MartinB bedroefd – bij de dood van John Virgo -Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.



John Virgo is dood. Where’s the cue ball going?

Ik las het op mijn telefoon en dacht eerst: nee.
Niet John Virgo. Niet die stem die mijn tienerjaren van commentaar voorzag terwijl ik op mijn bed zat met as op mijn broek, een asbak die te vol was om nog een verhaal te geloven, en de ene joint na de andere draaide alsof tijd iets was dat je kon vertragen.

Maar het was waar. En dat raakte harder dan verwacht. John Virgo was geen commentator. Hij zat in mijn kamer. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig. Hij fluisterde, riep, lachte je uit zonder gemeen te zijn. Hij was de man die zei wat jij dacht nog voor je wist dat je het dacht.
“Where’s the cue ball going?”

Dat was geen vraag. Dat was existentiële poëzie voor mannen die dachten dat ze hun leven onder controle hadden. 

Ik heb meer Engels geleerd van John Virgo dan van school. School gaf me regels. Virgo gaf me timing. Zinnen die nergens heen moesten en precies daarom bleven hangen. Samen met Clive Everton maakte hij stilte draaglijk. Niet die dwingende tv-stilte, maar de soort waarin je durft te ademen. Waarin een gemiste bal geen drama is, maar een feit.

En feiten zijn soms genoeg. Hij had dat talent: spanning breken zonder ze kapot te maken. Een grapje op het scherpst van de snede. Net niet flauw. Net niet te veel. Zoals een perfecte safety in die tijd: niemand klapte, maar iedereen voelde het.

En ja, hij was ook een speler. UK Championship een keer gewonnen. Respect. Maar eerlijk? Ik herinner me geen frames, geen breaks, geen statistieken. Ik herinner me zijn stem terwijl mijn leven nog moest beginnen en ik al deed alsof het voorbij was.

Dat was geen snookerles. Dat was hoe je leert leven zonder dat iemand het hardop zegt. Nu is hij dood. En dat voelt raar intiem. Alsof iemand die nooit aan je tafel zat toch ineens niet meer binnenkomt. Alsof de kamer stiller is dan normaal en niemand zegt dat dat oké is.

Misschien zit hij nu ergens boven, naast Clive Everton, te mopperen over een safety die te dik wordt gespeeld. Misschien vraagt hij daar opnieuw: where’s the cue ball going? En misschien is het antwoord eindelijk: nergens meer naartoe.

Rust zacht, John. Je was geen stem op tv.
Je was achtergrondgeluid bij het worden van wie ik ben.

MartinB

Share This:

martinB en het hockeymeisje


dag hockymeisje

heeft je vader
een BMW
of een Mercedes

geeft je moeder
thuis de bloemen
water
drinkt ze wijn in

de avond waarom sta je
nu hier
zijn je vrienden
op TikTok
allemaal
voor Trump

het kan mij
weinig schelen

de nasa heeft high
definition
foto’s gemaakt van
de maan

en de klokken op
het perron
zijn overal nog
steeds hetzelfde

kom vooral goed aan


Martin B

dat lieflijke toontje op de rand van de afgrond van het leven of het meisjes zijn of jongetjes of anders. het maakt b niet uit – hij voert ze op, hij stelt een vraagje en voorziet de lezer van een wereldbeeld. zo moet dat in de poëzie.

Share This:

Mirjam Al – als er dan geen toekomst is, is ook het verleden op de vlucht geslagen.

no 56 al weer – Mirjam Al inmiddels hersteld van nare dingen – haar voordracht zondag de 15e van de 2e te bewonderen in de OBA – het olympisch Kwartier – lees hieronder

Share This:

Peter Posthumus en de voorgekookte vragen


Dat getik, geveeg of die klik in het blauwe schijnsel 
van de blackbox
die al weet voordat je weten kan
die flikkert, trilt en triggert
geen ontsnappen aan

tijd en ruimte vallen weg
in een oningevulde leegte
waar wordt bewogen zonder te bewegen

waar wat je wil, vindt of doet
onontkoombaar oplost
in een overvloed aan voorgekookte vragen
antwoorden zonder uitkomst
gedachten zonder grond

Peter Posthumus

Share This:

Rob Mientjes – ‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’. 


Lost in translation of dataverwarring?

Waar zouden we zijn zonder de taal en zonder vertaling van taal. Gelukkig zijn er nog de dichters en de schrijvers. Dat maar even voorop gesteld. 
Velen onder ons zullen vast wel eens wat opgezocht hebben bij Google Translate. Ik hoor jullie al vloeken, samen met ondergetekende. Zeker nadat onlangs het Limburgs is toegevoegd aan het lijstje van talen. Wie dat in zijn hoofd heeft gehaald? Limburgs een taal?

Blijkbaar. Genesteld tussen het prachtige Ligurisch en Lingala bij Google Translate. Het Limburgs verkeerd in goed gezelschap; in de nabijheid van een Gallo-Italiaanse taal die in de Italiaanse regio Ligurië gesproken wordt en een Bantoetaal gesproken in en rond Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo (DRC). Ben benieuwd of ze in Ligurië en Congo ook van de vlaaien zijn. Maar dat ter zijde. 

De proef van Google Translate uiteraard maar eens even op de som genomen. De vertaling gezocht van: 
‘Asse mich versteis dan kal ich plat taege dich’. 
Wat in goed Nederlands betekent:
‘Als je mij verstaat dan spreek ik in het dialect met jou.’ 
Ben benieuwd waar Google Translate mee komt. 
‘Als je me begrijpt, ga ik plat tegen je’. 

Ja, ho eens even is het misschien al Carnaval? Dat kan toch niet?
Google Translate biedt dan ook nog de optie om de zin vanuit het Duits te vertalen. Hoe durven ze? En wat krijgen we dan? 
‘Als je me tegenhoudt, geef ik je een knuffel’.

Nou, het mag duidelijk zijn. Google Translate is het paadje goed kwijt. Het is allemaal net niet. Lost in translation dus, of liever gezegd, dataverwarring. Onduidelijkheid in dataverwerking. Immers de imput bepaalt de output bij internettools als Google Translate. Armoede zeg ik. 
Dataverwerking wordt veel te vaak gezien als een heiligdom. De mens gelooft er heilig in. Niet doen. En al zeker niet bij het Limburgs. Want vraag het de Limburger zelf? Hoeveel Limburgse dialecten bestaan er? Te veel om op te noemen.

Die dataverwerking en algoritmes kunnen ze veel beter gebruiken en inzetten om te voorkomen dat een meteoriet in 2032 de maan gaat verpulveren, met als gevolg dat enorme vloedgolven de aarde doen verdrinken. De wetenschappers zijn al aan het uitzoeken hoe we de meteoriet van het paadje kunnen brengen. Met data en kernbommen waarschijnlijk. Gelooft u het?

Bron: drie keer raden



Share This:

JORIS IVEN – de kopland der belgen – trad op in Café Eijlders – verslag van een prachtmiddag


ik schreef al – alleen maar hoogtepunten vanmiddag in Cafe Eijlders – en zo was het ook – zie hier mijn verslagje: ja het was een bijzonder middagje in Café Eijlders – een zaterdagmiddag dit keer in het kader van de Poëzieweek – ik schreef al alleen maar hoogtepunten – Jan Bulsink opende met partner min of meer als poëtisch singer songwriter de middag – en hij kan zingen – mooi werk Jan.
wie www.pomgedichten.nl leest weet van wie de ruggen zijn die ik niet verder mag benoemen – mooie ruggen geen probleem – maar ze zeggen zo weinig terug. het zijn gesloten ruggen – onneembare vestingen – nouja na verloop van tijd smelten ze wel hoor een beetje – zit je weer met het smeltwater. is ook niet alles.
voor mij hoogtepunt van de middag het optreden van Joris Iven / JORIS IVEN – 20 jaar geleden viel ik al voor zijn poëzie – ik trad toen met hem op in de Prinsentuin in Groningen – viel toen voor zijn bundel ‘Perkament/Testament’ – prachtig optreden nu nog steeds van de KOPLAND der belgen – kon zijn verzamelbundel ONDERDAK bemachtigen – hij deed daaruit gedichten uit ‘De weg naar Pitchipoi’- erg treffend in het ‘verzetscafé’ Eijlders. ja dan is je middag goed. uitgeverij P natuurlijk weer. alleen maar moois daar.
dankjewel Seraphina Hassels en Paul Lokkerbol zij presenteerden – de tafel gedeeld met Onno-Sven Tromp en de geliefde – heel aangenaam Onno en al zijn prijzen besproken – zijn optreden van grote kwaliteit. wellicht zien we elkaar weer in bergen aan zee – met die gedichten daar aan zee. ergens in mei.

klein debuutpareltje was er nog van masja achternaam vergeten – haar debuut ook in tijdschrift MAATSTAF – dat het nog bestaat. Kat Kreeberg (die van die ene rug) deed een gedicht met winterliefde of onderweg naar liefde – alles loopt bij dat kind door elkaar. was wel zeer geestig. Floor Voerman de hand gedrukt – wil nog een keer exposeren in het Café – we zien er naar uit. Aja Waalwijkszaal 100 dichter Gabriël S – sloot de middag af.
en dan de bijzonderheid van de middag – de man met een zonnebril deed 6 ultra korte gedichten – met tijdopgave – hij noemt zich kazimir ray – ik wil bekend worden zei hij – ik kreeg zijn gedichten mee – 6 viltjes – ik zal hem nooit meer vergeten.


de viltjesgedichten van Kazimir Ray

Share This:

Xander Jongejan – we doen wie het verveeldste kijkt, zij wint met overmacht…


Dit gedicht bevat product placement

Een dunne hand uit een dikke jas maakt een foto van 
haar blikje energiedrank op het plankje bij het raam 
weilanden schieten aan het beeld voorbij

ze plaatst het op een digitaal kanaal, ik zie niet welke 
zoals ik ook niets bijzonders aan het blikje zie, behalve 
dat ik die kleurcombinatie wel herken vanuit de racerij

ze eet een duoreep die vroeger Raider heette en die ze 
met de wereld deelt, ik mis de draaischijftelefoon, wat zou 

Andy Warhol doen? soep is ook een soort van energiedrank
we doen wie het verveeldste kijkt, zij wint met overmacht

Xander Jongejan
https://metxander.nl/

Share This:

VON SOLO – witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam


De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.

Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er ‘alles aan gedaan’ om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittannië. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?

Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er één iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.  

Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega’s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskeeën gingen in brand. Homo’s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op. 

De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. Eén dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen. 

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Vera Jongejan – over potsierlijkheden


Hoe zijn wangen zich vulden
moest toch aan een kikker denken
dat kwakend stemgeluid

vrouwen schaarden zich rondom hem
knipten elkanders commentaar
wedijverig af

ik keek toe
hoe hij extreem gewichtig 
potsierlijk ouderwets 
het sprookje van vernieuwing opblies

Vera Jongejan

Share This:

KARIN SCHUITEMA en haar bundel ONDERWEG – een recensie – persoonlijk, integer en eigen.

KARIN SCHUITEMA en haar bundel ONDERWEG – een recensie – persoonlijk, integer en eigen.
 
en passant gaf karin schuitema mij vorige week haar in eigen beheer – nov 2025 – uitgegeven bundel – ONDERWEG – na haar optreden in think poets te antwerpen – die bundel een mixage in woord en beeld van gedichten en schilder-teken en collage werken – je gaat er bijna de taal van antwerpen/berchem van praten.
een heel persoonlijke bundel – de min of meer symbolische/ symbolistische werken met figuren die onderweg lijken te zijn vormen een achtergrond in het boekje bij de teksten die karin met ons lezers deelt. ik beperk me in deze korte bespreking tot de teksten zoals het een goed dichter betaamt. vrij naar polleke van ostaijen – ik ben niet bevoegd kunstwerken te bespreken, ik kan ze niet collectioneren, ik kan niks, niet eens postzegels verzamelen – helemaal niks, nada niente – ik kan alleen over integer, eigen en dat dan met een  diep gewortelde intentie, intensiviteit schrijven –  in wat ze ook wel poëzie noemen – ja dat kan ik nog net wel – gelukkig maar.

de bundel  van Karin  is zeer de moeite waard – het is een cadeau – aan het einde van deze bespreking geef ik het mailadres van Karin opgenomen in die bundel. ik kan dit wonderwerkje echt aanbevelen. ONDERWEG – en ja als je karin leest weet je weer dat we allemaal ONDERWEG zijn – en zelfs god weet niet waarheen we moeten. in een bijna onleefbare wereld waar ook  karin weinig van moet hebben – lezen we prachtige regels, zeer persoonlijke regels en worden we meegezogen in de verstilde beelden op de achtergrond.

soms lezen we bijna de dichter Jan Arends – ‘er is nog nooit een mens die een korrel aarde heeft bezeten..’ schreef jan – Karin schrijft:

Wie creëerde de illusie van eigendom van grond: gebakken klei van grenzen en staten
Die doen alsof ze iets bezitten uit angst iets kwijt te raken
dat nooit echt van iemand was
iets verder:  zodat – wij eindelijk begrijpen/ Dat de wereld van ons allemaal is / En van niemand echt

Ik ben altijd onderweg schrijft ze –

mijn lichaam rent opgejaagd door wat van binnen brandt – ik wandel op blote voeten in hersenkronkels waarin sommigen verdwalen –

en dan met de kracht van de ware schilder lezen we – weg van haar eenzaamheid die ze soms wel en soms niet wil omarmen:

ik wil vrijheid verven streek voor streek
(…)
En dat dan, vanuit het puin
-kwetsbaar maar onverschrokken –
De wilde bloemen bloeien

en zo ben ik  gevallen voor de woorden van karin schuitema. integere woorden,  eigen en dat dan met een diep ook in de poëzie gewortelde intensiviteit. MOOI!
karinschuitema ( en dan)  @gmail.com
 
pom wolff 27/1/26
 

Share This: