ze kunnen op zo een vegetarische schotel toch wel een lapje
van de een of andere versleten koe leggen
die het leven moe
geen westenwinden meer verdragen kan
voor het gezicht
pom wolff / foto: Ben Kleyn
Peter Berger: ‘Alles mag. Zolang het maar past bij de oranje poppenkast. Want vandaag is het feest. Met bruingebakken bratwurst en vette burgers…’
Dat gedweep met oranje wordt ons al ingepeperd sinds de kleuterjuf. Hoe of waarom maakt niet uit. Meedoen moet. Iedereen inclusief. Zolang het maar oranje is. T-shirt. Cowboyhoed. Te strakke overall. Zo’n fluffy nylon bloemenkransje dat nooit verlept. Alleen een oranje zonnebril mag ook. Of een vlag met daarop de Hollandse leeuw, losjes geknoopt rond deinende billen.
Een fantasieloze spierbundel waggelt apetrots in een glimmend wegwerp kostuum. Hersenloos geshopt. Online. Uiteraard. Zijn vriendin heeft zich in een fluoriserend oranje niemendalletje gewurmd; voor de gelegenheid ingevlogen uit Bangladesh. Het is immers feest. En natuurlijk rood-wit-blauw op de wang. Dat hoort. Of beter nog op beide wangen. Desnoods met schmink achterovergedrukt bij de Action.
Alles mag. Zolang het maar past bij de oranje poppenkast. Want vandaag is het feest. Met bruingebakken bratwurst en vette burgers waardoor het bier doodslaat. Waar is het feessie? Het waarom deert niet. Het hoort zo. Als danspasjes op Tiktok. Oranje folklore? Achter hekken? Machthebbers. Huisregels. Festivalkaartjes. Verplicht. Een volksfeest kan het niet zijn. Crowd control. Verdienmodel. Pavlov.
Sluipende onderwerping aan een idee dat veel meer dan slechts onschuldig oranje is. Knullig? Hoezo? Feesten mag weer zonder vinkje. Kritiekloos. Straks lekker laveloos filmen voor Snapchat. Lachen. Gieren. Brullen. Ik neem er nog eentje. Morgen ook. Mijn hoofd viert altijd feest. In alle kleuren tegelijk. Want in goed gezelschap is het lekker dansen. Toujours.
1e bundelpresentatie Rob Mientjes groot succes: ‘Ik voelde me even de Hellemondse koning te rijk…’
Ik zag jouw oproep vandaag naar mijn bevinding van mijn eerste boekpresentatie.
Nou, het was fantastisch. Kleinschalig (gelukkig), maar niet minder trots daardoor.
Ik voelde me even de Hellemondse koning te rijk, en dat op de ‘Internationale naakt tuinieren dag’, wat een toeval. Of is het slechts een kruising der wegen?
Familie, vrienden, collega’s en een verdwaalde boekwinkelbezoeker waren de gasten. En ‘Dit is Helmond’ (stadsomroep) hield een interview en deed verslag.
De live-beelden moeten nog volgen t.z.t.
De fotograaf maakte alvast een verslag en publiceerde dit online.
https://ditishelmond.nl/rob-mientjes-presenteert-eerste-dichtbundel/
Fijne dag nog!
Groetjes, Rob Mientjes
28 mei de presentatie in Eindhoven
FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – naar de grote zanger bram vermeulen – dit is een wedstrijd die niemand winnen kan – wedstrijd
een moeilijk thema deze week. een wedstrijd die je niet winnen kan wedstrijd. dichters zoeken en bezoeken het bijna mystieke het luchtledige – waar de adem stokt – het te grote – en verkennen een wereld waar je bijna niet over schrijven kan. het menselijke tekort is aan de orde. dichter vera van der horst stuurde een gedicht in waarin zij de allerindividueelste emotie onder woorden bracht om meteen maar weer het ingestuurde gedicht per mail terug te vorderen – in te nemen – we krijgen dat gedicht hier niet te lezen. u moet haar maar een kaartje/mailtje sturen wellicht deelt zij dat gedicht met u dan persoonlijk. bram vermeulen lukte het goed – maar kon het thema aan door die gevonden prachtregel over een wedstrijd die je niet winnen kan. helderheid is ver te zoeken vandaag. zij gaat in het te grote op. en hoe was het op de bundel presentatie zaterdag in Helmond? onder de gedichten leest u de commentaren. deze week kies ik niet voor de inhoud – in de zin van een inhoudelijk gebeuren – op een inhoudelijk gebeuren is deze week geen winst mogelijk – wie ben ik om de grootheid te bepalen voor een individu – ik kies voor een procesbeschrijving. goud voor FRANS TERKEN! daarom. dank aan alle inzenders, voor het durven delen. sterkte voor vera.
Te groot
Wat te groot is beneemt de adem
als fijnstof die in de longen dringt
dat het nog net geen verdrinken is
in wat je overweldigt
om daar de strijd mee aan te gaan
wie worstelt zich niet naar boven
waar de ijle lucht een wapen is
spierkracht met bloed als brandstof gevoed
armpje drukken tegen dat allesomvattende
hoe het voor je ogen als een zeepbel uiteenspat
er blijft niets over dan schuimend sop
om daar je handen in te wassen
in nederigheid van niet beter kunnen
wat te groot is houd je niet vast
© FT 06.05.2023
in het gedicht wordt naar die alles beheersende en onoverkomelijke laatste regel toe gewerkt – dichter maakt het grote onoverkomelijk groot. dichter beschrijft het proces. en komt dicht in de buurt – het is alsof het menselijk tekort over dit gedicht is uitgestrooid, tussen je vingers door glipt en uit een valt.
- ROB MIENTJES: Wedstrijd om wedstrijd
- FRANS TERKEN: wat te groot is houd je niet vast
- RIK VAN BOECKEL: aan de horizon zingt de zon
- CARTOUCHE: jij zelf de taaiste tegenstander
- IEN VERRIPS: ik val ik vlieg zonder vleugels
- ANKE LABRIE: om geen wedstrijd ooit te winnen
het jaar was water toen
het jaar was water toen
de vliezen braken
mag ik ook eens over mezelf schrijven
moeder
van eeuwig houd ik niet
ook niet als ik dood ben
ik heb het water gedaan
en de loopplank was prachtig
pom wolff
Och arme … een wedstrijd om een wedstrijd … bij voorbaat verloren.
Wedstrijd om wedstrijd
Hans op blaren
Kluift zijn nagels af
Verbijten heet dat
Zet in op tien
Gaat rustig zitten
Op zijn ongemak
Iedereen ziet het
Duinzicht op Duindigt
Zandstorm in ogen
Windbuil haalt in
Hees het commentaar
Eijsvogel hoest
Wedstrijd om wedstrijd
Bij voorbaat verloren
Schuimbekkend het verlies
Het paard struikelt
Over den dichter
Die van niets weet
Duit uit het zakje
Ziel verloren
En het fatsoen
Rob Mientjes
ingewikkelde wedstrijd die de dichter hier oproept – de oude commentator weet het ook allemaal niet meer – de dichter wint de dichter wint niet – de lezer leest en staat er bij te kijken en kijkt er van op.
De zee van geluid stuit
op het zand bij eb en vloed
vissers deinen heen en weer
slaan met de stok op de piroque
het zand ademt liefde
de zee ruist vanuit de stilte
aan de horizon zingt de zon
het lied van het zomerse Senegal
verlegen dwalen vogels rond de lucht
kinderen slaken een diepe zucht
dansen op het ritme van mamma Afrika
bij de hard schuimende branding
de vitalistische veelzijdigheid
speelt een rol in de muzikale bestemming
de binnenwereld roept met geduld
de buitenwereld op bij een zee van liefde .
Rik van Boeckel
alle van boeckel elementen worden ingezet om op een ver continent de liefde de grote trom te laten slaan – nee rustig blijft het niet echt als de dichter een veelheid aan natuur elementen bijeen brengt in zijn gedicht.
Meer dan dubbel
dat complimenten aan jezelf
meer dan dubbel mogen tellen
jou als leidmotief
nemen is de bal aan de voet
je tegenstander de verkeerde kant opsturen
omspelen, op het doel afgaan en scoren
geen kunst maar slechts vermaak
een schijnvertoning – jij zelf
de taaiste tegenstander in een leven
lange opgave het gedicht te schrijven
dat al omvat, alle andere overbodig maakt
doorgronden wie je bent, waar je staat
een wedstrijd niet te winnen – vrede
om je heen kun je enkel stichten
door sneven op het veld van eer
zo alleen
door me aan jou te geven val je
weet ik je – voor mij te winnen
06-05-2023 / Cartouche
dat je zelf je grootste tegenstander bent leren we van de dichter en dat slechts in totale overgave de geliefde te winnen valt – maar pas nadat je dood is ingetreden – dat is dan wel weer jammer. probleem is dat ik altijd moet oppassen bij Cartouche met mijn commentaar omdat dichter lichtgeraakt kan reageren. beter gezegd dichter accepteert geen enkel woord van en uit mijn commentaren op zijn gedichten haha. toch het volgende: het lijkt hier of we te maken hebben met een allesomvattend gedicht. maar het is geen gedicht – het is een tekst met goed toegepaste elementen van de retorica. alles werkt de dichter naar die prachtige slotscene toe in de slotstrofe. maar de de vier inleidende teksten/strofen – zijn op zich zelf staand gelezen van bijna onleesbaar proza –
dat complimenten aan jezelf
meer dan dubbel mogen tellen
jou als leidmotief
nemen is de bal aan de voet
zo een tekst – de eerste strofe – als voorbeeld kunnen we echt niet tot de poëzie gaan rekenen.
we lezen hier eigenlijk een soort toespraak van obama – misschien kan Cartouche tekstschrijver worden van – ik noem maar wat – Charles de III – dan komt de koning beter over. dat wel.
ik was een makkelijk kind
zonder bravoure maar gezeglijk
en meestal zoet
tot op een dag ik durven wilde
tree na tree met wiebelbenen
de hoge duikplank op
veel hoger dan gedacht
enger dan gevreesd
het water voor mij veel te ver
achter mij een rij kinderen
ongeduldig joelend
mij duwend ik val
ik vlieg zonder vleugels
stort ik de diepte in
zonder tijd te hebben
het gevecht met mezelf
te kunnen winnen
mei 2023 Ien Verrips
Ien schetst een particuliere ervaring – een licht trauma alsnog de poëzie in geduwd – zoals we ze allemaal kennen – hier lezen we wel een heldere beschrijving in casu van de hoogte vrees. maar ach als ik in de euromast omhoog ga heb ik dat ook. we zijn nu eenmaal niet gebouwd om in chloor of in 010 te duiken. – niet doen! makkelijke kinderen moeilijke kinderen niet doen!
Vers van de pers, net wakker.
Mooi nummer van Bram. Deed me denken aan een gedichtje dat ik
tig jaar geleden schreef:
mama, mama kijk dan
hoe ik klimmen kan
en vallen gaat vanzelf
Hartelijke groet,
Anke
competitie
bij een hardloopwedstrijdje
leerde hij heel hard te hijgen
vooral net voor de streep
waar hij zijn passen inhield
en ook struikelen kon hij goed
op de lijst met goede cijfers
met een bloemetje erboven
door de schooljuf bijgehouden
stond zijn naam nooit bovenaan
spelfouten maken was een eitje
het is een sport geworden
inmiddels kent hij alle trucs
om geen wedstrijd ooit te winnen
hij weet zelf wel wat hij kan
en heeft nog steeds veel vrienden
anke labrie
(07-04-2023)
anke schetst de persoon die liever niet winnen wil – om vriendschappen te waarborgen. het is een manier van doen. gedicht zal het goed doen op de vrije school vermoed ik zo. ooit dachten we er goed aan te doen om ons kind op zo een school te plaatsen. totdat er juffrouw kwam die mij opdroeg nooit meer naar de tv te kijken – dat was niet goed voor mij en niet goed voor mijn dochter. juffer eiste voorts ook duizenden euro’s aan inschrijfgeld/ schoolgeld op. toen zei ik dat is ook niet goed voor mij en niet voor mijn dochter.
Ton Huizer over verlichting, licht en duisternis – met lichte vrolijk makende ironie
wij hier van de pom zijn TON HUIZER zeer dankbaar dat hij in april het gastdichterschap heeft willen vormgeven. ‘Even geen harstocht, warme gevoelens, of relatiepoëzie…’ en zo is het ook – dichter Huizer benadert de poëzie en het leven vaak op zeer subtiele humoristische wijze en beschrijft zijn mede dichters/lotgenoten soms ook met lichte vrolijk makende ironie.
-Tantratante-
Ze weet hoe het moet
en ook nog hoe het gaat
is Reiki spiritueel
bepaald niet van de straat
haar inzicht is heel diep
dat komt door al dat leren
ze kijkt graag naar haar neus
dat scheelt bij mediteren
ze loodst je door het leven
mits je budget toereikend is
haar licht schijnt ook op jou
voor wat boter bij de vis
ze vraagt naar al je vragen
wil graag weten wie je bent
de verlichte medemens
een duister element
Ton Huizer
…. dat je een school sloopte voor hout ….
de doden zelfs de doden
jij doet de doden om vandaag
een dodendas een dodenjas
klaar voor buiten – wat ze willen krijgen ze
ze willen uit aardedonker licht
arie waar is pappa
de dodendans een signaal
daar komen zij – uit holen en paleizen
die dans de twee minutenmars
een lange hogehakkenmars
de dam en zij ruikt olie
zwijgt als een woestijn
als olie op het vuur van olie
is altijd olie is altijd vuur
is altijd olie op het vuur is altijd
commercieel als klompen
is altijd dam is altijd orde altijd krans
en nog een krans
een kringetje van jongetjes en meisjes
een dodendans – is altijd groeten knikken groeten
altijd groeten altijd dans – is altijd uniform
ze spreken uit één mond – een dodenmond
de echte doden leven nog
zij trekt haar spijkerjasje uit
arie waar is pappa
zij is bij pappa – hij slaapt met haar
pom wolff
VON SOLO: ‘Zijn haar was onberispelijk gekapt in een korte nette coupe met gedistingeerde stukjes grijs. Hij droeg een kort, bruin suède jasje. Zeshonderd euro zou ik denken. Bij één van de beter boetieks….’
Bij het kruispunt van de ’s-Gravendijkwal en de Rochussenstraat vielen ze me op. Een stel op de fiets dat voor me stond bij het stoplicht. Vooral de man was opvallend lang. Hij had een kinderstoel achterop zijn fiets en nog een extra zitje op de stang. Zijn haar was onberispelijk gekapt in een korte nette coupe met gedistingeerde stukjes grijs. Hij droeg een kort, bruin suède jasje. Zeshonderd euro zou ik denken. Bij één van de beter boetieks. De vrouw, die met hem meefietste had een vormloze wollige jas aan en een volle bos zwarte krullen. Ze viel niet bijzonder op. Niet zoals de man.
Ter hoogte van de het Bilderberg Parkhotel werd me duidelijk dat ze ook af wilden slaan naar de Mauritsweg. Nu is dat tijdens het drukste moment van de dag niet eenvoudig, maar een beetje Rotterdamse fietser klaart dat wel. De man stak zijn arm uit, die bijna de andere helft van het fietspad overspande en sorteerde daarmee linksvoor om over te steken naar Eendrachtsplein. De vrouw was meer van het twijfelende soort. Ze had verzuimd hem resoluut te volgen en stond nu nog aan de rechterkant van het fietspad te wachten om zich bij de man te voegen.
Op dat moment hoorde ik in mijn achteroor een gierende bezorgscooter naderen. Net op dat moment poogde de vrouw het fietspad over te steken, waardoor op een haar na door de scooter gemist werd. De vrouw stak daarop haar middelvinger op. De Levantijnse scootercowboy nam dit nogal ernstig op en wendde de teugels om dat kenbaar te maken. Hierop kon de lange man in het suède jasje zich laten gelden middels het uitspreken van de woorden: ‘Rij jij nou maar gauw door’. In het daaropvolgende dispuut herhaalde de man dat nog tweemaal. Gezien zijn lengte kon hij er natuurlijk weinig aan doen, dat hij dat vanuit de hoogte deed. Ook merkte hij op, dat de scooterjongen moest inbinden omdat de vrouw zwanger was, hetgeen haar debiele oversteekpoging natuurlijk verklaarde, en hij HAAR MAN was. Daarop kreeg hij een ziekte toegewenst, wat ik weinig origineel vond. Wel getuigend van creativiteit was de opmerking van dat ‘dat kind zal een lekker opvoeding krijgen met zo’n moeder die haar middelvinger te pas en te onpas opsteekt.
Toen ging het licht op groen en was alles voorbij. Geagiteerd fietste het stel door. Ja, dit waren ze in hun buurt niet gewend natuurlijk. Het enige moment dat ze met dit soort schorem te maken hadden was als ze Thais bestelden. En dan kregen ze gewoon een goede avond gewenst. Maar dat zou dus geen fooi meer worden deze week. Mijn primaire reactie zou geweest zijn, de scooterpiraat te veroordelen. Deze keer was ik echter een andere mening toegedaan. De superieure uitstraling van man, bracht me op andere gedachten. Verder concludeerde ik, dat als zijn vrouw nu weer zwanger was, dat minimaal van de derde moest zijn. En als er iets is, waar ik een hekel aan heb, dan is het dat rijke blanken zich altijd minimaal met een factor anderhalf vermenigvuldigt. Dan laat je je voetafdruk wel na ja.
Het verschil tussen de soorten wordt steeds groter in de stad. En zoals me vanmiddag opviel, is de keuze om dingen te de-escaleren blijkbaar niet meer vanzelfsprekend is. Ook de beschaafde man, staat liever zijn mannetje en fokt zoveel mogelijk nageslacht om te domineren. Tijden veranderen. En ik ben blij, dat ik het van de zijlijn allemaal mee mag maken. Laat ze mekaar maar opvreten. Wat mij betreft thuisbezorgd. Ik betaal de fooi wel.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Ton Huizer – Herdacht
Herdacht
Het was weer nooit meer oorlog
we kwamen samen bij de namen
mijn burgervader was aanwezig
en een roedel geüniformeerden
vol edelmetaal
‘vrede is nooit vanzelfsprekend’
was de boodschap
‘waarom eigenlijk niet’ dacht ik
hardop
de oortjes keken om
harde handen bewogen over
zorgvuldig verborgen
het was een mooie dag
het geschut bleef in de schuur
Ton Huizer
Mirjam Al herdenkt
Herdenkingsavond
Comfortabel zit ik in mijn tuinstoel. Het is zo tegen achten en deze avond is de herdenkingsavond. Op de Dam, op de Waalsdorpervlakte en op tal van plaatsen waar aan de gruweljaren wordt teruggedacht en terecht.
De merel houdt op met zingen en in de verte klinkt een ijle trompet. Dan is het volkomen stil.
Alleen het ruisen van bladeren dat de stilte omlijst.
Slechts enkele seconden, want plotseling verheft zich achter de schutting een groot en dreigend blaffen. Dat is een groot exemplaar hond, denk ik nog en dan een zware mannenstem die gebiedt:
” Koest, Nero ! Kappen nou !! Af !!”
Het blaffen wordt wat dunner en komt tenslotte tot een zacht, smartelijk gejammer.
Ach, was er zo’n tachtig jaar geleden ook maar iemand geweest die op luide toon geroepen had:
“ Kappen nou, Nero, af !! “
Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Mirjam Al
Peter Posthumus doet de lente: ‘dit is overvol en heel erg veel – dit is, dit leeft…’
dit is overvol en heel erg veel
dit is, dit leeft
Dit overbodige, zo platte
vervloekte vel papier
roept nagenoeg niets op
vraagt om woorden
om zinnen die iets doen
blijft bij wat gekrabbel
tussen 35 lijntjes
de mazen van een sleepnet
door de taal
terwijl langs de beek muggen dansen
in de houtwal, de eerste bloemen
een vroege bloesem, het kwettert,
fladdert, vliegt, grasduint en
het graaft, bestuift en wordt bestoven
verschalkt en wordt gegeten
sterkt zich uit en steekt de kop op
wordt ondoorgrondelijk gedreven
door wat de bodem is voor wat bestaat
dit is overvol en heel erg veel
dit is, dit leeft
overstijgt vooral een handvol woorden
en dit papier, dit lege vel
ik laat het er bij zitten
voor vandaag, voor één keer,
ja, dat kan wel.
Peter Posthumus
