pomgedichten.nl

Kerstwensen van Rob Mientjes en van Rik van Boeckel

Dag Pom,

Niet gebruikelijk, maar ach het hoort erbij, en daardoor niet minder van harte, integendeel, oprecht de enige rechte weg, wat later in het kerstgebeuren mogelijk schuin, schuinsgemarcheerd zelfs, voor enkelen onder ons.

Wensen vliegen om de oren
zonder te verwensen
zelfgemaakte zelfverzonnen
of geplukt uit de Aldi of d’n Dirk
van buren en vervlogen mensen
met dieren zwaar verkleed
geen kerstboom meer te bespeuren
mos verdwenen uit het bos
het beste pakje aan
rendieroren op het hoofd
de kersttrui van het werk
die ligt alweer in de kast
buiten is het koud
witkoud
binnen brand de kachel
danny kay op de tv
voeten gestoken in pantoffels
slagroomschnitte welt op in buik
verdund met jäger in de thee
tijd voor spelletjes
hitster risk muzikale oorlog
we warmen op
met oliebol en pannenkoek
peter’s pan en principle
john zwelt aan
the war is never over
jinglebells all the way
serious requests
all over the top
another year over
hoe zwaar
weegt romantiek
zo zonder sneeuw
2026 bonkt op de deur
met al zijn wel en wee
veel geluk dan maar
met dunne buiken
binnen buiten lijntjes
en des te vruchtbaar
inkt en pennen
het blijft
van
alle
tijden

Beste wensen en liefs,
Rob

P.s.:
Met inspiratiebron good old Jiskefet.
De weg naar Flappie. Hoe zen!

https://youtu.be/aM6bS1rmzXs?si=rvPq-quNH2LGCyXu

Hallo Pom
Ik wens jou hele fijne kerstdagen.
met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

**Kerstdagen**

Kerstdagen vliegen langzaam voorbij
na de eerste nacht vol maanlicht

het gezicht van de kerstman
laat zich zien met de passie van dit jaar

thuis zijn kerstbomen de mooie realiteit

van de weelderige kerstdagen

tot het nieuwe jaar aanbreekt voor dagen

met poëzie vol herinnering aan het oude jaar.

Rik van Boeckel
24 december 2025

Peter Berger – Ik wens allen het allerbeste, een mooie toekomst en vooral vrede op aarde toe.

wij wensen Peter een goed en bijzonder 2026 Peter heeft een aantal jaren prachtige columns geschreven voor en op ‘de pom’. in 2025 nog maandelijks en zal – zo schrijft hij – in 2026 nog zo af en toe ‘de pom’ aandoen. dankjewel Peter voor het prachtige proza!

Het is niet eenvoudig om een en ander uit het verleden in een simpel gedachtenwolkje uiteen te zetten. Hoe je zonder pinautomaat aan je wekelijkse boodschappen geld kwam bijvoorbeeld. Dan ging je bij voorkeur langs het bankkantoor alwaar je je rekening aanhield. Omdat de meeste kassières ter plekke je van gezicht kenden, scheelde dat de tijdrovende stap van identificatie. Eenmaal langs de portier binnengekomen sloot je achteraan aan bij een van de rijen die zich, zeker rond lunchtijd, bij de kassaloketten hadden gevormd. Was je aan de beurt, was een korte begroeting gevolgd door een even zo beleefd praatje een normale gang van zaken. Daarna volgde de vraag hoeveel geld je wenste op te nemen. Dan riep je iets in de trant van: twee geeltjes, twee joeten en vier knaken alstublieft. Dat was voor eenieder duidelijk. Vervolgens schreef de kassière met de hand een klein formuliertje met twee doorslagen uit, frommelde dat na het zetten van haar paraaf vervolgens in een koker die via de buizenpost naar de kluis ging. Een medewerker aldaar verwerkte de opdracht, prikte de onderste doorslag op de prikpen en stopte het betreffende geld met de rest van het briefje terug in de koker waarna het via de retourbuis al rammelend weer bij de kassière terecht kwam. Aldaar werd het keurig voor je uitgeteld. Dat eindigde in dit geval dan met: en dat maakt dan 80 gulden. Vervolgens diende je de bovenzijde van het formulier, als bewijs van opname te ondertekenen – dat op zijn beurt op de prikpen van de kassière belandde. De resterende doorslag kreeg je mee voor jouw administratie. Zo ging dat ongeveer; als ik het me goed herinner tenminste. Het was een proces met vele stappen en handelingen, en dan heb ik het nog niet eens over het verwerken van alle prikpen briefjes door een compleet leger aan pennenlikkers, zodat het juiste bedrag op je volgende afschrift kon worden vermeld. Per post thuisbezorgd in de zo typerende envelop.

Er wordt nu gesproken dat AI alle banen zal doen verdwijnen, maar uiteindelijk is dat van alle tijden. Stoommachines, treinen en automobielen waren ook disruptief. Steeds echter wisten mens en economie zich zo aan te passen dat er voldoende werkgelegenheid bleef. Over hoe dat nu zal verlopen heb ik zo mijn twijfels, want de wereld raast inmiddels op raketsnelheid voort. De wereld draait door. Letterlijk. Tja. Zo zullen Twitter, vooruit laat ik het X noemen, en Whatsapp binnenkort worden vervangen door een dienst die gedachtenwolkjes kan versturen. Je houdt je telefoon simpelweg tegen het hoofd en denkt je boodschap het apparaat in. De ontvanger krijgt een melding dat ´ie een gedachtenwolkje van jou heeft ontvangen; en houdt zijn of haar mobieltje vervolgens tegen de schedelpan om het bericht het eigen hoofd in te laten vliegen. Sterker nog, de dienst wordt vandaag uitgetest. Probeer maar: hou het kreng met sleepscherm maar tegen de kop. Enige afstand mag. Niemand zal er iets van merken. Dat het testbericht geen inhoud heeft doet niet terzake. Dit is heel gebruikelijk op Social Media, het kenmerk zelfs: leegheid alom. Ziedaar het werkt! Mission accomplished.

Ik wens allen het allerbeste, een mooie toekomst en vooral vrede op aarde toe.

PETER BERGER

zo was het met Kerst in 2015 – I.M. – GERDIN LINTHORST met een kerstspecial – ‘Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. ‘

Goedendag poëten en anderen,

Het zijn enerverende tijden. Niet alleen trekt een Tweede Kamervoorzitster zich geknakt terug in de Kamerbanken, valt een gelauwerde dichteres van een podium, bezetten de barbaren Geldermalsen, wordt een Eijlders-jubileumboekpresentatie een maand uitgesteld, zitten er haarscheurtjes in een Belgische kerncentrale, maar meldt ook nog ’s tot overmaat van ramp Von Solo af te willen zien van monogamie. Waar moet het heen met de wereld!
En dan heb ik het nog niet eens over de Amsterdam Light Parade die zaterdag boeren en buitenlui in verrukking zou brengen. Een optocht van feestelijk verlichte boten door ons culturele erfgoed; wij stonden en masse te popelen. Tenslotte is het al weer maanden geleden dat we bij de Gay Pride Canal Parade of hoe heet dat in goed-Hollands, stonden te juichen. Maar helaas. Het winterse lichtevenement is gecanceld. De hemel mag weten waarom. Heeft u een brief ontvangen? Ik ook niet. Men doet tegenwoordig maar!
Of wij veel missen is de vraag. Ik heb mij tijdens het eerste Amsterdam Light Festival nog in een bootje gewaagd om alle lichtkunst vanaf het water te bewonderen. Maar daar waar ik het meest enthousiast zat te juichen bleek het om reguliere kerstverlichting te gaan.
Intussen is het bijna kerstmis. Want de feestdagen der moederkerk trekken onverbiddelijk voorbij, ‘come rain or come shine’. En ze volgen elkaar steeds sneller op. Vanaf september staan de oliebollenkramen op hun plek. Sinterklaas en de kerstman staan op het punt te fuseren. Over participatie van de paashaas wordt nog onderhandeld. En wat het dezer dagen geboren kindeke Jezus van dit alles vindt, weet zijn vader alleen.
Neemt niet weg dat uw columniste al enige uren tot aan haar dijen in de mini-kunstkerstboompjes en lichtornamenten staat teneinde het huis in kerstsfeer te brengen. Opnieuw weigeren voor het merendeel de kaarsjes te branden, ligt de vloer bezaaid met scherven van ballen en kerstengelen, zijn alle extra stekkerdozen ook dit jaar weer onvindbaar en blijven de led-verlichte kerststerren en rendieren niet plakken op de ramen. Zachtjes zingt uw columniste met de moed der wanhoop een van de oeroude, onvergankelijk kerstklassiekers voor zich uit: ‘Jesuke is geboren in een bakske met stro’ (Urbanus van Anus). Het gaat tenslotte om de sfeer.

Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. In de lente wordt dit teweeg gebracht door alleen al een vleugje voorjaarslucht, zo’n briesje dat van alles belooft en zelden waarmaakt. In de kerst zijn het de verlichte straten en winkels, de kerstbomenhandelaren op elke straathoek, de stemmige kerstmuzak in de winkels. Vrede op aarde, laten wij maar rustig gaan slapen.

Met hartelijke groet,
Uw DinLin.

Kerstvers

Die dag baarde zij een tweeling:
haar kind en zijn heilloos lot.
Een leven in naam van
een misverstand met een
elftal verdwaasden geleid.

Drie koningen brachten hun gaven
en zetten de toon voorgoed,
verdwenen toen tussen de schapen,
geen herder die ze nog vond.

Aanbidding was hier geboden
maar Herodes ontstak er in toorn.
Wie hoort nog de zoonloze moeders,
elk slagveld geploegd en opnieuw
als vruchtbare akker gerooid.

En de laatste stal van de
herbergier is gesloten,
de os en de ezel geslacht.
Maar geen eind aan de
kindekes op aarde
in doeken gehuld en
met alle hun ledekens bevend.

zo was het in 2018 -kerstmis met PLOOS: ‘…Het moest er toch een keer van komen / Alles overleefd en dan…’

Chanoeka anders

Voor haar laatste kerst liep ze
een kerstmarkt binnen
Ze wist niet wat het was
of wat ze zag maar

haar huis moest versierd
Ze wou een boom
met echte kaarsjes
en ballen en veel sparretakken overal
en naast dat groen en goud veel rood

Voor ik doodga dacht ze
want het moet er toch een keer van komen
Haar kamer werd even zo veel kleiner
van het teveel

Het moest er toch een keer van komen
Alles overleefd en dan
mijn huis, dacht ze, lijkt
op een willekeurig Oostenrijks SS-bordeel

Ze stak het gas aan en
de boel in brand

Ploos

zo was de kerstavond in 2022 – kerstgedichten – kerstgedachten op pomgedichten punt nl – nu met een kerstgroet van onze éminence grise aan ons allen JAKO FENNEK

onze *éminence grise* Jako Fennek

Dag Pom,
Ik weet niet of je je vandaag aan het gebruikelijke tijdschema vasthoudt, maar ik wens jou en de dichters fijne dagen rond de Kerst en de jaarwisseling. Wat de vrede en de liefde betreft heb ik weinig hoop, maar wait and see it! Een mens weet nooit en hopen is toegestaan, ook al wordt ons zand in de ogen gestrooid.

Tussen al het vreedzame mijn liefde in ieder geval voor jullie allemaal! Groet van Jako.

**zeg je liefde?**

achter hem liggen opgestapeld
jarenoude kerstgedachten, steeds
dezelfde spreuken
gelijk paus of koning

in kranten leest hij hoop en vrede

weer wordt de ziel van ‘t volk
warmgeblazen, wordt weggewerkte
droevenis losgeweekt
in etalages tussen boeken
hemden wasmachines stralen
ballen bellen kaarsen
alsof het leven en de liefde
uit kitsch en licht bestaan

dan krimpt zijn achterdocht weer samen
draagt hij takken hulst in’t huis
schrijft op pakjes laatste namen

jako fennek

een prachtig gedicht Jako – dank je wel namens ons allen – ja draag maar takken hulst het huis in – drink iets moois en warms met je lieven drinken wij op jou en op al je mooie bijdragen aan de site dit jaar. we hoeven geen koningen, geen machthebbers of pauzen – wij van hier hebben genoeg aan de poëzie – en dat je het zal blijven schrijven tot in de lengte van de dagen in goede gezondheid.

RENÉ BRANDHOFF – Laat ons samen…
ANKE LABRIE – Oh, de slingers nog…
FRANS TERKEN – weer een nieuw lied gezongen…
RIK VAN BOECKEL – de glinsterende rondjes
ROB MIENTJES – Laat het licht schijnen
IEN VERRIPS – we spelen met vuur
VERA VAN DER HORST – nog steeds zijn er wijzen…

de zondagochtendwedstrijd deze week – dit weekend – in de vorm van kerstgedachten -kerstgedichten – welkom – we zullen ze humaan verwelkomen – vredelievend zelfs – hoe erg u ook de zaken puntslijpt (cartouche haha) – nee we zijn vooralsnog de vrede lievende. wel een reactie en goud gezondheid en liefde voor iedereen die inzendt – én een mooi 2023 – met vrede ja. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**uit goede grond**

de oorlog gesloten
zoals je gordijnen sluit
voor buitenlicht
te veel te zien te lang

weer maagdelijk breekt vrede
uit goede grond
kent aarde geen geschiedenis
en wapent zich naïef

in dit totaal verteerde landschap
groeit elke dag
een nieuwe dochter nog

pomwolff

Kerstnacht

Ik wacht al heel mijn leven
op de wijzen uit waar ook vandaan
ze zijn toen nooit aangekomen

misschien in een hinderlaag gelopen
hun botten door slagen gebroken
zij hadden ook enkel wat woorden

het kindje is dan ook nooit gevonden
ook omdat het nooit is geboren
want zijn moeder was nog maagd

maar ik wil nog elk jaar een keer geloven
wat de wijzen ons zouden beloven
dat er vrede komt in onze aard

nog steeds zijn er wijzen
het aantal groeit traag
maar er zijn nog te veel dwazen
zie het als de laatste grote plaag

Vera van der Horst

wij van de pom bedanken vera voor de poëtische bijdragen dit jaar en voor haar gastvrijheid om de pomdag te hosten – ergens in augustus – haar kerstgedicht met hoop – “dat mn kinderen het nog zullen meemaken, maar echte grote veranderingen gaan niet in jaren, maar eeuwen eeuwen eeuwen en dan weet je nog niet welke kant op (…) en wat een ergernis dat ik dat nooit zal gaan weten…” – de dagen nu gevuld met de top 2000 klanken – tot 2023 – met op de achtergrond vuurwerkgekkie poetin – zo langzamerhand begin ik hem niet te mogen – de dwaas inderdaad ja. dat ze voorbij gaan de dwazen en iets van vrede ons zal verwarmen.

*Fijne kerstdagen Pom.*

**Kerstlicht**

Kerstlicht gloeit in ogen
van de reizende toekomst

aan de boom met de piek
naar de geboorte van liefde

de glinsterende rondjes
brengen het universum in zicht

oorlog en vrede trillen met rede
op de bodem van moeder aarde

haar zoon de vriendelijke kerstman
groet de wereld met een teken van geluk.

Rik van Boeckel
24 december 2022

wij van de pom wensen rik mooie dagen – bedanken hem voor zijn ritmische poëtische bijdragen – voor zijn optreden in het amsterdamse Café Baut op een merik van der torren/mirjam al -dag. zijn heerlijke eeuwig durend – zo lijkt het – universele optimisme. poetin kan veel kapot maken maar nooit het aard en hemelstralen van een rik van boeckel.

Pom, het is niet vaak Kerstmis, het blijft toch echt beperkt tot twee dagen per jaar, al hangt iedereen zijn ballen al eind augustus in de winkel.
De wereld lijkt aan twee dagen vrede per jaar wel genoeg te hebben. Nee, dan liever de vrede van pg, die is houdbaarder en klinkt beter.
Hierbij mijn bijdrage.
Ik wens je een vredig jaar met hier en daar ruimte voor een poëtisch relletje.
Groet,
René.

prachtig dichtwerk – René dank je wel – nummer 1926 wordt nu gedraaid – ‘what can i say – she is walking away – what can i do still loving you – how can we hang on to a dream …’ – ergens wel passend zo bij het leven van de dichter die René ook is blijkens zijn bijdrage – elk jaar komt er iets bij – er waren jaren van verhuizing en verbouwen, er waren jaren van roeien en nog meer roeien – ik geloof dat ie een keer in zijn eentje van groningen naar amsterdam amstel kalfje roeide – in ieder geval werd er in een lokale krant over enorme spierballen geschreven en dit jaar was ie wereldreiziger Brandhoff – god mag weten hoeveel duizenden kilometers werden afgelegd – (deed ie ook nog even vera’s eindhoven aan) het is maar goed dat er poëzie is – kan ie soms even van enige contemplatieve rust genieten en wij van hier dan ook. wat brengt 2023 een Brandhoff? dat is de vraag.

Dag Pom,
Voor jou en je lieven fijne dagen en de beste wensen voor 2023, met poëzie vanzelfsprekend.
Heb een kerstgroet/eindejaarsvers bijgevoegd.

**In zicht**

Een nevel van sterren
tegen het zwart aan de wand
daarin de deur op een kier

noem het eromheenlicht
rond een kern van warmte
het vuur dat binnenin brandt

hoe het de kou verdrijft
alles met liefde lichter maakt
dagen van donker verdrongen

nog wat stappen te gaan
weer een nieuw lied gezongen
verse adem die al op stoom raakt

© FT 2022

Alle goeds, warme groet,
Frans

op de drempel van het nieuwe jaar genieten we het inzicht van Frans zoals we dit jaar al vaker van zijn poëtische inzichten genoten op de pom – soms vlammend – heel soms de woede over politieke wangestalten – maar veel vaker lezen we van zijn poëtische bouwstenen voor een betere wereld – schudde ik hem de hand in Cafe Eijlders dit jaar waar hij de dichters marathon mede vorm gaf – bedank ik hem voor zijn onophoudelijke steun aan de pomsite. al zoveel jaren lang. naar ik hoop ook weer in 2023. een gezond jaar frans!

onze eerste kerst jij daar
ik hier
we zouden samen zijn
’t is oorlog deze kerst
vandaar

helden worden we genoemd
bange helden zijn we
we spelen met vuur
verdrinken ons heimwee en gemis
roepen om onze moeder
de laffe schaamte
het verraad

dec. 2022
Ien Verrips

ook Ien wens ik een gelukkig 2023 – dank voor de bijdragen op de dinsdag op de pomsite – afwisselend met peter posthumus – prominent aanwezig met haar – ik zeg voorname poëzie – in eindhoven bij vera – ik geniet ook van onze jaarlijkse ‘wijndag’ ergens in het zaanse – over een brug door kleine straatjes – tot je ien ziet schuren en schaven en schilderen aan haar zaanse huisje van hout – tot het glanst – zo als haar poëzie glanst – soms glanst van wrangheid. en **een lief 2023 wens ik haar!**

Voor jullie een kerstgedichtje dat ik eens schreef bijgesloten (op autobiografische basis; mijn vader was tuinder en daar stonden we met vijf kinderen op een rijtje. Hij had het druk met de witlof in die tijd. Leuke herinneringen). Hartelijke groet,
Anke

**De kerstboom**

‘Het kruis, waar is nou weer het kruis?
Hoe kan dat nou, hoe is dat zoekgeraakt?
Het moet er zijn, ‘t ligt vast ergens in huis,
‘k had nog wel zo’n prachtig kruis gemaakt.’

‘Is er nog hout? Haal dan de zaag maar weer.
Nee, niet dat smalle stuk, dan valt ie om.
Altijd hetzelfde liedje hier. Dit is de laatste keer.
Vasthouden zei ik, doe toch niet zo stom.’

‘Staat ie scheef? Hoe komen jullie daar nou bij,
dat lijkt maar zo. Die ene tak is veel te zwaar.
Geen goeie boom gekocht? Nou ligt ‘t aan mij.
Koop dan zelf een kerstboom volgend jaar.’

‘Eerst de lichtjes. Natuurlijk weer een puinhoop.
Jij houdt deze twee omhoog en jij die twee,
nou jij ernaast, anders zit weer alles in de knoop.
Dan houd je het maar op, nee, nou niet naar de wc.’

‘Even draaien, er zit gewoon een lampje los.
nou de piek. Kijk uit! Stap over die dozen heen.
Je liet ‘m bijna vallen en dan zijn we echt de klos
Want die is nog van opa en we hebben er maar een.’

‘Oh, de slingers nog. Ja, zo, tussen de takken door.
Nou nog alleen de ballen en het engelenhaar.
Niet zeuren, verder heb ik er geen tijd meer voor.
Het is een mooie boom geworden en nou is ie klaar.’

Anke Labrie (kindertijd jaren zestig)

**Anke moet echt een ‘beter’ 2023 krijgen – het was weer vallen – qua gezondheid – maar gelukkig ook weer opstaan in 22 – ik verwelkom altijd haar bijdragen aan de pom** bij de zondagochtend wedstrijd. vera schreef over de wijzen – dat ze er zijn – wij van de pom hebben er in ieder geval één – die in haar poëzie levenswijsheid weet te leggen op een zeer aangename lichtvoetige wijze – die lichtvoetigheid wens ik Anke ook in het dagelijks leven het komend jaar maar dan zonder vallen. en een mooi 2023.

Hoi Pom,
Fijne en zware dagen in alle opzichten. Dit dicht ik toe.

Kerstmis
Mis kerst
Mist sneeuw
Alles groen en op rood
Nevel staren
In het licht dat maar niet uit wil

Help zingen de Beatles
En John wenst geen oorlog
Net als ik, net als jullie, toch?
George doet het met Michaël
D’n heilige engel
Geloven zult gij

Laat het licht schijnen
Op alles dat donkert
Ik gun het iedereen
Ieder jaar opnieuw
Maar vooral met kerst
Zo ben ik

Rob Mientjes

een nieuwe ster aan het fenomeen van de pom dit jaar – onze rob – waar zijn poëzie over gaat moet ik echt in 2023 gaan ontdekken – dat lukte mij nog niet in 2022. dank voor de bijdragen de laatste maanden – en je sportiviteit – het is niet aan velen gegeven de gesel van pomkritiek te overleven. jou wel. en zo moet het ook – een dichter STAAT achter zijn poëzie – wat ze er ook van zeggen. wens ik je een onvergetelijk nieuwjaar.

‘Laat het licht schijnen
Op alles dat donkert
Ik gun het iedereen…’

dank je wel rob!

Mirjam AL – tijd is verdwenen, buiten kwinkeleren vogels.. dank je wel Vera Jongejan

Mirjam Al en Vera Jongejan verzorgen op deze pomsite de woensdag – afwisselend bijna altijd met gedichten, heel soms met een tekstje. Beide dames wens ik op deze vooraf Kerstdag hele mooie dagen en dank jullie wel voor die prachtige bijdagen elke woensdag weer. Vandaag viel bovendien een prachtige zeefdruk op de mat van Vera met een natuurwens voor het jaar 2026. dankjewel Vera – wij van hier hopen ook jullie weer te mogen genieten in 2026. een foto van de zeefdruk met wens hieronder: