Ik heb iets met sleutels. Deuren. Blijkbaar. Vandaag ook weer. Fris en guur is het in de stad. Lekker! Staalblauwe luchten. Kortom, candy voor de longen. Het voelt als roken bijna. Die ijskou in je longen. Diep. Vries. In de Weimarstraat. Een klein uur lopen van het Scheveningse strand. Daar staat ze. Pal om de hoek. Twee van die vierkante appie tassen naast de voordeur op de stoep geparkeerd. Boordevol lekkers. Een jonge moeder, want luiers ook, parmantig verpakt in een blauwe parka en een dikke gewatteerde broek die haar gek genoeg flatteus uit verf doet komen. Die broek. Achter de fluffy rand van nylon konijnenbont schuilt een weifelend meisjesgezicht. Met een neus die net geen wipneus is en lichte paniek in de ogen. Ravenzwart is ze. Het haar. ¨Ik kom mijn eigen huis niet in,¨ fluistert ze fragiel.
Ik voel haar twijfel. Een vreemde. Man. De sleutel steekt nog in het slot. Ik ken dat wel. Een onverzettelijke deur die klemt door vorst. ¨Heb ik in Leiden ook,¨ stel ik haar gerust. ¨Zo´n deur.¨ Haar blik ontdooit. Ik leg haar uit dat het een kwestie is van een harde ruk en precies in dat moment de sleutel draaien. ¨Plus een flinke dosis domme kracht natuurlijk.¨ Ze lacht en zucht dat ze al een kwartier aan het klooien is. ¨Kan jij het alsjeblieft proberen?¨ Het is iets in de zang van haar stem. Ik denk dat ze Française is, maar slik de vraag maar in. Tegenwoordig. Spaanse? Met een ruk, een snelle polsbeweging plus lompe schouderbeuk is de klus geklaard. Klik, en het kreng zwaait piepend en krassend open. Haar blik spreekt boekdelen. Opluchting fonkelt in haar ogen. Ze mompelt iets over haar man en een schuurmachine en meer dingen waar ik geen weet van heb. Een warme lach en een vluchtige aanraking doen dienst als vaarwel. Ik ga vaart maken. Flink doorstappen en dan rust in mijn kop. Altijd. La mer. El mar. Om het even. Een uurtje nog. Tot de leegte.
RIK VAN BOECKEL – het is iets of niets zoals de wereld is
ANKE LABRIE – Guido Gezelle in twee delen
Guido Gezelle in twee delen in mijn moeders boekenkastje gouden letters op blauw linnen als kind door mij bewonderd
zij kocht haar bundels nooit willekeurig in de uitverkoop Bij De Slegte kwam ik vaak daar zou je haar niet zien
op mijn achttiende verjaardag plechtig van haar gekregen ik weet niet of ik er blij mee was zij las al lang geen poëzie meer
anke labrie (2024)
poëzie is soms een uitgeknipt stukje werkelijkheid – GOUD en van harte Anke! – nou ja poëzie is iets uit een werkelijkheid belicht – iets uit een later ingevulde werkelijkheid die wel of niet wellicht wel wellicht niet helemaal de werkelijkheid van ooit aanraakt. poëzie kent een eigen werkelijkheid de werkelijkheid van het gedicht: er was een moeder – er was een boekenkastje, boeken ook oa GG in twee delen – er was een kado en een verjaardag van een volwassen geworden kind. om die data heen lezen we de dichterlijke en eenvoudig gehouden woorden gedrapeerd – en daar weer omheen de woorden met gedachten van een dichter behangen en daar weer omheen de gedachten van de lezer opgeroepen door de woorden en de gedachten van de dichter. zo ontstaat een volstrekt eigen betekenisvol geheel in een dichterlijk communicatieproces tussen lezer en dichter.
wie wint de enige echte virtuele – hebben dichters eigenlijk wel iets met uitverkoopjes – trofee op pomgedichten punt nl? of gaan ze voor duur en exclusief en … ach u kent de regels hier – we lezen U graag: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
dit is een cursus
waar we het vandaag over gaan hebben vooraf even het cursusgeld heeft iedereen 1250 euro betaald een koopje – gaan we het nog over hebben
de kleding – de kleding is vrij aan uniformen doen we niet bezweet gaat wel te ver – gaan we het nog over hebben
seks – seks is ook vrij liefst in de avonduren gaan we het nog over hebben
drank – de drank is vrij maar in de ochtend al kachel is wel een dingetje gaan we het over hebben
pw
mededelingen van de cursusleiding u nam gisteren deel aan de cursus waar we het vandaag over gaan hebben tot mijn spijt moet ik u mede delen dat u deze cursus niet met goed gevolg heeft afgesloten die cursus had u vandaag moeten volgen en niet gisteren die vreet, zuip en seksorgie was trouwens ook niet de bedoeling het cursusgeld wordt niet geretourneerd
pw
Koopjesjacht
Niet dat je wat nodig hebt maar het aanlokkelijke van aanbiedingen zie de blote poppen in de winkel met de rug tegen het glas hoe ze om aandacht vragen voor kleding die ze op hoogtijdagen dragen
dat het een vorm van uitkleden is een oefening in beheersen terwijl de beurs brandt in de broekzak aangestoken door koopjesjacht
vraag is wie er beter van wordt wie het beste af is de klant met 15 minuten koopplezier of de koopman van zijn goed verlost
het goed dat eindigt als een niet bekroond gedicht onverhoopt afgeprijsd
dit gedicht kent een niet en nooit meer te overtreffen wereldregel bij het thema uitverkoop: “dat het een vorm van uitkleden is”. ik denk dat ik hierna nooit meer iets in de uitverkoop kan zien liggen zonder aan die regel van Frans te denken.
De koopbeelden
Uit en in de verkoop doet het het is iets of niets zoals de wereld is
koopbeelden zijn verstilde wezens uitverkochte kleding lijkt er op
winkels sluiten niet tot het einde vergaren euro’s voor de uitverkoop
dichters reiken dat nooit aan blijven liever in de woorden staan
zinnen zeggen niet te dwingen om te kopen maar om poëzie te zingen.
Rik van Boeckel 13 januari 2024
dichters blijven liever in de woorden staan – zo is het Rik. ik had al zo een vermoeden.
Daags voor oudejaarsdag ging ik om acht uur ’s ochtends naar ‘Het Kaasboertje’ op de Bergse Dorpsstraat. Een chique kaaswinkel, waar ik normaal niet kom. Ondanks het vroege uur, waren er twee klanten voor me. Toen ik na vijf minuten aan de beurt was bestelde ik kaasfondue. Die maken ze daar door vijf soorten kaas te raspen. Ik liet een mengsel maken naar de smaak van de kinderen en een pittige Zwitserse. De klant die na me kwam, bestelde ook kaasfondue. Zij werd echter te kennen gegeven, dat de laatste Gruyère, net voor een andere klant gebruikt was en dat door leveringsproblemen deze kaas niet meer voorradig was. Ik voelde me een gelukkig man. Ik had op tijd de basis van de kaasfondue voor oudejaarsavond geregeld. Later op de ochtend fietste ik nog langs mijn favoriete wijnboer en haalde daar de ideale wijn om de fondue mee aan te maken en de meest perfecte wijn om erbij te drinken. Er kon niets meer misgaan.
Op oudejaarsavond waren onze gasten op tijd binnen. Terwijl ik vol vertrouwen wat oesters open wrikte, serveerde mevrouw Solo heerlijke toastjes met garnalen. Ter proeve serveerde ik alvast ook de wijn voor bij de volgende fondue. Deze smaakte heerlijk. Ik stelde me voor hoe de wijn-spijs-combinatie straks over mijn papillen zou denderen en via mijn hersenen een fantastische smaakbeleving te weeg zouden brengen. Op de achtergrond speelde VOF de Kunst met Suzanne. Deze avond kon niet meer kapot.
Na de hapjes en twee glazen wijn, toog ik de keuken in om de kazen te smelten. Ik moest gniffelen bij de gedachte aan het reclamespotje van Goudkuipje smeltkaas uit de jaren negentig. De twee aardewerken schalen stonden al klaar op het fornuis, net als de flessen witte wijn en de op kamertemperatuur gebrachte zakken met daarin samen anderhalve kilo geraspte kaas, die me een klein fortuin had gekost. Ik ontstak het vuur onder de schalen en voegde de wijn toe en begon stukje bij beetje de kazen te smelten. Nu ben ik gewend om kant en klare kaasfondue uit een zakje te eten. Dat werkt heel eenvoudig. Je knipt het zakje open en warmt de inhoud al roerend toe. Nu moest ik zelf mengen. Hoe moeilijk kon het zijn.
Achter me stond de tafel feestelijk opgedekt. Tafelkleed, glanzend bestek, schaaltjes met heerlijkheden en brood om in de kaas te dopen en flonkerende kaarsen. Mijn aandacht ging echter uit naar wat er op het fornuis gebeurde. Intussen was alle wijn en alle kaas in de smeltpannen beland. Maar in plaats van een mooie, vloeibare emulsie te vormen leek de kaas een andere mening toegedaan. Ik had het gevoel door stopverf te roeren. De wijn kookte en ook, dat wat voor een kaasfondue door moest gaan bubbelde soms, maar er was geen sprake van de gewenste dunvloeibaarheid. Mevrouw Solo en de andere gasten trachtten te helpen, maar na een kwartier was er geen enkele verbetering te bespeuren. Er werd zelfs nog geprobeerd naar de supermarkt te gaan voor een noodoplossing, maar die was natuurlijk net dicht. We besloten ten einde raad aan tafel te gaan. De kinderen hadden een rubberen kaasbal en wij een schaal siliconenkit met kaassmaak. Uiteindelijk kwamen er scharen aan te pas om de kaas te knippen. Wonder boven wonder werd alle kaas wel verorberd.
Deze week kwam mevrouw Solo terug van de LIDL. Trots hield ze twee pakjes kant en klare kaasfondue omhoog. Ja. Soms moet je weten wat je plek is.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Gisteren was ik weer op de Klusen tot mijn grote blijdschap was ook Mirjam aanwezig. Als schrijfthema werd “Voornemens” gekozen en om een beetje reclame te maken, stuur ik je ook de lijst met de data van de Klus voor wie eens wil meedoen. En natuurlijk mijn poëzie van afgelopen maandag.
Lieve groet, Vera
Voornemens
1 Goede voornemens waar ik me niet aan houd die ergernissen weg er mee (gehoorzaam ben ik zelfs niet aan mijzelf)
2 Toch nog winter kil de adem pakt de straat in (moet van weeronline) bleke tenen protesteren roerloos en versteend oude vingers krommen zich om een ijskoud stuur
doorgaan zal ik -nam het me voor.
3 Ik zette een bosje goede voornemens op tafel heerlijk geurden ze ook ik straalde nu hoefde ik niets meer.
op het strand waar we elkaar treffen in het zand een lijn getrokken waarachter koopwaar als wapperende vlaggen geboden wordt kokosnoten klapperend kapotgeslagen
wij vanuit onze schaduwrijke plek vanachter onze cocktails mobieltje in de aanslag voor een kiekje van dit kleurrijk tafereel
houden elkaar op de hoogte van de ’best prices’ en delen trucjes hoe af te dingen
nov.2023 IEN VERRIPS
schrijven is van dingen die je zelfs niet denken durft het dronken duister als je in de toekomst kijkt de kolkende rivier losgezongen van de oever
schatplichtig aan de oude dichter doet zich een nieuw ritme voelen nieuwe wegen zoekend nieuwe woorden dit is geen liedje van verlangen meer
Het was weer een zonderlinge ontmoeting. Altijd is dat zo. In haar blik las ik een epos over liefde en verlossing. Hemelsblauw. Haar ogen. Het wit onstuimig schuimend als de kromming van de golven. Maar verder zei ze niks. Ze lachte louter met de lippen, die dansten op het ritme van de zee. Het haar stijf in de straffe wind. Halflang, schitterend als goud zand. Haar huid gebronsd als na een zomer in Frankrijk. Nadat haar lach verbleekt was, vormde haar mond woorden die ik niet verstond. Het was de wind die in een ongeschreven taal gedichten brulde. Verhalend over verre liefdes voorbij de horizon. Alles verstommend. Mijn storm. Dan opeens de regenboog! Ik juich! Ik dans m’n sneakers nat. Broekspijpen donkerblauw tot aan de dijen. Alles schreeuwt haar naam. Mijn hart bonkt zo heftig dat het bloed me in de aderen jeukt. Ik hou ervan. Het strand. En van haring. Straks. Maar eerst genieten van haar zonnestralen. Overal.
het moet – een keer ervan komen, een dag morgen, overmorgen
het jaar dat loopt – zo niet zijn wij voorgoed ten dode op- en uitgeschreven
zoveel zelfgenoegzaamheid zoveel nood is er
aan geloof hoop en liefde deze drie
en zonder de laatste – liefde gaat het niet
In deze geest wens ik u en ons allen een vruchtbaar jaar
gegroet, Cartouche
———-
Het kan niet anders
er moet een stek zijn waar zij niet samengaan – golven haat en liefde als eb en vloed
een strand rozig zacht dat eerder lava was waar de hemel op zijn blauwst je huid niet branden kan
wind en regen je gemoed niet geselen of in gijzeling nemen plek genoeg voor jou en mij om te verwijlen
een schoot van vlees en aarde voorbij nacht en getijde zo lang, groot en diep als wij
een hoofdstuk blijven durven schrijven – een hooglied in een dodenboek
060124 / Cartouche
het aardige van de teksten van Cartouche is dat ie zelf niet weet wanneer ie boven zichzelf uitstijgt in woordkunst. zijn nieuwjaarsgroet is van poëtische eenvoud en een innemende direktheid om te smikkelen. een tekst die meteen de weg naar je hart vindt – naar het hart van iedere lezer vindt. geef er ook meteen goud voor in deze wedstrijd. van harte! vervolgens gaat onze Cartouche er voor zitten – en schrijft naar ik vermoed ‘echte’ poëzie maar die had ie allang geschreven. haha. lieve beste gérard mooier als hieronder kan het niet – dank je wel:
Het kan niet anders, Pom
het moet – een keer ervan komen, een dag morgen, overmorgen
het jaar dat loopt – zo niet zijn wij voorgoed ten dode op- en uitgeschreven
zoveel zelfgenoegzaamheid zoveel nood is er
aan geloof hoop en liefde deze drie
en zonder de laatste – liefde gaat het niet
Cartouche
CARTOUCHE – zonder liefde gaat het niet
ELBERT GONGGRIJP – omdat alles in jij
FRANS TERKEN – woorden van het hart gekozen
RIK VAN BOECKEL – Liefde overwint alle tijden
ROB MIENTJES – Laat de liefde groeien
ETWIN GROOTSCHOLTEN – of jij nog van me hield
ANKE LABRIE – gewoon altijd broodnodig
IEN VERRIPS – zucht
https://youtu.be/L18MA21cjpY?si=zTbuaALJgHrKed1N
wie wint de enige echte virtuele – we zullen het van de liefde moeten hebben in 2024 -zondagochtendwedstrijd op pomgedichten punt nl? laten we de grootmeester van de timing zijn mooie liedje hier zingen – ja dan maar weer de liefde aanroepen in 2024 – dan toch maar met liefde 2024 in – hoe lelijk de wereld ook – schrijven we op de tonen van toon ‘er is geen liefde zonder jou’. wende, trijntje, guus ze zingen het lied allemaal maar halen het niet bij de eenvoud van toon hermans. gaat u ook met liefde 2024 in? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ergens is een plaats waar wellicht de liefde permanent wordt bedreven
een plaats om naar uit te zien waar iedereen wel sterven wil omdat daar doodgaan niemand verdriet
want wie ergens gestorven is zal opgaan in die ongerepte pracht van een hallucinerend einde
dat voor jou en mij voor ons overal en verder nergens te vinden is
pom wolff
OMDAT IN ALLES JIJ – Want mijn liefste
De dode dingen, ja, de dingen zelfs, en het gras, de bomen, de kieren tussen de tegels, de nerven in het blad, de winderige herfst, de koffiekringen in het tafelkleed –
Ik drink de melk, eet het fruit, breek het brood, En dan nog. Er is de tijd, de godvergeten tijd, zij staat nooit stil, zij leeft jou, zij ademt jou in. Ik heb jou zo van binnenin, ik zie jou zo van buitenuit.
Er is het godganse geluid van de laatste vogels, er is het eindeloos geduld, er is het uitzicht, er wordt steeds gevlucht, maar waarnaartoe. Er is een altijd zondag, jij zou moeten weten waar.
Ik adem jou in, al was het niet gister dan vandaag. Jij hebt de tijd, jij waant je veilig, ik ben bij je, ik wacht waar jij op mij wacht. Het is er zo stil, wij leven langs elkaar heen, wij zijn zo een.
De dode dingen. Ik ga overal heen, neem jou mee, hier ben ik, wat zou ik zonder jou, maar het geeft niet, jij bent zo binnenin, jij bent zo buitenuit. Ik kijk naar de bomen, ik leef het uitzicht. Daar ben je, daar ben ik. Waar nog te beginnen –
Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 15 november 2014
Elbert tracht het onmogelijke te zeggen in een weldaad en overvloed aan woorden en beelden en ik begrijp dat de direct aangesproken geliefde dit gedicht een prachtig gedicht vindt. zelf vind ik dat alles al gezegd is in die prachtige titel. en dat zal alles zijn.
OMDAT IN ALLES JIJ – Want mijn liefste
Een nieuw jaar, met liefde aan begonnen; ja, steeds de liefde, tegen het lelijke van en op de wereld, dat blijven zeggen en schrijven, hopelijk wordt het dan nog eens wat. Mooie dagen, en een mooi jaar! Groet, Frans
Steeds de liefde
Je kunt stad en land aflopen en rondom aan liefde ruiken thuis staat zij er kleurrijk bij in bloei als een geurend boeket
wat er allemaal geplukt is de vrucht van samenzijn in omlijsting van kinder- en vogelzang
elk seizoen de roes dat dagelijks proeven als van de eerste keer bevangen bij herhaling
woorden van het hart gekozen en vers op het blad geschreven die zacht aan jou voorgelezen dan in je armen gelegd
het alomvattende terug gebracht naar de geliefde die door de dichter woorden voorgelezen krijgt. ik ben voor de laatste strofe en minder voor het alomvattende dat in wezen toch niet te omvatten is. eigenlijk is die laatste strofe alomvattend genoeg in al zijn eenvoud en liefdevolheid:
woorden van het hart gekozen en vers op het blad geschreven die zacht aan jou voorgelezen dan in je armen gelegd
Ik wens je een heel gelukkig nieuwjaar. Hier is mijn gedicht over liefde in 2024. met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Lied van liefdesvertier
Liefde overwint alle tijden om het gegriefde te vermijden ze bestaat met hart en ziel dringt door vele mensen heen
liefde is immer zacht en nooit gemeen liefdesverdriet klaagt steen en been liefdesvertier laat haat nu varen lippen dansen op het ritme van gebaren
ze verlaat het oude voor nieuwe jaren is er altijd voor jou en mij ze maakt ons dapper vreedzaam blij zingt het lied van tedere noten
wij zullen samen in de toekomst wonen de liefste wensen aan een ieder tonen verleden van scheiding en verdriet verlaat het heden met ons liefdeslied.
Rik van Boeckel 5 januari 2024
Rik maakt er een liedje van van de liefde – een liedje om blij van te worden.
Beste wensen, Pom, opdat de liefde welig tiert, tierig weelt en wierig teelt in 2024. Lieve groet, Rob Mientjes
Liefde onder de loep
Liefde onder de loep Haarfijn uitgemeten Handzaam in vervoer
Onstuimig in gebruik Nuttigen vier maal daags Tussendoortjes daar gelaten
Koesteren dat kippenvel Met gloeiende oren En blosjes op de wang
Dat het welig tiert En wierig teelt Laat het hart opnieuw geboren
Wensen in de nacht Dromen overdag Laat de liefde groeien
Rob Mientjes
Rob laat zijn dichterskunsten welig tieren – het zijn nadenkertjes. maar in de ware liefde wordt niet nagedacht – daar gloeit de liefde op en door en over en uit.
perspectief
te lang heb ik om een hoekje staan kijken
of jij nog van me hield
nee, natuurlijk zag je me niet
Etwin Grootscholten
Etwin weet altijd wel de poëtische boel op zijn kop te krijgen – hier op zijn eigen kop haha. geestig
een zucht (niet meer dan dat) verzadigd na het liefdesspel
vermoeid en trots zucht zij de moeder die het leven geeft
zie hoe de mens zich neerlegt met een zucht het leven laat
de liefde lacht gul geeft zij zonder zoeken laat zij vinden het kleine maakt zij groot wat dof geeft zij glans
zij lacht en zucht om al dat leven al die vragen
jan 2024/IEN VERRIPS
ien meldde mij dat het een probeerseltje is en dat een betere versie aanstaande is. het leven hangt van zuchten aan elkaar. ja als je het zo bekijkt is er weinig tegenin te brengen. grappig dichie hoor.
liefde is sterker dan de dood haar kracht kent geen einde omdat zij bij ons blijven zal in woorden, beelden en muziek
laat je hart hiermee maar voeden dwars door alle rampspoed heen want zij kan ogen laten stralen en oren schoonheid laten horen
liefde verschaft ons het inzicht dat ieder jaar uiteindelijk weer in welke vorm dan ook gegoten zij gewoon altijd broodnodig is
anke labrie (2024)
woorden van troost door Anke geserveerd voor wie er aan toe is. liefde overwint alles zelfs de dood. (voor wie niet dood is wel te verstaan)
Gisterenavond ging ik de hond uitlaten. Het was aan het stormen en donker. Ik liep alleen met de hond. De straat was leeg. Die middag en vooravond hadden we bij mijn schoonouders doorgebracht. Het obligaat nieuwjaarswensen met diner. Toen de DVD met dia’s van vroeger op ging na het eten, zag ik mijn kans schoon de hond uit te laten. Het was tevens dat ik niet met die oude beelden geconfronteerd wilde worden. Het verleden verbergt soms zaken die verdwenen zijn en als verlies voelen. Het was me al donker genoeg. De hond piepte. Niemand wilde mee. Ik was dus vrij om te gaan.
Buiten dacht ik ontsnapt te zijn aan het bedrukte gevoel, dat zich rond deze dagen aandringt. Zeker als je je in een situatie bevindt, waarbij het lijkt of er steeds meer van een dierbaar verleden verdwijnt. Het hondje liep gretig tussen de windvlagen door in de verlaten straten. Het duister sloop echter mijn hart in. Er drong zich een kronkel uit mijn hersenen op. Vroeger woonden mijn schoonouders in een boerenwoning buiten het dorp. En huis met karakter en een familiegeschiedenis. Daar was het warm, ook al sneeuwde en jachtte het buiten. Een oude plattebuiskachel zorgde voor die warmte. Een aantal jaar geleden hadden mijn schoonouders besloten te verhuizen. De redenen daarvoor zijn discutabel. Er was niemand in de familie die het pand wilde overnemen. Wij ook niet. De kopers wilden de oude plattebuiskachel niet hebben, dus mijn schoonouders verkochten die. Mevrouw Solo en ik zijn nog mee geweest, toen mijn schoonvader de kachel naar Tholen bracht. De koper stond me niet aan, net als zijn woning en zijn vrouw. Ik was blij, dat we er weer wegwaren. Zo gaan dingen.
Nu in het zich opdringende duister, sloeg het gemis me als paniek om het hart. Ik liep in het niemandsland. Iets, waar ik vroeger mijn voeten aan warmde, was verkwanseld. Een deel van mijn oude, goede gevoelens was in handen gevallen van mensen die het niet verdienden. Ik haalde herhaaldelijk diep adem en ademde diep uit, in de hoop het gevoel te dempen, dat me bij de strot greep. Het gevoel van een stuk verloren verleden, waar geen retour meer op mogelijk is. Het gevoel bracht me terug naar mijn adolescentie, waar ik dit zo vaak voelde en het me verlamde. De angst iets dierbaars te verliezen en nooit meer terug te kunnen. Totaal irrationeel probeerde ik me eruit te rationaliseren: ‘Het was allemaal niet erg. In het ergste geval kon het ooit nog teruggezocht worden en teruggekocht. Het was gewoon een kleine alcoholpsychose na anderhalve week stevig bourgondisch leven en een dagje onthouding.’ Alsof ik weer zestien was.
Intussen nu, maar toen ook al onbewust wetend, dat je je daar niet uit redeneert. Ik telde tot negentig en probeerde de golf over me heen te laten rollen. Het hondje meed intussen de bomen, waarvan de takken dreigden te bezwijken in de harde rukwinden. Ik sloot mijn ogen en opende ze weer. Het gevoel was minder, maar niet minder dreigend. Weer haalde ik diep adem. Het ging weer. Gevoelens van verlies of de vrees daarvoor. Ze zijn er altijd al geweest en hechten zich aan spullen, plaatsen, details, blikken van mensen en laten zich niet verklaren. Noem het bijgeloof. Soms denk je dat ze weg zijn, maar ze komen altijd terug, op donkere, regenachtige avonden als het stormt. Maar ook als de zon schijnt, als je het het minst verwacht.
Ik kan het niet verklaren. Maar voor nu ben ik het de baas. Dat laat weinig te concluderen over.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
