pomgedichten.nl – Pagina 122 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

pom wolff – brief aan de hemel

**brief aan de hemel**

beste gerard, lieve jongen
zoals jij de dingen in de wereld beschrijven kon
deftig en altijd god bij de hand
als jouw Steun & Toeverlaat
en zijn moeder voor de broodnodige genade

jij die altijd op weg was naar onmogelijke dorpen
in oostgroningen en friesland
of waar die jongens van jou ook woonden
jij die in het land der belgen voor alle nederlanders schreef
maar vooral voor vrouwen

lieve gerard, beste jongen
in dit land moeten we straks
met die oude ‘peroxideproleet’ aan het hoofd
zoals een dichter uit groningen hem ooit omschreef
sinterklaas vieren

geven we hem dat prachtboek van jou kado
De taal der liefde
waarin jij schreef over al “die prachtvolken”
die “met een zak vol spiegeltjes en kralen
op de tjoeki tjoeki stoomboot” naar het “Takki Takki Oerwoud”
verscheept moesten worden

kan ie op de albert cuyp markt alvast kralen en spiegeltjes kopen
zeg maar Voor De Verbinding gerard
Allemaal Naar God

pom wolff

DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 15 – ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ van Millay – … donker was de dag,…

**XV.**
Op het kozijn een potloodstreep: je zag
’t belang om twaalf uur als de zon die lijn
schaduw toewierp, maar donker was de dag,
dus was ’t een potloodstreep op het kozijn.
De klok stond zwijgend stil; het was een rank
roze herderinnetje, een huls die ooit
herinneringen opriep op de plank,
maar die nu alles leeg liet: zij sloeg nooit.
Toen kwam het bij haar op dat hij misschien,
want van zijn geest gesprongen ook de veer,
gelijk was, zo men wou: klok evenzeer,
die ook stilstond om twintig over tien –
De reden hiervoor was, dacht zij sereen:
Gestorven waren dingen klok noch mens, maar dood alleen.

There was upon the sill a pencil mark,
Vital with shadow when the sun stood still
At noon, but now, because the day was dark,
It was a pencil mark upon the sill.
And the mute clock, maintaining ever the same
Dead moment, blank and vacant of itself,
Was a pink shepherdess, a picture frame,
A shell marked Souvenir, there on the shelf.
Whence it occurred to her that he might be,
The mainspring being broken in his mind,
A clock himself, if one were so inclined,
That stood at twenty minutes after three —
The reason being for this, it might be said,
That things in death were neither clocks not people, but only dead.

DITMAR BAKKER vertaalt

Analyse en oorzaken verkiezingsuitslag door VON SOLO

Afgelopen dinsdagavond voor de verkiezingen. Het leek wel schier onmogelijk, maar op mijn leeftijd moet je soms voor lief nemen, dat wonderen nog mogelijk zijn. Mijn vriend Hermes had me uitgenodigd om te gaan eten bij het Okura in 020. Op zich al heel vreemd, maar hij had me beloofd, dat het echt heel speciaal zou worden. Bij de receptie meldde ik me aan. Het bleek dat mijn tafelgenoten al zaten te wachten, Ik was wel benieuwd wie hij verder nog uitgenodigd had. Ik werd naar boven gebracht en het bleek dat we een private dining ruimte hadden. De gerant die me voorging opende de deur en het eerste dat ik zag was de grijns van Hermes. Toen ik de kamer binnen liep zag ik twee vrouwen. Tot mijn verbazing bleken het prominente politici te zijn. De ene dame was een levantijns popje met een helium stemmetje, laten we haar Dilek noemen, en de ander een uit de kluiten gewassen Brabantse met een lekkere bos blond haar, die ik voor het gemak als Gilian betitel. Ik snapte er hoe langer hoe minder van.

De maaltijd verliep gezellig. Hermes zorgde voor de nodige bravoure aan tafel en ik hield me op de vlakte. Ik ergerde me aan het oosterse popje, die telkens probeerde het gesprek op politiek te brengen en ons wijs te maken hoe goed ze wel niet was. Dat zouden we nog wel eens zien. De blonde gaf hier regelmatig gezond tegenwicht aan en straalde daarbij een air van superioriteit uit, die me normaliter tegenstaat, maar gezien ze me al een aantal maal had aangekeken op een manier, die niets te wensen over liet, nam ik dat voor lief. Het was een surrealistische, onmogelijke situatie waar ik in terecht was gekomen. Ik begreep nog steeds niet hoe Hermes dit voor elkaar gekregen had en waar dit heen zou gaan. Het bleek, dat dat naar een ruime suite was. Eenmaal daar gingen de dames naar de badkamer en had ik even een moment om te vragen hoe we in deze situatie terecht waren gekomen. Hermes legde me uit, dat hij het in het geniep met beide dames aanhield. Hij had ze in Den Haag op schimmige wijze ontmoet en wilde, dat ik er als ‘dichter’ een stukje over zou schrijven. Daarom had hij nu deze speciale avond georganiseerd en kosten nog moeite gespaard. Ik vroeg hem hoe hij de dames zo ver gekregen had, gezien beide politica veel te verliezen konden hebben en morgen een drukke verkiezingsavond voor de boeg. Hij greep zijn kruis en fluisterde: ‘Dat is waar wij verschillen. Jij vraagt je dat af. Ik heb geen idee, maar doe het gewoon’. Op dat moment kwamen beide lijstrukkers naakt de badkamer uit. Ze posteerden zich in de deuropening en begonnen elkaar te zoenen. Met tong en al. Hermes grijnsde weer. Ik zag er wel een verhaal in.

Uren later, het was diep in de nacht. Op de salontafel lag een lege strip Viagra, wat lege blikken Tuborg, een champagnekoeler met daarin vier lege flessen op z’n kop en de resten van wat coke. Dilek had op de coke aangedrongen, omdat het zo ‘lekker classy’ zou zijn. ‘Zo classy als een Rolex uit Istanboel,’ dacht ik bij mezelf. Hermes had voor de Viagra gezorgd. Die wist wel van wanten. Hij zat met een halve fles champagne naakt in een fauteuil, terwijl Dilek aan zijn lid gözzelde, om hem hard te krijgen voor een zoveelste laatste ronde. Ik zat naakt met een koud pilsje in de hand naast Gilian op de Chesterfield, die onder de natte, plakkende plekken zat. Ze passte me een dikke joint, die ik beleefd aan nam. Wat ik intussen wijzer was geworden, was, dat zowel Gilian als Dilek geen probleem hadden met anaal. Op zich niet raar als politicus. Ook niet om ernaar te kijken en ook niet als ze een mannelijk lid in hun mond hadden. Dat Dilek in die omstandigheden ook danig minder praatjes had. En dat Gilian erg goed zoende en ook echt probeerde een man tot een explosief hoogtepunt te brengen, onder voorwaarde dat je zelf ook je best deed tussen haar dijen. Solidariteit zullen we maar zeggen. Dilek was een stuntel eerste klas, en snapte hoe clit noch lid het beste functioneren. Maar ze wilde wel steeds meer. Er was genoeg geweest om over te schrijven. Na een laatste ronde in de vleesmolen viel in een diepe, droomloze slaap, te midden van de natte lijven. We leken allemaal een moment gelijk.

De volgende morgen werd ik pas laat wakker. Iedereen was al vertrokken. Drukke dag natuurlijk. De kamer lag er nog net zo bij als de nacht ervoor. Naast mijn hoofdkussen lagen twee briefjes. Eén van Hermes waarop stond dat ik pas om vier uur de kamer uit hoefde en één van Gilian, waar op stond dat ik een goede kameradski was, met drie kruisjes eronder. Van Dilek geen woord.
Ineens voelde ik ontzettende jeuk in mijn kruis. De verkiezingen waren vandaag. Maar bij mij was de uitslag nu al bekend. Dilek.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Merik van der Torren aan de biologische brie en olijven en de wijn

Merik van der Torren onlangs overleden was de vaste woensdagman op pomgedichten punt nl – Mirjam Al en Vera Jongejan zullen de woensdag voor hun rekening nemen – om en om – en als het zo uitkomt komt merik ook nog even bij ons langs. dit berichtje is gedateerd 3 februari 2016 – 6 uur 59.

Hoi Pom, gisterenavond nam ik weer deel aan schrijfgroep de Klus. Onder het genot van biologische brie en olijven en wijn schreef ik deze tekst op het thema “Uitkomst”, groet, Merik

Uitkomst

De som woekert de werkelijkheid in,
Blokkeert de stroom van gevoel en verstand.
Je kan niet meer zeggen wat je voor je ziet,
Niet klagen over een kwetsuur.

De som ben jij,
Een boom van tekens en getallen
Is gelijk een andere som.

Langzaam slikt de ene som de andere in.
De uitkomst is nul.

Morgen een andere dag.
Gezond weer op.

Merik van der Torren

Peter Posthumus over machtswellust

Pure machtswellust
die machines die
alles overnamen:
eerst de spierkracht
toen het brein
en nu het samenleven
de rust om er te zijn

wat is daar zonodig
zo bruikbaar aan
te worden weggezet
als een garnaal in
de benauwdheid van een net
eindeloos rond te draaien
op de uitgewoonde deurmat
van wat je niet echt mist
van wat was
van wat niet echt is
getriggerd en getagd
gehijacked !

Peter Posthumus

Stemadvies VON SOLO: Stem Lilian Marijnissen. Zo rood als het bloed van haar vader…een kinky, lekker ding!

na het gedegen stemadvies door PETER BERGER die uiteindelijk bij Pieter Omtzigt uitkomt nu dan de gedegenheid van onze VON – zelf ook een lekker kinky ding:

‘Stem net als ik, voor Lilian Marijnissen. Zo rood als het bloed van haar vader.
En op de koop toe is ze op haar eigen manier zelfs best een kinky, lekker ding.‘

Het is verkiezingstijd. Lange tijd heb ik getwijfeld of ik zou gaan stemmen. Vorige verkiezingen gaf ik iedereen nog het advies helemaal niet te gaan stemmen, omdat het toch geen zin zou hebben. In Rotterdam bleek hier massaal gevolg aan gegeven te zijn. Deze ronde ga ik echter wel stemmen. Dat komt omdat ik weet op wie ik moet stemmen en vooral waarom. De reden dat ik ga stemmen is, omdat dit de laatste kans is. Het zou zo maar kunnen, dat het de volgende keer gewoon echt helemaal geen zin meer heeft. Ik zal u uitleggen hoe ik tot dit besluit gekomen ben.

Al jaren worden we geregeerd door de VVD. Andere partijen worden naar gelang hoe het uitkomt aan boord getrokken en weer terug in zee of op een eiland gezet. Maar de constante factor is de VVD. De reden dat de VVD zo sterk is, ligt erin, dat ze nooit zichzelf verloochend hebben. Ze zijn trouw gebleven aan hun oerprincipes. De VVD heeft een authentiek DNA. Het DNA van de VVD wordt bepaald door het grootkapitaal. VVD staat voor kapitalisme en materiële waarden. De VVD staat voor Shell en Unilever. Voor opheffing van staat en democratie. Voor geen belasting voor de rijken. Ze zouden kunnen zeggen dat dat de tucht van de vrije markt is, maar dat is niet waar. VVD staat voor de belangen van de aandeelhouders en grootkapitalisten. Ze schermen met de belangen van het midden- en kleinbedrijf, maar als het erop aankomt, worden alleen luchthavens en banken van de ondergang gered met staatssteun. En vreten de multinationals de belastingruiven leeg.

De VVD is geslaagd waar alle anderen faalden. Ze zijn dicht bij hun kernwaarden gebleven. Als je kijkt naar alle andere partijen, dan kun je concluderen, dat ze allen afgedwaald zijn van wat ze waren en nu eigenlijk nergens meer voor staan. Niet naar buiten toe, maar ook niet diep vanbinnen. Toen ik de kieslijst doornam, had ik het gevoel een folder van de ALDI te bekijken. Alles stond erin, maar de kwaliteit was twijfelachtig. Mooie voorbeelden zijn de D66 en de PvdA. D66 is de Janus van het kabinet. Jezelf een beetje progressief en rationeel voordoen, maar zo snel het spannend wordt, meteen je kopje weer naar rechts laten hangen. De PvdA is van binnenuit kapot gemaakt door sluipcorporates als Wouter Bos en Jeroen Dijsselbloem, econocraten van het zuiverste water. Wat dat betreft heeft de VVD een mooie verdeel en heers politiek gevoerd, door alle andere partijen ertoe te verleiden zich telkens weer op wisselende sub thema’s te laten bakkeleien, net zo lang tot elke lijn weg was.
Men neme de val van het kabinet afgelopen zomer op de ‘vluchtelingencrisis’.
Je kan stellen dat Margaret Thatcher tevreden zou zijn. Er is geen alternatief meer. De politiek is op sterven na dood en is verworden tot een poppenspel geworden voor de media en het volk.

Als er nog één keer een titanenstrijd zou plaatsvinden, zou dit tussen het kapitalisme en het socialisme zijn. Er is maar één echte kapitalistische partij en dat is de VVD. Alle andere partijen zijn met valse beloftes, wortels, compromissen of gewoon op basis van puur opportunisme het kamp van het kapitalisme ingetrokken. En zeg nou zelf, Yeşilgöz, dat klinkt toch ook gewoon als een onderaardse, Aramese demon uit de exorcist, die ontwaakt is om de Antichrist te belichamen? De laatst zegel te breken en de totalitaire kapitaalmaatschappij definitief te vestigen, de democratie af te schaffen en iedereen tot slaaf te maken van de digitale Euro. Om maar wat te noemen.

Mijn keus is duidelijk. Ik stem voor het laatste stukje rood DNA dat dit land rijk is. Ik stem voor iemand, die zich niet heeft laten corrumperen door het kapitaal. Die geen compromissen maakt met de Duivel. Die staat voor solidariteit. En dan kan het best zijn, dat ik het niet met alles eens ben, waar ze voor staat, maar ze is wel de last woman standing, die echt ergens voor staat. Al dat gezeik over klimaatcrisis, inflatie, vluchtelingen crisis, stikstofcrisis. Allemaal thema’s om de aandacht af te leiden van wie en wat het nou echt veroorzaakt heeft. Het is allemaal het gevolg van het ongebreideld (neo-)liberaal, koloniaal kapitalisme en dus de VVD en haar volgers. En ze gaan net zo lang door tot ze de wereld kapot gemaakt hebben. Dit is de ultieme strijd tussen goed en kwaad. Er is geen tussenweg. Nu twijfelen, is je ziel verkopen.

Stem net als ik, voor Lilian Marijnissen. Zo rood als het bloed van haar vader.
En op de koop toe is ze op haar eigen manier zelfs best een kinky, lekker ding.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

PETER BERGER – een gedegen stemadvies

We mogen weer eens een rode stip zetten. Hoogste tijd. Lastig. Met die overdaad aan smaken. Alles even op een rijtje: op rechts van het midden die kleine pittige dame met ambitie. Die met grote lellen. Een teken van kracht zegt men, forse oorlellen; maar haar club hoort thuis op mijn strafbankje. Samen met de andere ploegen die het afgelopen decennium met hun politiek gekonkel achteloos de macht verkrachtten. Met de beste bedoelingen wellicht, maar dat bracht weinig goeds. Geen steun dus. Ik laat haar daarom links liggen.

Net zoals dat drammerige ventje, ergens aan de linkerkant, dat zich geen klimaatdrammer meer wil noemen. Om dezelfde reden in de strafklas. Verderop ergens in het spectrum de geblondeerde nestor in spe, maar die heeft al jaren geleden zijn kansen verspeeld. Haatzaaiers? Daar wil ik zeker niet meer van. Links van het midden heb je dan ook nog die welbespraakte roeptoeter die na in Europa te zijn uitgekotst zijn geluk hier maar weer eens beproeft. In alle ijdelheid. Voor het pluche? Ga toch buiten spelen baardaap. Met al je gratis knikkers. Buiten dat heb ik weinig op met het feit dat zijn fusiepartner ooit is ingekleurd vanuit communistisch perspectief. Draait alles alleen om de kleur van gras? Kan zijn, maar niet zo dogmatisch alsjeblieft. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.

Om diezelfde reden geloof ik niet in alle godvrezenden die het land willen besturen met heilige geschriften onlosmakelijk in de vrome hand geklemd. De eigen waarheid in graniet gehouwen. Oprechte dienaren met de beste bedoelingen zijn het. Dat wel. Maar niks voor mij. En dan het setje dat geen vlees eet. Behalve dat dwangmatige gedram niks mis mee, maar ook daar danst men inmiddels een onsmakelijke tango om de macht. Nee, dan heb ik meer sympathie voor die vurige uit de Playboy. Plannen met ballen. Een kanshebber voor mijn stem is ze; maar is de heilstaat niet vooral een utopie? Te veel vraagtekens. Vind ik. O jee, bijna vergeten: die ongezouten stadsboerin met haar groene nagels. Heerlijk verfrissend. Jammer alleen dat ze flirt met die askleurige blondine. Afgezien van haar vechtlust en gevoel voor humor, heb ik er minder mee. Met die asblonde. Na dertien jaar heb ik de buik wel vol van onvermoeibare grappenmakers aan het roer.

Bovendien draaien de dames sowieso al aan de knoppen vanuit die andere kamer. Indirect. Dat is voor mij meer dan genoeg. Oja, dan heb je ook dat uitgestreken joch nog met Europa bovenaan. Braaf aan de hand van schimmige Euro lobbyisten. Dat wordt alleen maar inleveren en inzetten op geopolitiek. Vrees ik. Een smerig spel met nog smeriger spelers. Narigheid. Snap ook niet wat elektriciteit ermee te maken heeft. Naar de bliksem ofzo? Doe er niet aan mee. Dan zijn er nog een stel opportunistische randfiguren op beide flanken. Narcistische clowns, radicale idioten en hersenloze eenpitters die overtuigd zijn van hun achterlijke ideeën en met veel kabaal de rechtvaardigheid daarvan claimen. Goedbedoelende idealisten soms. Helemaal niks heb ik op met dat eigengereide zooitje koekenbakkers. Kansloos. Vertier geeft het misschien. Op z’n hoogst.

Blijft over die pitbull met die rare bovenlip. De luis. De uitgestotene. Ik schreef het drie zomers terug al: mijn stem heeft ´ie. Nog steeds. Dat hij liever geen aanvoerder wil zijn? Prima, want zoete broodjes bakken past hem niet. Nee, laat hem maar tweaken aan de receptuur. Het deeg. De wet. De macht behoort aan de kamer. Het volk. De democratie. Functie elders? Dat hebben ze straks allemaal. Zijn tegenstrevers. Alle poppetjes uit die gesneuvelde sneue poppenkast zijn inmiddels druk doende in de ratrace voor een nieuwe stap in een ongetwijfeld veelbelovende carrière. Behalve dat ene onverzettelijke kamerlid. De mens Omtzigt. Onvoltooid volmaakte satire is het. Wat er ook gebeurt, ik vrees dat ik er niet van zal smullen. Politiek is lelijk. Maar alle gekheid op een stokje: iedereen verdient respect en politici in het bijzonder. Ga er maar aan staan. In die slangenkuil. Ik heb niets gezegd. Heb elkaar gewoon een beetje lief en stem vrij van last. Opdat het moge smaken!

PETER BERGER

kleine jongen – voor mio

**kleine jongen**

opa wil ook een lied
waarom altijd die zangers
de wereld is toch ook van ons

wij zwaaien naar engeland
blazen bootjes van schuim
trekken lijnen in het zand

tot hier en niet verder
anders zwaait er wat voor slechte mensen
er zijn ook goeie hoor

wat maak je opa blij
in je gele jasje van de hema
opa schreef het eerder

de hema moet wel liefde zijn
maar toen wist opa nog niet
dat jij kan toveren: geel in goud

25 karaat

opa pom

Anke Labrie wint de enige echte virtuele – vrij naar een doek van charley toorop – de natuur is mooi maar je moet er wel een wijntje bij drinken -trofee op pomgedichten punt nl

‘de kunst, het leven, de kunst van het leven’ aan de orde van deze dag vol met verkiezingen – gaan we over links of gaan we over rechts dat is de grote vraag – omtzigt wil links en reli – boerentrien wil rechts en pvv – ik voorspel dat nederland een tijdje aan de onderbuik gaat. hoe dan ook – pomgedichten als altijd voor de verjaagden uit de wanhoop – onze subsidie hoeft niet afgeschaft want we hebben geen subsidie – en met Campert roepen wij van hier ook:

Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef.

zo zal het zijn op de pom – dank aan de dichters die deze week weer inzonden en bevestigden. in het werk van Anke Labrie wordt bevestigd dat er niet alleen en niet alleen voor zichzelf wordt geleefd – een licht tafereel voor op de zondag levert anke het goud van de dag – een zonnetje in de ochtend – van harte gefeliciteerd! de andere commentaren onder de gedichten.