intense reacties bij de dood van de ruigoordziener Hans Plomp

Hans Plomp pagina 12 bundel Karma SutraNymfaeum Pers 2006

intense reacties bij de dood van de ziener Hans Plomp

laten we nog een keer hans plomp aan het woord – ooit schreef ik op pagina 12 van zijn gedichtenbundel KARMA SUTRA “sleutelgedicht’ – een sleutel voor de deur van het goede leven – de deur die hij nu zelf heeft gesloten. zijn beste ruigoordvrienden weten waarheen hij nu onderweg is.

Yvonne van Doorn-mousset:

Mijn lieve allerbeste vriend Hans Plomp bepaalde zelf

het moment van vertrek.

Eenmaal aangekomen on the other side

zal hij opgaan in de spirituele energieën

van geestverwanten ,zo heeft hij mij gezegd.

Onze vriendschap, we kennen elkaar al meer dan 50 jaar,

wat zal ik je missen ,lieve schat …. voor nu Tot Ziens.. wie weet..

Jan Bianchi:

  ·

Lieve Hans, goeie reis , door ruimte en tijd, de ziel , reist door .. vol kleurrijke herinneringen .. naar de eeuwigheid. Vloeibaar golf jij voort, als zonlicht reflecterend op het water.. en hoewel in jou, eros soms borrelde als een sater, was jij een lieveling van moeder aarde.. Al die jaren, dat wij elkaar mochten ontmoeten.. konden wij de eerlijkheid begroeten…, de gein, de vreugde om het leven.., maar ook de pijn, die we vaak deelden, heelden met het geven… Ga nu maar, je tijd zit erop, ouwe jas uit.., wapper met je vleugels en hop! Ontpop je als een vlinder, in het hiernamaalsfestijn… Omhels je oude vrienden en vriendinnen.. in de eeuwige zon en volle maneschijn..

Share This:

VERA JONGEJAN rust vandaag en schrikt

Share This:

Danielle Cornelissen meldt overlijden Hans -Toestand hans plomp zeer zorgelijk

Danielle Cornelissen meldt overlijden Hans.

voor Grazyna

Sporen van je vacht,
je haren overal in ’t rond,
op stoelen, de wc-bril,
op mijn kleren, in mijn mond
en telkens lieve engel
moet ik denken
aan je goddelijke kont,
neem me niet kwalijk,
aan je goddelijke vonk.

Hans Plomp (1944)

van meerdere kanten werd ik al bericht over de zorgelijke toestand van dichter organisator ruigoorder HANS PLOMP – hieronder op het youtubefilmpje in een stoel gezeten. alfredex berichte mij – dat gaat niet goed. soms heb je van die mensen – heel soms – soms schrijven die mensen geschiedenis – hans was een van die mensen –

https://1001gedichten.nl/boeken/4013/dit_is_de_beste_aller_tijden

Share This:

IEN VERRIPS en de olympics – het EERSTE GOUD!


overmacht is in mijn leven
niet meer dan een lekke band
mijn afspraak met de huisarts
in het nauw maar geen zorg
sowieso iets onbenulligs
 
nu is mijn fietsmaker met vakantie
ook overmacht 3 weken lang
geen fiets geen actieradius
dan tot de supermarkt
het bier laat ik bezorgen
 
installeer me op de bank
genietend van bijna en net niet
totdat het eerste goud wordt opgehaald
we horen er weer bij
geloof ik
 
aug 2024 / ien verrips

Share This:

IEN VERRIPS: wat doet een held?


wat doet een held
als hij gewonnen heeft
het heldendom geen nut meer 
zijn daden bekend gemaakt
opgepoetst en opgetuigd 
weer doorverteld

wat moet een held
als hij is overwonnen
maar er geen heldendood gestorven is
wat moet zo’n held
werkloos terend op wat oude roem
zich afvragend of het de moeite waard was
of hij als held geboren is
of eigenlijk toch niet


IEN VERRIPS

Share This:

Karin Beumkes: ‘weet je nog.. ik trok je aan je ivoorgekleurde oortje – ik trok je naar ons paradijs…’

Hoi
Hier het diggie.


Speelgoedpaardje

Sprookjesdier
speelgoedpaardje slaapt op rommelzolder
velletje oud
oogjes zo wijs
van vroeger ben je
weet je nog..
ik trok je aan je ivoorgekleurde oortje
ik trok je naar ons paradijs
dan zwierf ik met je langs de zee
geduldig leerde ik je baden
totdat je wit en schoon en nobel was
de koningin te rijk kamde ik je manen
en zon toverde bezieling in je oog van glas
je bent veranderd in een zebra
wat heeft de tijd met ons gedaan
die rusteloze wezel
haat kinderlijk duimendraaien aan het raam
het dromerig gekwezel
en ik heb ook niet goed op je gepast
laat me het stof afnemen van mijn dom verzuim
je krijgt je paardenkracht terug
in elke vezel
ik streel je levend
tot op het allerlaatste puntje van je kruin.


Muziek: Kim – J’aime la vie https://youtu.be/SJKFT0VUyf4


Vier het leven! Al mijn liefs
Karin
https://youtu.be/SJKFT0VUyf4

Share This:

DITMAR BAKKER over de dauwdrop die verkwijnt

maar ik heb het over jou
over wie ik het wil hebben
een gedicht is soms heel soms een tekening
die nog gemaakt moet
om te krassen in die boom van toen



Natuur ontwaakt in goud,
kleur die zij het kortst houdt,
bloeit pril haar bloemenblad,
een uurtje–of zowat,
dan vallen blaadjes af:
een godgegeven straf,
een dauwdrop die verkwijnt.
Alles goud verdwijnt.







Ditmar B

Share This:

Cristian Pielich – het gedicht van de week – ‘nu is het pas echt stil…’

Cristian Pielich

we kennen de dichter beter als comedian – maar in de comedian schuilt zo af en toe ook een dichter –
en zie hierboven de dichter aan het werk: prachtig subtiel gehouden weemoed – alle romantische elementen zijn aanwezig – het is een gedicht met ietwat bittere weemoed, er is nacht, er is muziek en eigenlijk is er niets meer – alleen de ik persoon in zijn alleenheid – de dichter. de romanticus.
Cristian Pielich brengt de weemoed tot aan de rafelranden van de liefde – heel persoonlijk en toch heel algemeen gehouden – het verlangen ook.

Share This:

een Groet op de vrijdag: ‘herinner je geen dingen die nooit gebeurd zijn…’

herinner je geen dingen
die nooit gebeurd zijn

 


iedereen en z’n moeder

twee keer zo dit
en twee keer zo dat
 
laten we het niet
maar voor wat
 
herinner je geen dingen
die nooit gebeurd zijn
 
vertel me niks anders
dan je me zou vertellen
 
hier zijn wij zeg je dan
terug van

Karlijn Groet

Share This:

VON SOLO – DERREL NIEMEIJER – EINDHOVEN


Een paar jaar geleden kwam ik op een zondagavond thuis van café de Gouden Bal in Eindhoven. Ik was die namiddag naar een poëzie happening geweest in de geest van Derrel Niemeijer. Ik strompelde moeizaam het huis binnen. Mevrouw Solo riep lachend van boven, dat ik zeker weer te veel gedronken had. Dat klopte. En ik had een forse smak met mijn OV-fiets gemaakt in Eindhoven en mijn ene bil was blauw en twee keer zo groot als mijn andere. Misschien was ik ook wel aangereden. Dat wist ik niet meer zo goed. Binnen drie dagen was ik weer in staat voorzichtig te joggen. Mijn lichaam herstelde nog snel. 

Iets minder lang geleden kwam ik op een zondagavond thuis van de Gouden Bal. Een gelijksoortig liedje. Gelijk Lazarus strompelde ik het huis binnen. Ik lachte mijn tanden bloot en mijn dochter kwam niet bij van het lachen. De helft van één van mijn voortanden miste. Het gaf me zoals mijn dochter zei, ‘het uiterlijk van een dakloze’. Of ik nou in Eindhoven op het station op mijn plaat was gegaan of dat ik in de fietsenstalling in Rotterdam tegen een rek opgelopen was, wist ik niet exact meer. Het was dus weer prijs. De volgende dag trok de kater rustig voorbij en de verzekerde mijn tandarts me, dat dat tandje zo opgelapt zou zijn. En dat was ook zo. 

Toen ik twee dagen daarna weer al mijn tanden had en helemaal helder van geest was, begon ik na te denken. Het leek wel of de geest van Derrel Niemeijer me elke keer als ik de Bal bezocht te grazen nam. Ik kon me perfect voorstellen hoe hij zijn krachten aanwende om mij bewust te maken van mijn nietigheid. Hoe hij zorgde voor dat kleine struikelsteentje om me duidelijk te maken, dat als je wil dichten als een maniak, je ook de gevolgen moet willen en kunnen dragen. Zoals ook hij altijd deed. Derrel lachte me uit elke keer als ik op mijn bek ging. En terecht. 

Afgelopen maandag kwam ik met de trein om kwart over tien uur in de ochtend aan in Eindhoven voor mijn werk. Het bedrijf waar ik heen moest was een half uur fietsen van Eindhoven Centraal. Ik liep de kelder in op zoek naar een OV-fiets, Daar lachte een conciërge met een gebit als een fietsenrek me toe. ‘Oem niegen oer woaren ze oalemoal oal wegh’. Vertelde hij me in dat prachtige Eindhovense accent. Ik wilde vloeken en tieren. Nu zou ik nooit op tijd op mijn afspraak komen. Maar koos ervoor te berusten. Tien minuten later liep ik de stationshal in om aan de andere kant van het station de bus te pakken. De hal was leeg. Vlak na de poortjes glinsterde een muntstukje op de grond. Ik bukte, pakte het op, bekeek het. Twee cent. Zo’n muntje waar je net niks aan hebt. Toch stak ik het in mijn kontzak. 

Uiteindelijk kwam ik bijna op tijd waar ik zijn moest. En naderhand was er ook weer iemand zo vriendelijk naar Eindhoven Centraal te brengen. Toen ik het perron op liep, scheen de zon me in het gezicht. Net als op een middag in tweeduizendzestien. Ik voelde het muntje in mijn zak en er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Soms mag je in Eindhoven gewoon niet de fiets pakken blijkbaar. Boodschap ontvangen.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This: