Ergernis over Ai (en het achteloze onnadenkende onwetende onnozele gebruik ervan) leverde deze woorden op.
Xander Jongejan – eet je voeten op…
Ergernis over Ai (en het achteloze onnadenkende onwetende onnozele gebruik ervan) leverde deze woorden op.
Ergernis over Ai (en het achteloze onnadenkende onwetende onnozele gebruik ervan) leverde deze woorden op.
MartinB vertelt over Arjen – Later vertelde hij over vrouwen… Veel vrouwen… twee van hen, hadden zichzelf van het leven beroofd.
Magnetronkoffie en treinen
Mijn studio lag recht tegenover het station van Bussum. Elke trein die voorbijreed liet de vloer trillen. Niet een beetje. Echt trillen. Het soort trillen waardoor je bord
rammelt en je denkt: misschien wil dit gebouw gewoon ergens anders wonen.
Boven mij woonde een Marokkaan die de hele dag blowde en gesprekken
voerde met zijn kanarie. Geen kleine praatjes. Echte gesprekken.
Soms hoorde ik hem lachen en daarna de kanarie terug schelden.
Naast mij woonde Arjen. Arjen had staalblauwe ogen en een gezicht dat eruitzag
alsof het al een paar levens achter de rug had. Hij was gepensioneerd.
Had een tijd bij Artsen zonder Grenzen gewerkt. Daarna een café gehad. En een boot.
Zijn kamer was een soort archief van halve plannen. Overal hingen overhemden.
Aan deuren, aan stoelen, soms gewoon aan een spijker in de muur. Op kasten
en tafels stonden handgeschreven nummers. Waar ze voor waren heb ik nooit begrepen.
Arjen rookte zware B-merk shag. Hij had altijd een hele slof liggen. Voor een chaoot
zoals ik was dat handig. Als mijn shag weer eens op was, kon ik bij hem lenen.
Hij warmde zijn koffie op in de magnetron en at magnetronrommel.
Niet uit overtuiging. Meer omdat koken hem teveel moeite kostte.
Als ik had gekookt nodigde ik hem uit. Dan zaten we aan mijn kleine tafel, dronken wijn
en keken naar First Dates. Arjen vond de meeste gasten zielloze interviewers.
‘Ze luisteren niet eens,’ zei hij dan. Hij kon zich ook enorm opwinden over de politiek.
Vanuit mijn kamer hoorde ik hem soms tegen de televisie praten. Niet echt boos.
Meer teleurgesteld.
We huurden allebei van een man met een lijstenmakerij. ‘Een pfenningvrek,’
noemde Arjen hem. Ik kende dat woord niet. ‘Mooi woord voor mensen die slissen.’
Arjen noemde zichzelf een non-conformist. Dat klonk bij hem niet stoer.
Meer als een simpele constatering. Zoals die ene keer dat hij mij om een vuurtje vroeg.
Hij stak zijn sjekkie aan en gooide mijn aansteker zo pardoes uit het raam.
‘Is toch een wegwerpaansteker.’
Omdat zijn koelkast niet goed sloot had hij een blik bruine bonen tegen de deur gezet.
‘Werkt prima.’ Soms vroeg hij of ik medicijnen voor hem wilde halen. Dan schreef hij
een briefje voor de dokter dat het goed was. Hij had een opvallend mooi handschrift.
In ruil hielp hij mij met mijn belastingaangifte. Ik was daar een ramp in.
Door Arjen leerde ik ook andere muziek kennen. Op een avond zette hij Southern Cross
op van Crosby, Stills & Nash. Er zat zee in dat nummer. We dronken veel wijn samen.
Arjen schilderde ook. En hij schreef gedichten. Die raakte hij meestal kwijt.
Of ze werden gejat, zei hij. In Apeldoorn had iemand ooit een gedicht van hem voorgedragen
alsof het van hemzelf was. ‘Serieus?’ zei ik. ‘Dat klinkt als een Bukowski-verhaal.’
Arjen glimlachte. ‘Ja,’ zei hij. ‘Alleen schrijf ik beter dan Bukowski.’
Hij nam een slok wijn en haalde zijn schouders op.
Later vertelde hij over vrouwen. Veel vrouwen. ‘Minstens driehonderd,’ zei hij.
Ik knikte. Maar twee van hen, vertelde hij later, hadden zichzelf van het leven beroofd.
Daarna zwegen we een tijd.
Kort voordat ik naar Spanje vertrok hoorde ik dat Arjen longkanker had.
Hij zei het alsof hij het over het weer had. ‘We hebben allemaal een eindhalte.’
We dronken nog een glas.
Buiten reed een trein voorbij en de vloer begon weer te trillen.
Arjen zat daar met zijn magnetronkoffie, zware shag op tafel en een blik
bruine bonen tegen de koelkastdeur. Alsof hij allang wist
dat sommige deuren alleen dicht blijven met een blik bruine bonen.
MartinB
Mirjam Al en Peter in het Bonte Paard te Laren
Peter Posthumus – de wereld een cargo cult…
Laat het voor wat het is
met een knipoog naar de zon
naar buiten: de zee, het strand
uit waaien met de horizon in zicht
en de schepen verderop
hoog opgetast met containers
ladingen vol hebzucht
de wereld een cargo cult
één zo’n schip alleen al
een roofdier dat doelbewust, geruisloos
en onverstoorbaar verder gaat
en uiteindelijk z’n prooi
tussen de rotzooi & rommel
tussen de restanten achterlaat.
PETER POSTHUMUS
Blue Monday opent een nieuw literair genre – het literaire excuus – nu met een reactie van MartinB – felicitaties voor deze vredessite
Ik had bijna een joint opgestoken om dit door te komen, maar zelfs blowen kon de vermoeidheid niet wegnemen. Te veel woorden, te weinig scherpte, te veel spiegels die zichzelf applaudisseren.
Echte scherpte heeft geen uitleg nodig. Echte scherpte snijdt en laat de wond spreken. Jij probeert het anders: uitleggen dat het pijn doet, terwijl iedereen al negen uur lang zwijgt.
Gefeliciteerd met je nieuwe genre: de stilte.”
ons literaire fenomeen BLUE MONDAY heeft de moeite genomen om een werkelijk nieuw genre te introduceren op uw pomsite: het literaire excuus! kom daar maar eens voor in de literaire wereld. zijn vorige spraakmakende column schoot oa een MartinB, een Bart Top in de nogal van elkaar verschillende verkeerde keelgaten. BLUE MONDAY weet als geen ander de site op scherp te zetten en het aloude spreekwoordelijke gezegde ‘pomgedichten – poëzie – nieuws én rellen’ nieuw leven in te blazen. wij van hier van de vrede stimuleren heel graag vredesinitiatieven van welke zijde deze ook komen. geniet deze maandag het nieuwe literaire genre.
pom wolff: nou ik vind dat de column een dodelijk treffend medelijden ademt.
Martin Berghoef: Medelijden misschien. Maar echt dodelijke satire heeft zelden zo veel woorden nodig.
Bloody Sunday
In eerste instantie indirect ervoer ik dat er een afschuwelijke column
onder mijn pseudoniem te pomgedichten.nl is verschenen. Walgelijke
uitspraken over dhr. Wilders, gerespecteerd kamerlid ter
centrumrechterzijde, worden mij in de Nikes geschoven. Wat er van mijn
goede naam restte blijkt in een spervuur van anti-autoritaire
deugkneuzenporno vrijwel volledig verdwenen. Ik had niets door, maar
toen in de loop van de week de eerste afzeggingen van lezingen en
signeersessies mij in onvriendelijke bewoordingen begonnen te bereiken
en ik door een vriend attent werd gemaakt op een reportage op Ongehoord
Nederland met als thema “Blue Monday of Rode Dageraad” werd mijn water
onrustig. Toen de eerste gemaskerde Feijenoord-supporters bij de
voordeur opdoken en me voor linkse kankerpedofiel uitmaakten wist ik
zeker dat er iets niet lekker zat. Een belletje met de opvallend kort
aangebonden webmaster van pomgedichten.nl, ene meneer Wolff, bracht meer
helderheid in dit troebele verhaal: mijn zogenaamde bijdrage, die hij in
goed vertrouwen blind en met een zwierige klap op de entertoets had
geplaatst na een avond stevig bor… dichten, had de goede naam van zijn
site aangetast. Tja, wat zal ik zeggen? Geert was ook al niet blij met
me. En zo eindigde ik de afgelopen twee weken met haat en
moorddreigingen en zonder werk en vrienden.
Het is daarom dat ik op deze plaats met klem afstand wil nemen van de
heersende overtuiging dat de gewraakte tekst van mijn hand zou zijn.
Nooit zou ik mij verlagen tot een dergelijk niveau, al zeker niet als
het daarbij gaat om de enige hoop op redding van dit kapotte
communistenparadijs dat wij Nederland noemen, maar intussen ook zomaar
Aberbadjan zou kunnen heten. Nee lieve lezers, de eerlijke waarheid is
dat ik ben gehackt, waarschijnlijk door een pro-Iraans
hackerscollectief. Mijn uiterst gecompliceerde wachtwoord
(@#67YUp!!!23{k}blÖs_3) was geen partij voor de sji’itische digiboeven
en zo werd ik als een onwetende pion in het internationale schaakspel
geofferd. Een fake porno hebben ze me bespaard, maar mijn goede naam en
eer lijken onherstelbaar beschadigd.
Ik wil me verontschuldigen bij de lezers die ongevraagd geconfronteerd
werden met de hybride uitwassen van de oorlog in het Midden-Oosten en
spreek de hoop uit dat er geen kinderen onder de slachtoffers zijn. Waar
het echter uiteindelijk om draait is dat ik wel bij de goeden hoor – ook
ik ben een van u, een Bezorgde Nederlander – maar door deze toestand
volledig aan de grond zit. Ik roep daarom de talrijke lezers van dit
medium op om eens een blik te werpen op de crowdfunding die ik op
gofundme ben gestart onder de titel “Uw gift voor Blue Monday is een
investering in de vrijheid van ons allemaal” en aansluitend gul te
geven. Opdat zulke columns nooit meer kunnen gebeuren.
Blue Monday
pom wolff – vriend
vriend
we delen heel veel
veel ee’s ook lees ik
dat maart maart is
ben ik wel met je eens
iemand in de steek laten
knaagt – ja
en dat aftakeling
poëzie is –
ja
pom wolff
pom wolff – de kemmelberg
reve had gelijk
we lijden mee
we vroegen er niet om
niet om een schimmelvoet
en ook niet om reclame
vandaag gent – wevelgem weer
en nooit eens andersom
de kemmelberg op
reve had gelijk
het is allemaal genade
pom wolff
Anke Labrie wint de enige echte virtuele – vrij naar Anke Labrie – in welke doolhof leefde u in uw kinderjaren- trofee op pomgedichten.nl – kortom: wie wint de kinderjaren trofee?
ik geloof dat de trouwe lezers van de site het mij niet kwalijk nemen dat we vandaag de morgen jarige ANKE LABRIE het goud toedichten – dank ook voor de inspiratie deze week – het doolhof van de kinderjaren – we kregen mooie inkijkjes in de jeugdjaren van de dichters die inzonden – dank daarvoor – het is altijd toch een beetje kwetsbaarheid die we lezen in de beschreven kinderjaren – van leiden tot limburg – een speciale vermelding voor Merelstraat 4 van André Heinekamp die de min of meer universele jeugdliefde een plaats gaf in zijn gedicht. dank aan alle inzenders – voor Anke een mooie dag morgen.
Jeugdliefde
De koplampen en de grill
van de Volvo uit de polder
zaten onder de muggen
en aan de rubber bumpers
hingen mistlampen van Hella.
Op het kentekenbewijs
dat achter het raam zat
kon je het adres lezen.
Merelstraat 4
daar woonde je
veel meer is het niet geworden.
André Heijnekamp
Dichter memoreert naar ik aanneem zijn – onze – jeugdliefde(s) – je wist niet waar of wat of hoe je moest kijken – die jeugdliefdes die een leven in een mensenhoofd meegaan, zo af en toe nog rondspoken, in ieder geval tot enorme proporties buitenproportioneel vergroot zijn – veel is het niet geworden schrijft de dichter – veel zal er ook niet van over zijn is het grote realistische vermoeden – het is maar goed dat we niet weten waar zij zich ophouden – in de grond, in de oven, wellicht in de omaschappen of de opaschappen in het warenhuis van het leven. of heel misschien als lezer van deze site der sites uw pomgedichten. een mooie impressie André.
- André Heijnekamp – Merelstraat 4
- Rob Mientjes – Blacky de zwarte poedel hij is niet meer
- Frans Terken – hangen in de kruisbessen
- Rik van Boeckel – aan tafels vol nasi goreng en gado gado
- Magda Haan – …. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf.
- Cartouche – onbezonnen
- Luk Paard – elke ochtend voor de spiegel
dode kip
ze zijn allemaal dood mijn helden
ome joep met zijn schilferhanden
dode huid op de grond
die verwoestende blik
als hij even niet kon krabben
en met 140 kilometer per uur
richting zee naar het zoute water
en dan had je tante stannie nog
die woonde in het dorp van oma
ga maar kip halen bij tante stannie
als ik aanbelde was de kip al dood
je kreeg een poot met een spier
om mee te spelen
en dode kip mee in een krant
pom wolff
Stille getuige
getuigen
van een blije jeugd
die helaas niet beklijven
foto’s laten los
zo ook de plastic hoekjes
vergeeld en verteerd
zelfs de bladen geven niet langer mee
dubbelgevouwen het tussenblad
op weg naar de laatste foto
wederom niemand in beeld
of toch
Blacky de zwarte poedel
hij is niet meer
nooit geweest
illusies in gedachten
achter het behang geplakt
conform de verwachting
getuigen
van een blije jeugd
Rob Mientjes
ach ja blacky – en wie zong ook alweer dat liedje met daarin die regel – getuigen van een blijde jeugd – oja boudewijn de groot – dat je altijd al zo enorm graag een hondje wilde maar dat het hondje nooit gegeven is of dat het hondje weg moest omdat hondje niet zindelijk te krijgen was of dat de hamster – nou ja het eerste verlies en het verdriet in een mooi kader geplaatst.
Even terug in het doolhof van de jeugdjaren, komt deze beleving boven, zo rond de Paasdagen.
Warme weekendgroet, en alvast de felicitaties voor Anke!
Frans
Zwerven vanuit de achtertuin
Je weg zoeken door de struiken
tussen notenboom perenboom
en stiekem van de kersen snoepen
bleven we hangen in de kruisbessen
die thuis ‘kroesjele’ heetten
dat we die voor de vlaaien plukten
om op het rechte pad te blijven
zo in een lijn over de stoep
naar de kerk net op tijd
voor de hoogmis in het latijn
liep ik daar met het missaal te struikelen
het kostte een draai om de oren
van eerwaarde meneer de deken
mochten we als pleister op de wond
met Pasen eieren ophalen in de parochie
voorzichtig neergelegd in de mand vol stro
hadden we toch nog een roomse vangst
om de grijze dagen kleur te geven
© FT 28.03.2026
ja het mij niet onbekende limburg van de dichter – land waar ik de zomervakanties doorbracht in de dorpen rond heerlen – bij oma en opa – nieuwenhagen en nieuwenhagen heide – de mannen in de mijnen, de vrouwen verzorgden kippen en kinderen – de löss vloog om je oren als je de berg op moest fietsen – naar beneden was je zo.
frans memoreert de kruisbes. inderdaad heel soms vond je ze ook in het bos – als ze dik waren kon je ze plukken – uitkijken voor de stekels – een heerlijk zoet. de onvermijdelijke kerk op zondag – het dorp liep uit – en na de mis nog even naar het kerkhof om de doden te groeten. je zondagse pak. en dan inderdaad met pasen de eieren. frans beschrijft hoe het was.
Hier is mijn bijdrage aan het doolhof van de kinderjaren. Toen noemde mijn moeder mij een bazuin engel wegens de krullen in mijn haren.
Lees mijn gedicht maar als een verwijzing naar
hoe mijn jeugd toen in Den Haag was. En wat mijn ouders deden. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nu zo lang geleden. Ik heb er echter een door mijn vader gemaakte film van.
De stille bazuin engel
De stille bazuin engel laat mijn gezicht zien
in het labyrint van de kinderjaren
de krullen in de haren vertellen mamma
dat ik op een bazuin engel lijk
die rustig naar de toekomst kijkt
de tijd gaat langzaam voorbij
aan de Haagse Laan van Meerdervoort
de straten in de Vruchtenbuurt
vragen om wandelingen met de hond
net als de Bosjes van Pex en Kijkduin
opa introduceert Nederlands Indië
tijdens het verre jeugdige verleden
mamma laat de rijsttafel zo lekker eten
aan tafels vol nasi goreng en gado gado
de smaakmakers worden er gelukkig door
het gezin reist naar campings
in Frankrijk, Zwitserland en Italië
pappa handelt in textiel met de wereld
ik kijk in films naar zijn gezicht
via het zwart-witte beeld van de jaren vijftig.
.
Rik van Boeckel
28 maart 2026
ja een mooi relaas – hoe het was in het haagse – een andere wereld hier geserveerd vol van nasi goreng en gado gado – het jongetje met de krullen – moeder blij en trots om en op het kleine goed.
…. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf. Een kleine terugblik van mijn schooltijd daar.
Leven in een opgelegd stramien
Het heeft zo zijn voordelen
elke dag begon en eindigde op vaste tijden
de meeste vaders waren onder in de Mijnen
moeders druk met het runnen van het gezin
we waren braaf en beducht
voor Meneer pastoor en zijn aanwijsstok
een speelkwartier kinderlijke vrijheid
wel onder toezicht gelucht
de bel beierde dan over het schoolplein
links de jongens rechts de meisjes
alles om later met een rein
kinderzieltje te kunnen belijden
Het heeft zo zijn voordelen
leven onder de hoede van God
de grote Kerk stond naast de school
zo kon je meteen je zonden opbiechten
op de knietjes en gevouwen handjes
kinderzieltjes van geen kwaad bewust
als je geluk had werd je door Hogerhand
liefdevol gesust
Magda Haan
ook magda beschrijft het land van de zachte G – het schoolpleintje bij de kerk van meneer pastoor – inderdaad alles onder gods hoede. de mijnen, de stoflongen, de ongelukken in de ‘sjagt’, de mijnsluitingen en het sociale verval – de pijnen. op zondag zong een koor in de kerk alle pijntjes weg – de kroeg tegenover de kerk een plek om het leed iets te verzachten – als je dood ging daar ook de koffietafel. yess i remember.
de witte kaaskop zoals ze mij noemden kende daar gelukkige zomer vakantie maanden.
komen mij woorden aangevlogen:
zon, storm en plots vallende regen
hoe een leven in elkaar kan steken
GV
Onbezonnen
zoals wij waren
wisten we nog van geen
god verbod en tijd bestond nog niet
in onontgonnen onszelf genoeg
om te verkennen, een en al
verwondering
in natuur en al die dingen vliegen
salamanders vangen graven
proeven ogen rode konen
kuilen in zilverzand
de godganse dag
de pure smaak van
ongebitterd op lippen
ongekende, ongehoorde noten
en melkmuilen waren we maar
hongerig, onverschrokken
als in het rond dollende wolven
welpen in elk weer tot de zon
de val van man zijn al te gauw
aan de leiband van later
28-03-2026 / Cartouche
ja een poëtische terugblik deze herinnering. het is het verhaal van de jonge puber Cartouche vermoed ik zo – geen zee ging hem te hoog. waar je keek was ie al weer weg. we leen helaas niet waar het jonge leven van dit doldrieste en onbezonnen boefje plaats heeft gevonden. iets in het zuidhollandse zal het zijn? de dichter cartouche is natuurlijk wel in staat om de jeugdjaren mooier te maken en weer te geven dan ze in werkelijkheid waren.
” jongensdroom ” luk paard
(ondertitel: rambo)
zwarte vege op de smoel
arme met spiere getooid
(stierenarme zegde boer claes zaliger)
en met ‘n doekje om’et hoofd
voor’et bloede
strong as horse
a rock
a rockin’horse
rambo
en neerhakke wat moet
moeiteloos
dag na dag
elke ochtend voor de spiegel
’n killersblik
verder de oeverloze fantasie
om rond te drage
as’n stoute jongensdroom
© luk paard
en’n hapje PAARD-art
” STALLONE ” by myself
prachtig kunstwerk ook – met daarin alles wat beschreven staat – we zien een bijna op hol geslagen jongeling op weg naar het latere dichterschap waarin alle daden – wat zeg ik het gehele leven van de jonge Luk paard – tot kunst verheven en gecomprimeerd worden/wordt beschreven. stoer, recht door zee, uiteen spattend en enorm.
Xander Jongejan stevig aan de CHARMS – 2
My Charms 2
Al deze regels zijn gevonden in het werk van Daniil Charms
jij bent nooit waar ik ben
ik ben alleen
tussen ons en de gebeurtenissen
staat een muur
je kunt urenlang
van de kast naar de tafel lopen
en van de tafel naar de divan
zonder een uitweg te vinden
we staan allebei te zwijgen, ik weet niet hoe dat komt
we leven alsof we zijn opgesloten in een kist
ik lig roerloos achterover
in mijn hoofd een leeg gevoel
er iets dat ik zeggen moet
alle woorden moeten noodzakelijk zijn
op een dag gaat de kist
van jouw gedachten open
met een luide slag
Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver
VON SOLO en de geldende maatschappelijke moraal
Maandagochtend fietste ik rustig over de Kleiweg. Bij het passeren van de Statenlaan zag ik in volle vaart een vrouw van in de zestig op me af komen. Ze stak de Kleiweg onder een hoek van vijfenveertig graden over met een snelheid van dertig kilometer per uur. Door de hoge snelheid en het uitdrukkingsloze gelaat, was het voor mij onmogelijk zo snel nog in te schatten wat haar intentie was. Wilde ze me voor- of achterlangs passeren of zag ze me gewoon niet en wilde ze door me heen rijden? Of had ze een TIA? Op dat moment vloekte ik of mijn laatste uur geslagen had, terwijl ze op het laatste moment rakelings tussen mij en een achteropkomende fietser heen scheerde.
Een kort moment later kwam ik bij mijn positieven. Ik was bijzonder boos om deze gestoorde en roekeloze actie, keerde mijn fiets en zette de achtervolging in. En dat valt nog niet mee als je niet ook over een elektrisch aangedreven rijwiel beschikt. Driehonderd meter later kon ik haar echter tot halt houden manen. Ik vroeg haar hijgend en boos of ze nooit van de regel gehoord had, dat rechtdoor op dezelfde weg voorrang heeft. Daarop keek ze me met ogen als een knaagdier aan en piepte, dat ze toch gewoon achterlangs me gefietst was. Ik stikte zowat in de woorden die ik allemaal uit mijn keel had willen braken op dat moment, maar hield het bij: ‘Wel verdomme…..dit heeft geen zin!’. Keerde mijn fiets en reed vloekend weg.
Wat me ertoe bracht het gesprek niet voort te zetten, was de directe ontkenning van haar debiele daad. Dat de eerste reactie gewoon was, te ontkennen dat er iets aan de hand was. Dat was me onlangs al eerder overkomen toen ons hondje was gegrepen door een Labrador. Dat bejaarde baasje ontkende ook stoïcijns dat het gebeurd was.
Van mijn kinderen ben ik dat intussen wel gewend. Als je bij hen opgooit, dat ze iets verkeerds gedaan hebben, dan zullen ze het ook in eerste opzet ontkennen. Als een stel kinderen die met hun handen in de koektrommel betrapt worden en dan nog gaan ontkennen, dat ze een koekje hebben gepakt. Het kost je eerst een half uur om ze te breken en zo ver te krijgen dat ze het feit toegeven. Tijd, die beter besteed had kunnen worden. In mijn optiek is het gedrag, dat zijn oorsprong vind in de straatcultuur. Daar geldt ook, dat als je iets illegaals doet en het gezag grijpt je in de kraag, dat je ontkent, tot je erbij neervalt. Of één of ander lulverhaal ophangt. Van straatjeugd en aanverwanten ben ik dat intussen gewend. Maar het feit, dat nu zelfs bejaarden het al als norm gaan zien, doet me vertrouwen verliezen in de geldende maatschappelijke moraal.
Het zou mooi zijn als de vrouw van maandagochtend Ali B. op zijn fat bike aan zou rijden en vervolgens liefdevol door hem genomen zou worden. Waarschijnlijk zou bij het presenteren van de feiten de wederzijdse lezing zijn, dat er niets gebeurd was.
Ik pas voor die Staat van Ontkenning.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
