het werkje van uw webmaster is inmiddels uitverkocht lezen we uitgeverij DOUANE – maar wat geeft dat. de Jong was nooit de vlotste. over werk en leven van uw webmaster lezen we de dichter martin aart:
Over een vrouw schrijft een jongen en andere dingen
Vier delen. Daar hou ik wel van. Klaar om te gaan kwartetten. Mag ik van jou “Genade” uit de serie van Pom Wolff? Er is iets merkwaardigs aan de hand. Ik wil er wel over schrijven, maar er zou afstand moeten zijn. Afstand tussen mij en deze vierdelige bundel en de schrijver ervan. Maar de persoon vloeit over in de dichter en de dichter in de man, de mens, de vriend die ik ken. Een erg mens. Zo typeerde hij weliswaar niet zichzelf, maar stelde hij en passant een trefzekere beschrijving voor zichzelf op bij een eerdere uitgave. Het zal al lang geleden zijn dat ik Pom voor het eerst ontmoette. Op afstand. We droegen allebei voor die avond. Het zal 2001 zijn geweest, in Amsterdam. Daarna vaker, Pom als jurylid bij slams, een fenomeen dat ik in eerste instantie volledig verguisde. Ik zag het als de totale verwoesting van de vrijheid. De dictatuur van het snelle oordeel en het volledige focussen op resultaat. Ik schreef wat zwarte en zware gedichten in die tijd. Toch had ik net het reizen over de wereld ontdekt en ik vond dat bijzonder. De horizon was geen grens maar een lijn om achterna te jagen waardoor ik tot het besef kwam dat het nergens beter was dan hier. Dat heeft wellicht niet zoveel met de gedichten van Pom te maken. Of juist wel. De illusieloze schoonheid van de dingen keert iedere keer weer terug in de gedichten.
en ook dat
weet je nog dat we in vinkel liepen langs de randen van ons onvermogen het alleenrecht op onzekerheid dat we deelden
Het ongegeneerde wij, de herinnering aan een plaats die me volkomen vreemd is, maar waar ik meteen beelden bij heb van rijen doorzonwoningen in een volkomen fantasieloos vormgegeven plaats met een winkelcentrum waar je alles kunt kopen wat je nodig hebt, maar niets waar je blij van wordt. Toch zijn de woorden raak gekozen. Karig wel. Calvinistisch karig. Tot het ontbreken van hoofdletters aan toe. Alsof de letters van dure chocolade zijn maar de vormen niet te groot mogen. Er wordt hier niet uitbundig gezongen over het grote geluk dat achter de horizon te vinden is. De taal is uit het been gesneden. Vrijwel de hele bundel lang. Toch is er regelmatig vuurwerk. Ook in het hier boven geciteerde gedicht:
er was vuur in de tuin in de regen een vrouwenbeen hing in een boom te overleven, jij leed aan orde ik aan aarde, er was applaus
Er was een tijd dat ik twijfelde. Die tijd duurt nog altijd voort. Maar er was een tijd dat er nogal wat herrie was over dingen op internet en er zoemden wat affaires rond die me niet echt bezig hielden. Dat kwam later pas en toen bleek alles al weg gespoeld, bij eb de zee in. Maar de slam had om zich heen gegrepen en op de site van Pom, zo leek het in de jaren vanaf pakweg 2005, daar leek het te gebeuren. De gedegen verslagen van Pom deden het voorkomen alsof er een volledige redactie actief was om het dichterswereldje dat onder de gevestigde orde de podia bestormde in kaart te brengen. Uitgesproken meningen, provocaties, hevige woordenwisselingen en onenigheden hielden de boel brandende. Daarnaast waren er themawedstrijden op zijn site die ik als nuttige en inspirerende schrijfoefeningen zag. Nog later leerde ik Pom persoonlijk kennen en kwam ik achter de schermen van de erge mens van het internet. Daarnaast was er nog Pom als een kundige en gedreven performer die er op straat ook stond. Op de terrassen van Leiden en de kroegen van Delft en Amersfoort en op andere plekken waar het publiek veroverd moest worden. Dat kan ook als je zulke gedichten schrijft waarin ineens een vrouwenbeen opduikt. Laatst kwam ik zo’n been ook tegen in La Superba van Ilja Pfeijffer. Het zal toeval zijn. Er zijn nogal wat vrouwenbenen op de wereld en om die allemaal te beschrijven gaat wat ver. Ik hou er dan ook over op. Of zal ik dan toch nog melden dat het een ideaal kado is, deze kleurrijk maar ook ingetogen vormgegeven bundel die in een indiscrete maar bijpassende envelop geleverd wordt.
Het was de week van Bilal, Ruinerwold, files van al die thuiswerkenden, Ollongren vaccinatiedrama’s en de opkomende vierde golf. Weer geen verruiming, oh ja… en een bommelding in de 2e kamer. Ik snak naar een terras, een kopje koffie met wat lekkers of dat glas wijn en uitzicht op gezellig pratende mensen zonder mondkapje.
Helaas, het mag nog niet zo zijn, of toch? Ontdek ik daar iets ondenkbaars in een ziekenhuis…zie ik daar mensen in een restauratie binnen aan een tafeltje wat drinken of eten zonder mondkapjes op, geanimeerd lachen en kletsen met elkaar? Ik heb nog twee dagen met ziekenhuisbezoek voor de boeg en ga hier zeker nog even gebruik van maken, ondanks het beperkte aanbod in drank en voedsel. Al is het maar om een wildvreemde gezellig met een ander in gesprek te zien, emotie af te kunnen lezen op een gezicht en me af te vragen, waarom kan dat hier binnen in een ziekenhuis en niet gezellig in de buitenlucht op een terras?
Wanneer alles ontbreekt En het verleden ver verstopt onder laminaat kleeft Trek je dag voor dag de kauwgom monden open Tot dat er een antwoord op de tegels leeft
Soms verdwijnt de tijd in wat maar even is verlost uit de gretigheid van iedere dag uit de schraalheid van wat tastbaar is komt ze in de kalme luwte waar niets meer tikt of telt
heel toevallig, enkele woorden die je nooit vergeet een traan die op een wang ooit achterbleef
het onverwachte uitgesloten al zolang omarmd door stilte tot stikkens toe benauwd
de ooit begeerde rust heeft plaats gemaakt voor ledigheid als in een winterslaap totdat de lente binnen schuift het licht der voorjaarszon ontluikt bewaard verlangen
de sluimering ontwaakt wat gisteren nog gold verliest aan kracht ontaardt
Ik neem de lezer mee terug naar een puberaal verhaal. Vol met drank en vergeelde dingen. Nergens was het mooier dan daar, nergens was het lelijker dan daar. Deze puber zat altijd in de gevarenzone. De term “bloed onder je nagels vandaan halen” kwam meer dan eens voor in huize Beumkes. Het was mijn eigen schuld ook niet, je weet hoe het met pubers gaat. Lees dit, dan voorkom je veel. Voor jou is het misschien te laat, maar iemand anders kan misschien nog worden gered. Lees mooi.
Liefs,
Karin
Oase
Stofplaats op schaapscheerdersgrond waar een keutel makkelijk maansteen wordt ik ons voor de grap uit de linkerdroomduim zuig lam ben van klappen in mijn handen nu de kudde stuift een losse steen doet taal verzinnen.
Ik kan je wegkrabben uit alfabedden hier ook blijven tot wind is aangewakkerd iets van a naar b verzetten en als ik regen vang een waterplaats openen.
Vergelijk me daar hoe de dijk mij nietiger en kleiner maakt het maakt in leegte niet langer uit ik ben beslist geen open oase vader dat weet je zelf ook.
prachtige poëzie deze week – in kwetsbaarheid veelal geschreven. dank aan alle dichters voor het insturen. een eerbetoon aan Ina Bot – Ina weer eens voor het voetlicht – en zo jammer van het dichterschap dat met haar leven verloren ging. niet echt een wedstrijd bij zo een thema. wel goud voor Max Lerou met zijn oproep aan haar – de vissersvrouw – het leven eindelijk in eigen hand te nemen – en zoals het een goed dichter betaamt – op zijn lerous – in onomkeerbare poëzie van harte Max:
stampt ze een vormpje vol en volgt een twee drie in godsnaam keurslijf en al nog één keer ziedend zwemmen in een zuigende zee
de magere school
buuf heeft een keuken vol wortelen broccoli kolen bonen in vele kleuren kikkererwten en paddenstoelen (helaas niet hallucinogeen) en veel vergeten groenten deze vrouw heeft ijzer in haar geheugen
man zaliger zijn leven lang gekotterd het hangen aan de touwen de vissies met dagelijks een smakelijk gepeuzel nog was er geen manlief overboord tot hij werd gedotterd
zo leuk de vissenvormpjes van de action de blender ook daarin verdwijnt met messiaans vermorzelen de vezel uit een ver verleden – met een beetje bloem stampt ze een vormpje vol en volgt een twee drie in godsnaam keurslijf en al nog één keer ziedend zwemmen in een zuigende zee
ml
–> ‘de vissenvormpjes van de action’ nu voor de gedotterde zeebonk hahaha. en hoe de woede uiteindelijk dan toch ook aan haar een aanvaardbaar gerecht brengt – zelf bereid. of waarom het in het leven gaat – neem het heft in eigen hand – en voel je vrij. dat je niet eerst hoeft te sterven om van jezelf te zijn.
PETRA MARIA uit weemoed geboren
FRANS TERKEN uit het leven gesneden
CARTOUCHE zelden zat ik zo vol
ANKE LABRIE blijf zijn naam herhalen
MAGDA HAAN liefst ben ik maar stil
VERA VAN DER HORST van alles verlaten
MAX LEROU ziedend zwemmen in een zuigende zee
RIK VAN BOECKEL stijgen wij in weemoed op
wie wint de enige echte virtuele “Het wil niet vlotten met de weemoed”- naar een regel van Ina Bot – op pomgedichten punt nl? deze week een meer dan bijzondere uitgave van de zondagochtendwedstrijd. dat we niet vergeten. dichters niet vergeten – laat u inspireren door de prachtegels van INA.
laat u inspireren door de regel van dichteres INA BOT die al weer een eeuwigheid geleden het leven heeft verlaten – of naar een andere regel van INA: ‘Zelden bezwijken muren onder zoveel afwezigheid..’ welke muren bezwijken bij U – nog steeds – bij die enorme gevoelde of nog steeds te voelen afwezigheid? welke afwezigheid kan alleen maar beschreven worden in termen van aanwezigheid? mooie woorden trouwens aanwezig/afwezig – wezenlijke woorden. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
zou u willen weten wie INA BOT was lees dan de woorden van Lizzy: LIZZY BUBBY SCHRIJFT:
Ina heette ze. Ina Bot. We speelden samen poezieliedjes, met Lisan erbij gingen we alle poeziepodia af, op zoek naar nieuwe dichters, we maakten teksten door haar godvergeten talent. We lachten, huilden, een requim, nu
Toen ze dood was, na drie pogingen: aspirines met chocoladepudding, uitgekotst in de vroege ochtend, met vuilniszakken de oven het gas naar haar toe laten stromen, gefabriceerde luchtslang met afplaktape, net op tijd gevonden, en toen, de in Frankrijk gewonnen pil die godzijdank het einde voor haar in zicht bracht
Ze kon niet meer
Ik zie nog de blik in haar ogen toen ze, na de eerste poging, wakker werd en lag in een steriel ziekenhuisbed, zo ontzettend gelaten… Toen ze weg was en verdwenen kwam er een vlinder in mijn huis. Ze dwarrelde om me heen en als ik huilde kwam ze naast me op de muur rustig zitten. Drie dagen lang bleef ze. Toen heb ik haar naar buiten gebracht.
Ze verdween in de zonsondergang
LB
Bouwval
Zelden bezwijken muren onder zoveel afwezigheid kruipt het licht naar het achterland
velt het dak eikenbomen valt het raam blind klopt de kelder zijn doden uit malen stoelen om vlees vreten messen bederf schrokt het glas de bodem
dan het hart opgevouwen en stom het tuinhek door het pad af
wat is opgericht Volgt
Ina Bot uit de bundel: ROOK EN AS (enkele gedichten)
weemoed
over hoe de nacht de stad in gleed en jij dieper nog in mij 1000&1 verenigde het was alsof
zo was het alsof een koningin het rokin te paard aandeed
Amsterdam van Breitner was het hart van vroege lente weer in zachte weemoed voelt en deze stad herboren
pom wolff
wij raken elkaar als zwanen die spiegelen dat is ook zo bedoeld
je draagt mij zorgvuldig langs de levende leugens van verandering
wat wij ook vasthouden het is uit weemoed geboren
zoals wij nu het maanlicht slechts nog door het bovenraam mogen aanschouwen
zo donker is het zo licht wordt het niet meer
Petra Maria
–> prachtige gedichten bij de woorden van INA BOT. woorden die inspireren. gedichten die inspireren. over hoe kwetsbaar leven is of kan zijn. hier de weg van wij via een ik persoon terug naar wij beschreven. een spel van licht en donker – een persoonlijke ervaring van weemoed. de ware poëzie begint bij mij bij de laatste twee strofen – van daaruit mag het gedicht verder geschreven:
zoals wij nu het maanlicht slechts nog door het bovenraam mogen aanschouwen
zo donker is het zo licht wordt het niet meer
Uit de kuil
Het zijn dagen van oud zeer we zouden gaten kunnen dichten met niet verwerkt verdriet
bijna vergeten moment opgediept hoe je struikelde en viel voor wie je vol in je hart sloot
de schaduw op je netvlies van een onbereikbaar lief het bracht een steen op de maag
haar koude handen die een zwaar donker over je heen trokken waar je mistroostig in achterbleef
dat je zocht naar een lichtpunt niet de flikkering van een mes waarmee je uit het leven gesneden
–> ook hier het licht en de donkerte. de zwaarte van het leven opgezogen in de ‘dagen van oudzeer’. de dagen van oudzeer bijna vergeten – mooi beeld – overschaduwd door het leven. de laatste strofe kwetsbaar particulier. heeft die functie maar voor de lezer heeft die geen meerwaarde. het gedicht ervoor is compleet genoeg.
O wee
Zelden voer ik het woord zelden, enkel gepast en op zijn juiste plaats, bij voorkeur binnensmuurs als zij steenkoud op je afkomt en alles spaak loopt
het totaal niet vlotten wil, het hoge woord eruit stormt: pak je boeltje bij elkaar, flikker op en ga, nu! geen minuut langer kan ik om me heen verdragen
die mooie zogenaamd poëticale praatjes uit lucht gegrepen frasen zonder handen en voeten ze vullen geen gaatjes, een zweefteef ben ik niet verbazen wil ik, mij in jou zien verdwazen
alleen koude grond en kale muren kunnen ledigheid nog stutten, zwelgen is wat ik verreweg het meest van alles haat letterlijk alleen maar dromen kan – zelden
zat ik zo vol greep jij me bij de keel maakte me stom – zoals nu
20-03-2021 Cartouche
-> Cartouche zit in een flow van prachtig schrijven. de lessen op zondagochtend van de webmaster goed geleerd. niet teveel, niet over de top, en als je over de top dan ook echt over de top, geen verwijzingen, geen encyclopie-en, gewoon gewone taal bij bijzondere onderwerpen. en invoelend graag zo balancerend op de rafelranden van het leven. ik lees het gedicht als eerbetoon aan Ina. het woord ‘zelden’ hier uit haar werken genomen en gebruikt. zelden zo de laatste regels in een gedicht gelezen: door alles en iedereen uit weg te werpen leven – zo bij de keel gegrepen – ja zo vreselijk overmand. door haar woorden. zie daar onze cartouche.
zijn naam
als ik er niet meer op kan komen zijn naam en steeds meer vergeten zal noem hem dan vele malen
haal herinneringen op dwars door de gaten heen herhaal ze eindeloos ook als ik jullie niet herken jullie zelfs uitscheld af en toe
blijf zijn naam herhalen tot er een zachte glimlach komt
anke labrie 20-03-2021
–> in welke vorm ook het zal toeslaan niet zonder hem – blijf hem voor mij herhalen – doet denken aan: en herhaal ze alle malen – asjeblieft voor mij voor hem. wat mij betreft is de laatste regel te veel. de oproep op zich is van de liefde. en liefde op zich is genoeg.
Verschroeide aarde
Achter ons liggen de valleien warme lijven en natte kussen overgoten door de zon
aan de zijlijn heb ik gestaan van jouw schaduwspel eenakters in geleende tijd als zoutwater dat langzaam insluit
voor wie zou je moeten blijven een dikke vinger voor iedereen die het beter wist
vingerafdrukken liet je achter een overvloed aan tranen liefst ben ik maar stil
–> ook Magda schrijft vandaag in mooie invoelbare woorden. om tot de conclusie te komen zoals neergelegd in de laatste regel. liefst toch maar de stilte en stil zijn. om de woorden te laten inwerken. en de geleden pijn – over de grond die te heet onder de voeten werd.
Hang naar een verboden leven
De aarde draait dol liefde heeft hem verlaten vloog naar venus of mars naar z’n mallemoer
in leegte zo stil en sacraal weet ik ons alleen door onze lichamen gescheiden ben ik
als de man die hangt aan het hout van alles verlaten roept om zijn vader roep ik om mijn man
Vera van der Horst
-> jezus koeristus – en dan ook nog aan het kruis. ja dat voelt niet goed – door god mag weten wie en ook nog door alleman verlaten. ik kan niet zoveel met deze directe verwijzing naar JC aan het kruis – de directe verwijzing naar god heeft mij verlaten. ik zou juist blij zijn dat meneer een blokje om is. eindelijk vrij! zo zal Ina zich hebben gevoeld bij het afscheid van het leven: eindelijk vrij. jammer dat de dood een mens geen euforie gunt.
–>
Voorouderlijke cadans
Een eeuw en twee jaar van hier ben jij naar de aarde gekomen als baby van een Franse vrouw en oer-Hollandse zakenman
mijn voorouders zijn schimmen zonder wie dit gedicht niet was bewegende strategen uit de Napoleontijd volgen DNA- wegen van de jaren
uit het vaderlijk hart stijg ik op naar zinnen slagen en ritmes in een voorouderlijke cadans
de eerste lentedag geboortetijd een jaar na Wereldoorlog Een het levenslicht voor herdenkingsgedicht zingend uit vingers van de nazaat
handelend in linnen en katoen een zoon wandelaar in zinnen een zoon handelaar in schoenen uit jouw zaak stijgen wij in weemoed op tot onze eigen dankbare hoogtes.
Rik van Boeckel 21 maart 2021
(Voor Hans van Boeckel 21 maart 1919- 14 oktober 1998)
–> ook rik laat zich inspireren en schrijft in zeer persoonlijke en kwetsbare woorden over leven liefde en de dood. ik ben dankbaar dat op deze site deze kwetsbaarheid kan worden getoond en dat de dichters het ook aandurven om kwetsbaarheden in vele vormen te tonen. en hap uit de tijd – een eeuw aan leven en werken – de ervaringen van een mens in relatie tot wie hem voortbracht, wie hem lief is en de dingen in de tijd van leven. in liefde en in weemoed opgestegen ‘tot onze eigen dankbare hoogtes.’ prachtig gezegd rik.
Eten en drinken lijkt zo simpel, totdat je om welke reden dan ook niet kan. Het moment dat het beetje bij beetje weer lukt en dat je ook daadwerkelijk iets proeft en er van geniet is ook geluk. We zitten in een opwaartse spiraal. De zon schijnt, de vogels zongen al vroeg hun lied. Het wordt een mooie dag.
Het lijkt een Crime Scene tussen zoetheid en geluk gestort in de diepte langzaam zakkend in…
Beter laat ik hem zacht wegsmelten op de tong puur genieten de restanten voor de anderen
een onvervreemdbaar recht is gaan en gaan is veilig de wind bepaalt waarheen de stam verbogen aan alle kanten nieuwe woorden en toch trekt huiver door mijn huid
toen ik het eigenlijk niet meer geloofde kwam de bus, vervoerde iets een regelmaat aan laarzen de punten liepen dood alsof er een orde is van ongepaste stilte én ingekochte mode een laatste poging één te zijn verborgen in plastik tasjes
