Yess daar was JOZ KNOOP afgelopen zondag in de OBA – in het olympisch kwartier – in het zo de vrede lievende amsterdam bij een optreden deed hij zijn jozzonetten zijnde zijn bloedeigen dichtvorm
een gedicht dat zich in zijn middelste regel spiegelt
zijnde zijn bloedeigen dichtvorm deed hij zijn jozzonetten bij een optreden in het zo de vrede lievende amsterdam afgelopen zondag in de OBA – in het olympisch kwartier – Yess daar was JOZ KNOOP
Joz vertelde me over de tweede druk van zijn gedichtenbundel DE DRIEHOEK IS ROND – waarom de driehoek rond is in de literaire wereld van Joz leest u in die prachtbundel – de laatste exemplaren zijn bij Joz zelf te bestellen – een derde druk komt er niet van omdat uitgeverij De Muze gestopt is na het overlijden van uitgeefster Marianne Oosterop. ik zal het mailadres van Joz hieronder vermelden voor contact over de bundel.
Is het wat meneer wollufsun die bundel van die knoops vraagt Bettie hier op drie hoog achter in de jordaan reikhalzend en is die meneer knoops ook nog wat? de naam van de dichter luidt JOZ KNOOP bettie en Joz Knoop is een belangrijke dichter in Nederland en omstreken – meneer Joz Knoop heeft een eigen dichtvorm uitgevonden – de jozzonet – en in die bundel tref je een aantal van die jozzonetten aan Bettie – heel mooi echt heel mooi. en de aller mooiste vind je middenin de bundel Bettie en die heet het HET PACT VAN STAAL – ik ga geen recensie schrijven Bettie omdat de mensen de gedichten en de jozzonetten zelf maar moeten gaan lezen en ervaren en genieten – en de mensen zullen ook genieten van de uitzonderlijk mooie tekeningen in de bundel van mevrouw Hilde Zuurd. en meneer KNOOP is OOK zeker wat Bettie – meneer KNOOP is een hele aardige meneer!
oja wat mooi meneer wollofsun die twee mensen die voor eeuwig samen zijn op de grens van water en lucht. ja mooi he Bettie! als je meneer Knoop wil Bettie of een van de laatste exemplaren van zijn prachtbundel dan moet je mailen: jozknoop@ en dan upcmail.nl
Meestal ben ik wel in voor een praatje. Maar vandaag even niet. Vooral omdat het nog vroeg is. Onderweg van Leiden naar Den Haag. Het wiebelende mansfiguur naast mij houdt godzijdank z’n waffel. Het meisje ertegenover zit ook in haar aanraakscherm gevangen. Gelukkig maar.
De duttende blondine ernaast draagt een glimmend groen cocktail jurkje. Ik denk een studente onderweg naar huis na een uit de klauwen gelopen feestje. Zoiets. Ze heeft een huid bleek als parelmoer. Haar pumps stinken naar dood bier en vertrapte bitterballen.
Eenmaal op CS aangekomen is ze zo diep in slaap gestort dat het me enige moeite kost haar weer bij de les te krijgen. ¨Wuh, zijn we er nu al?¨ wauwelt ze. Onbeholpen waggelt ze vervolgens het perron op. Houterig als een pasgeboren giraffe.
Shit! Ze neigt plots schoksgewijs voorover en even later ligt haar maaginhoud schuimend op de betonnen tegelvloer. Campari? Onmiskenbaar, een geur uit duizenden. Een toegesnelde beveiliger kijkt met afgrijzen naar de onwelriekende roze drek en vraagt horkerig of ze soms bij mij hoort. Hoe het met haar gesteld is schijnt hem niet te deren. Ik laat het, en vraag de jongedame of ze ok is.
¨Zo, dat zat me duidelijk dwars,¨ zegt ze even later monter. We zitten inmiddels in lijn twee. Bij halte Grote Markt staat ze op. ¨Fijne dag nog meneer, en sorry van daarnet.¨ Dan beent ze stijlvol als een heuse vamp de tram uit.
hoe vinden we de weg naar het absolute – naar het enige echte? dat is het thema deze week van de zondagochtendwedstrijd. het antwoord? makkelijk is anders.
gelet op het thema geen makkelijke opgave zowel voor de dichters als voor de juryvoorzitter. kees fens verdedigde zijn literatuurkritiek als volgt – ik lees een boek en ik waardeerhet binnen mijn leeservaring – meer kan ik niet. en zo is het – meer kan ik ook niet – getroffen deze week door de tederheid die frans terken in zijn gedicht legde – de weemoed en het onmogelijke verlangen dat anke labrie in haar gedicht legde en tenslotte het antwoord op de themavraag gevonden door Ien Verrips. zo ook door wieke wieke bezongen. drie winnaars 3x goud. van harte – dank aan alle dichters die inzonden.
de deur is dichtgeslagen maar niet op slot gedaan een bordje met haar naam alleen haar naam de letters net nog zichtbaar
zij woont hier al zo lang zo lang alleen maar weet dat hij ooit komt en dan voor altijd blijven zal het weten ver voorbij
anke labrie 16-11-2024
anke heeft het atelier opgeruimd waar ze zo lang toefde in amsterdam west en haar schilderijen overgedragen aan, gedoneerd aan de stichting Care4Brittlebones, om met de opbrengst onderzoek te doen naar mijn ziekte osteogenesis imperfecta. ‘Een mooie bestemming, lijkt me, dan is ‘de cirkel rond’ voor mij. De eerste stappen zijn gezet; waarschijnlijk komt er een benefietveiling en misschien een fonds met website.’schrijft ze –
ik stel me zo voor dat in het gedicht verslag is gedaan van een laatste bezoek aan Ankes atelier – waarin zij al die uren de mooie en de moeilijke heeft beleefd en kleur gegeven. de afgebeelde kunstwerken van Anke zouden brachten mij tot het volgende titelvoorstel bij heet ingezonden gedicht. ’tussen zon en maan’
Maanlandschap Anke Labrie
Laat me binnen
Jij besloot dat het nodig was klopte gewoon op de deur en sloeg mijn verbaasde hand voor de mond weg
hier sta ik zei je nog even buiten maar ik weet dat ik hier moet zijn
bij jou vind ik alles wat ik zoek hoe meer ik van je zie hoe dieper ik m’n leven leef
ja ik weet dat we moed moeten hebben durf en doorzettingsvermogen tegen de klippen op
maar ik ben er nu laat me binnen met alles wat ik bij me draag leg ik me in jouw handen
dichter terken laat tedere woorden toe in dit gedicht – een zachte lieve ontmoeting – en de geliefde is meer dan welkom om de zware tijden beschreven in de voorlaatste strofe – samen met de ik persoon te dragen.
niet zozeer de weg kwijt alswel waarheen ga ik eigenlijk waar vandaan en waar naartoe leek mij van essentieel belang tot ik jou zag door jou gezien onze passen voegden zich onze harten klopten tot een ritme van een samen dans en het was goed alles was toen goed
nov 2024 Ien Verrips
hoe alles goed kan komen en de waarste zin van goed. de weg naar het absolute – naar het enige echte gevonden door Ien en daarmee het thema recht gedaan. mooi kort gehouden ook – dat is belangrijk bij existentiële zaken.
Ien Verrips – en het was goed
Vera van der Horst – De tijd die tussen ons hangt laat zo nu en dan eens afgestoft de liefde zien
Cartouche – wensdroomt
Anke Labrie -weet dat hij ooit komt
Erika de Stercke – op een avond vol verbazing
Luk Paard – mezelf verlieze in’n waarachtige jij
Frans Terken – ik ben er nu laat me binnen
Rik van Boeckel over de toekomst
DE ZONDAGOCHTENDWEDSTRIJD OP DE POM: op FB te genieten onder de naam Wieke Wieke en wellicht ontvangen we voor de zondagochtendwedstrijd op de pom een te publiceren opname – maar als u daar de moeite neemt om te luisteren – zie hier uw inspiratie voor dit weekend: wie wint de enige echte virtuele – ‘al is de deur dicht (toch) kom je binnen’ trofee op pomgedichten.nl – vrij naar deze prachtregel van Wieke Wieke – prachtige zelf reflexie neergelegd in mooie woorden. hoe wist ik de weg te vinden naar jou terwijl ik zelf etc – zingt wieke – de ultieme en generale vraag die we allemaal wel een keer stellen of hebben gesteld – hoe vinden we de weg naar het absolute – naar het enige echte – laten we in deze zondagochtendwedstrijd het begin van een antwoord trachten in een gedicht – dank aan wieke wieke voor de inspiratie. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Foto: Lynne Greenaway
ik heb geen reden en er is geen grond
jij laat geen ruimte voor verleden
alleen al je bestaan te weten
is meer dan ooit in mij bestond
pom wolff
Tot het zachte as
Je bent zo opgehoopt in mij in al die jaren, ik raak je net als t vet, bij t ouder worden niet meer kwijt
je kunt niet meer naar binnen er is zelfs geen engte in me die ruimte biedt aan iemand wel alleen voor mij
De tijd die tussen ons hangt laat zo nu en dan eens afgestoft de liefde zien, die niets heeft ingeboet in de geleden tijd
Vera van der Horst Vera won vorige week deze zondagochtendwedstrijd die geen wedstrijd is – dat gaat deze week niet gebeuren – ze schrijft als bijsluiter: ‘Je zal wel niet van het opgehoopte vet houden, te plastisch voor je, ik hou er ook niet van, maar het staat er toch..’ klopt ja haha. wel een prachtig levensgedichtje hoor – doorleefd en zoals het is en voelt naar ik vermoed bij dames op een zekere leeftijd – wellicht vanaf de overgang – mannen denken daar fundamenteel anders over – die zien overal nog wel een gat in. maar dat terzijde – nouja dat wordt vaak van mannen gezegd – hoe dan ook vera durft het leven in de de open gapende mond te kijken – daarom is ze ook een geweldige dichter. dank voor de bijdrage.
dat er een afstand van verlangen tussen ons hangt alsof de weg met onkruid is overgroeit
vage antwoorden in verontschuldigingen verstoppen helpt niet, de ogen herkennen het afwijken
nu je hier bent zelfs zonder op te bellen, een toegift ook al ontbreekt een zekere soepelheid
ik blaas je warm zodat de spanning onze lichamen streelt op een avond vol verbazing
Erika De Stercke
België goed vertegenwoordigd deze week – welkom Erika en Luk. Erika met een verrassend gedicht – inderdaad een avond vol verbazing – na de eerste strofen – een soort binnen zonder te kloppen – zo klopte het aanvankelijk niet – ook niet de harten – maar dan toch de IK persoon gaat overstag – blaast alle koude de tent uit – de erotiek overwint alles. een hele avond in vier strofen. met alles erop en eraan.
WD40
Al was de deur op een haar na gesloten vastgevroren, de sleutel zoek toch wist je op de drempel nog binnen te dringen, met één blik recht in het stalen hart te kijken het roestige slot te ontdooien de schoot te laten ploppen
Ik kraakte, klapte dubbel je sloeg me steil achterover mij de adem benomen -en jij frisse veertiger, reikte me de hand ik kwam bij zinnen, nam de jouwe en mijn open ogen spraken: nu jij me binnenstebuiten hebt gekeerd blijf je voor altijd – mijn WD 40
WensDroom tot stand gekomen
16-10-2024 / Cartouche
Cartouche kan het dromen niet laten. aanvankelijk dacht ik dat ie zijn veertigste droom vierde hier op pomgedichten – wel een beetje veel eer dacht ik voor de geliefde – na een wensdroom of zeven mag toch wel iets duidelijk zijn – als we verder lezen blijkt de geliefde 40 en is dit gedicht het enige gedicht dat haar zal overkomen – het is graag of niet en ik vermoed dat het niet is. ok het was een one night stand en voor de rest is ze opgeslagen in dichters dromen. het ging er wel heftig aan toe. ja dat heb je met dichters. singer songwriters dromen meer weg in de woorden die ze zingen.
zo zaterdagnacht en rock’n roll….drank en muziek misschien wel’n dans en jij vooral jij die’k lief die jij die mij zo waarachtig…ja en dat’et tot de ochtend mag de zondagochtend zolang’et maar
“ JIJ “
je zou me langs alles van de bene hoog bloot langs de navel en borste tot aan je keel
zou’k je houde zo vast dat’k nooit meer heb gehoude en dan met die tedere vingers nog de weg naar bloedrood
zoas op’n roetjsbaan heen en weer de lange weg met op’et einde nog’n tong
zoveel houde dat’k nooit en nog zeg ik meer zelfs tot mezelf verlieze in’n waarachtige jij
het paard is op hol geslagen dat mag wel gesteld worden haha. in nederland heet een gedicht als dit al snel tegenwoordig grensoverschrijdend – maar in het belgië van Luk Paard en trouwens van alle gedichten van Luk Paard spat de emotie het vrije liefdesveld in – stromen stortvloeden van liefde door de straten totdat alles ‘bloedrood’ kleurt. zo gesteld maakt ook ongesteld niet meer uit.
De dichtstbijzijnde toekomst
De toekomst komt steeds weer al blijft het heden dichterbij
dat gaat zo een enkele keer maar geest en lichaam blijven vrij
open zo de wereld voor ons langzaam of snel verandert het soms.
Hallo Pom Deze weken is er in het Pianola Museum in Amsterdam een eerbetoon aan de Uruguayaanse tango zanger, dichter en acteur Juan Tajes die november 2023 overleed. Ik heb o.a. met hem in de GlobalLorca groep gespeeld met toneelwerk en poëzie van Federico García Lorca. Ik heb er ook eigen poëzie in combinatie met percussie aan bijgedragen zoals Yemayá, Zeven bomen in Fuente Vaqueros en Magische liefde . Volgende week vrijdag neem ik er deel aan. En ga deze gedichten ook voordragen mezelf begeleidend met percussie. Zeven bomen in Fuente Vaqueros staat in mijn reisboek Muzikale reizen van Portugal naar Finland bij het hoofdstuk GlobalLorca vanuit Buenos Aires, Spanje en Cuba naar Zwitserland.
Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
ZEVEN BOMEN IN FUENTE VAQUEROS
Zeven bomen in Fuente Vaqueros vertellen een verhaal zeven bomen aan de Paseo de Prado leiden naar de straten met namen van dichters naar Poeta Antonio Machado naar Poeta Pablo Neruda naar Poeta Federico García Lorca numero cuatro
takken wijzen naar Federico’s wieg zijn geboortebed en dat van Francisco de sleutel in de deur ‘la llave esta en Cuba con los negros’, de klank van oude gitaren klinkt het leven is een droom en de theaterkar van La Barraca rijdt, rolt over oude Spaanse straten, zie Federico in zijn doorschijnend zwart kostuum, zie de zwarte hoed met sluier op zijn hoofd zie hoe hij de dood speelt als een levende
hier ben ik don Federico, heb je bij wijze van spreken een hand gegeven heb je zien dansen langs symbolen uit de Vega heb je schaduw gezien in Fuente Vaqueros heb de piano gehoord en de bloemen in de vaas begroet de tafel waaraan je at de stoel waarin je nu niet zit
kijk, daar loopt een heel oude man ik zie een kleine jongen huid van honing nu met rimpels van de tijd slank als Cubaans suikerriet haar van donkere aarde
de jongen danst op de bulería, de seguiriya een sevillana ze zwijgen nooit de castagnettes aan de vingers van de vrouwen ze ritmiseren passies angsten beelden en rijkdom, de tijd tussen toen en nu
zeven bomen in Fuente Vaqueros waren getuige reciteren gedichten als waren het takken elk blad een woord, levendige letters vastgeklonken aan bellen rond de kuiten van zingende zigeunerinnen
zeven bomen vertellen een verhaal hoe de oude man danste met één van hen, heeft Federico hen gezien later in de grotten van Sacromonte voorbij Granada’s Albaicin
zie ik die oude wel is het niet die jongen daar zittend in een hoek met zijn vergeelde schrift
zeven bomen in Fuente Vaqueros lezen de middag dat Federico en Francisco broederlijk over de Paseo wandelen lang voordat de geboortestraat voor altijd zijn naam droeg.
felicitaties van de site pomgedichten aan de helden Pieter Stroop van Renen en Boris Kanen – aksieleiders – die als eersten in de maand juli van 2024 samen met tal van dichters en cabaretgrootmeester Freek de Jonge op IJBURG de aanval openden op het afbraakbeleid van wat zich momenteel de regering noemt. en naar vandaag blijkt met succes!
een land dat zijn dichters niet eert zal meer dan lijf en goed verliezen dan… een land dat zijn dichters niet eert zal meer dan lijf en goed verliezen dan…
Maandagavond zat ik samen met een vriend in onze favoriete Ierse pub om zijn verjaardag te vieren. Een goede reden meteen de week te starten met een lekkere pint. Wat later op de avond was er levende muziek van een man met een gitaar. Het was een zeer ontspannen avond na een inspannend weekend en een drukke werkdag. De pub straalde de warme tijdloosheid uit, die ze altijd al had uitgestraald. Na een paar glazen zaten we over en weer verhalen op te halen. Goede tijden. Naarmate het later werd, werd het onverwacht wat drukker. De verlaten vogels van de maandagavond nestelden zich als een koekoek in ons gemoedelijke nest.
Er stonden een aantal mensen naast onze tafel die wat wilden bestellen aan de zijkant van de bar. Eén van de mensen zei wat tegen mijn vriend en ze raakten los in gesprek. Ik bekeek de conversatie van de zijlijn. De man zag eruit als een soort Arabier of Italiaan. Niet het type, dat je meteen in een kroeg verwacht op maandagavond. Hij was net terug van een cruise, zei hij. Nadat mijn vriend verteld had, dat hij jarig was, vertelde de man, dat hij ook jarig was. Hij gaf aan ook best te willen bewijzen en greep bij wijze van daadkracht al naar zijn portefeuille. Waarop mijn vriend aangaf dat dat niet nodig was en dat we dat wel wilden geloven. Hij trakteerde mijn vriend ook prompt op een biertje. Ik was blij, dat ik nog een bijna volle pint had staan, want deze kerel stond me niet aan. Hij ging breeduit vertellen, dat dit zijn eerste biertje in jaren was. Nu precies op dit moment. Ik begreep niet, waarom deze man deze zaken allemaal vertelde en was blij, dat de muziek weer begon en hij op een bankje achter ons ging zitten. Toch had hij mijn moment van rust verstoord.
De volgende dag liep ik mijn gedachten nog eens na over dit voorval. Het is een typisch voorbeeld van iemand, waar je niet op zit te wachten. Het overkomt me mijn hele leven al, dat mensen zich te pas en te onpas opdringen en zo inbreuk maken op mijn comfortabele ontspanningsmomenten, net wanneer je ontvankelijk bent voor positieve inbreng, brengen zij de ‘slechte vibraties’. Er zit een patroon in, net als bij telefonische verkoop. Het lijkt of ze het ruiken. Het begint altijd met een schijnbaar onschuldige vraag. Vervolgens volgt er een mededeling of een stelling, die absoluut twijfelachtig is, maar die je niet tracht te ontkrachten uit een soort goed fatsoen. Het betreft echter meestal wel een leugen. Deze nare persoon doet dit bij wijze van openingsbod. Hoe groter de onwaarschijnlijkheid, die je bij het begin van het gesprek aanvaardt, hoe groter de kans dat je nog mee zal gaan in veel absurdere dingen later in het gesprek. Verachtelijk.
Uiteindelijk zijn we in dit leven allemaal maar tijdelijk op bezoek. Dan kun je maar beter zorgen dat je een gewaardeerde gast bent. Maar er zijn manieren om te zorgen dat je er niet meer welkom bent. Dat niemand je nog vreet en je overal wordt uitgekotst. Misschien was die kerel in de pub echt wel jarig. Dan was het een trieste toestand, waarvan ik het echte verhaal erachter wel had willen horen. Maar bij sommige mensen weet je gewoon niet, of ze juist daartoe, nog wel in staat zijn.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
 kom je binnen’ trofee op pomgedichten.nl – vrij naar deze prachtregel van Wieke Wieke){kind=link}
