Een dunne hand uit een dikke jas maakt een foto van haar blikje energiedrank op het plankje bij het raam weilanden schieten aan het beeld voorbij
ze plaatst het op een digitaal kanaal, ik zie niet welke zoals ik ook niets bijzonders aan het blikje zie, behalve dat ik die kleurcombinatie wel herken vanuit de racerij
ze eet een duoreep die vroeger Raider heette en die ze met de wereld deelt, ik mis de draaischijftelefoon, wat zou
Andy Warhol doen? soep is ook een soort van energiedrank we doen wie het verveeldste kijkt, zij wint met overmacht
De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.
Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er ‘alles aan gedaan’ om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittannië. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?
Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er één iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.
Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega’s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskeeën gingen in brand. Homo’s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op.
De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. Eén dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
KARIN SCHUITEMA en haar bundel ONDERWEG – een recensie – persoonlijk, integer en eigen.
en passant gaf karin schuitema mij vorige week haar in eigen beheer – nov 2025 – uitgegeven bundel – ONDERWEG – na haar optreden in think poets te antwerpen – die bundel een mixage in woord en beeld van gedichten en schilder-teken en collage werken – je gaat er bijna de taal van antwerpen/berchem van praten. een heel persoonlijke bundel – de min of meer symbolische/ symbolistische werken met figuren die onderweg lijken te zijn vormen een achtergrond in het boekje bij de teksten die karin met ons lezers deelt. ik beperk me in deze korte bespreking tot de teksten zoals het een goed dichter betaamt. vrij naar polleke van ostaijen – ik ben niet bevoegd kunstwerken te bespreken, ik kan ze niet collectioneren, ik kan niks, niet eens postzegels verzamelen – helemaal niks, nada niente – ik kan alleen over integer, eigen en dat dan met een diep gewortelde intentie, intensiviteit schrijven – in wat ze ook wel poëzie noemen – ja dat kan ik nog net wel – gelukkig maar.
de bundel van Karin is zeer de moeite waard – het is een cadeau – aan het einde van deze bespreking geef ik het mailadres van Karin opgenomen in die bundel. ik kan dit wonderwerkje echt aanbevelen. ONDERWEG – en ja als je karin leest weet je weer dat we allemaal ONDERWEG zijn – en zelfs god weet niet waarheen we moeten. in een bijna onleefbare wereld waar ook karin weinig van moet hebben – lezen we prachtige regels, zeer persoonlijke regels en worden we meegezogen in de verstilde beelden op de achtergrond.
soms lezen we bijna de dichter Jan Arends – ‘er is nog nooit een mens die een korrel aarde heeft bezeten..’ schreef jan – Karin schrijft:
Wie creëerde de illusie van eigendom van grond: gebakken klei van grenzen en staten Die doen alsof ze iets bezitten uit angst iets kwijt te raken dat nooit echt van iemand was iets verder: zodat – wij eindelijk begrijpen/ Dat de wereld van ons allemaal is / En van niemand echt
Ik ben altijd onderweg schrijft ze –
mijn lichaam rent opgejaagd door wat van binnen brandt – ik wandel op blote voeten in hersenkronkels waarin sommigen verdwalen –
en dan met de kracht van de ware schilder lezen we – weg van haar eenzaamheid die ze soms wel en soms niet wil omarmen:
ik wil vrijheid verven streek voor streek (…) En dat dan, vanuit het puin -kwetsbaar maar onverschrokken – De wilde bloemen bloeien
en zo ben ik gevallen voor de woorden van karin schuitema. integere woorden, eigen en dat dan met een diep ook in de poëzie gewortelde intensiviteit. MOOI! karinschuitema ( en dan) @gmail.com
als je kunt sterven van ouderdom dan moet het wel een ziekte zijn
als de liefde je hart kan breken de kou je eenzaam maakt als je niet weet waarop je wacht niemand hebt om aan de denken als de ruimte leegte is geworden de dingen om je heen zonder betekenis als zelfs je eten niet meer smaakt dan zijn er -voor zover ik kan bedenken- twee mogelijkheden namelijk iets doen
dan heb je keus te over al ben je dan misschien wat sneller dood of niets doen ook dan ga je heus een keertje dood al kan dat best lang duren
Frans de afgelopen week in Antwerpen de hand gedrukt. voor de zondagochtendwedstrijd (die geen wedstrijd is natuurlijk) stuurde hij een aantal keren in – maar alsof de duivel er mee speelt/speelde – alle keren gaat/ging het mis – de ene keer zit ie in mijn spam – niet de duivel maar frans – niet frans maar zijn gedicht – de andere keer is het messenger geopend na het bepalen van de uitslag – hoe dan ook – vandaag een eerbetoon aan de dichter Vlinderman – en alles sal regkom – hij zal een keer regulier de zondagochtendwedstrijd aandoen – zoveel is zeker – amsterdam groet antwerpen – geniet zijn bijdrage zijn poëzie:
gordijnen-man
ze zitten nog achter hun gordijn er schijnen strepen door melkwitte beloften aan meer dan gisteren toen het eerder schemer en wolken op losse schroeven
in de ijle koffiedamp galmen echo’s om en om dezelfde als vanochtend ontsnapt toen de deurbel ging de jeugd van nu als toen gebleven nog steeds en altijd weer in de ban van kattenkwaad en zo op zoek immer zoek in dat moment vinden ze elkaar hij verloren soldaat van haar zij herboren kracht voor hem samen ondeelbaar, ontembaar en zichtbaar uitgelaten voor hen de zon vandaag geplaag en zinnevlaag van ach, wie wil er nu nog echt iets van achter het gordijn
dank aan alle inzenders – heerlijke zonnige poëzie mochten we genieten op deze zondagochtend – Frans Terken wint vandaag – terug in het leven terug met poëzie – het leven weer langzaam genietend binnen de mogelijkheden die hem nu weer gegeven zijn – en dat wij van zijn gedichten kunnen blijven genieten – zo zal het zijn op pomgedichten. geniet van de gedichten – de commentaren onder de gedichten en het met goud geladen gedicht van Frans Terken:
Goedemorgen Pom, Mooi zo, Antwerpen en een terras in de zon, dat is het betere leven. Het gaat nog wel even duren voordat ik zover ben. Tot die tijd maar vanuit huis, het komt wel weer. Zonnige groet, Frans
Achter ademwolkjes aan
Hadden wij de zon niet wij zaten in tijdloos donker en alle schijn tegen op wat licht brengt
laat het de glazen vullen met zang en dans een winterschittering om het lijf warm te houden ik zie de stralende ogen om mij heen
het klinkt als muziek in onze oren dat ik hier zo mag staan dat grijpen naar de stralen die ik bijna kwijt was
zo in de zon te lopen en te mogen blijven gaan achter ademwolkjes aan in het licht van een nieuwe dag
ik zie er naar uit Frans – een wijntje in de zon op een terras met jou – dat we proosten op het leven – grijpen we gulzig naar de warmte – alle warmte. al het leven!
Pieter Stroop van Renen – die zonderling, die Franse zon
Ien Verrips – recept voor moeilijke tijden
Anke Labrie – gekoesterd door de zon
Cartouche -o, zon zing mij een gezicht
Elbert Gonggrijp – in het uitnodigend licht
Rob Mientjes -in oranje einder
Frans Terken – in het licht van een nieuwe dag
Rik van Boeckel – het open licht van de toekomst
Luk Paard – en de zonnestrale door je lijf
zie daar de zondagochtendwedstrijd – wie wint de enige echte virtuele – naar het heerlijke optimisme van de topband LUDO op hun zonneterras – ‘de zon schijnt in mijn ogen en weerspiegelt in mijn glas – wij blijven hier tot aan het eind – wij blijven tot de zon weer schijnt…’ – de zonnetrofee op pomgedichten.nl? een beetje optimisme kunnen we wel gebruiken in deze maanden – al dan niet met een bolleke in de hand – de topband LUDO gaat ons voor – U kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ochtend
het was een ochtend die zo de poëzie in kan maar die ik toch nog even voor mij houden wil
alles was er waar dichters over schrijven een wit bed om uit te rusten een croissant en koffie ook
maar dat de zon scheen in je tuin in december en deze ochtend in haar handen nam
zoals jij die van mij is het mooiste dat mij overkwam in de hardste winter van mijn zijn
pomwolff
De Franse zon Ruikt naar asfalt dat gesmolten Aan je voeten ligt, Naar de lucht uit drooggevallen putten In het straatje en het geluid van zwaluwen, Laag over.
Een Orangina maakt een Geel getrokken schaduw Bij het menu van een vakantie. Een rode plek maakt je wakker, Hij glimt en gloeit Op de schedel van de ober.
Komt dat zien, die zonderling, die Franse zon.
Pieter Stroop van Renen
heerlijke zonnige gedichten toch weer in de koude vriesnacht verstuurd – en er vliegen al zwaluwen door de poëzie van Pieter heen – zoals altijd lezen we intense woorden bij deze dichter – is er vakantie dan is er ook vakantie met hier zo her en der zonderlinge kleurrijke vlekjes. meerdere zwaluwen maken hier met enige voorzichtigheid een zomers gedicht.
Marisol
Jij zult nu zelf gaan wonen in het wonder vol sprekend huis van al je sprankelende woorden
de drempel overschreden heb je mij als vette klei bevloeid, gewekt tot leven
een woonboot van papyrus uit eigen riet gesneden met zeilen lentegroen op weg naar ooit
als ster herboren godenkind dat met jouw zonnelied en naam nieuwe wereld schept – mij
doet laven aan je stralen over een bloem-bezaaide aarde strijkend in tinten helend licht
o, zon zing mij een gezicht
24-01-2026 / Cartouche
Cartouche is altijd goed in vrouwen of in mooie meisjes – (Marisol: populaire Spaanse meisjesnaam betekent ‘zonnige zee’ of ‘Onze-Lieve-Vrouw van de Eenzaamheid’. of nog beter vaak – het (terug)verlangen naar vrouwelijk moois – welke marisol de dichter hier ook beschrijft – het is in de warmte van een magistrale stralende zon – om de dichter van doorn nog maar eens te citeren – zingt smeekt de dichter hier de zon haar te zien. we worden er warm van.
DAT LICHT VAN JOU
De zon te zien in jouw ogen, in het fonkelende glas, op zo’n mooie avond, op zo’n zeldzaam mooie dag – Niets gebeurt voor niets en het gaat maar niet voorbij – ik zeg het je, het geeft niet, je had net zo goed niet hier hoeven zijn,
moet ik je nog zien uit te vinden, ben ik je in het zoeken kwijtgeraakt – hier in het uitnodigend licht, daar
waar ik je niet eerder heb waargenomen, drink ik de wijn, proost ik op ons beiden, verblijf ik elders, heb ik jouw vandaag voorlopig nog te gissen –
Elbert Gonggrijp
ook elbert houdt van opsparen – niet alles in ene – de dichter schrijft beetje voor beetje het schone geluk tegemoet – hij neemt er wel een wijntje bij – zoals het een goed verlangen betaamt.
gedragen door zacht kabbelende golven gewoon alleen maar drijven heel ver uit de kust
gekoesterd door de zon die al haar warmte gaf die dag de winter langzaam weg liet ebben
in de verte kinderstemmen net nog hoorbaar spelend en vol levenslust
na een kleine aarzeling toch maar terug gezwommen
anke labrie
heel even ver weg van alles – wegdromend de winter uit – de verre warmte in van ooit of nooit meer zo – een gevoel dat beschreven kan worden in gedichten – of in liedjes – om ook weer terug te keren – een breekbaar gedicht. ‘we zouden niet bezwijken…’ zingt alex roeka hier.
kijk hooguit 1 keer nieuws per dag zet de radio maar op muziek en zoek de vreugde
die zich altijd vinden laat laat de krant maar op de mat parkeer de onrust loop rechtop en zoek de vreugde
koop wat extra chocola voor in je noodpakket en zet het buiten ‘t zicht in de kelderkast misschien zoek de vreugde, zoek de lach en het plezier maar laat je niet blij maken met een dooie mus zoek de ware vreugde die zich zeker vinden laat je zult merken dat je niet de enige bent alleen dat al
jan 2026/IEN VERRIPS
goede raad van de dichter nooit weg – maar die extra sjokola mag best in het zicht hoor – die moet niet in het donker in mijn hoofd branden – dan leef ik niet meer rustig haha. trouwens dat hele noodpakket kan het raam uit hier in de jordaan op drie hoog achter. wijn, gevulde koeken van de hartog en de chocola van prenger en nog een gebakje van holtkamp toe – ZO komen we de winter door. én wat lieve zonnestralen in poëzie of van de singer songwriter. of echte.
De minstreel van de morgenstond
De minstreel kruipt uit zijn tent met een lach hahaha
hij is de minstreel met een vrolijk gezicht de minstreel van het licht
hij drinkt cappuccino bij zijn tent op een stoel onder stralen van de zon
zo warm en rond in de morgenstond en schrijft zo zijn wakkere lied
muziek houdt hem jong zingt zijn stem naar de dag
het open licht van de toekomst is wat hem ‘s ochtends toelaat
de minstreel van de morgenstond is zo wakker en gezond.
Rik van Boeckel 24 januari 2026
ja Rik begrijp ik wel – ik zie een camping voor mij – de ochtendzon – de vroege koffie – opkomende warmte – een geliefde die ook aan de koffie is naast je – mooie dingen schrijven – leest hij of zij haar of hem voor – mooi leven.
(de rockdichter): zo de zondag en dan weet u’et wel….pomgedichtensite en de wedstrijd die geen….kortom’et thema is zon en zo en ik schrijf verlangend helemaal des paard:
“ zon mij as’n zomer “ ( uit de rudolf valentino-reeks maar dan des paard)
laat ons zomer houde en de zonnestrale door je lijf prieme zodat je zou gloeie en ik van minder nie houd dan gebrand in je hele lijf
ik wil zomer houde en van jou zonder te hoeve spreke en me naam door alles heen
je zien danse door dag en nacht van dag tot dag met de warmte van me hart
ik wil zomer houde dat jij straalt zoas’n mooiste zon op huid
nou het meisje zal gloeien. zoveel hartstocht heerlijk – zo nodig in dit koude jaargetijde. en laat dat maar aan de rockdichter over – met zijn nieuwe hart – nog hartstochtelijker de woorden de regels de stralen de dansen dan het oude hart geven kon. bij luk paard is het in elk gedicht zomer.
Hoi Zon … ehhh … Pom, Vrolijkheid ten top. Himmelhoch jaugzend. Vanuit het zonnige Zuiden.
Ollekebolleke repesolleke zon op ons gezicht ogen branden vuur het hart slaat naar buiten polsen stuwen volle kracht
schuimkoppen op de glazen bitterballen in het vet en de zee maar kabbelen over wel en wee en eb en vloed die regelmatig stoeien
zon popt op aan horizon lacht met big smile ons leven toe om na een dag vol schijn zacht te zakken in oranje einder
Rob Mientjes
het zonnige zuiden door Rob hier onder de aandacht gebracht. ik dacht even aan douce france maar het is limburg of brabant – want er zijn bitterballen – IK KOM ERAAN! haha – zeer zonnig gedicht – geef mij ook zon bitterballen en gevulde glazen. oja en de liefde.
){kind=link}
){kind=link}