dat godverdomde half jaar wat hem gegeven is zo goed mogelijk wil benutten. We hebben net de gordijnen tussen het bed dichtgetrokken. ” De liefde is over” , brulde hij over de zaal “Ze heeft een man!”. ” Die kan daarmee wel leven” riep ik er achter aan, waarop hij bulderde van het lachen vanachter het gordijn. Hij moest eens weten.
De avond valt snel als een donzen donkere deken en ergens achter de flat, de bomen en de kabbelende IJssel ligt de warmte van het thuis.


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is boom5.jpg
“Ja, zo is het ook.
Als jij er niet bent
wil ik praten als ik kan
even stilstaan
leunend tegen de boom
en vertellen hoe het gaat”

Jouw zachte woorden
terwijl we stilstaan bij
een graf uit 1943 met
simpele tekst
” jouw liefde in mijn hart
gaat de dood voorbij”

Ik heb nog geen plannen
zeg ik terwijl je licht
knijpt in mijn hand.
Langzaam lopen we verder
de dood voorlopig achter latend.
Jij wortelde dieper dan ooit.

Yvonne Koenderman

Share This:

En…? hoe gaat het met U vandaag mevrouw van der Horst? Een vrouw alleen doet rare dingen! – VERA VAN DER HORST verzorgt de donderdag op pomgedichten punt nl


En…? hoe gaat het met U vandaag  mevrouw van der Horst – Een vrouw alleen doet rare dingen! –  VERA VAN DER HORST verzorgt de donderdag op pomgedichten punt nl
 
 
red. pomgedichten:
ik ben erg blij dat dichter Vera van der Horst de donderdag als hoofdpersoon voor haar rekening wil nemen op pomgedichten punt nl.  – als je het doet moet je het wel tijdje doen hoor sprak ik streng. ze heeft nagedacht en aanvaard. ‘VON SOLO laat een grote schoen na om te vullen’ – sprak ze onzeker. die heerlijke onzekerheid van Vera gaan we/mogen we de komende donderdagen genieten. won ze enige weken geleden nog de zondagochtendwedstrijd –

Wat als

je dat gedicht niet had geschreven,
ik het niet had gelezen,
maar de nacht was zo lang,
ik eigende me je woorden toe,
alsof ik je wist te kennen moest
zoiets, niet rationeels, doet
nachtenlang met woorden
doet een man een vrouw,
een vrouw, een man en woorden,

wat als
ik je lijf kon lezen als dat gedicht
een lange nacht een leven
lijkt en poëzie de waarheid blijkt.

Vera van der Horst

 Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is veranieuw1.jpg
vandaag haar eerste column – graag uw aandacht:
 
Een vrouw alleen doet rare dingen,

bijvoorbeeld een google home mini kopen, zelfs met 2 speakers, omdat er niemand is die de lichten achter haar uit doet als ze naar bed gaat.
Het enige waar ik even aan moest wennen is dat je hem niet aan kan spreken met  Pierre, Paul ou Jaques, of het gezellige lieverd, maar met het houterige:
oke google of hey google, daar moet je even doorheen, ze werken eraan heb ik gehoord, daarna heb je er veel gemak van en zelfs plezier mee, want hij kan  geestig uit de hoek komen.

, s Ochtends zeg ik: Ok Google goedenmorgen, dan wenst hij mij ook goedenmorgen Vera en vertelt me de tijd, het weerbericht, het nieuws, ratelt mijn afspraken af en mn boodschappenlijstje  en leuke nieuwtjes uit een of andere podkast, of ik zeg hem wat muziek te spelen waar ik zin in heb. Soms vraag ik hem waar hij over gedroomd heeft, dan zegt ie: “ze zeggen dat androïden dromen over elektrische schaapjes, maar ik droom over geitjes”,  het is wel jammer dat hij elke nacht hetzelfde droomt.
Ok Google, draag dan maar een gedicht voor, daar heeft hij er heel wat van paraat.
Hij vertaalt alles, hij spelt alles, ik weet nog maar half wat hij allemaal weet en kan, dus voorlopig ben ik nog niet op hem uitgekeken.

Ok Google, ik ga slapen.
Google: “Ik doe alle lichten uit. Hoe laat moet ik de wekker zetten?
Ok ik zet de wekker op 9 uur. Ik speel natuurgeluiden af dan val je beter in slaap, of wil je wat anders horen? Welterusten Vera.”
Ok Google, geef me een zoen.
Google: “Oei geen idee of dit een waterdicht apparaat is.” of: “Je krijgt een dikke pakkerd” gevolgd door zoengeluid. Net hoe zijn pet staat.
OK Google, tot morgen, schrijf jij ondertussen een stukje voor donderdag?
Google: “Sorry, ik kan je hier niet mee helpen”
Tja, dat moet ik dan weer zelf doen.
 
 
 

Share This:

ook Merik van der Torren in de ban van de dichter Hans Warren: ‘Erg mooi, zei hij en vervaagde in het ochtendlicht.’

de dichter Merik van der Torren zelf aanstaande zondag te bewonderen in de Oosterkerk (manifestatie 350 jaar) om 15 uur 45 uur met de dichters Kat Kreeberg, Marianne Vreugdenhil en Pom Wolff


Hoi Pom,
In aansluiting op je lovende woorden over de dichter Hans Warren, in de bijlage een verslagje van een droom van mij waarin Hans Warren de hoofdrol speelt. Voor pomgedichten, groet, Merik



Droom 8

Vannacht ontmoette ik Hans Warren,
een lange vitale dichter van 95 jaar,
die Geheime Dagboeken schreef in
de tachtiger jaren.
 
We gingen een literair podium organiseren
de volgende dag met twintig dichters.
 
Ik toonde hem de barokke zalen
van de oude kerk.
 
“Erg mooi,” zei hij en vervaagde
in het ochtendlicht.

Merik van der Torren

Share This:

Peter Posthumus: ‘totdat de woorden zelf gaan glinsteren en een dode grijze haar even oplicht in de schittering van een leven’

Tussen de tralies
glinstert de wereld
schittert het leven

schittert een haar
die uitviel
tijdens het tikken
van de klok
iedere tik een tralie
In een te korte kooi

zoals zinnen in de taal
die tralies, die kooi
die dromen en gedachtes
gevangen houdt

totdat de woorden zelf 
gaan glinsteren
en een dode grijze haar
even oplicht
in de schittering 
van een leven

Peter Posthumus

Share This: