pomgedichten.nl – Pagina 72 – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

pom wolff: ’tussen weemoed en weerom…’

foto: Lynne Greenaway insta: @greenawayphoto

voor vragen als

ik geloof dat ze het onmetelijk noemen
soms ook wel bodemloos
ach je kunt er het hele woordenboek bij halen

maar het is een zweven
tussen weemoed en weerom
en dan toch ook weer het ontbreken

gevoel van diepte zeg ik
we zijn er mogelijk voor geboren
voor vragen als: ik mis je
en: mis je mij ook

pomwolff

ach wat mooi – de taal uit het land van mijn oma – nevenproject / rowen heze

‘ze zeggen wel echte liefde komt pas op het end

wat ben ik blij dat ik dit leven nu al heb gekend

ik ben verwend…’

een Groet op de vrijdag – over L’de

L’de

als men precies begreep hoe liefde werkte
van jongst geboren tot het oudst gegaan
van elk geslacht en binnen alle sporen
van ieder die aan liefde heeft gedaan

dan zijn er kunstenaars die ons vertellen
dat liefde is als kunst: niet subjectief
maar toch ook niet vrijstaand, niet uit te leggen
maar ach, je weet het wel als je het ziet

romantici begrijpen dit: de ware
is niet diegene die het meest van jou
en zelfs niet die, van wie jij zelf het meeste
maar degeen die jij het houden van toestaat

ik ben ik ben wat jij niet bent
en ik sta open, voor alles
maar dit is hoe ik het zie:
als jouw geluk van groots belang is voor het mijne
dan houd ik van je, dan
en anders niet

Karlijn Groet

pom wolff over omarmen

om armen

ik heb het vermoeden
dat het niet wegkijken was
zoals je weg kijkt bij wat al te vaak
of altijd al

( ach je kunt het zelf wel invullen)

nee ik weet het wel zeker
het is meer het zoeken
naar de ontroering die ergens
en die je niet weet waar

die in je te groot
om te omarmen
mooier dan eerder
of ooit nog was

pom wolff

RIK VAN BOECKEL bij Amália en Fernando in Lisboa

Hallo Pom

Hier mijn gedicht over fado, nu geschreven in Lissabon. De cassette Ai Mouraria van Amália Rodrigues heb ik in 1980 in Lissabon gekocht. Zo leerde ik fado kennen! Het bijzondere is dat Portugese dichters de teksten voor fado liederen
schrijven en fado zangeressen zingen ook gedichten van de legendarische Portugese dichter Fernando Pessoa.

Ai Alfama Ai Mouraria

Met jou wil ik Ai Alfama zijn
tijdens de wandeltocht
langs de Taag naar Clube de Fado
via Porta de Alfama
en Largo de São Rafael

daar hoor ik de fado wel
in de saudade van herinnering
en langs Palacio São Vicente
leidt de Portugese tijd
naar de fado werkelijkheid

Ai Mouraria zingt Amália vanaf haar foto
aan de muur bij Rua Cavaleiros
Maria Severa de eerste fadista
komt ons bij Fado Vadio
in Mouraria tegemoet

kom er als dichter dichterbij
zo gaat het elk jaar voor mij
geef Pessoa altijd de hand
poëzie is zo in fado beland.

Met dichterlijke groet

Rik van Boeckel
Lissabon
14 augustus 2024

Mirjam Al – vandaag van springstof tot sterrenstof

www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 16 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

pom wolff – en ja zo zal het zijn…

en ja zo zal het zijn

en dat zij toen niet weten kon
dat dit voor altijd daar voor altijd een
en dat zij het dit keer zelf zou zijn

op golven van likeur leek het wel
alsof de zon voorspeld werd
de woorden in een taal die je al jaren voelt

het windje door de hitte heen
de bank waarop en dan vergeten wat
omdat zij tegenover mij

en ik nooit meer anders wil
dan het lichte terra cotta
van haar zachte huid

pom wolff

Peter Posthumus – dansen met peter op de dauwdruppels van de nacht

Het is pas vrede wanneer er weer
te dansen valt
op de dauwdruppels
die de nacht achterliet
wanneer de levenslust
op de toekomst is veroverd,
de wil op de willekeur
en de klank van energie
de melodie vormt
bij alles wat weer
mogelijk is
diè euforie
van werelden die opengaan
diè triomf
van poëzie over het prozaische

Peter Posthumus

–>
een boodschap naar mijn hart – laat de poëzie maar triomferen. ‘ diè triomf
van poëzie over het prozaische’ – de poëzie laten voorgaan boven al die fantasie – liever dichters dan de fantasten van het proza – liever eerst het ene dan pas het vele – liever de binnenkant dan de buitenkant. zo dans ik deze ochtend mee met peter op de dauwdruppels die vannacht geboren werden. dat pril geluk.

PETER BERGER – de klant is de koning

Er valt soms niet aan te ontkomen. Fastfood. Honger. Onderweg. Vertraging. Etenstijd. Noodgeval dus. Dan mag alles. Bleke burgers met roots in Illinois? Of crispy chicken? Ik ga voor Kentucky. Gezien het tijdstip is er bar weinig volk. Veroordeeld tot het aanraakscherm kies ik voor de Bucket 5 Pieces Original, een kleine friet en een vanille milkshake. Het tafelnummer wachtte geduldig af totdat een schichtige jongedame me weifelend het dienblad aanreikt. Dat duurde wel even. Hoezo fastfood. ´Alstublieft meneer,´ zegt ze. De tranen nader dan het lachen. ´Sorry hoor, mijn eerste dag hier, ben nog niet goed ingewerkt.´ Ze knikt schokschouderend naar een plompe Indiër die haar met een valse grijns knarsetandend van achter de balie gade slaat. ´En nu al gedonder.´ Ik zeg haar dat dat nu eenmaal zijn werk is, de manager uithangen, en dat hij op zijn beurt ook weer een of andere klojo tevreden moet houden. Ergens hoger in de boom. Targets enzo. Kipkilo´s per uur. Snelheid. Online reviews. Dat soort ellende. Anders krijgt hij het straks zelf voor de kloten. Ze knikt hoopvol, lacht heel even en schuifelt schoorvoetend richting waar ze vandaan kwam. Om vervolgens te worden veroordeeld tot mop en wringer. Zo gaat dat blijkbaar. Likken en trappen.

Kip zeggen ze. In een krokant jasje. Het riekt naar in visolie gedrenkte namaak spons. Die bucket. Het smaakt nergens naar. De kip. Alsof je zompig plastic kauwt. De shake, chemisch zoals het hoort, kwam in een herbruikbare beker die dient te worden ingeleverd bij een zogenaamde slimme prullenbak. De vloer kleeft er morsig. Bij dat apparaat. Code scannen. Luikje open. Beker erin. Bonnetje uitgespuugd. QR code. Tikkie? Voor je statiegeld?
WTF!

´Alles digitaal,´ antwoordt Herr Bully hoofdschuddend na mijn verzoek mij het geld contant ter hand te stellen. ´Alles? Aha, dat verklaart het,´ zeg ik. ´Is de kip hier soms ook digitaal?´ De man, duidelijk niet van zins direct mee te werken, haalt de schouders op. Nog zo´n zeikstraal, zie ik hem denken. Ik gooi er dus maar een schepje bovenop. ´Ja u weet wel, 3D printers enzo. Digital food. Niet te vreten.´ De man kijkt me getergd aan. ´En zo te zien is het hier niet zo druk vandaag. Hoe zou dat nou komen?´ Als blikken konden doden. Nadat ik mijn klaptelefoontje uit de broekzak heb geplukt en laat zien dat ik geen Tikkie heb, en ook niet kan of wil hebben, opent het heerschap geërgerd de kassalade om mij met weerzin een 1 euro munt in de hand te duwen. Het stoom inmiddels uit de oren. Het meiske mopt inmiddels vlijtig verder, en werpt me opgelucht een vrolijke lach toe. Wie het laatst lacht. Zo gaat dat met onzalige boontjes. Want klant is nu eenmaal koning.

PETER BERGER

pom wolff – in belletjes

in belletjes

je sterft de ruimte in
een kamer die als doodskist voelt
schrikt – van wat toch nog
in je boven komt
wat zo zorgvuldig leek afgesmeerd
en dicht gekit

hoe bijna verteerd geluk
blijmoedig in belletjes
altijd weer een uitweg vindt
uit de kilte van een kist
waarin niets meer wilde groeien

pw