VON SOLO en zijn prachtwens voor 2026 – we blijven gaan!
Vera Jongejan – dat de echo van de oorlog eindelijk is verdwenen…
dat de echo van de oorlog
eindelijk is verdwenen
Wens je een rooskleurige toekomst
schreef ik op een kaartje
en gooide het uit het raam
(zelf bleef ik zitten)
zag het fladderen
toch ook een deel van mij uit zicht.
nu wacht ik op een goed moment
het gaat sneeuwen
ik zal bij het raam staan
horend dat de echo van de oorlog
eindelijk is verdwenen
tijd om mij te helen
Vera Jongejan
René Brandhoff – deed iedereen dat maar…
Fijn dat u, weliswaar ontsteld en ontstemd, toch ongeschonden aan deze aanslag bent ontkomen. Uw lotsbestemming zou ook wel bijzonder teleurstellend zijn opgesteld indien uw einde middels een door een ambtenaar bestuurde Nissan Leaf bezegeld zou worden. Dat kan echt beter, waarmee niet gezegd is dat zulks op afzienbare termijn mag gebeuren.
Ik vraag me in gemoede af waarom dit niet heeft geleid tot luidruchtige demonstraties, blokkades van de Kalverpassage, aan kunstwerken gevelponeerde actievoerders en een langdurige schorsing van een willekeurig kamerdebat. Ik vraag de lezers hier: wat heeft ú eigenlijk gedaan aan deze misstand?
deed iedereen dat maar
men vraagt mij wat ik heb gedaan
aan de wereld die brandt en ontploft
wat ik deed toen het kind verdween
in bijna iedereen in naam van niets
wat mijn bijdrage was
tegen overschreden grenzen
van vrouwen, landen, zwemmers, kandidaten
tegen de wolf of juist er voor
wat deed ik er allemaal aan
waarom was ik niet op straat
niet vastgeplakt aan een gebouw
hoe kon ik dit laten gebeuren
ik heb er niet aan meegedaan
René Brandhoff
IEN VERRIPS – niemand die de Nijlpaard ziet…
bij de Beesten is het bal, er klinkt muziek er wordt gedanst
Eenden kwetteren en kwaken in concert en stampen in het rond
een Egel schuw, maar waagt en vraagt een Ezelin ten dans die eenzaam bij de bar een drankje doet
sneaky lacht de Slang in zijn vuistje om dit onmogelijk gebaar
totdat een Tor hem grijnzend afwijst als hij haar vraagt
een Emoe prefereert die lief en zacht de flieren fluit
niemand die de Nijlpaard ziet die in een hoekje zachtjes huilt
IEN VERRIPS
Rob Mientjes – wat valt er nog te wensen tussen het zwart en wit…
Sterrenslag
Ontkomen onmogelijk
sterren op het doek
sterren in de ether
sterren in de keuken
sterren sky high
straks alles weer in de doos
opgeruimd staat netjes
de zolder … en de hort op
weegschaal onder de voet
broekriem gaatje verder
sportschool bolt uit
hoe dik hoe vet de spieren
hoe dik de buik
spiegelen
de blikken
nieuwjaar op de mat
al doodmoe voor de start
wat valt er nog te wensen
tussen het zwart en wit
op slag van sterren
positiviteit
alle duimen omhoog
om het leven te vieren
omhoog te duwen
past er perfect in
Rob Mientjes
goud goud allemaal goud in de de enige echte virtuele – en wie zag jij? trofee op pomgedichten.nl- wie was het echt waard – heel veel woorden zjjn niet nodig.
dank aan alle dichters die de prachtwerken inzonden. en heel vaak het hele jaar door inzonden – de aanwezigheid van de kleinkinderen en de eindejaarsfestiviteiten maken een uitgebreide beschouwing van de ingezonden werken niet heel goed mogelijk – wel wensen wij van de pom alle dichters een bijzonder en prachtig poëtisch nieuw jaar toe. lees de typeringen onder de gedichten en u begrijpt dat het goud vandaag gaat naar Conny om het gouden zonlicht, naar luk paard om het allesomvattende, naar Frans om de persoonlijke taalkracht, naar Rik om zijn aanstekende ritmes, naar Elbert om zijn woorden van euforie en overgave, maar Cartouche om zijn kernachtige benadering van alles en iedereen om hem heen, naar Max lerou om de wereldvrede die hij dient, en naar Anke labrie om de liefde die zij onvoorwaardelijk van een dieprode warme kleur voorziet. GOUD GOUD ALLEMAAL GOUD – dank jullie wel.
- Conny Lahnstein – om het gouden zonlicht op zijn donkere wimpers
- Frans Terken – de dichter in een van zijn beste jasjes
- Rik van Boeckel – Ik zag jou gisteren met een dikke jas en een tas vol liefde
- Elbert Gonggrijp – hier, in het volmaakte,
- Cartouche – ik sta even stil en kijk de einder voorbij naar binnen
- Max Lerou voor JUN
- Anke Labrie – ze is nooit meer weggegaan
- Luk Paard –tot aan’et einde
waar jij mij zag
een beeld, een schim een geluid
je winterjas
laten we terug gaan naar
waar alles ons was
waar alles rook naar wat er was
mijn hand zo eindeloos verdwaalde
en wij niet wisten waarom
niets meer wisten
maar van de oneindigheid proefden
naar waar jij mij zag
pom wolff
” tot ‘et einde jij “
ik neem geen bloem
maar spuw vuur
dat bloedrood
liefde wakkert
ik heb je lief
tot aan de dood
zo lang
hoe ik van jou
dat jij me doet
in’et vlammende vuur
tot aan’et einde
© luk paard
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter van de opspattende liefde kiest de meest allesomvattende
Schroom
Gezien de tijd, had ik de man op het bankje in het park
beter moeten aanschouwen, vertrouwen dat wat hij
deed – voer strooien voor de eksters, de vogelvrijen –
meer inhield dan mijn eerste diffuse gedachte.
De man van het bankje in het park, een hoed met
gestreken veren, zijn schijnbaar dromerige katten
naast hem gezeten, overpeinst zijn werkelijke wezen,
totdat hij moe berust, rookt nog maar een sigaar.
Hij voert de eksters als betreft het zijn kinderen, en
ik loop schoorvoetend voorbij en twijfel, of ik naast
hem zal neervlijen om zijn haren zacht te strelen,
een lied zal neuriën, al was het alleen maar
om het gouden zonlicht op zijn donkere wimpers
van dichtbij te aanschouwen
Conny Lahnstein
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter van de kleine maar prachtige observaties verwarmt de lezer hier met haar gouden zonlicht
Volgend jaar weer, we blijven gaan en zien, horen en lezen!
Fijne jaarwisseling alvast,
hartelijks, Frans
Zag ik hem
Zag en zie
ik daar de dichter
in een van zijn beste jasjes
de hand reiken naar de binnenzak
het waardevolle op het hart gedragen
en zorgvuldig bewaard
tot hij naar voren geroepen
de woorden met verve gesproken
en vanaf het papier met ons gedeeld
om ons te laten weten dat hij ons ziet
zoals wij hem graag zien en horen
het is de kracht van verbinding
hoe het ons tot op het bot raakt
in die gewijde omgeving
waar de loutering wacht
© FT 27.12.2025
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter die de kracht van de taal als geen ander met gewone taal weet te mengen en die van journalistiek poëzie weet te maken maakt persoonlijke poëzie voor iedereen
Ik zag jou gisteren
met een dikke jas
en een tas vol liefde
wij spraken elkaar
met liefdevolle woorden
gedurende deze waardevolle tijd
jij legde mij jouw reis naar Sevilla uit
zoals ik mijn poëtisch verblijf in Tanger
en nu zagen we elkaar in Leiden
in kleurrijke kleding gestoken
keken wij elkaar telkens aan
want we zijn dat zeker waard.
Rik van Boeckel
27 December 2025
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter die altijd weer zijn wereldreizen in liefdevolle ritmes weet samen te vatten laat ons baden in de liefde van zijn aanstekende reislust
Een vraag naschilderen – bloemenzeeën, waterlelies.
Ik heb het in een moment gevangen, ik bewaarde onderwijl
een hele vijver. Het kan mij misschien vele malen mooier
en beter een meester, maar dat elke vorm mijn palet
tot uitdrukking achterliet –
hier, in het volmaakte, rechtstreekse.
Naderhand moest mijn hand gissen
naar wat mijn oog zoal gadesloeg.
Wat werkelijk waar was en bedacht. Ik hechtte mij
aan de keerzijde van het zien, ik liet je een tuin na,
weergaloos van natuur die ik onophoudelijk creëerde.
Met kleur een toets van suggestie aanbrengend –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 1 mei 2021
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter die de natuur, de dichtkunst en de schilderkunst – de gehele mensheid ook altijd maar weer in woorden van euforie en liefdevolheid weet weer te geven, in woorden van poëzie
ik had mijn ( 40 regel-) schrijven, net als Frans en Rick eerder op hun manier deden, gewoon als kerstgroet ingezonden, nog vóór het thema van het zondagsgedicht bekend (gemaakt) was.
Ik zie dat je het nu als themagedicht hebt gezien en meegenomen en het blijkbaar ook als zodanig vindt passen. Oké, vooruit dan, het raakt, achteraf beschouwd, inderdaad ook wel aan het ‘wat zie ik’ thema van dit weekend.
En laat je bij je evaluatie dan nu niet teveel leiden door je allergie voor alles wat maar enigszins naar religie riekt ( al ben je niet vies van regels, haha) zou ik zeggen.
met welgemeende kersgroet,
Cartouche
—————————————
Hallo Pom,
in deze tussentijd rond de grens van donker en licht
wens ik jullie pommerianen, fijne, feestelijke dagen
met een opgeruimd gemoed in de geest van Kerst –
Kersttentamen
met de hond door velden struinend
langs schapenwei en paardenstal
de blik reikt ver, het hoofd zit vol
wolken en ík, ik sta even stil en kijk
de einder voorbij naar binnen: wat weet
een oud verhaal ons nu nog te zeggen?
in den beginne was het woord! mijn waarde
maar stilaan in ’t feestgedruis ging het verloren
balancerend op het dunne koord van blinde
ogen en gebonden oren, zo komt mij voor
sprak het niet van eenvoud, van rust en laten
terwijl wij het jaar doorblaten als doofstommen
leven als de beesten en in gareel van ossenjuk
verbeten jagen op sterrendom en groot geluk
en zodra de winternacht op zijn bekrompendst
trekken we in kuddepas naar een nachtmis toe
vervuld van hoop op dageraad, oplaaien van het hart
en richting aan het heden, vrede op aarde, een kind
is ons, kaarsen overal, het stalletje in het licht
een stemmig lied alom , oude klanken zingen
maar bezeten van vermeende plicht tot werk genot
en consumeerderen dienen wij gevangen in de ban
van mammon meerdere heren, in een gouden kooi
balken wij als dwazen, wijzen op de splinter in
andermans ogen, lijken op laaghartige christen
honden met overdadig kwijl bedekte monden
van hier nu stamel ik u toe, goede herder – maak
ons lam, lankmoedig als het kempisch heideschaap
trouw en waakzaam als oudbrabantse schepershond
leer ons luisteren naar de dieren en het vlakke land
van zand, van wei en open hei in al zijn wijdte
voorbij de dwaling leid ons samen op de weg
laat hen voor zich, voor even, stilte spreken
zich ingehouden ongehoord tot ons verhouden
alleen zij kan ’s woords verkrachting wreken
ons haar onuitsprekelijke kracht hergeven
dan slagen we alsnog voor het ultiem tentamen
kunnen engel, ster en ballen rustig aan de kant
is het leven goed, goed leven in dit lage land
mag tot slot verhoord nog onze bede – Amen.
26-12-2025 / Cartouche
de dichter dien als geen ander hemel en aarde het hele jaar door en dat al jarenlang – als geen ander – onder het juk van zijn poëzie laat gloreren – en natuurlijk ook weet dat heel veel woorden niet nodig zijn – mag rustig weten dat wij van de pom hem op handen dragen en hem een geweldig 2026 wensen.
met jouw moeder aan de bar van groen
op een heuvel met zicht
over de andaman zee
uit de speakers vloog een adelaar
en wij duwden de tijd
met hem mee de toekomst in
een filosoof vraagt waar je zou zijn
of wie je was geweest
als de bar van rood
de heuvel een vlakte
de zee een woestijn
de adelaar vleugellam
het is een zinloze vraag
immers de bar was groen
het uitzicht riant
de woestijn van kristal
de adelaar trots
de jaren gleden vanzelf
ml
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter die als geen ander de wereldvrede dient – de mensheid op het enige echte rechte pad weet te houden – hoe de mensheid ook anders doet of wil – weet in zijn zoon het leven, de kosmos en de kosmische liefde doorgegeven
dit is het dan, dacht ze
haar eerste broodnodige baan
in een onbekende stad
maar haar kamer moest betaald
hoe kon ze hem niet zien
in dat donkere kantoor
tussen al die stropdassen
waar hij opeens verscheen
niets van een grijze muis
met al die rare kleuren
die niet klopten, maar hij
hij klopte wel zag ze al snel
als ze lunchten aan de gracht
kende hij vrijwel iedereen
en wat werd er veel gelachen
ze is nooit meer weggegaan
anke labrie
2025
heel veel woorden zijn niet nodig – de dichter die als geen ander het leven weet te waarderen in haar oneindige liefde voor de geliefde die in haar leven bleef, in het leven blijft, in haar is en zal blijven
Xander Jongejan – moeder ziet het aan…
afgelopen zondag in Café Eijlders bij de bundelpresentatie van 85 jaar Eijlders zat ik achterin – ik kon niemand zien alleen luisteren – zo druk was het – de dichters deden zoals gebruikelijk op het beroemde trappetje hun gedichten. op die middag hun gedicht uit de bundel. een stem viel mij op – poëzie dacht ik – poëzie recht uit het hart – wie is dat. ik maakte kennis met Xander Jongejan en vroeg hem een tijdje de vrijdag op de pom voor zijn rekening te nemen. trots zijn we van hier dat ie het wil doen, vandaag de eerste bijdrage van zijn hand – Xander welkom:
een vers gedicht
trillend ligt het nat
van moeders vocht
in stro zonder
te weten waarom
probeert het
overeind te komen
eerst op de knieën
van zijn voorbenen
dan
met een duw van de neus
helpt zij het rechtop
het trekt de achterbenen
bij en staart
onvast voor zich uit
moeder ziet het aan
bedenkt of en wanneer
ze naar buiten zullen gaan
Xander Jongejan
https://metxander.nl/
Kerstwensen van Rob Mientjes en van Rik van Boeckel
Niet gebruikelijk, maar ach het hoort erbij, en daardoor niet minder van harte, integendeel, oprecht de enige rechte weg, wat later in het kerstgebeuren mogelijk schuin, schuinsgemarcheerd zelfs, voor enkelen onder ons.
Wensen vliegen om de oren
zonder te verwensen
zelfgemaakte zelfverzonnen
of geplukt uit de Aldi of d’n Dirk
van buren en vervlogen mensen
met dieren zwaar verkleed
geen kerstboom meer te bespeuren
mos verdwenen uit het bos
het beste pakje aan
rendieroren op het hoofd
de kersttrui van het werk
die ligt alweer in de kast
buiten is het koud
witkoud
binnen brand de kachel
danny kay op de tv
voeten gestoken in pantoffels
slagroomschnitte welt op in buik
verdund met jäger in de thee
tijd voor spelletjes
hitster risk muzikale oorlog
we warmen op
met oliebol en pannenkoek
peter’s pan en principle
john zwelt aan
the war is never over
jinglebells all the way
serious requests
all over the top
another year over
hoe zwaar
weegt romantiek
zo zonder sneeuw
2026 bonkt op de deur
met al zijn wel en wee
veel geluk dan maar
met dunne buiken
binnen buiten lijntjes
en des te vruchtbaar
inkt en pennen
het blijft
van
alle
tijden
Beste wensen en liefs,
Rob
P.s.:
Met inspiratiebron good old Jiskefet.
De weg naar Flappie. Hoe zen!
https://youtu.be/aM6bS1rmzXs?si=rvPq-quNH2LGCyXu
Ik wens jou hele fijne kerstdagen.
met dichterlijke groet
Rik van Boeckel
Kerstdagen
Kerstdagen vliegen langzaam voorbij
na de eerste nacht vol maanlicht
het gezicht van de kerstman
laat zich zien met de passie van dit jaar
thuis zijn kerstbomen de mooie realiteit
van de weelderige kerstdagen
tot het nieuwe jaar aanbreekt voor dagen
met poëzie vol herinnering aan het oude jaar.
Rik van Boeckel
24 december 2025
Peter Berger – Ik wens allen het allerbeste, een mooie toekomst en vooral vrede op aarde toe.
wij wensen Peter een goed en bijzonder 2026 Peter heeft een aantal jaren prachtige columns geschreven voor en op ‘de pom’. in 2025 nog maandelijks en zal – zo schrijft hij – in 2026 nog zo af en toe ‘de pom’ aandoen. dankjewel Peter voor het prachtige proza!
Het is niet eenvoudig om een en ander uit het verleden in een simpel gedachtenwolkje uiteen te zetten. Hoe je zonder pinautomaat aan je wekelijkse boodschappen geld kwam bijvoorbeeld. Dan ging je bij voorkeur langs het bankkantoor alwaar je je rekening aanhield. Omdat de meeste kassières ter plekke je van gezicht kenden, scheelde dat de tijdrovende stap van identificatie. Eenmaal langs de portier binnengekomen sloot je achteraan aan bij een van de rijen die zich, zeker rond lunchtijd, bij de kassaloketten hadden gevormd. Was je aan de beurt, was een korte begroeting gevolgd door een even zo beleefd praatje een normale gang van zaken. Daarna volgde de vraag hoeveel geld je wenste op te nemen. Dan riep je iets in de trant van: twee geeltjes, twee joeten en vier knaken alstublieft. Dat was voor eenieder duidelijk. Vervolgens schreef de kassière met de hand een klein formuliertje met twee doorslagen uit, frommelde dat na het zetten van haar paraaf vervolgens in een koker die via de buizenpost naar de kluis ging. Een medewerker aldaar verwerkte de opdracht, prikte de onderste doorslag op de prikpen en stopte het betreffende geld met de rest van het briefje terug in de koker waarna het via de retourbuis al rammelend weer bij de kassière terecht kwam. Aldaar werd het keurig voor je uitgeteld. Dat eindigde in dit geval dan met: en dat maakt dan 80 gulden. Vervolgens diende je de bovenzijde van het formulier, als bewijs van opname te ondertekenen – dat op zijn beurt op de prikpen van de kassière belandde. De resterende doorslag kreeg je mee voor jouw administratie. Zo ging dat ongeveer; als ik het me goed herinner tenminste. Het was een proces met vele stappen en handelingen, en dan heb ik het nog niet eens over het verwerken van alle prikpen briefjes door een compleet leger aan pennenlikkers, zodat het juiste bedrag op je volgende afschrift kon worden vermeld. Per post thuisbezorgd in de zo typerende envelop.
Er wordt nu gesproken dat AI alle banen zal doen verdwijnen, maar uiteindelijk is dat van alle tijden. Stoommachines, treinen en automobielen waren ook disruptief. Steeds echter wisten mens en economie zich zo aan te passen dat er voldoende werkgelegenheid bleef. Over hoe dat nu zal verlopen heb ik zo mijn twijfels, want de wereld raast inmiddels op raketsnelheid voort. De wereld draait door. Letterlijk. Tja. Zo zullen Twitter, vooruit laat ik het X noemen, en Whatsapp binnenkort worden vervangen door een dienst die gedachtenwolkjes kan versturen. Je houdt je telefoon simpelweg tegen het hoofd en denkt je boodschap het apparaat in. De ontvanger krijgt een melding dat ´ie een gedachtenwolkje van jou heeft ontvangen; en houdt zijn of haar mobieltje vervolgens tegen de schedelpan om het bericht het eigen hoofd in te laten vliegen. Sterker nog, de dienst wordt vandaag uitgetest. Probeer maar: hou het kreng met sleepscherm maar tegen de kop. Enige afstand mag. Niemand zal er iets van merken. Dat het testbericht geen inhoud heeft doet niet terzake. Dit is heel gebruikelijk op Social Media, het kenmerk zelfs: leegheid alom. Ziedaar het werkt! Mission accomplished.
Ik wens allen het allerbeste, een mooie toekomst en vooral vrede op aarde toe.
PETER BERGER
zo was het met Kerst in 2015 – I.M. – GERDIN LINTHORST met een kerstspecial – ‘Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. ‘
Goedendag poëten en anderen,
Het zijn enerverende tijden. Niet alleen trekt een Tweede Kamervoorzitster zich geknakt terug in de Kamerbanken, valt een gelauwerde dichteres van een podium, bezetten de barbaren Geldermalsen, wordt een Eijlders-jubileumboekpresentatie een maand uitgesteld, zitten er haarscheurtjes in een Belgische kerncentrale, maar meldt ook nog ’s tot overmaat van ramp Von Solo af te willen zien van monogamie. Waar moet het heen met de wereld!
En dan heb ik het nog niet eens over de Amsterdam Light Parade die zaterdag boeren en buitenlui in verrukking zou brengen. Een optocht van feestelijk verlichte boten door ons culturele erfgoed; wij stonden en masse te popelen. Tenslotte is het al weer maanden geleden dat we bij de Gay Pride Canal Parade of hoe heet dat in goed-Hollands, stonden te juichen. Maar helaas. Het winterse lichtevenement is gecanceld. De hemel mag weten waarom. Heeft u een brief ontvangen? Ik ook niet. Men doet tegenwoordig maar!
Of wij veel missen is de vraag. Ik heb mij tijdens het eerste Amsterdam Light Festival nog in een bootje gewaagd om alle lichtkunst vanaf het water te bewonderen. Maar daar waar ik het meest enthousiast zat te juichen bleek het om reguliere kerstverlichting te gaan.
Intussen is het bijna kerstmis. Want de feestdagen der moederkerk trekken onverbiddelijk voorbij, ‘come rain or come shine’. En ze volgen elkaar steeds sneller op. Vanaf september staan de oliebollenkramen op hun plek. Sinterklaas en de kerstman staan op het punt te fuseren. Over participatie van de paashaas wordt nog onderhandeld. En wat het dezer dagen geboren kindeke Jezus van dit alles vindt, weet zijn vader alleen.
Neemt niet weg dat uw columniste al enige uren tot aan haar dijen in de mini-kunstkerstboompjes en lichtornamenten staat teneinde het huis in kerstsfeer te brengen. Opnieuw weigeren voor het merendeel de kaarsjes te branden, ligt de vloer bezaaid met scherven van ballen en kerstengelen, zijn alle extra stekkerdozen ook dit jaar weer onvindbaar en blijven de led-verlichte kerststerren en rendieren niet plakken op de ramen. Zachtjes zingt uw columniste met de moed der wanhoop een van de oeroude, onvergankelijk kerstklassiekers voor zich uit: ‘Jesuke is geboren in een bakske met stro’ (Urbanus van Anus). Het gaat tenslotte om de sfeer.
Het is met kerst als met de lente: ondanks onszelf sluipt er iets van verwachting het brein binnen en tast het verstand aan. In de lente wordt dit teweeg gebracht door alleen al een vleugje voorjaarslucht, zo’n briesje dat van alles belooft en zelden waarmaakt. In de kerst zijn het de verlichte straten en winkels, de kerstbomenhandelaren op elke straathoek, de stemmige kerstmuzak in de winkels. Vrede op aarde, laten wij maar rustig gaan slapen.
Met hartelijke groet,
Uw DinLin.
Kerstvers
Die dag baarde zij een tweeling:
haar kind en zijn heilloos lot.
Een leven in naam van
een misverstand met een
elftal verdwaasden geleid.
Drie koningen brachten hun gaven
en zetten de toon voorgoed,
verdwenen toen tussen de schapen,
geen herder die ze nog vond.
Aanbidding was hier geboden
maar Herodes ontstak er in toorn.
Wie hoort nog de zoonloze moeders,
elk slagveld geploegd en opnieuw
als vruchtbare akker gerooid.
En de laatste stal van de
herbergier is gesloten,
de os en de ezel geslacht.
Maar geen eind aan de
kindekes op aarde
in doeken gehuld en
met alle hun ledekens bevend.
gl
