in de serie grootheidswaanzin majesteit

foto: kunstwerkje w. adelaar


de dichter adelaar sprak mij enige tijd geleden aan – hij wilde niets meer tegen mij zeggen. dat is een goed recht van elke dichter – komt bij daar in eindhoven – je verstaat ze toch al niet – dus dat schiet lekker op. ik was nieuwsgierig naar de reden van de boosheid van deze dichter. ik had een opmerking gemaakt begreep ik bij een enkel gedicht en die opmerkingen waren in willems verkeerde keelgat geschoten. zoiets. waar je ook komt in brabant willem is aanwezig. voor die 10 mensen die het werk van willem niet kennen en zijn optreden hierbij een korte karakteristiek. willem doet naar goed brabants gebruik in het openbaar wat taalgrapjes en kijkt dan naar de hemel met lichtblauwe ogen – dat houdt ie 2 minuten vol om vervolgens met een lichte glimlach op de lippen – halfschuchter en licht schuddend het publiek aan te kijken met een blik van – dat heb ik toch maar weer weer mooi voor jullie bij elkaar gedacht. vervolgens doet ie nog 10 keer hetzelfde en loopt verguld van zichzelf het geboden podium af. was het daar maar bij gebleven lieve lezer. megalomaan heeft de dichter zich geworpen op de beeldende kunst. als een ware jaap montagne in de serie adelaar knipt en plakt ie dat het aan het plafond kleeft. en de toeschouwers moeten van de dichter vooral aai en ooi – ja en mooi roepen. maar zeg je – nou nee voor mij hoeft dat geknutsel niet – dan heb je het gedaan. een en ander leidde tot het volgende gedicht:

in de serie grootheidswaanzin majesteit (oftewel eindhoven boven!)
 
de vaak zo eigenzinnige dichter willem adelaar (W.A.)
uit het altijd weer zo mooie eindhoven
is  – dat moet gezegd – nogal snel op zijn o zo gevoelige teentjes getrapt
 
majesteit
deze willem is geen gewone willem – zoals u zelf wel altijd tracht te wezen
gelijk uw moeders diepste wens in uwes eigen diepste eigenheid

neen majesteit
deze willem  is een wonderkind
wel is waar naar eigen zeggen
 
en ziet ze vliegen
de hoge kunsten  tegemoet  wederom naar eigen zeggen
hoger dan uw koninkrijk
 
dichter is nu aan het plakken en knippen geslagen
een kartonnetje hier en een papiertje daar
én ja hoor de onnavolgbare  kunstwerkjes
zijn weer klaar
 
pw

Share This:

in de serie ORANJE – FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – in de serie van wat – past uw zondagochtendgedicht deze week op pomgedichten?

De dichter Frans Terken wint deze week het goud met een eerbetoon aan de zangeres zonder naam – in Leiden geëerd met een tentoonstelling in the old school. met een persoonlijk gedicht raakt vandaag Frans de harten van de lezer. van harte!

  • FRANS TERKEN in de serie zangeressen zonder naam
  • DITMAR BAKKER in de serie bevliegingen & avondzon
  • MARC TIEFENTHAL in de serie ver werpen
  • RIK VAN BOECKEL in de serie horizon met Kora
  • JAKO FENNEK in de serie bijverschijnselen
Zonder mij

Alle lucht is uit het lijf verdwenen
na zonder naam ben ik ook zonder stem
om het lied van het leven te laten horen
ik ben van alle kleuren ontdaan

maar zie dat er genoeg zwarte schijven zijn
waarop mijn gezang is vastgelegd
alle nummers verzameld van begin af aan
voor wie mij vandaag nog wil horen

zonder stem nog maar niet gebroken
zoals het bij leven was
ik vocht voor een beter bestaan
dan ik in tijden van armoede had

hoe ik van lief en leed stond te zingen
liedjes voor het leven bewaard
dat je ze nooit vergeet
nog in geen honderd jaar

FT 03.08.2019 Goedemorgen Pom,

Het gedicht dat ik bij ‘inloggen’ geplaatst heb, is opgedragen aan Mary Servaes-Beij, van wie het a.s. maandag de 100ste geboortedag is. Ze wordt met een mooie tentoonstelling in Old School in Leiden herdacht deze maand.
Goed weekend!
Frans



een eerbetoon in de serie  de limburgse Mary Servaes – ons aller zangeres zonder naam – volkszangeres zonder weerga – alleen hazes senior trad in haar voetsporen. het levenslied in optima forma klinkt ondanks de dood van de betrokkenen nog overal door van limburg via amsterdam en mexico tot aan groningen. frans terken geeft er woorden aan in een kader van de tentoonstelling te leiden vanaf heden te bezichtigen: “Goedemorgen Pom,
Het gedicht dat ik bij ‘inloggen’ geplaatst heb, is opgedragen aan Mary Servaes-Beij, van wie het a.s. maandag de 100ste geboortedag is. Ze wordt met een mooie tentoonstelling in Old School in Leiden herdacht deze maand. Goed weekend! Frans”
 
mooi initiatief, prachtig gedicht – met hele persoonlijke regels: ‘ik ben van alle kleuren ontdaan..’ – in het gedicht ‘zonder mij’ lezen we een heel persoonlijke frans terken – dan schiet de dichter terken wat mij betreft meteen door richting hart van de lezer. dan verenigt frans het dichterschap met een persoonlijke emotie en lees ik hem zo het liefst.


LIED VAN DE UNITARISTISCH-GEKOOIDE VOGEL

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, als een eend of de nacht

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, al mag zo’n vogel nog geslacht.

Elke vent, of jong, of ouder, en om ’t even waarzo 

Zingt dit lied over mijn schouder en het gaat fortissimo;

‘k Hoor ze zeggen “’t is een neger,” en ze schelden me uit

Was ik iets minder integer, nou dan haalde ik wel uit. 

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, als een eend of de nacht

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, al mag zo’n vogel nog geslacht.

In de avondzon oranje, met de lucht zo rood als bloed,

En gekooid als immer, kan je horen zingen, bitterzoet. 

Slechts gedachten als een vlinder zeggen mij ‘binnenkort

Heb je andersoortig hinder omdat je nagefloten wordt’.

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, als een eend of de nacht

Je bent lelijk, lelijk, lelijk, al mag zo’n vogel nog geslacht.

Op een mooie dag der kerke, toen ik om verlossing bad

Zag ‘k de meute weer bemerken dat ik een ander teintje had. 

Maar de knapste onder vromen schreed me langzaam voorbij

Heeft wat twijfels weggenomen: het kind zei tegen mij

Je bent mooi, zo mooi, zo mooi, net een panter bij nacht!

Je bent mooi, zo mooi, zo mooi, zoals een zwaan wordt toebedacht.

Ditmar Bakker


onze ditmar vergeet in tijden van de PRIDE het ietwat afgekloven thema “’t is een neger,” niet. wat een toestanden allemaal in de wereld en in LEIDEN ook – het grote lijden is begonnen – een jaap montagne in alle staten maar vooral toch ook in leiden – eveneens de ik citeer “Yasmina Lemsiah is een Marokkaans Belgische queer- feministische activiste” ook al in alle staten boos op pomgedichten – maar vooral in de flanderfields – hahaha – pomgedichten gaat gouden tijden tegemoet. morgen zullen we over deze YL berichten – nadat ze een kalmerend pilletje heeft gehaald bij der huisarts. NU hebben we Ditmar die zich opwerpt voor een inmiddels vergeten groep. onze ditmar legt als het ware witte zoete romige sjokolaatjes rond de pijnlijke plekken in onze samenleving en tracht met fijne poezelige poëtische likjes het wereldleed te lijf te gaan. en ja zoals het een goed dichter betaamt – bij likken hoort nu eenmaal heel veel herhaling:

‘Je bent mooi, zo mooi, zo mooi, net een panter bij nacht!

Je bent mooi, zo mooi, zo mooi, zoals een zwaan wordt toebedacht.’

Ditmar Bakker
 



Mijn eigen gebrouwen reeks heet: Mijn leven als boom. Ik ben er al een tijdje mee bezig, sporadisch eerst, nu dus stelselmatig. Uit die reeks twee gedichten voor de prijs van een en voor een prijs om de pom 

 
Water zoekt geen vuur op
maar water.
 
Vuur zoekt geen water op
maar krijgt het ervan.
 
Man over boom
valt niet steeds
op zijn voeten. 


De eerste steen
viel uit mijn hand.
Naakt wendde ik me
tot de golven.

Mijn leven als boom achter de rug,
een aanname met zorg gemaakt,
ik droeg dan ook de eerste steen.

Er viel niemand te verwerpen.    



marc tiefenthal



de tief experimenteert er stevig op los. of de lezer van de tak valt of ter aarde stort en of  uit de boom dondert – het maakt tief niet uit. experimenten zijn experimenten – de lezer hoeft niet bediend te worden – tiefenthal is een boom – dan schrijft tiefenthal ik ben een boom. de eerste steen hier valt niet ver van de boom. zoveel is zeker.
 
 
Kleurrijke stilte

De muziek van de kleurrijke stilte
trilt met vingers langs de snaren

klanken van de Kora
spiegels van de ziel
zingende dromen van hier op Schier
omhelzen ritmes van de morgenstond

tot het eilanden avondrood
spelers laat dansen op afrobeat

wie eerst de oranje horizon ziet
laat zich verrassen door de maan

de Kora speelt ‘t universeel liefdeslied
wadlopers zingen zachtjes mee
met het weemoedig refrein
van de Waddenzee.

Rik van Boeckel
3 augustus 2019
Schiermonnikoog



rik bericht van KORA. prachtige slotstrofe in zachte woorden schiermonnikoog getekend in en met de klanken van rik van boeckel:

‘de Kora speelt ‘t universeel liefdeslied
wadlopers zingen zachtjes mee
met het weemoedig refrein
van de Waddenzee.’
 
ja daar hebben ze op texel niet van terug. daar heeft de eilanddichter altijd weer op van alles en nog wat commentaar – daar houden ze niet van de zee noch van de mensen! – nee op texel ligt de focus alleen op die veelbezongen economische eenheid die ze ook wel schaap noemen. het schaap – nou ja moet kunnen- schiermonnikoog doet het anders en  heeft een romanticus binnen de perken: de heerlijke zachte weemoedige klanken van riks romantiek.



Mogge Pom,
Goed idee! Geeft een ander aspekt.
Fijne dag en groet, Jako
 
Serie ‘bijverschijnselen’
 
lucht

het verging hem als met een zalfje
dat je tegen het jeuken
op muggesteken smeert
de dag erop aan netelroos lijdt
 
zo werd zijn huwelijk
 
ze leek een gat op te vullen
dat hij sinds tijden voelde
waar alleen zij
een vondst uit duizenden
het recht op bleek te hebben
 
men vond hem jaren later
dagelijks in het sarphatipark
waar hij naar eenden keek
wolken vervolgde
en wanhopig naar lucht hapte
 
jako fennek



ha het sarphatiepark weet meer dan je denkt. jako fennek behandelt  in de serie lucht&luchtig het huwelijk op zijn fenneks. het is allemaal prachtig maar een man kan het niet allemaal hebben lijkt hij ons te leren. wanhopig lucht happen in een openlucht park – hahaha – dat is het huwelijk  – volgens onze zwitserse troubadour – die we vaak thuis weten in amsterdamse kroegen – daar aan de drank zag ik nooit jako naar lucht happen. nee alleen in schuimkragen omringd door schonen.
in welke serie wilt u lieve dichter weleens een gedicht geplaatst zien – jaren lang gedichten schrijven en nog geen serie hebben – wij maken deze week in de zondagochtendwedstrijd een beginnetje. wie wint de enige echte virtuele – in de serie van watte – past uw zondagochtendgedicht deze week op pomgedichten? u kent de regels:
de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Pom Wolff

in de serie oranje

 
de ons zeer wel bekende dichter J.M. uit het grootsteedse leiden
die erg thuis is in machinerieën
en andere zaken die nogal veel herrie maken
 
heeft zich nu gestort op tampons en tomaten
op gehakt, de bof ook, zullen het de mazelen zijn
je kunt het zo gek niet bedenken
of dichter draait er wel een gedicht van
in ‘zijn’ serie rood 
 
majesteit lees die rode retro rotzooi als het u belieft niet
u past slechts ware poëzie – met uw wangen als mandarijnen
in oranje hockey-rokjes
 
©pw
 
Pom Wolff
zeeuws meisje (in de serie majesteit!)

de ons allen zo inspirerende
en zelfs tot voorbij goes geprezen dichteres J.H.
mag zich dan wel bezighouden
met de diepere gevoelens van de medemens
ook haar eigen gemoed wil nog wel eens ontploffen

sommigen noemen het een deinen op wat heeft overleefd
anderen spreken weer over een drijvend waterbed
in een volgelopen tranendal

ik zeg prachtig allemaal!
wel worstelen maar bovenkomen ho maar
majesteit

©pw

Share This:

Jaap Montagne als door een adder gebeten – rel in letterland om het oranjegedicht ‘in de serie oranje’ – LEIDEN IN LAST

in de serie oranjeook wel in de serie snel aangebrande dames op het randje genaamd – ook wel: de serie leiden in last:

de ons zeer wel bekende dichter Jaap M. uit het grootsteedse leiden
die erg thuis is in machinerieën
en andere zaken die nogal veel herrie maken

heeft zich nu gestort op tampons en tomaten
op gehakt, de bof ook, zullen het de mazelen zijn
je kunt het zo gek niet bedenken
of dichter draait er wel een gedicht van
in ‘zijn’ serie rood

majesteit lees die rode retro rotzooi als het u belieft niet
u past slechts ware poëzie – met uw wangen als mandarijnen
in oranje hockey-rokjes

©pw

Jaap Montagne – stadsdichter van het grootsteedse Leiden of (voorheen stadsdichter van het grootsteedse Leiden) je houdt het allemaal niet bij daaronder in Leiden – hebben we vandaag nog niet op enige humor kunnen betrappen. kom vooral niet aan dichters kunstige kindjes. de dichter valt het FB publiek al jaren lastig met kiekjes waarop rode voorwerpen te zien zijn en betitelt trots als een pauw met rode ogen vervolgens het zouteloze kiekje met de eindeloos aansprekende titel: “in of uit de serie ROOD nummer 389”. oje al weer een rood doekje tegen het bloeden roepen de mensen op FB tegenwoordig al bij het zien van al dat rood van onze jaap. hoe dan ook de dichter laat ons het volgende weten: ‘Ik heb op mijn 6e jaar al mazelen gehad dus dat zal het niet zijn. Bof is ook al ver achter mij. Ik heb me niet op tampons gestort, nergens een te zien in de serie rood. ‘ Dichter Montagne scheldt nog wat na en verdwijnt op FB in de rode avondgloed.

uw webmaster reageerde op de ontstane commotie als volgt: ‘ jaap heeft zich nu gestort op tampons en tomaten..’ hahaha, hoewel de eerste 8 regels anders doen vermoeden – in het gedicht staat majesteit met zijn wangen als mandarijnen in hockey-rokjes centraal – beste jaap.

Pom Wolff

Share This:

RIK VAN BOECKEL op SCHIERMONNIKOOG

Pom, nu het toch vakantie is, hier mijn poëtische groet van Schiermonnikoog. Daar ben ik via het Groningse dorp Zoutkamp gekomen.

Groeten,

Rik


Het koor van Schiermonnikoog

Tijdens de avond van Zoutkamp
lagen Duitse zeilboten te rusten
in Groningse zomerweeën

zo heet was het niet langer
op Schiermonnikoog wierpen duinengelen
hun harde druppels op trappende benen

tijdens de zomerdans van de Kooiplaats
loeiden koeien door balafoons heen
‘t ritme van Schiermonnikoor weerklonk

ogen en oren kwamen minuten te kort
om te zien en te horen en de handen
ze sloegen de voeten ze dansten

het dorp was een weldadig koor
van zwiepende zwierende armen
de zon legde zich langzaam te ruste
langs Schier’s zandrijke kusten.

Rik van Boeckel
2 augustus 2019
Schiermonnikoog.

Share This:

LISAN LAUVENBERG & de verbouwingen in 020 – haar eigen (G)oud-West met een constante stroom zaag- breek- boor-herrie

Vakantietijd

Tot dusver
Het regent nu.
Vorige week was het te heet.
Het heeft geen zin om het huis te verlaten,
de weersomstandigheden maken het zo niet fijn om
buiten te zitten, terrasje te doen. 
boek te lezen op mijn mooie balkon
dat door de (G)oud-West verbouwingen 
ook nog in een constante stroom zaag- breek- boor-herrie zwelgt,
met bouwvakkers uit alle windstreken van de wereld 
met hun radio op Arbeidsvitamines uit god-weet-waar-vandaan. 
De hoopvol begonnen vakantiestemming is beneden nul. 

de nachten werden lang vorige week, sloom ook en half breindood
kwam ik na 21.00u dan toch voorzichtig naar buiten 
om wat menselijk verkeer te ervaren, 
een oververhitte kluizenaar zijn is niet goed voor het hart.
In een luchtige jurk gehuld begaf ik me dan 
tussen de dampende muren van mijn lieve stad. 
Overal plek zat om te parkeren, dat wel, maar ook
smog, muggen, herrie,stinkende barbecues, dronken fiets-toeristen, 
overvolle terrassen, waar je door personeelsgebrek 
lang moet wachten op een warm en duur drankje.

En nu
Regen, oh god ik kan nog steeds niet naar buiten, 
de vriendin waarmee ik naar zee zou gaan heeft afgezegd
en ik 
ik schrijf en weet dat ik overdrijf. 
Zomers in de stad zijn heerlijk
Oh zo heerlijk, onontbeerlijk en ik blijf hier.

©Lisan Lauvenberg
1 augustus 2019 

Share This:

VON SOLO bericht vanuit de Auvergne

Share This:

Abraham VON SOLO aan het kamperen geslagen: over het leed dat kamperen heet

Het leed dat sociaal zijn en kamperen heet

Het heeft zo zijn voordelen. Goed overweg kunnen met je buren. Zowel ik als mevrouw Solo hebben allebei daarnaast schijnbaar de uitstraling dat we redelijk makkelijk benaderbaar zijn. Dat brengt mensen er toe dat ze snel een gesprek met ons beginnen. We worden blijkbaar als sociaal aangezien. Dat kan evidente voordelen hebben. Soms ontmoet je daardoor erg sympathieke mensen met mooie verhalen. Er ontstaat dan iets dat te vatten zou kunnen zijn onder het containerbegrip gezelligheid. Soms ontmoet je bij uitzondering zelfs iemand die je een heel leven bij je zou willen houden. Daarnaast zijn er de praktische voordelen zoals wat ons eergisteren overkwam dat een buurman die tot laat had zitten borrelen bij ons een vers gevangen forel kwam bezorgen die zo het vuur op kon en ons perfect smaakte. Maar het kan ook anders. Zoals gisteren.

De kinderen had ik in hun slaapzakjes weten te manouvreren. Die keetten nog wat na, maar het had er alle schijn van dat ik en mevrouw Solo nou toch eindelijk wat zouden kunnen mijmeren bij het kampvuur en lekker een gesprek zouden kunnen hebben met een lekker wijntje en dito schnappschje erbij. Maar toen kwam de overbuurvrouw melden dat ‘ze nog heel even kwam storen’. Letterlijker kon zoiets niet worden. Nu kan het zoals gezegd natuurlijk zijn dat dat gecompenseerd wordt door een goed verhaal, maar die hoop had ik na de avond daarvoor al opgegeven. Dat had ik bij de buren naast ons ook. Maar die waren lekker op zichzelf, dus vormden in die hoedanigheid dan ook geen storende factor en bleken naderhand erg mee te vallen. Ook de man die de vis was komen brengen had goede verhalen over zijn werk en leven als helicopter mecanieker. Zoniet deze buurvrouw.

In haar kielzog voerde zijn ook nog eens twee van haar, naar ik schat vier, bemoeizieke kinderen mee. En daar zaten we dan. Gevijven rond ons kampvuurtje. Haar dochter had zelfs de euvele moed gevat op ‘mijn’ plek te gaan zitten. En de verhalen die je dan hoort. Zelden had ik iemand uit Winterswijk zoveel dat me niet interesseerde horen spuien in zo één korte tijd. Haar man was een stille Willy. Die zei niet veel en bleef nu ook in de tent om God weet wat te doen. Eén ding was duidelijk. Wie de broek aan had bij de overburen. En vrouwen met de broek aan in een relatie, daar houd ik niet van. Tenzij het een geile leren broek is. Wat dat betreft mag er met gelijke wapens gestreden worden, daar gaat het om in een relatie. Maar in dit geval had de man dus duidelijk niets te vertellen. De vrouw hield daarentegen tot overmaat van ramp niet op. Elke zin kon ik op basis van de vorige al voorspellen. Wat haar allemaal dwarszat en had dwarsgezeten in haar werk. Hoe het weer ook niet altijd is wat je ervan hebt besteld. Hoe ze maar één rosé-tje drinkt en dan ook enkel op zeer specifieke niet nader te duiden tijdstippen. Hoe ze koopwoningen bezichtigden waarin gerookt was, hetgeen zeer tegen de goede smaak van hun oudste dochter in was. Dat het zo irritant is dat de Fransen rijden met hun lichten uit. Hoe dat ene meertje dichtbij eigenlijk net zo mooi was als dat meertje ver weg, dus voor niks zo’n eind gereden. Kortom één groot klein drama.

Ik was uit ellende maar aan de andere kant van de campingtafel gaan zitten om te typen wat u nu leest. Kun je het zo’n mevrouw nu kwalijk nemen zult u vragen. Had ik zelf niet het heft in handen kunnen nemen in deze situatie? Ja. Eigenlijk zou ik open moeten zijn. En moeten zeggen dat we een avondje alleen zouden willen hebben. Liefst had ik haar toegeroepen: ‘Ga naar je man! Doe er iets mee of zo, in plaats van enkel kinderen maken en zijn loonstrook benutten om lekker interessant ZZP te zitten doen. Ga iets meemaken. Of niets voor mijn part. Maar val mij er niet mee lastig. Ga desnoods maar naar huis! Maar ga!’ Na een tijdje was ik wel klaar met het uittypen van mijn frustraties en vond ik een modus door me weer in het gesprek te mengen met doorlopend baude uitspraken. Dit gefaciliteerd door de Saint James rhum van Martinique (45%). Dat maakte het alsnog draaglijk.

Zoals gesteld, hoewel ik graag luister naar mooie verhalen, ben ik geen sociaal baken. Het liefst ben ik alleen. Ik verdraag niet goed mensen om me heen. Zeker niet als ze beslag op me leggen. Of op mijn tijd. Of op mijn bezigheden. Ik had bijvoorbeeld liever een geanimeerd gesprek willen hebben met mevrouw Solo of een potje hebben ge-Yatzhee-d vanavond. En nu zaten we weer opgescheept met een brave burgeres die ons verveelde met haar dagelijkse deprimerende besoignes. De volgende dag ga je echter wel nadenken. Misschien moeten we er gewoon een wat minder sociaal toegankelijk schijnende attitude op nahouden. Of gewoon ingrijpen wanneer zaken niet meer dreigen te gaan stroken met het gevoel. En misschien is dit ook wel gewoon ons lot. Dat we door te zijn wie we zijn soms de mooiste, liefste en gaafste mensen ontmoeten. En soms in de marge ook een keer een bak koffie voorgeschoteld krijgen die eenvoudigweg niet te zuipen is. Ik ga in ieder geval weer wat water koken om mijn cafetière te vullen met een zekerheid waar ik soms naar verlang. Me realiserend dat dat alles is wat ik in de hand heb. En ik ook niet wil dat zaken veel zekerder worden dan dat. Daar is het uiteindelijk ook vakantie voor. Wacht…maak daar gerust het hele leven van.

De Walvis van de Vogezen

Het is zomertijd
De zon zindert het landschap
Van stralen zon, sleurhutten en slaapstedelingen
Foldervolgers alle landen verenigt U!
Met uw landgenoten in den verre
En zondert U vervolgens af

Oases van regulerende rust
Asemen deodorant en zonnebrand
Zonnige dag, snel de camping af
Regenachtige dag, ééntje mag
En dan weer door

De zon zindert het gehaagde landschap
Behaaglijk stil voor de achterblijver
Verblijvend achter gekloonde coniferen
Ligt een luchtbed
Met daarop een corpulent corpus
In strakke zomerkleren van de V&D
Net, niet te zweten door het vet
Voelt het niet
Is wel ontspannen in dit vreemde land
Stiekem is er een walvis in de Vogezen gestrand

Bijna niemand die het ziet
Verrast slechts de schaars passerende campinggast
Die op vakantie
Geen hulpdienst zal bellen

(2015, Von Solo)

Met hartelijke groet,
Von Solo
www.vonsolo.nl

Share This:

Merik van der Torren bij de verjaardag van MIRJAM AL – met het laatste instemmend geblaf van saartje


Voor Mirjam,
 

De zweem waait aan in de kamer,
het kan de geur van rozen zijn,
of een flard piano van Schubert
en de merel in de Japanse kers.
 
Een chocolade-essence van de bonbon
uit dat België van de sterke biertjes.
De schittering op de kroon van die
oude Westertoren.
 
Een rood-glanzende lap stof
op de Albert Cuypmarkt na het
broodje haring alles erop en eraan
en voor de droge witte wijn, juffrouw.
 
Of misschien de woorden van een oosterse wijze,
het gebaar van de leerling in de Tai Chi,
let op : witte kraanvogel spreidt zijn vleugels.
 
Ik ben steeds op pad en zoek bij jouw geheimen
ontrafeld en opnieuw ontdekt
een eeuwig avontuur,
 
 
Merik van der Torren – 28 juli 2019, Buitenzorg,
onder instemmend geblaf van Saartje,
likje

Share This:

breaking news: poëziehondje van merik SARA is vandaag overleden


Hoi Pom,
 
Mijn lieve hondje Saartje is er niet meer.
Ik heb haar een paar uur geleden moeten laten inslapen.
 
Dus :
 
Laatste tekst voor Sara.
 
Waar is Sara ?
Weg zijn haar rustige ogen op mij gericht
Iedere beweging van mij volgend.
 
“Even boodschappen doen. Ben zo terug”,
Hoef ik niet meer te zeggen.
 
Mijn hartendief, mijn vriendinnetje,
je wilde graag mee op de laatste tocht naar de dierenarts,
je sprong niet uit je mand.
 
Groet,
 
Merik

ik had ooit ook een hondje
het hondje sjonnie
lieve sjonnie wil je asjeblieft
sara een beetje de weg wijzen
vandaag in de hondenhemel

ze voelt zich vast alleen
zo zonder merik

pw

Share This:

JOLIES HEIJ: ‘We sliepen met Saskia en Serge in een duinpan..’

Over aircostress & druiloorweer

In deze zomer, die volop woedt, leren we een hoop nieuwe woorden die voordien nooit werden gebezigd. Voor de taalliefhebber in columniste een waar genot, voor de hittehaatster in mij een kwelling. ’t Is weer voorbij die mooie zomer, zong Gerard Cox in 1973, toen we nog van die heerlijke Azorenzomers hadden met miezerregen bij een schamele twintig graden. Van de hete zomer in 1976 herinner ik me slechts de dagen in de riante, schaduwrijke tuin van mijn jeugd met naast mij de radio (die op batterijen liep) op Hilversum 3 en het chagrijn toen er enkel treurmuziek op was omdat er op een ver eiland twee vliegruigen vol vakantiegangers op elkaar waren gebotst. (Wie herinnert zich dát eigenlijk nog?) De eerste échte hitte, die ik bewust meemaakte, was in de zomer van 1992, toen ik in Freiburg studeerde en in het zuiden van Duitsland werd het al gauw een paar graden warmer dan hier. Daar beschikten de meeste openbare gebouwen over een airco, of Klima-Anlage, zoals de Duitsers zeggen. Dat gold ook voor de universiteitsbibliotheek en omdat ik net aan mijn scriptie begonnen was, kwam dat goed uit. Later – in die zomer van de dode bejaarden in Frankrijk – heb ik er nog een glorieuze eenenveertigkommanogwat graden meegemaakt. Nu zijn begrippen als hitte-eiland, hittestress en hitteberoerte heel gewoon. Ik woon zelf op zo’n hitte-eiland, in de stad, op een bovenwoning met twee dakramen, wel met een park voor de deur, maar mijn dak wordt helaas niet door verkoelende boomkruinen overhuifd. Manlief heeft een koele benedenverdieping, maar de computer staat boven, waar het alweer een stuk warmer is. De utrechtse openbare bibliotheek heeft geen airco, het amersfoortse Eemhuis wel. Sinds dat mijn nieuwe werkterrein is sleepte ik me door de zindering naar het station. Gelukkig was de NS nu zo verstandig geweest om de nieuwe sprinters, mét airco, op dit traject in te zetten, zodat ik bij een aangename drieëntwintig graden naar Amersfoort boemelde. Het was heerlijk vertoeven in het Eemhuis. Mijn hittestress verdween op slag. Tot ik het ronduit frisjes kreeg. Daar had ik al rekening mee gehouden door een vest mee te nemen, maar het was een dun zomervestje en niet afdoende bij de kille achttien graden waarop de thermostaat ’s zomers én ’s winters is afgesteld en dan zit je er immers ook niet in een katoenen jurkje. Hittestress werd zodoende aircostress, bovendien werd ik, toen ik weer buiten stond, ineens dermate bevangen door de hitte dat ik bijna van m’n stokje ging. Er volgde ook nog eens een zwoele nacht zonder een zuchtje wind tijdens welke ik het in de verte zag flitsen en de zeiljachten op de Loosdrechtse Plassen omsloegen, maar afkoeling ho maar. Dan maar de provincie uit naar de zeeuwse kust. Daar was inmiddels een onweersband overheen getrokken en werd slechts nog een zuinige eenentwintig graden gehaald. In Groningen is het nog altijd dertig graden, wist de vriend bij wie ik verbleef. À propos, ik heb soms van die periodes dat ik aan W.F. Hermans moet denken, zal wel door Groningen komen, met die Martinitoren waaronder Onder professoren zich afspeelt. W.F. wordt zwaar overschat, wees ik hem terecht. Hij heeft zeggen en schrijven twee goeie boeken geschreven, namelijk De donkere kamer van Damocles en Nooit meer slapen. Het was een cynische zeurkous, zo ongeveer als het huidige zeeuwse druiloorweer. Laten we het liever over iets vrolijkers hebben. Of een plaatje opzetten van Anne Vanderlove, ook wel de franse Joan Baez genoemd. Hier in eigen land totaal onbekend en kortgeleden roemloos gestorven, maar in Frankrijk een ster. Zij is van een heel andere orde dan die Plastic Bertrand, waar jij zo mee dweept. Laten we nu naar Anne luisteren, dan kom jij volgende week naar mij op de Poëziebus luisteren, als we Rotterdam, Amsterdam, Zwolle, Groningen, Eindhoven, Gent en Mechelen aandoen. Waarop warme franse klanken de huiskamer vulden en we een regendansje deden.
Zomer in Zeeland

We sliepen met Saskia en Serge in een duinpan
renden met de zeepaardjes
regen kwallen aan het spit.

We legden zandkastelen aan
met een slotgracht van snot
we wilden ons werpen voor tankers aan de gezichtseinder

om mee naar Engeland te varen
emmers zeezout over de horizon kiepend
golfbrekers tot in de hemel.

Het enige andere gezin met schep was Duits
maar moeder verzekerde ons
dat ze niets met de oorlog te maken hadden.

Ik had graag eens een mof tot moes geslagen
en cowboy en indiaantje gespeeld
met schepjes, vormpjes en emmertjes.

Graag was ik terug in de schelp gekropen
om het ruisen van die jaren weer te horen
we gingen met de zon naar bed

namen een zeester als huisdier
speelden buut onder de strandtent op brakke palen
groeven een kuil voor onze foto-albums.

Jolies Heij

Share This: