Pieter: ‘ik had deze nog in voorbereiding. Ik dacht:verzenden voor 12 uur….’ red: de zondagochtendwedstrijd heeft als eindtijd 10 uur 30 – wel dank aan Pieter voor de inzending met het beeld van opa en zijn sigaar en de as. we ruiken de zondagmiddag zoals de zondagmiddagen vroeger roken.
Het zwijgen van de zondag
Bij het grote zwijgen van de zondag Wiegt mijn opa zijn sigaar en lui zijn vingers op de asbak rustend, Stopt het leven in de rookfautuil. (Luister!) In de kachel suist het gas, Een vliegenstrip wiegt aan ‘t plafond, Ergens loert het luiden van een kerk, Het sijpelt door de muur van de cocon. Ik trek er met mijn broer op uit Langs het waaien van vitrage, Maar het dorp beweegt niet in de zon. De speelgoedwinkel is gesloten, We bonzen op het raam met kracht; Tot een hoogelegen stem van boven Roept dat we niet mogen storen, En we terugrennen naar opa thuis. Daar zit de oude man te dutten, De sigaar nog in de hand. De kegel as aan ‘t laatste draadje Nog altijd niet op ‘t tapijt beland.
onvergelijkbare gedichten op pomgedichten punt nl in de zondagochtendwedstrijd. – een van de romantische school en een van de hekel. wat zullen we ook kiezen – we genieten van het dubbele goud – eenmaal goud voor Vera van der Horst en eenmaal goud voor Cartouche. Van harte – en dank aan alle deelnemers. ze waren mooi vandaag – onder de gedichten leest u de commentaren.
In wiens liefde
waar alles wat sluimert in de stilte ontluikt waarin ik wil horen
geen geheime hartslag die slaat maar klopt om te ontroeren
omdat alles, alles ooit dezelfde drempel overgaat jouw stilte stilte nog stiller maakt
Vera van der Horst
–> in ‘In wiens liefde’ is ‘vera vasalis’ van der horst op haar best. maar ‘alles alles en ‘stilte stilte’ wordt veel herhaald zo niet alles maar toch ingehouden en net niet te veel. vera weet op haar beste momenten haar over-de-top mentale verhouding tot de werkelijkheid te vertalen in een dichterlijke mysterie van de woorden die in alle eenvoud op het papier lijken geschreven.
‘omdat alles – alles ooit’ schrijft zij. kijk we zagen al dat alles erg veel is – maar dit alles is toch minder dan het alles dat in dat woord gelegen is omdat dit alles beperkt lijkt door het alles van ‘alles ooit’- door het alles dat het verleden heeft gegeven. een wonderbaarlijke zinsnede!
en dat de stilte hier in dit gedicht nog stiller is dan stil en nog stiller is gemaakt zal de lezer ook duidelijk zijn. mooi! roepen wij hier dan uit in 020. vera is de laatste weken bezig aan een gouden reeks poëzie. we zijn trots hier met zijn allen – dat we dat in haar mogen oproepen.
Mondjesmaat
[dodemanshoek in een veertien bij veertien spiegelgreep]
ridders zonder blaam zijn wij, zonder talisman gewoon jan lullen, een soortement moordenaars, rijp voor schandpaal en schavot, de gesel gods kent geen maat, bedrog kleeft aan de kaak, het moest er een keer van komen, dat koppenslaan
dat onvermijdelijk zal gaan schrijnen, pijnlijker dan ’t eerste vrijen, waarbij we ons in elkaar verstrikken en draad en garen vinden om te hechten tot aan niet te dichten naden, niet te naaien rits, voor handen geen plaats, enkel grote ogen en droge lippen resten
voor het probleem van opwarming van de aarde bestaat maar één oplossing, keihard blijven doorgaan om elkaar te raken in koude kernfusie, rakelings, vluchtig bij elkaar ja, vrede is een open, nauwe ruimte zwelgen in stilte – maar wat zouden we zonder woorden
–> de aanklacht – heel goed – gelukt – maar mijn god wat is er allemaal blijven hangen na dat eerste vrijen? in dichters leven. dat gaat ook een leven mee – een rake aanklacht – dichter vervloekt op zijn eigen briljante wijze de verwarming van de aarde. in tegenstelling tot het bijgeleverde youtube filmpie van eo voorganger stef bos – die zo nodig weer eens over het licht moet zingen dat in onze harten gevangen zit – de snijchirurg hoeft zijn lampje niet mee te nemen bij bos – er straalt al licht genoeg tussen die afrikaanse lekkende hartkleppen van meneer de zanger.
‘de weg naar de stilte gaat dwars door de storm open je armen voor alles dat komt’ – zingt de zanger – waarom ik zijn te vet ingewreven neo romantisch toontje niet kan verdragen – weet ik ook niet. nouja wel – het is platte effectbejag van de zanger die maar de ideale schoonzoon blijft spelen. en van die kwaal heeft onze CARTOUCHE gelukkig geen last.
Frans Terken: je legt haar een vinger op de lippen
Anke Labrie: losgezongen van de aarde
Cartouche: zwelgen in stilte – maar wat zouden we zonder woorden
zo
zo wil ik ontwaken en zo geboren zijn niet meer het verlaten leven met rijm
gedichten schrijven zo wil ik zijn en zo wil ik blijven voor altijd blijven voor altijd zijn
pom wolff
bijna mooier stil gehouden dan in het origineel – passenger – brengt ons deze week bij de dichters die toch ook de stilte adoreren – in stilte worden gedichten geboren – wie wint de enige echte virtuele … deze week – een stilte trofee voor een gedicht om stil van te worden. raak ons lieve dichter, raak de lezer – en we zullen U omarmen – liefhebben – en U zal voor ons alles zijn. U kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
toen je stilte stuurde
niets is me liever dan eenvoudig mooi
het bloemblauw vers gescand natuurlijk in het licht
een meisje drinkt in stilte woorden denkt hem goddelijk lief
en ik ik kan in stilte niet meer denken ik kan het denk ik niet
pom wolff
Stiltegebied 2
Waarom zou je spreken als je met stilte alles zegt
zwijgend hoor je haar aan negeert wat met een natte vinger vol vuur wordt aangestipt volgt de beweging met een lui oog
richt het andere op de volumeknop als schakel je naar zachtheid een innerlijke rust als van dames in de wei neem klara 17 en 29
twee gebenedijden in hun habitat vredig kauwend op elke gedachte geen stokpaardjes die je muilkorft in hun drijfveer om te redetwisten
je legt haar een vinger op de lippen vertrouwt erop dat het goed komt laat betekenisvol nog een stilte vallen wacht op de klap waarmee die aankomt
–> van haar naar de twee beschreven koeien KLARA in de wei is voor Frans deze week geen moeilijke overgang. er is iets van ditmar bakker in frans geslopen – hahaha -misschien moet de laatste regel van het gedicht nog even bekeken worden, daar zit nog wat stroefheid in de taal. ik ben het even kwijt maar ik vermoed dat we hier te maken hebben met een dichtwisseling met jolies heij die op een charmante wijze hier op de pom het zwijgen wordt opgelegd. hup de natuur in kind – lijkt frans te adviseren – in plaats van het herkauwen van al die distels op je dagelijkse pad.
Chapelle du Rosaire
zijn penseel gedoopt in zonlicht geeft die gloed aan al zijn kleuren dat Matisse dat kon, dat wist ik
hier in deze kapel word ik stil hij zag het als zijn meesterwerk ik ervaar het als een wonder
losgezongen van de aarde dansen kleuren naar het licht ontsnapt aan het glas-in-lood
brandschilderen is achterhaald het was zijn vuur dat vlamde het glas werd hier gematisseerd
anke labrie
–> ook anke labrie zorgt voor een juweeltje. een prachtige derde strofe. misschien is zelfs de vierde strofe hier teveel – de waardering behoeft de vierde wel en de uitleg waarom ook – maar poëzie kan met minder af – in die derde strofe is alles wat mooi is aan schilder en dichter en de beschreven plaats al gelegen.
de site pomgedichten punt nl wordt zaterdag even door webmeisje geïnspecteerd – er zitten wat wordpress – spinnenwebben tussen beheerder en lezers die het zicht op de site soms een beetje vertroebelen – maar de spinnenwebben van Yvonne Koenderman komen gelukkig helder en geheel transparant door vandaag. geniet!
Het leven kabbelt altijd voort. Vanmorgen buiten met de hond liep ik met mijn tweede stap door het web van de spin. Vanuit mijn ooghoek zag ik hem weg slingeren op een tak via zijn draad, de rest van het web zat als stoffige plakkerige draden in mijn haar en over mijn vest. Sorry van je kunstwerk spin, maar het hing onzichtbaar midden in het pad dacht ik nog. De hond schuifelde rustig door, snuffelend in het gras en zijn vaste plekjes, de katten er achter aan. Het lijkt een droge nacht te zijn geweest. Het gras is hooguit nat van de dauw maar de straten zijn droog het straatbeeld is in de afgelopen jaren veranderd met de huurwoningen die een nieuw jasje kregen van vertrouwde roodbruine steentjes naar een wit aangezicht wat ervoor zorgt dat ons rijtje van vijf woningen ineens erg opvalt door het afwijkende uiterlijk. Het doet me denken aan het witte dorp vroeger op de grens van Rotterdam en Schiedam.
Ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden maar ben al blij dat mijn hoofd het toelaat vandaag weer na te denken over dit soort onbenullige dingen, de dagen na een heerlijke vakantie waren pijnlijk maar goed wel te verstaan. Het gevoel van de vrijdag is ruim…we gaan opruimen vandaag letterlijk en figuurlijk alle oude spinnenwebben weg en de bezem er door. We creëren een ruimte die als vluchtoord gebruikt kan worden voor de mindere dagen en genieten vooral van alles wat onverwachts op het pad komt, zoals die singer songwriter gisteren, warm en sterk als een goeie zwarte koffie, met een verrassend aangename stem, die wanneer er gezongen wordt zo anders klonk dan in het gesprek. Ons muzikale interieur vond hij verrassend en de werkelijke reden van zijn bezoek kreeg een warme aanvulling. Dat soort dagen zijn kadootjes Verder dit weekend werken we aan de voorbereidingen voor Samhain en beginnen we over een paar weken met november aan een nieuwe periode, of volgens de kelten het nieuwe jaar, waar in de winter alles slaapt dood lijkt om uiteindelijk weer uit te groeien en op te bloeien vanuit een diepe rust. Vandaag haal ik na een week Turkse zon toch maar de herfst in huis om te omarmen.
Op vrijdagavond haal ik mijn twaalf jaar oude zoon op de fiets op van karate. Zeker nu het ook donker is. Mensen in auto’s letten minder op als het vrijdagavond is. Vooral als het donker is of regenachtig. Dan zitten ze liever op hun smartphone en rijden harder, omdat ze de gevaren toch niet meer zien. En wat je niet ziet, bestaat niet. Tot je het op je motorkap of onder je wielen hebt.
Ik fietst verder naar de karateschool. Deze is gevestigd in een oude gymzaal in een slaperige, saaie jaren dertig wijk onder de rook van vliegveld Zestienhoven. Naast de gymzaal staat nog een kerk en pastorie, die tegenwoordig gebruikt wordt door de Ethiopische kerkgemeente. Ik rijd over de brede stoep langs de geparkeerde auto’s. In sommige auto’s zie ik gezichten van onder af verlicht worden door een spookachtig lichtschijnsel. Ouders, net als ik. Ik passeer een vrouw die verdiept is in haar slimme telefoon, ze schrikt even en duikt snel weer haar scherm in. Mijn fiets zet ik tegen het hek, vanwaar ik zicht heb op de ingang van de karateschool. Verderop tegen het hek staan nog drie vaders. Allemaal verdiept in hun toverspiegeltjes.
In de tijd, dat ik de leeftijd van mijn zoon had, rookten alle ouders. Ik keek rond. Veel kon er in die dertig jaar niet veranderd zijn in deze buurt. Ouders zouden er toen net zo bij gestaan hebben als nu. De kinderen die naar buiten kwamen zouden hun ouders zien roken om de tijd te doden. Zouden dat normaal vinden en het zelf ook gaan doen. Nu vinden ze de rechtvaardiging en het goede voorbeeld om elk onbewaakt moment de virtuele wereld in zakformaat in te duiken.
Mijn zoon komt naar buiten. Ik zie hem meteen. Tegelijk gaan onze handen omhoog ter begroeting. Hij haalt zijn fiets en ik wijs hem erop, dat hij zijn lichten nog aan moet doen. Andere ouders en kinderen stappen in auto’s. Blauwig licht flits op, op de bijrijdersstoelen. Fietsend vertelt mijn zoontje hoe de training was en hoe goed hij wel niet is. Ik luister en geniet. Op weg naar huis fietsen we nog langs een school, waar een bordje voor staat. ‘Samen op weg naar een Rookvrije generatie’. Ik ben benieuwd wat voor bordjes er over dertig jaar staan.
Last night As I watched you sleeping A smile crossed your face Did you dream of me As I did of you Did you once again Feel the tremors In your thighs Your toes curl Your eyes shine
I awoke To the smell of coffee And frying bacon But all I could taste Was the memory Of you That you Had Left behind
Barry Fitton
Hoi Pom,
Sinds maandag is de Engelse dichter Barry Fitton niet meer in het land der levenden. Ik schreef dit tekstje voor hem. In de bijlage, groet, Merik.
Voor Barry Fitton
Dit is maar een kort briefje voor de beste performende dichter met je reis naar India en geliefden in alle landen.
Maan en sterren druppen tranen sinds je de andere weg insloeg en geen voetstappen achterliet.
Sweet memories, toch, met je lieve maffe praatjes, je katten en Danny, de hond.
Laten we nog een keer de Dutch Connection Tour doen in Engeland, zwerven in de straten van Londen, lichte plekken zoeken, gedichten lezen
de dichter die woorden als bakstenen in je gezicht smeet die de hele wereld in zijn zak had drankflessen uitkneep
die geen tegenspraak duldde de dichter die … je verwacht op zijn minst een hersenbloeding een hart attack of uitgezaaide leverkanker
maar nee die dichter tekent teder op rookgordijnen een gezicht – haar gezicht – dat voor alle verloren gezichten staat opgeroepen om bezongen te worden
pom wolff
————————
het moment was dan toch gekomen dat hij geen pen meer op papier kreeg
net als vroeger zijn hoofd in zijn handen legde en in zijn hoofd zijn handen dienst weigerden
alleen de pijn nog van zijn gezicht te lezen was de jaren hadden mooie gedichten opgeleverd de jaren én jaren
het verdriet in rimpels naast je ogen die ik alleen zo goed kan zien
Dear Pom Ik zei het je al eerder, liefde is essentieel. Als dat wegvalt is de boel kapot. Geen liefde: niets. Als je een plant geen water geeft, dan gaat hij uiteindelijk dood. Als je een dier geen warmte geeft, wordt het vals. Alles sterft uit zonder liefde. In dit gedicht is er misschien nog hoop.
Salute Karin
Liefdesliedje
Je lichaam in de slaap een opgevouwen embryo. Je mond in rust alsof er rondom je meeuwen zeilen. Je handen in het donker zoekend naar een droom.
Nu je zo teder naast me bent en ik van je hartslag mag genieten voel ik me wars van elke mythe dat je zo slecht voor me zou zijn
Ik ken je beter nog dan alle pijn veel beter nog in je kwetsbaarheid het verdriet in rimpels naast je ogen die ik alleen zo goed kan zien.
Omdat ik je zo opvallend zag dan ooit die middag op een zenuwachtig plein.
hij denkt haar helemaal te kennen onmogelijk en ongewenst zij kent zichzelf niet eens
zij reist graag af naar streken waar woorden nieuwe wegen vinden elke zin vrij uitzicht biedt op nog nooit ontgonnen ruimtes waar juist niets is wat zij al kent
anke labrie – https://www.ankelabrie.nl/ (10-10-2021)
graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. en Anke Labrie laat ons kennis maken met haar in al haar vrijheidsdenken beschreven – nieuwe wegen, vrij uitzicht op het onbekende – bijna gorteriaans – gorters – ik wil nieuw zijn. goud voor Anke Labrie – van harte. dank aan de andere inzenders dichters – zilver voor Vera deze week. de vrouwen winnen deze week van de mannen.
Ik heb een mens gekend
Ik ken hem eigenlijk nog zoals je kennen noemt als je elkaar een hand geeft of misschien een zoen hij had, nee heeft een naam, daar is alles mee gedaan.
En nog een mens kende ik ik ging met hem naar bed nou bed, het was echt overal we vreeën dagen door de nacht zoenden langer dan we sliepen
en één
die gaf ik nooit een hand want wist hem op afstand al koel rood en warm blauw een schilder zegt misschien dat dat niet kan, maar een dichter dicht er van
Vera van der Horst
< –> nou en ze dicht er mooi van – vera – het liedje van de boer en die andere in een ietsje meer genderneutraal daglicht beschreven – een man is tenslotte ook maar een mens. deze eenvoud spreekt me erg aan. gaat ze weer goud winnen. nou ja wat moet dat moet. we zullen zien.
Frans Terken: Aan een gewezen geliefde
Vera van der Horst: een schilder zegt misschien dat dat niet kan, maar een dichter dicht er van
Rik van Boeckel: die tijd gaat eenzaam voorbij
Cartouche: een regel, die almaar aan mij trekken blijft
Anke Labrie: op nog nooit ontgonnen ruimtes
wie wint de enige echte virtuele – en wie heeft u eigenlijk goed gekend – trofee op pomgedichten punt nl? graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens – wij van hier maken graag kennis met hem met haar. geniet yentl en de boers woorden als intro. u kent de regels hier: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ik wil de letters van je naam niet spellen val niet voor me uit elkaar ik ben je naam niet vergeten
jij hebt een rijk leven een liefde die beter dichten kan dan god ’t ooit mogelijk maakte
al raakt de sneeuw op en ligt het zout in de straten we hebben niet te klagen
pom wolff
Aan een gewezen geliefde
Wellicht wordt het tijd dat de ‘verharde minnaar’ weer eens schrijft aan zijn -gewezen- geliefde vooralsnog recht hij gestaald zijn ruggengraat telt op zijn tien vingers de slagen van het hart
meet gekweld de momenten van -ritmestoornis een schaduw die berichten terug verhinderde hem dagen en nachten bond aan binnenshuis die de wrok voedde tegen feestzwevers buiten
alsof zij vreemdeling werden door hun vertier dat zij openlijk en zonder schroom betrachten met hun gejoel van ‘zie mij’ en ‘vrijheid blijheid’ handen vol van spandoek en voeten pijpendans
ja het is een eiland waar zij in zand mogen bijten jou werpt hij met alle liefde een reddingsboei toe dat het licht van de maan weerkaatst in een golf zo de schaduw van zijn afwezigheid versplintert
< –> graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. makkelijk is anders – lezen we aan het aantal inzendingen af – hebben we het een weekje rustig. nou ja rustig. frans terken zet de boel meteen op scherp. het gedicht lijkt een antwoord op een werkje vol zelfbeklag van jolies heij: ‘Hoe kun je me van heulen met de vijand beschuldigen terwijl de enige aanstichter in jou huist? Me moord in de schoenen schuiven …’ nou ja bij Heij gaat het altijd van kwaad tot erger. altijd heeft de hele wereld het gedaan maar wappie heij nooit. dichter terken gooit haar een reddingsboei toe – paarlen voor de zwijnen zegt het gezegde – hiervan afgeleid is het gedicht van frans een parel – voor een op de veluwe of de utrechtse heuvelrug afgeschoten zwijn – zo u wild/wilt.
Langzame rumba
Zij voert op de wereldkaart de dans van haar eiland uit
zij zingt de rumba de amor brengt de laatste kus naar mij
die tijd gaat eenzaam voorbij de habanera kust de aarde zacht
zij houdt in Santa Clara de roos van Romeo en Julia in haar palmenhand
zij danst genadeloos in vergetelheid laat het verleden achter en langzaam los.
Rik van Boeckel 9 oktober 2021
< –> graag een poëtische beschrijving van een bijzonder mens deze week – of een mens met vreemde gedragingen, een beest wellicht – in ieder geval een voor U heel bijzonder mens… dat was de opdracht deze week. nou het lukt Rik heel goed deze week. de dame in kwestie, de beschreven dame danst genadeloos het gedicht uit. en laat de dichter met slechts zijn pen achter.
Ooit
Gerard was geen Geldersman, maar als den Brabander gekend nee, over stuwwallen dichten deed hij bij mijn weten nooit
maar ooit maakte hij een regel, die almaar aan mij trekken blijft mij deed ontvlammen, voor jou grande dame
toen ik een heel land aan jou had wij alle ramen, onze voor-en achterdeur van het slot
jij verduiveld mooie, die het allemaal in zich heeft bolle Maasakkers , een eindeloze blik
doordraagt in gedachten naar waar mijn Steven zich tegen jouw gebeiteld beeld aanvrijt
‘as ge ooit terug bij mij komt, een hart van spijt moette weten, mij raokte nimmer nie meer kwijt’
o mijn mirakels Nimweegs Lieke ja, misschien was het vur oe niet altijd even hendig
maar van jou blijf ik – zingen dit kleine melodieke “Lieke vur Mariken”
< –> ik mag wel zeggen een hartstochtelijk gedicht – behoorlijk over de top zo her en der. mijn oma zei altijd in de jordaan hier: je verstaat ze niet. maar “.. mij raokte nimmer nie meer kwijt…” had ze nog net wel begrepen. opa die elke week zijn weekgeld in de kroeg versleet sloeg dergelijke taal ook uit laat in de avond. ik zal omaas antwoord hier maar niet verhalen, vertalen, herhalen. wat kan die van maasakkers zingen! prachtige romantiek.
