Dichter Frans Terken hartstilstand – ziekenhuis – Frans Terken – kerstwens
De kerstwens van de dichter Frans Terken ‘gezondheid’ heeft niet mogen uitkomen. Gelukkig hij is er nog – lees hieronder het zojuist geplaatste ontstellend bericht van Marian. Sterkte Frans – kom erbovenop en asjeblieft snel. Sterkte voor de familie.
Beste vrienden van Frans, Frans is momenteel helaas niet in de gelegenheid zelf te antwoorden. Frans heeft op 2 januari een hartstilstand gehad en ligt nu in Leiden in het ziekenhuis. Hij is inmiddels bij kennis, maar verder is het afwachten en heel spannend in hoeverre hij zal herstellen. Dit bericht is enkel ter kennisgeving, wij zijn als familie nu niet bij machte om iedereen persoonlijk te berichten en te beantwoorden,
hopend op uw begrip, Marian en de kinderen

Wij van de pom wensen Frans Terken en familie mooie dagen – de kerstwens graag ontvangen – Frans zorgt er al jaren voor dat de pomsite van de poëzie is en blijft – dank voor alle bijdragen 2025 – zo waardevol!

is de maan hoog aan de hemel
een donkere wolk weggevlogen
sterren schitterend als een vonk
schemer in de kamer geslopen
met z’n allen vrolijk bijeen
omhelzing knuffel ‘n teder gebaar
een lied bij de boom gezongen
kleinkinderen met stralende snoet
de ogen gericht op het licht
een met smaak gedekte tafel
het dekentje op je benen
de kat spinnend op schoot
een vlammetje boven de kaarsen
en de allerbeste wensen voor
een goed en gezond nieuw jaar
© FT 2025

Rob Mientjes – Laat alle meneer de presidenten maar zacht slapen…

Hersenspinsels in mêlee
Mijn kasteel trilt op haar veste. Het huis van weleer, waarvan torens zich aftekenen, glowing in the dark. Thuisvoelen, het wordt steeds moeilijker in een wereld die van zichzelf vervreemd. Waar mensen in het begin van de nacht, elkaar met vuurwerk bestoken, in plaats van het glas te heffen op nieuwe dromen en kleine beetjes vrede. Nachtmerries schieten uit de loop; moet het slechte dan toch zegevieren? Kristalhelder zou deze nacht moeten zijn, waarin het licht een plek verovert en dwars door tunnels schijnt. Lege hulsen dwalen achter mobiele pistolen, mitrailleurs die alles, maar dan ook alles voor de eeuwigheid vastleggen, in snapshots van een foute oorlog.
Alles voor YouTube. Een eeuwigheid in terminus, want hoe vluchtig en kortstondig is het leven van mobiel. Een Apple voor de dorst, een Samsung die Delilah keelt. Zelfredzaamheid, handhaving, alles gaat naar de Filistijnen.
Je maintendrai en drink iedere dag vier liter water, zorg dat alle batterijen geladen zijn, hoed mezelf voor kanonnenvlees, maak van mijn kasteel een vesting, onneembaar en hang het vol met prikkende rode rozen. Liefde moet bloeien en bloeden. Laat alle meneer de presidenten maar zacht slapen. Het leven is en blijft een sprookje, een gebed zonder end. Op de kast naast de tv kijkt Boeddha mij droevig aan en houdt de handen op zijn oren. Ongehoord zen. Niets meer wil hij horen. Van niets meer wil hij weten. Zou ik hem nu nog geloven, aanbidden, zou ik eindelijk weten wie ik ben. Om dan te beseffen dat het niet van deze wereld is. Zo los ik op in space, zie slechts droomkastelen zonder entree, hersenspinsels in mêlee.
Rob Mientjes
zo was het toen – pomgedichten naar goed engels gebruik overstroomd met nieuwjaarswensen – een selectie – 2016 wordt weer genieten mensen!
net als in de afgelopen jaren is de site naar goed engels gebruik overstroomd met nieuwjaarswensen. het is om die reden dat wij de lezer hier slechts een selectie kunnen bieden uit de wensen die door de jaren heen deze site bereikten. zoals de geoefende lezer weet – en we steken dat niet onder stoelen of banken – hebben wij van hier ook voorkeuren. om en om zetten we ze in de bloemetjes – het ene jaar ditmar het andere jaar bettie. dit jaar zijn we meer op ditmar. met bettie is het een beetje dweilen geweest het afgelopen jaar met de kraan open in de VU. ditmar neemt deel aan de NK poetry Slam 2016 en we verwachten zonder meer dat hij daar de vinkenoogtrofee pakt. ditmar is fris bezig, okselclean een paradepaardje. trippeltrap. ja ditmar verdient dit jaar een plaats hier op het ereschavot. net als onze nationale onruststoker martin aart de jong en de onvolprezen vredestichter max lerou. dat de heren elkaar dit jaar mogen vinden is mijn liefste wens. en laten we vooral ook ROOP niet vergeten. ook ROOP is tegenwoordig in heerlen gevestigd – de plaats waar je moet zijn wil je meetellen. 2016 wordt weer genieten mensen!
nieuwjaarswens martin aart de jong aan pomgedichten
voor Tashi
..kom vanavond met verhalen hoe de oorlog is verdwenen
en herhaal ze, honderd malen. Alle malen zal ik wenen.
Leo Vroman, Vrede.
.
..en ik, die nog even wakker schrijft, ik ga nu nooit meer slapen
als de maan verblijft in andere verblijven en het nacht is waar de rust mag
blijven, denk ik aan een meisje in Jeruzalem, uit een land met hoge
bergen uit een land waar mijn hart zich ingegraven heeft, met kinderen
die schrijven nu in een boek waarmee je delen kunt en bijbels bij kunt
schrijven nu het vrede is, een nacht, een dag of meer maar ik denk
aan jou Tashi, ik denk Om Mani Padme Hum herhaal het tel de malen
dat ik -nee, maar zwijgen moet- ik moet niet overdrijven. Ik kende
je niet goed. Je was zo klein, verlegen en deed goed je best om
alles op te schrijven. Nu schreef je, je was bang. Ik zei dat begrijp
ik goed maar om oorlog moet er iets verdwijnen. Ik zei ik ben bij
je, denk aan jou. Ik zou willen dat ik vliegen kon. Als duif van honderd
pond de oorlog liet verdwijnen.
.
Martin. M. Aart de Jong
Pomgedichten
.
Waar anders hoor je nog
de teerzijde van een vechtjas?
Gekscherend zet hij het mes
op de keel (harde woorden
kunnen ook van liefde zijn
zoals gesteente soms zacht).
Sluiptrekkingen door een taal
doorspekt met leedtekens botsen
met de lichtkrant van een wereld
die zich niet draaien laat.
Storingen worden hier hoofdelijk
omgeslagen de tijd houdt wel
even zijn pas in (een ideaal
moment hem eens lekker
in zijn reet te nemen).
.
ml
.
red: we gaan er eens goed voor zitten
dit gedicht werd gelezen
overgeschreven op prima fsc-papier
daarna verbrand
de as in een vaasje gedaan
voor op het bijzettafeltje
ik kan de woorden ruiken
Ha die pom! Ik wens je een prachtjaar.
.
Groet, René Brandhoff
o ditmar lief
mijn schattebout, mijn edelhert
of noem ik je mijn hinde
je liet me jaren aan het gas
steeds had je andere vrinde
ik smoorde gaar ik koelde af
kan niet zeggen dat het zinde
nu ben je terug en is het weer
zoals het was
je vraagt mijn nummer en mijn pas
ik heb je altijd liefgehad
mijn leven liefde en beminde
.
pw
Wat waas ik
Vol van dich
Vol van dich
Ik leep euver
Wat bin ik
Zonder dich
Zonder dich
Ut is euver
Nae, niks, noeits, nimmer
Wil ik weite
Nae, niks, noeits, nimmer
(diene) ziene naam
Dich waas mien alles
Diene naam deej mich al zweite
Ik kiek dich nao
Miene kop taege de raam
Roop
Luk Paard én Cartouche winnen de enige echte virtuele twenty six or seven trofee op pomgedichten.nl
- Luk Paard – en jij legde’n nieuwe dag
- Rob Mientjes – de wereld van nu, in onechtheid verbonden,
- Cartouche – de wereld schreeuwde, schreeuwt
- Rik van Boeckel – zal de hoop iets nieuws verzinnen
- Anke Labrie – ook haar jaren

wie wint de enige echte virtuele twenty six or seven trofee op pomgedichten.nl? of u nou van dit of van dat houdt – hier maakt het niet uit – je komt altijd handen tekort zo zal het ook weer in twenty six or seven zijn. gelukkig hebben we de poëzie nog – voor de verjaagden uit de wanhoop. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor at uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
uit 26 or 7
het was zoiets als honderd uit 26 or 7
zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak
én hoe ze langzaam weer in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later
toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en bewegen
pom wolff –
voor de fijnproevers!
brengen wij – bjorn en ik – op 14 januari 2026 – een ode aan Catelijne op de boot – het einde van de wereld – haar boot – haar jubileum in nov 25, 26 or 7

vooreerst de beste wensen en alles zoveel mogelijk naar de zin en wens en veel plezier in hoedanigheid van opa! en bovenal’n goede gezondheid!
en deze is voor de zondag ter pomgedichten
groetjes, luk
(de rockdichter): ‘et jaar opnieuw al’n dagje meer….en’et is zondag dus die dag ter “pomgedichten” …ik schrijf mee zo in’et gloednieuwe jaar met:
” handenvol “
‘n kerseverse twintig 26
en jij legde’n nieuwe dag
met alle vingers
asof je zoveel hande
alle hande veel vingers
de ochtend duurde mooi
“nog zoveel ” sprak jij
we voelde enkel huid tot huid
de tijd gleed weg
vingers hielde hande
aan jij en ik asof’n dag
alleen met handenvol
© luk paard
bij het thema van de wedstrijd kan de kern van het leven belicht. over de zinloosheid der dingen en waarom het in essentie wel draait – de aarde de mens het leven – vinkenoogs adem in en adem uit – ludiques heb het leven lief – roeka’s noem het wat je wil maar noem het geen liefde – of zoals bjorn van rozen en pom wolff het in hun nieuwe programma benoemen – laat het toch maar van de liefde zijn! altijd ook weer die prachtige invulling van dit universele thema door Luk Paard en Cartouche. de uitersten in het dichtuniversum luk paard én Cartouche zijn bijna elk weekend te genieten op de pomgedichtensite. wij wensen deze dichters opnieuw een bijzonder 2026 – zo blij met hun bijdragen – indringend mooi, bruisend enerzijds en van een genadeloze schoonheid in taal anderzijds.

’t zal 26 , nee 27 zijn geweest
een januarimaand vol sneeuw
het mag dan een eeuw her lijken
het begin van het einde, de aanleg
van een dijk om het water te keren
maar nog steeds zie ik wat eens
was, de zee hier in het zuiden
hoe heerlijk zij zieden kon
woedend tekeergaan ook
handen te kort om haar
te bedwingen als ik me jouw blik
je mond voor ogen haal, de storm
vloed aan woorden – later
in zwarte inkt herhaald
die me versteld deden staan
het hart braken – de wereld
schreeuwde, schreeuwt
een wolf in het gezicht
einde verhaal
03-01-2026 / Cartouche
bij het thema van de wedstrijd kan de kern van het leven belicht. over de zinloosheid der dingen en waarom het in essentie wel draait – de aarde de mens het leven – vinkenoogs adem in en adem uit – ludiques heb het leven lief – roeka’s noem het wat je wil maar noem het geen liefde – of zoals bjorn van rozen en pom wolff het in hun nieuwe programma benoemen – laat het toch maar van de liefde zijn! altijd ook weer die prachtige invulling van dit universele thema door Luk Paard en Cartouche. de uitersten in het dichtuniversum luk paard én Cartouche zijn bijna elk weekend te genieten op de pomgedichtensite. wij wensen deze dichters opnieuw een bijzonder 2026 – zo blij met hun bijdragen – indringend mooi, bruisend enerzijds en van een genadeloze schoonheid in taal anderzijds.

Nep de wereld van nu, in onechtheid verbonden, vals als een dolle hond en mak en gewillig als een lam, want alles kan of mag in beeldtaal al dan niet gefotoshopt, al dan niet bewegend op scherm of doek.
Dia’s van een gedroomd verleden, plaatjes getuigend van een blijde jeugd, zodat vroeger alles beter leek. Bijt mezelf op tong en vingers op zoek naar echtheid, eentje die niet onthecht maar verbindt en alle mensen opnieuw broeder, zuster maakt; een echtheid die beklijft die geil en opgewonden maakt en verlangens weer de adem in de keel laat stokken.
Voor het echie in het echte treden met witte linten aan een rok, dronken van geluk na een wilde huwelijksnacht.
Kassie kijken op drie zenders en lopen met een antenne op het platte dak. Geloven, ja echt geloven, in Sinterklaas.
Rob Mientjes
wij van de pom wensen Rob ook een prachtig 2026 – altijd weer blij met zijn bijdragen aan de wedstrijd en de maandag op de pom. bijzondere bijdragen – zo ook dit persoonlijke betoog en hoe een individu op zoek kan zijn naar een betere wereld waarin de mooie dingen nog een plaats kunnen hebben. het is altijd een beetje keukenhof als Rob de site der sites bezoekt. afwiselend en van een innemende natuurlijkheid.

hoe zij de jaren
soms nog terugvindt
in bewaarde agenda’s
lang nog
zal zij 25 schrijven
in het nieuwe jaar
26 wacht geduldig
wordt toch wel
bij de eeuw gevoegd
ook haar jaren
naderen nu
een bepaalde tijd
anke labrie
Ook anke een gezond en inspirerend 2026! in een nieuwe levensfase de dichter en schilder in een nieuw optrekje in het groene buitenveldert – dat de nieuwe omgeving haar rust zal geven – en levenskracht. en dat we nog lang mogen genieten hier van haar bijzondere poëtische bijdragen waarin in de grootste eenvoud van taal de diepste gevoelens zo kleurrijk worden weergegeven.

Hier laat op zaterdagavond mijn bijdrage aan de enige virtuele: 26 en 27.
Gelukkig nieuwjaar!
De wereld van 26
De wereld van 26 brengt ons
onder wolken vol tijdelijke sneeuw
glad wandelen naar de toekomst is glijden
rond de waarde van de huidige aarde
het jaar begint helaas in Venezuela
daar doet deze tijd van de aarde niets aan
in het jaar 27 zal alles universeel anders zijn
onvoorspelbaar vanwege loze verwachting
nu de zondag er inmiddels aan begint
zal de hoop iets nieuws verzinnen.
Rik van Boeckel
3 januari 2026
wat moeten we nog van onze wereldreiziger dichter en muzikaal vormgever zeggen – dat zijn bijdragen altijd weer hemel en aarde van de pom bewegen – zijn levensritme altijd weer aanstekelijk werkt en dat de dichter altijd weer een bijzondere kant van een thema weet te belichten – altijd nieuw altijd op de grens van journalistiek muziek en poëzie. rik een fijn en bijzonder 2026! dank voor al je bijdragen.
Xander Jongejan – het geluid maakte zich los…

een klok werd geluid
het geluid maakte zich los
van de dingen en vloog rond
tot het mijn lichaam vond
het nestelde zich in
de holte van mijn borst
met een rilling en een zucht
legde het een bonzend ei
Xander Jongejan
https://metxander.nl/
met VON SOLO het nieuwe jaar in – Het leven is en zal nooit een safe space worden…

We hebben een dak boven ons hoofd. We hebben te eten. Als we hoger op de Maslow-piramide willen komen, hebben we onvermijdelijk ook veiligheid nodig. Of ten minste een veilig gevoel. En dat kun je gelukkig kopen of kiezen. Het komt in de vorm van side-impact-airbags, rijbaancorrectie, censuur op ongepaste inhoud in je algoritme, regeltjes om u veiliger te laten denken, een vuurwerkverbod, griepvaccins, Defensie en als kers op de taart fietshelmpjes. Het is goed, dat al deze veiligheid er is. Hoe zou je anders als kind nog de volwassen leeftijd moeten bereiken?
Het fietshelmpje dus. Een hulpmiddel tegen hersenletsel. Toegepast door ouders, die het eigenlijk te druk hebben met andere dingen, om hun kinderen te beschermen tegen een schedelbasisfractuur. En het zijn natuurlijk niet alleen die continu afgeleide ouders, die niet de hele tijd op hun kroost kunnen passen, maar het zijn ook al die duizenden mensen in dezelfde openbare ruimte, waarvan het merendeel met het hoofd en gedachten ergens anders is, dan in de verkeerssituatie. Dat wordt nou eenmaal van ons geëist. Kijk maar op het schermpje. Dus een terechte interventie. Een kind moet leren, dat een helm je helpt, waar je omgeving het niet meer kan. Zo kan een kind ouder worden. Door de percentuele kans te verlagen, dat het z’n kop stoot.
En dan ineens is het kind zestien. Het moet wat het doet. Alsof het een kopie van jezelf is. Alsof alles weer negentiennegentig is. Alsof alles nog steeds is als toen. Met alle onveilige situaties erbij. En je kunt er niet meer naast fietsen. Erger nog, je ligt al te slapen, als het nog op de fiets zit. Dat hoop je tenminste. Gelukkig is er een alcoholverbod onder de zestien. Het enige manco is, dat ze dat fietshelmpje niet meer hebben. En dat ze nu ineens veel verder naar beneden vallen als ze van hun fiets zouden sodemieteren. Je zou je bijna afvragen, waarom we ze in hun kinderjaren zo angstvallig hebben betutteld met een gepantserde bakfietsbak en valhelmpjes? Het heeft nu allemaal helemaal geen zin meer. Ze staan er ineens alleen voor. En je kunt niet meer die bescherming bieden. Jezelf het gevoel geven, dat je de controle hebt over de situatie.
Het was allemaal een illusie. Waarbij je investeringen in spullen en dingen buiten jezelf, geen enkele waarde meer hebben in het heden. Het leven is en zal nooit een safe space worden. Misschien is het soms beter een stap over te slaan op weg naar de top van de piramide.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
VON SOLO en zijn prachtwens voor 2026 – we blijven gaan!
Vera Jongejan – dat de echo van de oorlog eindelijk is verdwenen…
dat de echo van de oorlog
eindelijk is verdwenen

Wens je een rooskleurige toekomst
schreef ik op een kaartje
en gooide het uit het raam
(zelf bleef ik zitten)
zag het fladderen
toch ook een deel van mij uit zicht.
nu wacht ik op een goed moment
het gaat sneeuwen
ik zal bij het raam staan
horend dat de echo van de oorlog
eindelijk is verdwenen
tijd om mij te helen
Vera Jongejan
René Brandhoff – deed iedereen dat maar…


Fijn dat u, weliswaar ontsteld en ontstemd, toch ongeschonden aan deze aanslag bent ontkomen. Uw lotsbestemming zou ook wel bijzonder teleurstellend zijn opgesteld indien uw einde middels een door een ambtenaar bestuurde Nissan Leaf bezegeld zou worden. Dat kan echt beter, waarmee niet gezegd is dat zulks op afzienbare termijn mag gebeuren.
Ik vraag me in gemoede af waarom dit niet heeft geleid tot luidruchtige demonstraties, blokkades van de Kalverpassage, aan kunstwerken gevelponeerde actievoerders en een langdurige schorsing van een willekeurig kamerdebat. Ik vraag de lezers hier: wat heeft ú eigenlijk gedaan aan deze misstand?
deed iedereen dat maar
men vraagt mij wat ik heb gedaan
aan de wereld die brandt en ontploft
wat ik deed toen het kind verdween
in bijna iedereen in naam van niets
wat mijn bijdrage was
tegen overschreden grenzen
van vrouwen, landen, zwemmers, kandidaten
tegen de wolf of juist er voor
wat deed ik er allemaal aan
waarom was ik niet op straat
niet vastgeplakt aan een gebouw
hoe kon ik dit laten gebeuren
ik heb er niet aan meegedaan
René Brandhoff










