pomgedichten.nl – Pagina 121 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Frans Terken wint de enige echte virtuele – en wie nodigt een dichter eigenlijk uit op zijn/haar feestje – trofee op pomgedichten.nl

dank aan de dichters die van het zondagochtendfeestje een feestje maakten door in te sturen. een mooie terugblik van Anke Labrie hoe het was in moeders tijden. ook de prachtige poedersneeuw die Cartouche hier liet vallen, ook de dansende woorden van Rik van Boeckel – laten we toch het goud aan Frans Terken: met een mooi eerbetoon aan de dichter die elk feestje weet te verrijken – ‘hoor hun gouden regels klinken..’ – de regels, de glazen, de vrienden op uitnodiging – een feestelijk gedicht! Van harte!

Dag Pom,
Las dat je dit weekend een feestje bouwt, dan ben ik graag van de partij. Hieronder mijn bijdrage.eestelijke groet,
Frans

**Feestje**

De kaarten geschud
eerst de messen geslepen
dan maar eens kijken wie een kaartje
voor het grote feest mag krijgen

niet de tante uit Wappieland
verdwaalde dochter van de dominee
die hel en verdoemenis preekt
als altijd voor eigen parochie

laat staan de baas van Pruikenstad
die brutaal medestanders overschreeuwt
met zijn X-kreten en valse voorwendsels
hem past de ijskast als een vale winterjas

nee enkel gevierde dichters de vrienden
als liefhebber van het hoge woord
dat ademloze aandacht oproept
hoor hun gouden regels klinken

welluidende aankleding van elk feest
als slingers boven het hoofd gehangen
hoe wij ons daarin onderdompelen
tot het nagalmt nog in de gevulde glazen

© FT 01.12.2023

frans blijft geheel in stijl – wie niet die niet – wie wel die wel – mooi eerbetoon aan de dichter die elk feestje weet te verrijken – ‘hoor hun gouden regels klinken..’ – de regels, de glazen, de vrienden op uitnodiging – een feestelijk gedicht! en geert nee die niet – ook poetin niet. en orban ook niet.

Frans Terken – hoor hun gouden regels klinken
Cartouche – een begin van poëzie
Rik van Boeckel – kom laat de aarde wensen weergalmen
Anke Labrie – rondgaan met de taartjes

wie wint de enige echte virtuele – en wie nodigt een dichter eigenlijk uit op zijn/haar feestje – trofee op pomgedichten.nl?
een lang uitgerekt thema deze week – en wellicht te vrolijk ook voor de gemiddelde dichter – maar ach een feestje is nooit weg – graag deze week thema feestje en mogelijk ook iets over de bacchanalen waarin dichterlijke feestjes vaak eindigen – in dichterlijk woorden op de zondagochtend hier geserveerd – dichters aller landen leeft u uit – brast, drinkt, zwelgt, orgiet desnoods. u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**het was het feestje wel**

we namen afscheid van de man
die zeg maar rustig grenzeloos
onder prikkeldraad door
en door elk prikkeldraad heen
wel iets van vrede wist te vinden

we namen afscheid van zijn vrouw die
hoe geweldig het allemaal ook was
en hoe fijn het feestje klopte
zichtbaar genoot van het oorlogspad
wellustig spanningen te snijden kreeg

we namen afscheid van hun kind
dat waar het ook verbleef of hing
kauwgom onder een tafel wist te plakken
en altijd wel een glas vol cola
over een nieuwe bank te kegelen wist

en we namen ook afscheid van hun hond
die ook dit keer weer kwijlend binnenkwam
zindelijkheid niet echt in het vaandel droeg
naar alles hapte wat bewoog
rusteloos het huis door rende

en blafte blafte ja onophoudelijk blafte
‘gezellig toch’ zei de man van vrede bij het weggaan

pom wolff

Voor mij vandaag geen bacchanaal
maar een partijtje voor twee
een ingetogen feest
van herkenning
ter lering en
vermaak

Welk een weelde van een woord
bij ontleding kom je tot een
driedeling, verwondering
ver-wonde-ring

de ring die over je vinger schuift
een pleister die over wonden glijdt
zodat ze afgedekt en uit het zicht
het wonder dat nog verborgen
je naar haar lokt en lonkt

in je ligt, de oorsprong van
alle leven, een begin van poëzie
gong en grondslag van elke kunst
wat je van ver, vanonder de grens
naar boven haalt – als een deken
poedersneeuw over de dagen legt

in haar meest sprekende vorm
een zondags feest der zinnen

01-12-2023 / Cartouche

fijn dat Cartouche de bijsluiter bij zijn gedicht geeft- een partijtje voor twee en minder uitbundig dan aangegeven – we lezen over ‘een deken van poedersneeuw’ ja dan zijn we toch weer waar we wezen moeten – in het land van de poëzie – dichter mag dan zogenaamd min of meer ingetogen de zinnen ontleden – het gedicht staat toch bol van verlangen en mogelijk na een maandje of negen bol van verwachting. noem het allemaal maar ingetogen.

**Een wereld van feesten**

Feesten zijn geesten van zonnige muziek
tijden dansen elk jaar zo zinnig energiek

dichters dragen de dagen in verzen voor
het podium verbindt hun werkelijkheid

vredige stiltes doorzoeken het doolhof
van de ziel lonkend naar zekere liefde

de zachte kus van een schone vrouw
is zo lang getekend door weldadigheid

een magisch mirakel laat de aarde feesten
nu de roep om waarheid nooit verstomt

mensen dansen onder paraplu ritmiek
druppels tikken heel langzaam en snel

ritmische potenties dalen teder neer
op hielen spelend met tikkende tenen

kom laat de aarde wensen weergalmen
onder de muziek van nu toen en later.

Rik van Boeckel
1 december 2023

de laatste strofe lijkt mij helemaal Rok van Boeckel te zijn – wil je deze dichter beschrijven roep uitbundig en ritmisch verantwoord deze laatste zeker ook romantische strofe aan en je hebt en kent Rik Van Boeckel maar doe het wel tussen zon en maan en de sterren:
‘kom laat de aarde wensen weergalmen
onder de muziek van nu toen en later.’

**als mama jarig was**

de bakker bracht al vroeg
de twee grote witte dozen
die vlug naar de kelder gingen

alle mooie kopjes met de rozen
en de gouden randjes werden afgewassen
stel dat ze stoffig waren
en ook de glazen moesten vandaag blinken

het huis was al lang helemaal gepoetst
ramen gelapt en de vitrage fris gewassen
de stoelen klaar gezet in een grote kring

op tafel de sigaretten met de filters in een glaasje
in een wat groter glas alle sigaren
de emmer in de keuken
met de vers gemaakte vruchtenbowl

ik mocht rondgaan met de taartjes
en hoopte vurig dat die lekkere overbleef
want de dag erna was het voor ons kinderen
altijd pas het echte feest

anke labrie
(serie: kindertijd jaren vijftig)

de jaren vijftig inderdaad in dit gedicht gevangen – de sigaretten in een glaasje – de stoelen in een kring geplaatst – hopen op de voorgeprogrammeerde gezelligheid – en als ome iets teveel jonge genever op had durfde hij een optreden tussen de schuifdeuren – voor kinderen inderdaad een feestje – met drukte en lekkere dingen – goed opgevoede kinderen in dit gedicht – wachtend op de dag na de feestdag – er waren ook kinderen die aan voorproeven deden.

DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 16 – ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ van Millay – ‘…dat kon geen dagen liggen daar…’

**XVI.**
De dokter vroeg haar wat ze precies wilde
met hem; dat kon geen dagen liggen daar.
Schokkend vond zij ’t dat leven niet verstilde
zelfs na de dood, het irriteerde haar;
was hij niet doodgegaan, zo dacht zij licht,
bleef alles simpeler, want overbodig
een uitvaart die alleen wanorde sticht
in alles, en rumoer was ook niet nodig,
en massa’s mensen die haar dan bij name
noemden, bevroegen, die ze niet eens kende,
zij keek slechts, wijl zij zich naar ’t bed toewendde
in stilte, elk geluid veronachtzamend,
en dokters ogen voelend, zei zij toen:
“als iemand doodgaat, weet ik niet precies wat je moet doen.”

The doctor asked her what she wanted done
With him, that could not lie there many days.
And she was shocked to see how life goes on
Even after death, in irritating ways;
And mused how if he had not died at all
‘Twould have been easier — then there need not be
The stiff disorder of a funeral
Everywhere, and the hideous industry,
And crowds of people calling her by name
And questioning her, she’d never seen before,
But only watching by his bed once more
And sitting silent if a knocking a came …
She said at length, feeling the doctor’s eyes,
“I don’t know what you do exactly when a person dies.”

DITMAR BAKKER vertaalt

pom wolff – feestje

VON SOLO – toen we de DDR nog hadden en wij vrij…

Vroeger waren we blij, dat we in Nederland woonden. We waren vrij. Dat waren we sinds 1945, toen de Amerikanen ons kwamen bevrijden. Het waren de Amerikanen, die ons de echte vrijheid kwamen brengen. Zo brachten ze ons het geld van Marshall, later de hippies en de losse moraal. Daarna dat hebzucht goed is en ieder voor zich. Alles moest maar kunnen. En kon de facto ook. Gek was nooit gek genoeg. Dat was aan de andere kant van het IJzeren gordijn wel anders als je door de Russen was ‘bevrijd’. Neem de Duitse Democratische Republiek, de DDR. Daar had je de Stasi. De ‘Staatssicherheit’. Die controleerde het openbare leven. En niet alleen het openbare leven. Ook achter de voordeur was de invloed van de Stasi niet te ontkennen. Je buren zouden je verraden, als het ze uitkwam. Tot aan je familie toe. Je was eigenlijk voor niemand veilig. Al je gangen werden minutieus gevolgd door het staatsapparaat. Dissidente gedachten waren verboden en dito gedrag werd streng bestraft. Daar wisten ze nog wat heropvoeden was. Zo hield je het volk in de pas.

Wat ben ik blij, dat ik niet in zo’n land ben opgegroeid. Ik mocht zeggen wat ik wilde en kon daar hoogstens door mijn ouders of leraren op school in gecorrigeerd worden. Als die niet in de buurt waren, was ik volledig vrij in mijn doen en laten. In mijn denken al helemaal. We deden de gekste dingen. Maakten graffiti, zopen veel te veel, altijd maar blowen, krenkende gedichten schrijven en voorlezen aan vrienden, zoenen met meiden, vechten met jongens en niets van dat alles bereikte ‘ons gezag’, want die zaten thuis voor de buis. Enkel aan een zuigvlek, blauw oog of een katerkop konden ze zien hoe de avond verlopen was. Als ze vroegen hoe het was geweest, kon je daar soms zelf ook enkel maar naar raden. Je had dan in ieder geval nog je vrienden om een reconstructie te maken van de vierentwintig uur daarvoor. Bewijs was schaars en vaak al verdwenen, voor welk gezag dan ook, daar iets mee aan had kunnen vangen.

Ik ken tegenwoordig collega-ouders, die ‘afspraken’ maken met hun kinderen. De kinderen mogen enkel de deur uit als ze laten weten waar ze heen gaan en met wie. Ze moeten dan beloven, dat ze het volgsysteem op hun slimme telefoon aanzetten en bereikbaar zijn. Hun lesroosters, cijfers en banksaldo’s worden gecontroleerd door de hoeders. Onder de zestien, kom je de meeste kroegen niet binnen in het weekend. Een alcoholische versnapering kun je al helemaal wel vergeten. Geen barman of -vrouw meer, die het risico nog neemt de vergunning te verliezen door een ‘lok-tiener’. In supermarkten worden identiteitsbewijzen, die je overigens altijd bij moet hebben, ook grondig gecheckt. Vriendjes, vriendinnetjes, vijanden, bewakingscamera’s en omstanders filmen alles, dat ook maar een beetje uit de pas loopt. Dat staat dan binnen twee minuten op de het digitale netwerk. Het verband met je hele levensverhaal en je zoek- en consumptiegedrag is dan snel gelegd. Om nog maar het zwijgen van je meningsuitingen op de diverse kanalen. Alles, maar dan ook alles wordt vastgelegd en waar nodig gemodereerd en door slimme algoritmes is een onwrikbare context gebracht. Het mag ook allemaal gebruikt worden door justitie en de ordediensten. Voor de ‘veiligheid’. En dat is volledig normaal.

We zijn er met z’n allen in gelopen. We leven tegenwoordig in de Europese Democratische Republiek. De vrijheid die ons gebracht is, hebben we met twee handen aangepakt. We zijn gewillige staatsburgers geworden, die vergeten zijn, waarom onze eigen jeugd zo goed voelde. We zijn overtuigd, dat het zo beter is. Voor de kinderen. Alles voor de kinderen.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Vera Jongejan en de herfst: ‘blozende buurman nu alleen nog dood te zien…’

blozende buurman
nu alleen nog dood te zien

**Herfst**

Het kersenboompje stond
stralend geel vanochtend
voor mijn raam
herinnerde me aan de kortstondigheid
van schoonheid

en op de mat lag weer een rouwkaart
blozende buurman
nu alleen nog dood te zien

mijn tuin vermagerd en verwaaid
vertoont steeds meer gaten
een eindeloze regen roffelt blues.

*een beetje gezapig. Ik heb daarna nog een herfstgedicht geschreven, misschien beter voor de woensdag*

**Herfst**

Hier heerst opnieuw de herfst
we verkleuren, dwarrelen neer
overdenken dat we gaan sterven
we liggen verweekt in de goot
en schrijven weemoedige gedichten

zo zou het kunnen zijn
als niet ook de waanzin aan de macht
het bittere einde regisseert
verblinde mensjes
vechten hun bloedende gelijk uit
we zien de video’s van alles in puin
en schuld
die turft de dode kinderen.

Vera Jongejan

Ien Verrips – ‘het laatste hoofdstuk is ophanden…’

onherroepelijk het eind in zicht
het laatste hoofdstuk is ophanden
dit komend afscheid wil je niet
in deze wereld wil je langer wonen
stribbelend tegen het naderend slot
ben je gedoemd om door te gaan
pas op de plaats is geen optie
voor de lezer

oktober 2023
IEN VERRIPS

Ingrid Noppen zit weer eens lekker op haar praatstoel: ‘I love the rain…’

**En wie in hemelsnaam is Joris van Os?? Doe mij maar even Peter Pannenkoek! Enne …. I love the rain, dus daar ligt het niet aan!**

**ECHT WAAR**

Heus, geloof me
ook de regen heeft
iets moois te vertellen
over het land dat hij zoogt
het gras dat hij wast

waar is de zon
om je mond, in je ogen
in elk woord dat je zegt
in het huis van je hart

heus, geloof me
ook de sneeuw heeft
iets moois te vertellen
van de akkers die zij tovert
in etsen van ijs

waar is de zon
zij is de droom die je koestert
die woont in het wezen
dat je bent of kunt zijn

heus, geloof me
elk seizoen
heeft iets moois te vertellen

Ingrid Noppen

smeren smeren en nog meer smeren

**smeer pijpen**

het is het smeren in het leed
maakt niet uit welk leed
én maar smeren én nog meer smeren
en ja hoor smeren
met een glimlach als gemalen fijnstof

smeren maar smeren maar
nee hoor lekker smeren is niet raar
smeer het leed er maar in
lekker smeren lekker hè dat smeren
jongens en meisjes van de EO

pom wolff

Analyse uitslag verkiezingen PETER BERGER: gelukkig hebben we Omtzigt nog,.. – Pfeijffer: Omtzigt gevaarlijk

Smullen werd het zeker niet. Maar het volk heeft gesproken. Luid en duidelijk. Arme Frans. Dat nou juist hij, de gedroomde premierskandidaat op links, door datzelfde volk werd genegeerd valt hem uiterst zwaar. Gekrenkt en gekwetst is ‘ie. Vol ongeloof dat hij van Geert verloren heeft. Dat juist hem dat moest overkomen is ook wel een zure appel. Een deuk voor z’n ego. Maar verblind door ijdele woede sloeg Frans met z’n eerste reactie de plank meteen weer mis. Als een slechte verliezer schoffeerde hij een kwart van de Nederlandse kiezers door ze rücksichtslos weg te zetten als ultrarechtse extremisten. Hij moet toch beter weten? Het zijn toch juist mensen aan de onderkant, allochtonen inbegrepen, die massaal voor Geert kozen? Frans´ klassieke achterban nota bene! Dat past blijkbaar niet in zijn Europese denkraam. Dat die mensen niet op hem stemden: Frans, redder van Nederland. Verslagen op eigen terrein. Woest is ´ie. Toegegeven, het was natuurlijk niet makkelijk balanceren op die splijtzwam. Rood met groene stippen. Daarvan heeft Geert optimaal profijt getrokken. Nou ben ik helemaal geen fan van Geert, integendeel, maar hij hamert al jaren op thema´s die zwaar op de onderkant van de samenleving drukken. Of men dat nou horen wil of niet, heeft hij daarvan consequent een punt gemaakt. Zowel op links als op rechts werd Geert steevast genegeerd als een roepende in de woestijn en weggezet als louter een racistische clown. Op zijn best werd hij in de kamer gedoogd. Nooit serieus genomen.

Doof voor duidelijke signalen uit de samenleving ging de politiek gewoon door met het eigen droombeleid voor een betere wereld. Vanuit de eigen koker, comfortabel in het pluche gezeten. Groen, groener, groenst. Kom allemaal maar lekker binnen. Vlees in de ban. Sturen op stikstof en CO2. Als een rupsje nooitgenoeg moest Nederland daarin per se voorop lopen. Geert mag dan op deze thema´s een stevig conservatief beleid willen voeren, maar vanuit sociaal economisch oogpunt is de man gewoon keihard links. Meer geld in de schrale portemonnee van de burgers! En mede op dat thema heeft hij de winst binnengeharkt. Dat het onmogelijke is gebeurd verbaast mij weinig. Een kat in het nauw maakt nu eenmaal rare sprongen. Die stemt met hart noch hoofd; maar met de portemonnee. Als daarvan de bodem is bereikt, laat dat weinig ruimte voor idealen. Alle huilers likken nu hun wonden. Hadden ze nou maar beter naar Geert geluisterd. Ook voor Dilan is het zuur. Zij werd afgestraft voor het draaideurbeleid van haar voorganger die daarmee de eigen achterban keer op keer in de kou liet staan. Zachte heelmeesters maken nu eenmaal stinkende wonden. Boontje komt om z’n loontje. Met haar laatste stellingname laat Dilan via diezelfde draaideur de splijtzwam ook bij haar achterban floreren. Geert, nota bene ooit politieke mentor van Rutte, heeft nu het heft in handen.

Met dank aan Frans en Dilan, die, langzaam verdrinkend, campagne voerden met hun kop in het eigen drijfzand. Oogkleppen op, in de blinde overtuiging het gelijk aan hun zijde te hebben. Maar gelijk hebben is iets anders dan gelijk krijgen. Hun schaduw staat hen in de weg. Politiek is nu eenmaal lelijk. Verliezen? Dat is ook democratie. Of je het nou leuk vindt of niet. En gelukkig hebben we Omtzigt nog, als hoeder van de rechtsstaat. Dat gaat nog wat worden. Wie er straks ook als laatste lacht zal dat hoe dan ook als een boer met kiespijn doen. Wat er ook gebeurt. Na regen komt zonneschijn. Vroeger of later. Altijd.

————-PETER BERGER———-

**Ilja Leonard Pfeijffer in HP/DE TIJD over ‘de populist**‘ **OMTZIGT:** “…Maar een pleidooi voor een zakenkabinet is een populistisch pleidooi. De buitenstaander Omtzigt wil het land laten besturen door buitenstaanders. Hij wil ministers die verre staan van de politieke elite. Bovendien is het allemaal niet zo simpel als Omtzigt het wil doen voorkomen. Het is een illusie om te denken dat beleidskeuzen objectiveerbaar zouden zijn, zodat specialisten louter op grond van hun kennis de juiste besluiten zouden kunnen nemen. De keuzen die gemaakt moeten worden zijn politieke keuzen. …“
“Je ziet het aan zijn irritante glimlachje tijdens de debatten. Hij is ervan overtuigd dat dossierkennis alle kennis is die ertoe doet tussen hemel en aarde en dat hij in dat opzicht superieur is aan zijn uitdagers. Hij heeft een continu wereldbeeld, waarin goed en fout overzichtelijk uitgesplitst zijn op een spreadsheet…”

Elbert Gonggrijp wint de enige echte virtuele – en wat wilt u nog over de wereld kwijt – trofee op pomgedichten punt nl – Ditmar Bakker zilver

**Onverschillig**

Balancerende spreeuwen in hun vlucht
het roekeloze verwijt aan een huidige
november. Er wordt van alles beloofd –
dat het gras groener wordt – aan gene
zijde. Maar nu de dood voor ogen,

Op het scherpst van de snede. In het
natte land nooit iets van vrede – de boer
hij ploegde voort. Een vreemdeling is
verdwaald zeker. Een zeer lieflijk
landschap, maar wat dan nog –

Er valt weinig te lachen – kijk hoe eenzaam
wij geworden zijn – in rang te sluiten nu je
niet meer luistert, nu je in weer en wind
sluimert, verdoold en schichtig je
ongewisse toekomst in –

Elbert Gonggrijp

**goud voor Elbert Gonggrijp deze week. dank aan de dichters die instuurden.** op zeer eigen wijze en in heel eigen woorden verwoordt dichter gonggrijp de beschreven opdracht – hoe maak je van proza poëzie – nou dat is elbert goed gelukt. de opdracht luidde: dichters voelen haarfijn tijden van verbinding / ontbinding aan – tijden van teloorgang tijden van solidariteit – de wereld lijkt aan tijd gebonden – zolang er dichters zijn zal er geschreven worden over goede tijden of over slechte tijden.
elbert beschrijft de teloorgang in elementen van natuurfenomenen. eigenlijk schrijft elbert zoals willink schilderde. ik doel op het schilderij Jobstijding (1932) – het naderend onheil – van Carel Willink.

De yogamoeder, weet eenelk,
zorgt goed voor geest en rikketik,
verlustigt zich aan havermelk
en vindt men niet in Medemblik.
Zij houdt van woke, yohimbethee
en stemmen op de VVD.

***[D.B.]

zilver voor het zeer geestige gedicht van Ditmar Bakker deze week – toevallig ken ik medemblik haha – ik heb 7 jaren aan de rand van medemblik aan het ijselmeer gewoond – het land van opperdoezers, vette klei, de bootjes in de zomer, de vreselijk snijdende koude in de winter – ja daar in het westfriese wordt geen havermelk gedronken – daar lopen boeren nog vrij rond. hooguit vraagt import om havermelk – ‘van wie is dat er een? die is niet van hier!’ Ditmar beschrijft de groenlinks elite van de grachtengordel hier in 020. zaterdags havermelk snuiven op de noordermarkt. heeft ze toch stiekum vvd gestemd? een heerlijk gedichtje.

Rob Mientjes – Woorden vuil / Sprakeloos…
Rik van Boeckel – Van verbinding naar vrede…
Elbert Gonggrijp – kijk hoe eenzaam wij geworden zijn…
Cartouche – vanwege een en ander niet helemaal haaks…
Ditmar Bakker verlustigt zich aan havermelk
Frans Terken – altijd nog hoop
Anke Labrie – net kind genoeg gebleven

wie wint de enige echte virtuele – en wat wilt u nog over de wereld kwijt – trofee op pomgedichten punt nl?

dichters voelen haarfijn tijden van verbinding / ontbinding aan – tijden van teloorgang tijden van solidariteit – de wereld lijkt aan tijd gebonden – zolang er dichters zijn zal er geschreven worden over goede tijden of over slechte tijden – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: