m a ter haar en haars smartphone – ‘jij bent mijn reden van bestaan…’
VON SOLO: ‘Ineens veranderden de rode lichten in de ogen van het oude vrouwtje en schrok ik wakker. Mevrouw Solo vroeg wat er was…’
We laten vaak de hond uit langs de Rotte. Onder het viaduct naar het Oude Noorden staat dan vaak een vrouw de vogels eten te geven. Dat doet ze al jaren. Het is een wat verwaarloosde oudere vrouw. Ze voert de vogels brood. Vooral de duiven, die nestelen onder het viaduct zijn er gek op. Als we met de hond langslopen, wil deze nog wel eens aanslaan en proberen de vogels weg te jagen. Wij houden hem dan kort. Het vrouwtje kijkt ons dan glazig aan.
Afgelopen zondag lieten we de hond weer uit langs de Rotte. Verderop richting het viaduct was een het onrustig. Het was er drukker dan normaal met mensen. Ze leken ook stil te staan op de plek waar normaal de vrouw vogels voert. Er klonken verontrustende klanken, toen we dichterbij kwamen. Het werd luider, als grienen tot schreeuwen. Ik drong me door de haag van mensen die zich gevormd had en het schouwspel dat ik toen gadesloeg, maakte me angstig.
In het water dreven twee dode zwanen en een paar dode eenden. Op de kant ontwaarde ik ook wat dode meerkoeten. Verder lagen er heel veel dode duiven. Sommige nog in doodsstrijd. Te midden van de zieltogende vogels stond het vrouwtje. Ze had een onheilspellende glinstering in haar ogen en keek me ineens grijnzend aan. Ik wendde snel mijn blik af, want het leek of ze recht mijn ziel in keek en mijn afschuw voelde. Het greep me bij de keel. Ik draaide me om en liep snel weg. De hond liep gedwee mee en gaf geen kik.
Een paar dagen later hoorde ik iemand zeggen, dat het vrouwtje dementerend was en de vogels opzettelijk vergiftigd had met een geurloos en smaakloos gif, waar ze het brood me geïmpregneerd had. De dierenambulance had in totaal vijfenveertig karkassen meegenomen. Zelf was ze naar een instelling gebracht, door de hulpdiensten. Niemand wist waarom ze het gedaan had.
Die avond droomde ik dat ik kon vliegen. Ik vloog over de stad. Ik zag de dagen voorbijvliegen of het seconden waren. De decennia vervliegen in minuten. Alles veranderde, tot de nacht kwam. Toen zag ik oplichtende bakens, als van een vliegveld. Ik vloog erop af en maakte me klaar voor de landing. Ineens veranderden de rode lichten in de ogen van het oude vrouwtje en schrok ik wakker. Mevrouw Solo vroeg wat er was. Ik vertelde dat ik gedroomd had van het vrouwtje, dat alle vogels dood gemaakt had. Mevrouw Solo zei dat ze niet begreep waar ik het over had. Die ochtend kon ik ook op internet niets meer vinden over het incident. Maar het vrouwtje zag ik vanochtend niet bij het water de vogels voeren.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Zaal 100 21 maart – Mascini 15 april
vieze vuile vel wit
ik kan hier in mijn eentje
wel grensoverschrijdend zitten te doen
of ik kan mezelf wel over de computer heen trekken
vieze vuile vel wit
of je als worddocument vernederen
op je knie-en of … ik sla je niet op
of nog erger ik sla je wél
op je vieze vuile vel wit
om je nooit meer te openen
levenslang
op een harde schijf
opgesloten tussen onbenullen en enen
of je donderdag 21 maart
in zaal 100 voordragen
voor de shredder
de mensen zullen hoofdschuddend naar mij kijken
om al die agressie en milieuonvriendelijkheid
of je voor het laatst opvoeren in mascini
op maandag 15 april
daar kan er vermoed ik nog net een lachje vanaf
vieze vuile vel wit!
pom wolff
Vera Jongejan over een vork die op haar tenen staat
Luisteren
1
Ik luister
(stil is het hier binnen)
mijn hele lichaam gekromd
als een kom
naar iets achter de horizon van horen
zoals het zingen van de dingen
zachte kreten van ik kom
het sputteren
of ultrasonisch gillen
(een vork:
je staat op mijn tenen)
op straat lopen robots
witte pijpjes in hun oren
zij maken gebaren , praten in talen
doen alsof ze elkaar verstaan
maar ik hoor ze niet luisteren.
Vera Jongejan
IEN VERRIPS – het voorjaar doet geloven…
de winter niet eens koud
al blaast de gure wind de wolken vaal
de lucht en zelfs het licht oogt grauw
je hebt geen verweer
volhardend als een vrijer
dringt hij zich op kruipt bij je binnen
alwaar de kilte stolt
het vurig hart blijft hunkeren
als vrijwel ongemerkt
de lucht zich blozend
vangen laat in zachte vlagen
de grijsheid kleurt de dagen warm
schuldloos en onbevangen
alsof opnieuw geboren
het voorjaar doet geloven
dat het beter worden zal
mrt 2024 – IEN VERRIPS
buiten is het 10 graden binnen zit PETER BERGER: ‘Ze is te slank. Te mooi. En veel te jong ook…’
Ze is te slank. Te mooi. En veel te jong ook. Uiteraard. This is about temptation. Maar damn, ik krijg haar niet van m’n netvlies. Vandaag. Die Thaise. Ze is opeens weer volop in beeld. Kwetsbaar is ze ook. Haar ogen. En ze kan heel lief lachen. Zonder prijs te geven dat alles fake is. Aan dat filmpje. Alles. Nep. Clickbait. Die lach? So sweet but totally fake. Who cares?
Damn those Reels! Het algoritme is onverbiddelijk. Meestal krijg ik leeuwen en hyena’s die elkaar bloederig bevechten. Zonder pardon. Op leven en dood. Killing fields. Tot op het bot. Hyena queen. Lion King. Opmerkelijk, want als ik het mij goed herinner is mij ooit wijsgemaakt dat dieren uitsluitend doden voor voedsel. Als kind moest ik er al aan geloven. Blijkbaar. Make believe. Dat alleen mensen vals genoeg zijn om oorlog te voeren. Zinloos. En dat een roofdier haar prooi altijd eerst genadig van het leven berooft eer het feestmaal begint.
Hoezo genade? Dat is lastig te rijmen met wat er zoal in mijn feed opduikt. Een roedel wilde honden bijvoorbeeld. Zo hongerig, die beesten, dat ze zonder pardon het zachte dampende binnenste uit een luidkeels mekkerende bambi scheuren. Schuimbekkend. Aan de anus. Als dat geen bacchanaal is. Onzin dus. Dat alle dieren vredelievende braverds zijn. Survival of the fittest. That’s what matters. Je leert er nog wat van. Soms. Van die filmpjes.
Vermaak is het. Meestal. Feitjes over het heelal. Weetjes. Zwarte gaten enzo. Oude beschavingen en mysterieuze opgravingen. Al dan niet compleet verzonnen. Quantum mechanica. Filosofie. Levensvragen. Dat soort kwesties. Uncertainty principle. Heisenberg. The Oort cloud. Plus een hoop random shit natuurlijk die je als bonus zomaar in de schoot geworpen krijgt. Piles of clickbait. Spammers. Scammers. Robbers. Your daily dose. Compiled for you to sell your soul.
De Thaise schone? Die verschijnt met regelmaat. Soms weken niet en dan opeens weer dagelijks. Tussenpozen. Ik denk dat ze uit Bangkok komt. Nee, dat weet ik vrijwel zeker. In ieder geval ver weg geschoten in een tropisch ogende beachclub. Die filmpjes. Dat meiske in een minuscuul bikinietje. Meestal. Of een heel krap jurkje soms. Af en toe eet ze een pizzapunt. Of een glazige salade. Niks opzichtig bloot. Community policies! TikTok dansjes. Nietsverhullend desondanks. Je weet wel. Lustobject. Deprived of everything that makes her human.
Ik vrees dat ze er zelf weinig of geen snars mee opgeschoten is. Met die filmpjes. Let’s hope someone loves her truly. Adores her. Takes care of her. In real life. Social media? Klik maar lekker raak! Innocent? I plead guilty. Mad world. Beware what you wish for!
PETER BERGER
pom wolff: ik kan vanavond de dood niet verdragen max
gedicht aan Max
hoi max vanmiddag berichtte je mij van de dood van
steve harley – de manke
zoals je weet laat ongeveer alles mij onverschillig
de laatste tijd
behalve als er een lieverd van een paard valt
we bezochten een concert van steve in amsterdam
jij leerde je zoon van dromen
van vriendschap van zijn muziek
en jun luisterde
wij kenden dat zeldzame gevoel
van samen gearmd
van even onvergankelijk zijn
en de manke maar zingen
ik kan vanavond de dood niet verdragen max
als ik de manke hoor zingen
vloek ik op de klanken van amalfi
onvergankelijk betekent blijkbaar ook voor goed
pw
max lerou bericht – Steve Harley dood
Steve Harley is vertrokken naar een andere dimensie en dat vind ik meer dan klote.
Wat blijft is een fijne herinnering aan die dag, 9 november 2017. Jun en ik met Pom en zijn Annemarie in The Q Factory.
Steve en Cockney Rebel speelden de sterren van de hemel. Nog dagen later zong zijn Sebastian door mijn kop.
En nee, we zaten zeker niet bij elkaar op school maar zelden voelde het alsof ik, met de dood van een muzikant, een vriend ben kwijtgeraakt
SEBASTIAN: https://www.youtube.com/watch?v=w5Nu6g3FswA…
‘Somebody called me Sebastian
Somebody called me Sebastian
Dance on my heart, laugh, swoop and dart, la-di-di-da,
Now we all know you, yeah!’
ik schreef: wij treuren mee Max – een grootheid met een onnavolgbaar romantisch hart – en voor eeuwig zal Sebastian onbegrepen zijn – X –
MAX: in 2008, Harley spoke about the song and its lyrics in a feature for the Netherlands programme Top 2000:
“It’s poetry. It means what you want it to mean. ‘Sebastian’ is the conduit, the tubes through which I took myself on that journey to write the story. I can’t say for sure, but I wouldn’t have been far away from tripping when I wrote ‘Sebastian’. LSD, certainly, created so many incidents in your life, so many images, so much madness and mayhem, as well as great tranquility if you were lucky. I can’t define its meaning. It’s like most poetry, it’s a lovely word.”
en dan hebben we deze mooie nog – daar zal ik over enige tijd zijn en grandmarnier drinken en hem gedenken en onze prachtherinnering.
My dream held this picture of beauty
My dream showed this breath-taking load
My dream had the quality of mercy
My dream had the patience of Job
My dream had this elegance and wonder
My dream paid the debts that I owed
I was high on the Coast of Amalfi
I was high on the Coast of Amalfi
Rob Mientjes wint de – wie wil niet in schoonheid sterven trofee – op pomgedichten – Frans Terken zilver – Ton Huizer brons
… wil wel sterven in schoonheid. Zojuist de Lichtjesparade in Mierlo-Hout (off all places) opgeluisterd met een shaker als lid van samba-percussieband de Brandeleros. De gezichten langs de kant. Plezier toveren op gezichten. Dat is schoonheid waarin ik kan sterven.
En nu het gedicht. Live uit snackbar Adelaars.
In schoonheid sterven
Ultiem verlangen naar de dood
Zonder gladiolen, maar met rozen
Geen woorden, liefst niet
Alleen gezang
Staber mater en erbarme mich
Een kist van mandarijnen
Gedragen door mijn vrienden
Naakt, compleet naakt
Net als ik
In Adamskostuum
Want zo ben ik geboren
Liefst geen woorden
Over hoe ik was en niet
Herinner mij in beelden
Stroboscopisch en zwart wit
Kleurrijk als ik ben
Daar zijn geen woorden voor
Lieve groet,
Rob Mientjes
net als bij frans terken beschrijft de dichter hoe hij het graag wil hebben meer nog dan hoe het zal zijn – een kleurrijke beschrijving hier – en dat allemaal in:
Een kist van mandarijnen
Gedragen door mijn vrienden
je ruikt als het ware door de woorden heen het vruchtvlees. en ja we zullen zingen hoor – en doorgaan nog. op de een of andere manier stemmen de woorden hier toch vrolijk – klinken ze als muziek in de oren – GOUD! en van harte. als het toch moet dan maar zo.
Uitgesproken
Uiteindelijk de lijn getrokken
het hoofd leeggemaakt
het laatste woord met een zucht
neergelegd op geduldig papier
het kussen opgeschud
en achter in de nek gevouwen
voor het gevoel van comfort
een proeve van neem de rust
nog het zondagse pak aan
om de sfeer te versterken
dat het niet van alle tijden is
op deze uitzonderlijke dag
alle schoonheid in je opgenomen
nog een keer een onverholen blik
waarin woord en kleur opgaan
de wereld wrijft je ogen dicht
© FT 15.03.2024
‘dat het niet van alle tijden is’ – mooi gezegd en geschreven door de dichter – én poëzie omdat het toch van alle tijden is – onontkoombaar van alle tijden – maar meestal onaanvaardbaar. we zien frans hier – en dat komt door die hele specifiek eigen toon in de woorden – je hoort er frans’stem als het ware bij – ‘het kussen opgeschud’ – op zijn hele eigen manier de laatste adem uitblazen. zo wenst een dichter dood te gaan. in zijn ‘zondagse pak’ – een limburgs accent. zilver – van harte.
Hospice
Hoog bezoek
het leven komt langs
vermoeid en gehavend
bloemen in de vaas
fruit op de schaal
we keren kussens
dekken toe
lezen voor
ze slaapt al, hoor ik
maar lees nog even
door
het wordt ochtend
de tuindeur waait open
we zijn thuis
Ton Huizer
Foto: Cimitero di Staglieno, Genova
© Ton Huizer
mooie woorden mooie foto mooi gedicht – laat die combi maar rustig aan de dichter huizer over. ‘het leven komt langs’ – het leven komt nog even langs in de hospice. tsja – hier wordt letterlijk de dood onder ogen gezien. de dood levensecht beschreven. brons! van harte.
- Frans Terken – de wereld wrijft je ogen dicht
- Erika de Stercke – de dood stelt geen vragen
- Ton Huizer – ze slaapt al, hoor ik
- Vera van der Horst – waarvoor ik wilde leven
- Rik van Boeckel – uit een troostrijk verleden
- Rob Mientjes – Zonder gladiolen, maar met rozen
- Cartouche – in deze aanblik mogen wonen
een bitter bal
die eeuwige professor scherder
die van god naar her rent in de VU
die van zijn eigen doodsangsten een verdienmodel heeft gemaakt
die elke vrijmibo de grond in weet te trappen met zijn goede raad
nooit mag je van de professor even zitten
van een wijntje ga je dood of krijg je uitslag
terwijl ie zelf lijdt aan de vliegende tering
en zo de dood hoopt voor te blijven
die eeuwigheid van meneer is geen eeuwigheid
schrijft dat maar rustig op mijn jongen
ik hoor reve in de hemel
de GOD van de VU is echt rechtvaardig
al zullen jullie op de dag des oordeels moeten staan
om scherder op zorgvlied uit te zwaaien
en ook het wijntje na afloop kunnen jullie vergeten
het wordt een bitter bal
pom wolff
onverbloemd
of sterven in schoonheid gebeurt
ik geloof het niet, jouw einde was
een strijd om weg te glijden
de dagen wogen zwaar, ’s avonds
ik alleen, bijt het verlies nijdig toe
waarom zo onverwachts
de dood stelt geen vragen, komt
eerst kijken, tast af om dan met
zijn ware gelaat te overheersen
of daar een poëtische kant aan is
mij vreemd, was je maar hier, ik
zou duizendmaal verwennen
Erika De Stercke
Erika spreekt het grote onaanvaardbaar uit – bijna in woede – de eerste reactie op de dood die weinig poëzie in zich herbergt – woede voordat het accepteren kan beginnen en helaas moet beginnen – het is niet meer nooit meer anders – tegen de dood kan geen gedicht op.
Ik sprokkel mijn herinneringen
uit een veranderend bestaan
niet alles kan je bij je houden
dus bundel ik wat me bekoorde
Want wil ik zijn, verontachtzaam
ik de hartzeer, spijt en het onvermogen
overweeg ik waarvoor ik wilde leven
heb lief wat bij me hoorde
Alleen zo kan ik in schoonheid
sterven
Vera van der Horst
erg persoonlijk ingekleurd de woorden – mooi klein gehouden zou de slamjury zeggen als de 9 regels zouden worden voorgedragen – en als dichteres haar drie minuten optreden zou inruilen voor deze 9 regels om vervolgens twee minuten stilte in stilte te laten zijn maakt ze goede kans – vanwege indrukwekkendheid – om door te gaan naar de finale ronde –
(maar dan is ze helaas al gestorven in haar beschreven schoonheid – haha) – dit gedicht wil ik maar zeggen hangt van de performance af –
Pom hier mijn bijdrage vanaf de begraafplaats van mijn ouders.
Over dood en leven
Aan de Klinkenbergerplas
kwam de dood tot leven
aan Duinhof’s Grafstraat
is dat nimmer te geven
mijn pappa en mamma
jullie hielden van La France
Parijs gaf mij ook een kans
een zonderlinge reis te beleven
die tijd lijkt voorgoed voorbij
maar bestaat in herinnering
film en fotogenieke beelden
opgetild uit een troostrijk verleden
het heden glimlacht even
tot de tijd verstrijkt in dromen
de stoute nacht verstilt
mijn tijd zal nog lang duren.
Rik van Boeckel
Duinhof.Lisse
16 maart 2024
de herinnering aan mooie tijden op waardige en persoonlijke wijze beschreven. zo kan een eerbetoon van een dichter zijn – zo een moment van contemplatie – bij leven even stil staan bij de dood. en bij je ouders.
Gaan
Ik wil gaan naar waar mijn hart, niet straks
mijn toevlucht zoeken in die stad geroemd in oude verzen
maar nu in mijn bestaan om je weer te zien – soefi dansen
zoals jij in oogstrelend kleed, hier die keer in 040 deed
niet als vluchtig beeld gevat in schrijvers-boeken
maar levend zinnebeeld als tegengif voor alle vloeken
een ander soort danse macabre, de vonken sloegen ervan af
toen jij je twin towers liet vibreren – een navel circelen als
tóen de wereld, om de as van kwaad dat geen aflaat kent
op een podium van woorden vonden voeten een eigen loper
lenig als een perzische poes wiegden heupen, draaiden ze
in geestvervoerende roes bewogen handen als maaiden zij
het ongebaande pad, de kilte, de berg, de steen, de rots
baken voor ons dromen – een verstillende kleine dood
geen Saint Saëns of Vermeer had dit beter kunnen verbeelden
dan de parels die ik mocht halen in dit dansant gedicht en
al is het bloed nog niet geronnen het kwade voor even
toch overwonnen in deze tsunami van bewogen gratie
daar, in dit licht, in deze aanblik mogen wonen staat
voor mij voor klaar zijn om in schoonheid te sterven
daar kan geen gedicht, geen Ispahaan aan raken
laat Napels gewoon maar Napels blijven
16-03-2024 / Cartouche
het is weer heel heel veel bij onze Cartouche – meneer is weer even voor gaan zitten. sterven in napels is er niet bij en ook napels zal niet ten onder gaan. de eeuwig door cartouche beminde en aanbeden schone betreedt het gedicht en neemt bezit van alle woorden en van cartouche – ‘de met haar heupen wiegende perzische poes’ – als je je collegae zo beschrijft bij de omroepen of bij ajax lig je er voor goed uit – maar cartouche kan zich de woorden permitteren – hij beschrijft slechts de stad Napels als ik het goed lees en uit de vrouwen beneveling die de dichter op de lezer laat neerdalen – bijkom.
de professor is dood – een bitter bal
een bitter bal
die eeuwige professor scherder
die van god naar her rent in de VU
die van zijn eigen doodsangsten een verdienmodel heeft gemaakt
die elke vrijmibo de grond in weet te trappen met zijn goede raad
nooit mag je van de professor even zitten
van een wijntje ga je dood of krijg je uitslag
terwijl ie zelf lijdt aan de vliegende tering
en zo de dood hoopt voor te blijven
die eeuwigheid van meneer is geen eeuwigheid
schrijft dat maar rustig op mijn jongen
ik hoor reve in de hemel
want GOD van de VU is rechtvaardig
al zullen jullie op de dag des oordeels moeten staan
om scherder op zorgvlied uit te zwaaien
en ook het wijntje na afloop kunnen jullie vergeten
het wordt een bitter bal
pom wolff
