pomgedichten.nl

VON SOLO – Natuurlijk zijn er wel wellustige vrouwen. Maar dat zijn er niet veel.

We noemen haar Fleur. Maar zo heet ze niet, want ze is geanonimiseerd. Fleur is een keurige vrouw van in de dertig. Ze is gelukkig getrouwd, heeft een kind en een leuke baan. Soms gaat ze met de meiden op vakantie. Deze keer had ze goede gesprekken met haar vriendinnen. Dat mondde er in uit, dat ze dingen deed, die ze anders niet zou doen. De zon was al onder en ze knoopte in haar eentje nog een gesprek aan met een grijze oudere man in de strandbar. Er was meteen een klik. Dit leidde tot een nacht van spannende, opwindende seks. Ze had niet verwacht, dat ze hem over haar gezicht zou laten klaarkomen of dat ze het anaal zou doen. Ook de dingen die ze allemaal zei, had ze niet vooraf zien aankomen. Toch was het allemaal gebeurd en had ze geen spijt. Het was het waard en zou een geheim blijven, dat ze zou koesteren. Haar ‘bodypump lessen’ neemt ze mee naar de slaapkamer thuis.

Ik erger me kapot aan dat soort ‘geile vrouwenverhalen’. Fleur bestaat enkel in het hoofd van de redacteur, die marketing heeft gestudeerd. Elke vrouw, die zegt dat ze wellustig is, doet dat over het algemeen voor reclamedoeleinden. Natuurlijk zijn er wel wellustige vrouwen. Maar dat zijn er niet veel. Misschien een promille van de populatie. En uiteraard heeft ‘normale’ een vrouw ook wel eens behoeftes, maar dat zijn momenten en die gaan voorbij, net als de maandstonden.

Bij vrouwen werkt het gewoon anders dan bij mannen. Als een vrouw een café binnen loopt, kan ze binnen vijf minuten gratis met een man naar buiten lopen voor seks. Waarom doet een vrouw dat dan niet? Twee redenen. De eisen die een vrouw stelt zijn veel hoger, dan de die een man stelt. Ten tweede hebben vrouwen veel minder zin.
Het is een markt van vraag en aanbod, waarbij er een veel grotere vraag bestaat, dan dat er aan de andere kant aanbod is. Daarnaast is het aanbod, dat voor de vrouw in aanmerking komt, véél lager, doordat de eisen véél hoger liggen. Alles moet precies kloppen. Het gevoel, de vonk, het moment, de klik, de kaaklijn, het timbre van de stem, de lengte van de lul en of de was al is opgehangen.

Het beste, dat je kunt bereiken, als je tot de meerderheid van de mannen (en vrouwen) behoort, is een karig compromis is. Accepteren, dat veel van je verlangens nooit vervuld zullen worden. Blij zijn met wat je hebt. En machteloos afwachten tot ‘het moment’ ooit weer komt. Laten we ons als mannen en vrouwen niks wijs laten maken. Fleur bestaat alleen in sprookjes. En zelfs daar zal ze haar beloftes niet gestand doen.
Enkel bonobo’s en homo’s doen het beter.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Mirjam Al- dit schrijven eindigt met een kus aan wie geluk bracht

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 48 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

Peter Posthumus over de grens van het gewone

Die vroege buitenlucht,
het heldere daglicht,
de wind, de wolken en het blauw
zo’n dag in de herfst
die doet alsof het voorjaar is

dan duwt en trekt de reislust
de zucht, de drang naar het andere
over de grens van het gewone
ver voorbij het voorspelbare

verder met wat je zelf kan dragen
stuiten op wat je niet kon vermoeden
want wat je meemaakt is zoveel meer
dan dat je weten kon

Peter Posthumus

De nieuwe bundel van de dichter Paul Roelofsen ‘En de vissen lispelen tegen het riet’ – 51 genadeloze prachtige gedichten over het leven en de onontkoombare dood

Paul Roelofsen heeft een heel eigen en bijzondere manier gevonden om oud te worden. Hij schrijft gedichten. Hij loopt door de polder en schrijft gedichten. Ook hoort hij vissen lispelen en schrijft gedichten.

Voor lieve minzame poëzie niet met Paul meelopen, svp dan graag doorlopen. Maar gaat u mee met de geestige venijnigheid van de dichter Roelofsen dan is Paul uw maatje. Paul Roelofsen, in 1940 geboren – het leven gunt je niet zomaar 85 levensjaren – als Paul in poëzie over leven en de aankomende dood verhaalt dan weten we waar we aan toe zijn – als we zijn nieuwe bundel met poëzie tot ons hebben genomen. 49 gedichten over leven en de dood, over lust en lusteloosheid, ingeklemd tussen 2 gedichten – één over het toen VERHEERLIJKING 1 én één over het nu VERHEERLIJKING 2.

De nieuwe bundel van de dichter Paul Roelofsen **‘En de vissen lispelen tegen het riet’** onlangs in ons polderland gepresenteerd in de openreeks van uitgeverij U2pi, Den Haag, leest als een trein, over leven, lust, over herinneringen & observaties & goede raad, over ‘naastenliefde’ ook maar dan wel met enige flinke scheuten van die bijzondere en geestige roelofsenvenijnigheid:
*(..)*
*wierp ik de drenkelinge*
*mijn laatste kleingeld toe*
*misschien, dacht ik*
*kan zij er nog een vis mee kopen*

nee voor klef niet aanbellen bij dichter Roelofsen! We lezen voorts verder over nalatenschap, over vechtscheiding, over teloorgang en over de onontkoombare. DE DOOD!

7 hoofdstukken op leven en dood – over leven, levenslusten en de dood met steeds 7 gedichten per hoofdstuk. Keurig geordend: de lust in het eerste hoofdstuk, de levenslust en de teloorgang en het verval in de volgende en in het zevende en laatste hoofdstuk is de dood prominent aanwezig. Soms waaien er kinderen weg in de bundel – in hoofdstuk 3, in hoofdstuk 4 slaat de vervreemding toe in de bundel met titels als ‘High’ én ‘En vragen de zwijnen ten dans . ’

Ook niet aanbellen voor sentiment bij de dichter Roelofsen. In het gedicht “Zomaar op een zomerdag” wordt de neiging naar sentimenteel bij oudere mensen vakkundig ontmanteld. Heet het hoofdstuk nog “ik huilde een beetje in de tuin” lezen we dat er niets in die tuin te huilen viel. Haha!

De realist Roelofsen is ook aanwezig in de bundel. Het vertrouwen van zijn medemens in een ‘oneindige vrede’ wordt spijkerhard de grond ingeboord maar wel natuurlijk op poëtische wijze: wie op die dwaling vertrouwde *“en nu ontwaakt en zich voor het hoofd slaat rust uit in wonden die spreken”.*

En alle hoofdstukken zijn even boeiend – in het voorlaatste hoofdstuk *‘Een oude beer die de weg kwijt is’* komen we als het ware die prachtsong om te janken zo MOOI van Maarten van Roozendaal tegen: ‘ Ik ben God dank nog een keer een jonge lente waard!!!! maar dan op zijn Roelofsen:

***Lippen***

*Het is de hoogste tijd, maar zo sterf ik nooit*
*mijn laatste jaar weigert te eindigen*
*(..)*
*waar mijn verzuurde hart*
*nogmaals brak voor lentelippen als rode kersen*
*die zoeter smaakten dan het bitterste bitter*
*lippen, lippen, niets dan lippen zo zoet*

In het zevende en laatste hoofdstuk is de dood prominent aanwezig. We lezen over uitzaaiingen, over fatalisme en de angst, over de grafsteen die zijn naam draagt – *“waarom draag je zelf geen naam – teer en zacht als mos – het zou je open maken – minder steen en meer een gezel – ik in de grond en jij bovenop mij “ –* en over hoe weinig er van weinig overblijft. Ja dat je kunt wandelen in Pauls woorden – in de regen van de overledene.

Het is wat het is bij de dichter Paul Roelofsen. Ik heb de recensie karig en koel gehouden – maar de poëtische waarheid is een andere: ik las 51 genadeloze prachtige gedichten van Paul Roelofsen over het leven en de onontkoombare dood. Deze oude beer ‘die de weg kwijt is’ moet zeker toch nog maar een aantal jaren onder ons blijven, (in ieder geval nog tot en met een volgende bundel). Ik loop zo heel erg graag nog einden mee met Paul en in zijn zo levendige poëzie.

pom wolff 10-11-2025

https://www.openpoezie.nl/paul-roelofsen

Peter Berger van Bali naar Kuala Lumpur – hoe intenser de leegheid zich opdrong.

Bali. Het is er niet alleen overbevolkt met toeristen. Dat viel wel te verwachten. Canggu blijkt het episch centrum van postmodern hedonisme. Toeristen ogen te bruin, te slank en meestal te blond. De meisjes. Twintig jaar geleden heerste er nog de rust van eindeloze rijstvelden. Aldus de taxichauffeur, die ruim anderhalf uur door gekte moest navigeren om de zestien kilometer vanaf de haven te overbruggen. Nu sterft het hier van pseudo yoga clubs en hippe vegan restaurantjes. Koffie met havermelk. In Canggu. Met Russisch geld uit de grond gestampte resorts en gelikte beach clubs. Aldus de taxichauffeur. Tijdens covid kocht men de boel op voor een habbekrats van locals die zich nu in het zweet moeten werken voor de nieuwe landlords. Want zo werkt de wereld. Zo heeft het altijd gewerkt. Crisis is an opportunity. Althans, voor lieden met een bijpassende blik.

Bali heeft ondanks de drukte ontegenzeggelijk een relaxte sfeer, misschien heeft het te maken met de cultuur die gestoeld is op hindoeïsme. Dat klinkt door in het straatbeeld. Als een verre echo. Inmiddels aangekomen in Kuala Lumpur. Hier lijkt men nog meer gewired volgens westerse principes. Het resultaat is een multiculturele stoofpot die lijkt te zijn ontaard in een smakeloos compromis. Meteen last van de darmen. Pruttelend gespetter. Opmerkelijk, want mijn lijf verdroeg zonder enig protest zelfs wat ik bij de meest onooglijke Indonesische warung voorgeschoteld kreeg. En daar waren er een aantal bij die het stempel twijfelachtig zonder meer opriepen. In mijn hoofd. Onterechte beeldspraak. Achteraf.

Hoe meer ik de afgelopen weken van eiland naar eiland naar de bewoonde wereld kroop, hoe intenser de leegheid zich opdrong. Als schittering die langzaam verbleekt in de ogen van ontelbare voorbijgangers. Verstarring alom. Vervreemding. Totdat de wereld verstilt in een alles verstikkende zombieblik. Wellicht is het slechts een reflectie van het sprookje waarin ik mijn wanen beleef. Misschien kijk ik simpelweg in de spiegel van mijn verlangens. De toeschouwer gevangen. Morgen het vliegtuig in. Ik zal eraan moeten geloven.

PETER BERGER

Erwin Troost wint de enige echte virtuele – van je kleding moet je het echt hebben – trofee op pomgedichten.nl

dank aan alle inzenders van de prachtige poëzie die hieronder te genieten valt. vanwege bijzondere redenen moet ik de wedstrijd nu reeds afsluiten en de wedstrijd die geen wedstrijd is – deze mooie zondagochtendwedstrijd – een winnaar geven én met goud beleggen – jullie zijn het hoop ik met mij eens dat we ERWIN TROOST onze enig echte modekoning door de jaren heen eren – hierbij met de complete foto+tekst bijlage geheel verzorgd in een aktueel modebeeld ERWIN gefeliciteerd – de gouden kroon past jou deze week – van harte.