pomgedichten.nl – Pagina 188 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

VON SOLO – In de politiek draait ook alles om succes. Voor een politicus, is bijvoorbeeld het aanschaffen van een Joint Strike Fighter vergelijkbaar met een ‘cumshot’…

Een pulserende lul, die een spoor van sperma op een gezicht met uitgestoken tong en openstaande mond doet belanden. De welbekende ‘cumshot’. Het hoogtepunt van menig pornovideo. En dat vaak meermalen per film. Alhoewel het bij de tegenwoordige Pornhub filmpjes meestal één keer per filmpje is. De filmpjes duren dan ook nog maar tien minuten gemiddeld. Hoe dan ook, de ‘cumshot’ is een klassieker. Maar wat is het pad om er te komen? Om vijf minuten film goed in elkaar te steken, zijn meestal minimaal een uur filmmateriaal nodig en nog zo’n vijf uur montage. Dan is het van levensbelang, dat op het moment, dat het moet gebeuren, het lid niet verslapt. Om dit te faciliteren, heeft men medewerkers op de set, die dit verzorgen middels manuele of orale stimulatie. Deze mensen worden ‘fluffers’ genoemd. Het is door de invoering van Viagra (Pfizer) wel een uitstervend vak geworden, maar de traditionalisten zweren er nog bij.

In de politiek draait ook alles om succes. Voor een politicus, is bijvoorbeeld het aanschaffen van een Joint Strike Fighter vergelijkbaar met een ‘cumshot’. Hij heeft zich in de aanloopt tot het hoogtepunt laten fluffen door juristen, beleidsexperts, directeuren, communicatieadviseurs en nog meer van dat soort charlatans. Hard blijven tot het moment, dat het telt en dan de ontlading. En we weten allemaal wel hoe dat succes smaakt. En vooral hoe lang het aanhoudt. Maximaal een seconde en een centiliter of tien. En dan wordt alles weer slappe hap en begint de film opnieuw.
In het bedrijfsleven is het niet anders. Iedereen die mee wil tellen heeft MBA gedaan en de juristen en communicatie adviseurs vullen de filmset aan. Met een beetje geluk blijft er nog een bezemkast over voor een vakman of een inhoudelijke expert. Maar wie boeit dat verder eigenlijk. Het gaat erom, wat er in het spotlicht gebeurt. Hoe de directeur zijn lul uit zijn broek haalt. Hoe de dames van communicatie hem kneden. De juristen hem vertellen wanneer hij mag. Zijn managers hem aanmoedigen zijn target te halen en dan mag hij schijnen in verblindend wit licht. Fluffy.

Alles is tegenwoordig een pornofilm. Meestal nog wel een hele slechte. Wat je voorgeschoteld krijgt is uiteindelijk meestal een anti-climax. Je kunt net zo goed niet kijken. Want jij bent het zelf, die het uiteindelijk in je gezicht krijgt.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

laten we klein beginnen hoekstra…

in afwachting op de reactie van VON SOLO – voor de tweede keer in zijn columnistenleven (meer dan 1000 columns op de pom) – heb ik een passage in zijn donderdag vonderdag column geweigerd. ik ben benieuwd naar zijn reageren. krijgt u die column nu zonder die passage wel of niet te lezen – dat is de vraag die ik hem zojuist per mail stelde.

**een injectie.**

Een beetje registerwisseling moet kunnen, lijkt me. Een keertje proza en geen poëzie. Het begint me nu al de keel uit te hangen die proza. Wat een langdradigheid. En wat heb ik een hekel aan al die schrijvers die bladzijden lang over hun ditjes en datjes ouwehoeren. Reisvrees , smetvrees, bindingsangst, oorlogstrauma’s het houdt niet op, nou ja het houdt wel op. En dat is maar goed ook. Zo een Zwagerman bijvoorbeeld die er een einde aan heeft gemaakt.
Ja meneer een bevrijding is het. Maar niet voor zijn kinderen.

Je moet wel wat te zeggen hebben als je je aan een column waagt. Lijkt me. Laat mij het dan zijn die hier een pleidooi houdt om voorlopig alles in poëzie te doen, nou ja alles is misschien een beetje te veel gevraagd. Laten we beginnen met de kabinetsformatie als proefproces. Alles – alle verslagen – wensen en eisen – belastingdruk, milieu, gasprijzen en stikstofaanpak in sonnetten graag, met koolmeesjes voor mij en voor de dominee met spekjes.
En voor de kunstsector géén proza en géén sonnet, maar een eenmalige injectie – laten we klein beginnen Hoekstra – van 500 miljard.

pom wolff

vandaag op pomgedichten punt nl – Merik van der Torren nu ook in een blauw slipje

*Droom 18*

Tijdens de kunstmanifestatie loop ik
op een blauw slipje na naakt in het rond
en geneer me omdat mijn navelbreuk ontsiert.
Om mij heen lange slanke mannen
op originele wijze gekleed.

Men wacht op mijn voordracht die
uit twee delen bestaat:
citaten uit het filosofische werk van Pisuisse
en eigen recente poëzie.

Ik ben mijn boeken kwijtgeraakt, heb in mijn hand
de gerafelde bundel “Hier is mijn bloem” uit 1996.

De organisatie van het festival weet zeker dat het goed komt.

Merik van der Torren

Ien Verrips: Als je je afvraagt waarom het Hedy heet dan is de verklaring dat ik in een radio-interview mw d’Ancona deze oproep hoorde doen. Daar werd ik wel blij van…

*Als je je afvraagt waarom het Hedy heet dan is de verklaring dat ik in een radio-interview mw d’Ancona deze oproep hoorde doen. Daar werd ik wel blij van.*

ik zie haar staan de feeks
zoetgevooisde woorden strooit ze
aan het vertederend gehoor
“kijk nou toch zo flink nog en zo positief”

ze heeft geen haast
als ze praat praat ze lang
zegt veel
alsof de tijd tenslotte
haar kant gekozen heeft

fier staat ze daar
vermomd als oude dame
blijf nijdig roept ze op
in het venijn zit het vertier

Ien Verrips

rob vos nodigt dichters/singer songwriters uit – 22 oktober groote weiver wormerveer

altijd een beetje moeilijk verstaanbaar ROB VOS aan de lijn – ook in de GROOTE WEIVER is de corona overwonnen – Rob presenteert op zijn eigen wijze zijn maandelijks poëzie/ singer songwriterpodium in de groote weiver op 22 oktober – wil je deelnemen dan ROB bellen voor de 13e oktober svp – telefoon 06 106 27 207

Charles Steijger: ‘Ik schreef tussen de regels mijn geheimen over mijn pijn en groot verlies…’

Charles reageert vandaag hier op de site op de oproep:

als u het weet
waarover dichters zwijgen
of over zouden willen zwijgen
schrijf het mij

Ik schreef tussen de regels mijn geheimen
over mijn pijn en groot verlies

Karin Beumkes: Requiem voor Radja: ‘je ouderdom voltrekt zich nu volkomen en je vecht niet meer terug…’

je ouderdom voltrekt zich nu volkomen,
en je vecht niet meer terug

Dear Pom
Zo heb je een handvol bont in je armen, zo heb je niets. Het donkere plaatje van een kat in haar nadagen. Past wel bij een druilerige maandagochtend. De ochtend dat het jouw beslissing wordt, in te grijpen en voor god te moeten spelen. Ik schreef dit gedicht voor haar en zet nogmaals Neil Young op. Deze kat had een heart of gold.

Liefs Karin

**Requiem voor Radja**

Wat lusteloze muizen heb je nog gevangen,
ontbonden haasjes liggen nog onder het karpet.
je ouderdom voltrekt zich nu volkomen,
en je vecht niet meer terug.

Natuurlijk ben ik de laatste dagen dronken,
natuurlijk rook ik de laatste sigaret,
natuurlijk moet ik je sterven ten volste ondergaan,
maar laat mij in mijn tranen wonen.

Met regengeroffel op de ramen
begeleid ik je naar boven.

Laat ik maar ouderwets geloven
dat je opgenomen wordt in een geheim.

Karin Beumkes

Muziek: **Neil Young – Heart of gold** https://youtu.be/V51Itpvc1Pw

https://youtu.be/UuQYM9PNnII

Vera van der Horst wint de enige echte virtuele – als u het weet schrijf het mij – trofee op pomgedichten punt nl – Anke Labrie zilver – Olivier Nooten & Yvonne Koenderman brons

mooie inzendingen – mooi thema ook – aangedragen door Vera van der Horst – die zich geroepen voelde om dan ook in te sturen. en het was goud wat ze stuurde aan pomgedichten punt nl – deze week. lees onder de gedichten de recensies. goud voor vera – van harte – in eenvoud treffend onontkoombaar en indrukwekkend haar woorden.had cartouche zijn gedicht zelf terug gebracht tot de selectie aan regels die ik publiceerde het zilver was voor hem geweest. nu krijgt anke labrie het zilver – de leugenachtigheid van de kunstenaar aan de man / vrouw gebracht – hoe mooi ook de kiunst – in het echte leven gelden andere waarden voor ‘samen zijn’ – zou willeke alberti zingen. zilver voor anke en van harte! gedeeld brons voor olivier nooten en yvonne koenderman – frisse bewegingspoëzie op de zondagochtend: explosief begin inderdaad terugtrekkende bewegingen aan het einde. mooi zo!

**Mag het licht uit**

ik wilde het schrijven, dacht
de woorden gevonden te hebben
maar ze vielen door de witregels heen
niemand kon ze lezen zelfs niet jij
die witregels lezen kan

en waarom zouden we praten
als het schrijven al zo moeilijk is
kom weer naast me zitten
op het bankje waar dichters
de mooiste regels zwijgen

Vera van der Horst

–>
schrijf mij waarover dichters over zouden willen zwijgen – was de ruime opdracht – specifieker – schrijf mij over het zwarte gaten licht of over het bankje met uitzicht op de eeuwigheid – over die ene geliefde die maar niet over gaat – de hele wereld lijkt te kunnen opgaan in het gestelde thema – resultaat: prachtige ingezonden gedichten – dichters dank jullie wel – ook het ingezonden werk van Vera is meteen raak bij eerste lezing. ‘en waarom zullen we praten als schrijven al zo moeilijk is – vraagt de dichter in het gedicht. sommige vragen mogen wel gesteld in een gedicht. de meeste niet maar Vera weet wat dichten is. vragen die het antwoord zo ontzettend in zich hebben moet je juist stellen in een gedicht. ‘kom naast me zitten’ schrijft de dichter ontwapenend – een uitnodiging aan de lezer om in minder en gebroken ochtendlicht samen met de woorden van de dichter te luisteren naar de zanger Cat Stevens/Yusuf. door de ochtend verzwaarde maar zo heerlijk treffende onontkoombare romantiek hier door Vera uitgeschreven in de lezer uitnodigende woorden. uit dat licht!

hij laat hen in de waan
dat elk geschreven woord
zelfs dat ooit nog te schrijven
aan hen is opgedragen

gelogen letters worden waarheid
als hij ze in mooie woorden
in gloedvolle zinnen zet
en die maar genoeg herhaalt

hij kent die woorden allemaal
geijkt als goed gereedschap
geolied gebruiksklaar
hij is een vakman in de taal

waarom dan gedoemd tot zwijgen
nu elke letter maar blijft zweven
vertikt zich in een woord te voegen
een nieuw woord alleen voor haar

anke labrie
(02-10-2021)

–>
anke vertrouwt het niet – doorgrondt de aard van de dichter – de waarheid gelogen een actueel thema geloof ik – ook te lezen in de door EUS gepromote bestseller van de oude man – ook bezongen op de nieuwe CD van de bijnabelg Rik de Leeuw – nu dan hier ook voor ons beschreven door Anke Labrie. waar vroeger dichters zich vertikten – vertikken nu de woorden het – haha. hoe de kunstenaar ook zijn best doet en geëerd is – hij/zij kan alleen verder leven als de muze dichters liefde beantwoordt. en daar wil het nogal eens aan schorten. we krijgen een inkijkje hier in vele kunstenaarlevens. resultaat prachtige kunstwerken en een eeuwig wachten op wat niet meer zal plaatsvinden.

**Schot omhoog**

Na een explosieve start
en onvoorstelbare groei
extreme ontwikkelingen
een scala aan hoogtepunten
neemt de snelheid hortend af
tot je even stil staat en daarna
langzaam weer achteruit gaat om
ooit, ergens, rustig te blijven liggen

Olivier van Nooten

–>
om het heen en weer van te krijgen. haha. nee hoor – mooie beweging in de woorden van de dichter. mooi beperkt gehouden ook waardoor de vaart er meteen goed in zit en de teloorgang in de laatste regels ook aankomt. de turbo in het begin van het gedicht erop gezet en weer tot stilstand gebracht in luttele regels naar een staat van eeuwige rust. het is of je in duizelingwekkende vaart als lezer een zwart gat wordt ingezogen – als man een vrouw in – zo kunnen de woorden wellicht ook geduid – om in iets van een onduidbare tegengestelde beweging te eindigen. laat het zo maar zijn ja.

Uit jou
download ik de
nieuwe mij
zonder mezelf te verliezen
behalve in jou
die op tijd kwam
als geroepen zelfs
om even los van alle daags
het bed weer te waarderen
dwars over kussen(s)
overal en nergens
die ene plek
dat ogenblik
een beetje stout
kan geen kwaad
is zelfs heerlijk
en samen met
het beste medicijn

Yvonne Koenderman

–>
Yvonne Koenderman – hier wordt gedownload en stevig ook. met een heerlijk resultaat voor de downloader mogen we meegenieten als lezer. er vliegt wel van alles door de kamer als we dichter mogen geloven in het beschreven minnespel. maar dichter brengt de chaos terug naar dat ene moment die ene plek waar ook het nieuwe mij geboren kan worden. een wervelend gedicht. ik blijf nog even liggen om bij te komen.

VERA VAN DER HORST – kom weer naast me zitten
RIK VAN BOECKEL – haar ogen staren naar de sterren
FRANS TERKEN – het is kijken naar wat blijft
CARTOUCHE – ‘waarover men niet kan spreken, daarover moet men zwijgen’
OLIVIER VAN NOOTEN – om ooit, ergens, rustig te blijven liggen
YVONNE KOENDERMAN – dwars over kussen(s) overal en nergens
ANKE LABRIE – gelogen letters worden waarheid
JAN BULSINK – geen haast meer, geen plaats, geen tijd alleen uw ogen blijven

op verzoek van vera van der horst deze week dit thema – alle vrijheid aan de dichters die we zo graag lezen – schrijf mij over het zwarte gaten licht of over het bankje met uitzicht op de eeuwigheid – over die ene geliefde die maar niet over gaat of over….. schrijf het hier – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

als u het weet
waarover dichters zwijgen
of over zouden willen zwijgen
schrijf het mij

schrijf mij over zwarte gaten licht
waarin de hele bliksemse bende opgaat
of schrijf mij over die ene geliefde
die maar niet over gaat

over dat bankje
met uitzicht op iets van eeuwigheid
als eeuwigheid had bestaan
roken we daar aan de eeuwigheid

als u het weet
schrijf het mij

pom wolff

de onneembare

we kunnen nog toevlucht zoeken
bij de zanger
die het natuurlijk ook niet weet

die op dezelfde onbedwingbare berg stond
en ook over niets anders meer zingen kan

maar hoe mooi ook gezongen
de woorden spatten door jou voor jou
woord voor woord uit een

pom wolff

**Het eigenzinnig rad**

Het reuzenrad van de tijd verschrompelt
tot de sterren zielen in kraters omarmen

de bank op de eeuwigheid zweet tranen
gondels vallen omlaag in vergetelheid

zij keert haar rug naar mij toe
wimpelt elk schouderklopje ijverig af

haar ogen staren naar de sterren
ze vallen langs mijn stille wensen

ik stap in de gondel naar een zwart gat
dat mij niet wil vangen in eigenzinnigheid.

Rik van Boeckel
1 oktober 2021
–>
Rik lijkt elke week mooier te gaan schrijven. de sterren hier benut als opvang voor de- verjaagde- ik uit de wanhoop – prachtig beeld: langs dichters stille wensen staren haar ogen naar de sterren. opvangplaats voor wellicht alle of alle arme zielen. bij Rik is de aarde nooit genoeg – de mensheid en ook de individuen maken deel uit van het universum en het universum ontbreekt nooit in zijn gedichten. aardse zaken als reuzenrad en gondel ook beschreven – het was geen echt onbekommerd vakantiereisje dit keer – nu zij haar rug keert naar de dichter.

**De gaten vullen**

Niet voor éen gat gevangen
hoe diepzwart en verloren ook
in de week van de eenzaamheid
altijd zoek je naar een opening

niet iets voor éen keer of maar even
dat het tijdelijke kort tot kern bombardeert
het is kijken naar wat blijft en beklijft
een vorm van vasthouden

en dat daar poëzie van groeit
zonder je hand op het blad te slaan
het hoofd te beuken tegen de deur
waardoor de geliefde vertrok

geduldig als behangpapier op de muur
nee ongedurig of is het verwondering
maar je bent op de goede weg
nog honderd stappen te gaan

© FT 01.10.2021

–>
het is altijd kijken naar wat blijft – lijkt de dichter uit te roepen – zolang we het leven hebben – een goede raad en dat er poëzie van zal groeien – in een staat van ongedurigheid en verwondering – tot zover de boodschap van de dichter – aan de eenzamen opbeurende woorden in de week van de eenzaamheid. hoe het zwarte gat te vullen – met poëzie het antwoord van de dichter.

**Logisch**

‘Alles wat gezegd kan worden, kan helder worden gezegd’
daarop trakteerde je mij – maar in genen dele hoe dat te doen
‘waarover men niet kan spreken, daarover moet men zwijgen’
repliceerde ik – schrijven zou te proberen zijn wellicht, hoewel
‘de grenzen van mijn taal de grenzen van mijn wereld betekenen’

Hoe hetgeen overgaat bij de hand te nemen – een geliefde
vast te nagelen op een bedbank, als de stof begint te rafelen
te schuren, de kleur verschiet van helrood naar grijsgrauw
de hemelladder halverwege een gebroken sport vertoont
en de ramen van je kamer zwart zien van lava-as

Dan is het tijd om het hoofd in je schoot te leggen
tot stilstand te brengen en te gaan – dromen over
wat van waarde er kan overblijven in ‘een wereld
die alles is wat het geval is’ – de onmogelijkheid
op te houden met schrijven over de noodzaak
gaten te vullen met zwijgen

01-10-2021
Cartouche

–> ik doe deze selectie alvast maar vooruitlopend op de recensie:

als de stof begint te rafelen
de kleur verschiet van helrood naar grijsgrauw
de ladder halverwege een gebroken sport vertoont

dan is het tijd om het hoofd in je schoot te leggen
tot stilstand te brengen en te gaan – dromen over
wat van waarde er kan overblijven

de onmogelijkheid
op te houden met schrijven over de noodzaak
gaten te vullen met zwijgen

–>
in wezen heb ik niets meer toe te voegen aan de selectie van woorden die aankomen in dit gedicht. Cartouches prachtige poëzie gehaald uit een teveel aan schrijfkunst. maar soms staat de kunst de poëzie in de weg. dan moet de dichter kaler. punt. en dat is logisch.

Dag Pom,
we hebben elkaar eerder ontmoet op het podium in Amersfoort.
Inmiddels organiseer ik het alleen en ik heb daar veel plezier aan.
Maar ik heb nog nooit iets ingezonden voor jouw zondagochtendwedstrijd.
Bij de omschrijving van het thema, de drieslag (het zwarte gaten licht, het uitzicht op de eeuwigheid en die liefde die maar niet overgaat) past mijn inzending. Het is een vers vers, ik hoop dat het je kan bekoren…
*met vriendelijke groet,*

Uw huidplooien zal ik schoon wassen
van levensvet ontdoen, openingen vullen om
het vloeien te stoppen, haar en nagels knippen
en ik zal zorgvuldig een lach schilderen op uw gezicht

iedereen zal uw schoonheid zien

Mijn werk doe ik in het donker,
u maakt het niet meer mee,
hebt geen idee van dag of nacht,
geen haast meer, geen plaats, geen tijd

alleen uw ogen blijven voortaan geloken,
kijken op hun best naar binnen
Mag ik vragen, wat ziet u daar
waar u, in die andere vorm van bewustzijn

het meest van geniet
Mijn werk doe ik op de tast,
ik streel u zacht, strijk rimpels glad
hoop dat mijn voelen u nog goed doet,

dat het kwaad dat er ongetwijfeld was
u niet wordt aangerekend
en het goede dat u deed
voor altijd zal blijven bestaan,

dat u als herinnering zal blijven leven
in de mensen die u straks dragen willen
dat zij kunnen zeggen, het is goed zo
en voor een laatste groet hun pas zullen vertragen misschien

Hoe oud was uw dochter eigenlijk toen u stierf,
ik vraag zo maar wat, verwacht geen antwoorden meer,
Nu u gewassen bent, kleed ik u in uw liefste kleuren,
stift uw lippen, de dood is zo intiem

Jan Bulsink

–>
ja ik weet nog van het podium in Amersfoort. leuk dat Jan het na coronatijd weer voortzet daar in het amerfoortse. Jan beschrijft de specifiek genoemde thema’s op uitvoerige wijze. eigenlijk is twintig regels de limiet tenzij noodzaak. maar de noodzaak spat hier toch wel uit de woorden – een eerbetoon aan de dode die in de liefste kleuren gekleed zal worden. ronduit verrassend/verassend is de vraag die in de laatste strofe gesteld wordt – die intrigerende vraag naar de dochter. die dochter is in ieder geval een stuk jonger dan de overledene mogen we aannemen. en belangrijk genoeg om in het hoofd van de dichter te zitten. ‘huidplooien’ en ‘levensvet’ ik zou zelf niet snel – nooit – voor deze woorden kiezen in een gedicht. de beschreven schoonheid in regel 5 is al opgelost in de eerste vier regels van het gedicht. maar ja hier is de lijkenaflegger aan het woord die helemaal opgaat in de dode en weet dat hij over een aantal jaren die zo bijzondere dochter onder handen zal kunnen nemen. ik moet toch hartelijk lachen bij dit beschreven schouwspel.

Yvonne Koenderman BANG BANG

Er was een vogeltje en het beestje kon niet kakken, er zat een veertje aan zijn poepertje gebakken en Bang Bang

Het eerste kwam ineens vanuit een ver verleden opduiken bij een reclametune die ik vaag hoorde terwijl ik met mijn dochter in gesprek was. Ineens hoorde ik mijn moeder het gekke liedje voor me zingen en schoot in de lach. Dochterlief snapte niets van mijn lach en keek nog vreemder toen ik het zong. “Waar komt dat nu ineens vandaag?” Vroeg ze me en ik brabbelde iets over de reclametune die zij niet eens gehoord had en ze vroeg zich af of oma het ooit niet zelf verzonnen had, maar nee. De speurtocht bracht ons bij een liedje op YouTube. In het Vlaams weliswaar met een pluimpje als veertje en een vervolg wat mijn dochter helemaal tot de conclusie deed komen dat kinderliedjes vreemd waren vroeger. Waar zijn de tijden van hoeperdepoep zat op de stoep vroeg ik haar nog, maar volgens mij begin ik in haar gedachten nu lichtelijk seniel te worden. Terwijl ik het woord seniel neerschrijft kom ik gelijk bij de brug naar Bang Bang en de mooie woorden van Lady GaGa naar Tony Bennet. “He’s still here, it’s just his nature that’s changing.” De geweldige show die ze gaf ter ere van het nieuwe album van hen samen wat vandaag verscheen, maar de gezamenlijke toer die niet doorgaat vanwege zijn Alzheimer. Ik heb er van genoten met dank aan Erwin die me de link van de liveshow doorstuurde. Vergeetachtigheid…de chemo heeft het even doen rondwaaien en zorgde voor chemohersenen waarbij het lange geheugen het won van het korte. Het veranderde alleen niet mijn eigen zijn.

“Seasons came and changed the time
When I grew up, I called him mine
He would always laugh and say
“Remember when we used to play?”

Het korte termijn is terug, het lange nooit weggeweest en…
I remember
Bang Bang