VON SOLO: de Rotterdamse stadsvernieuwing heeft meer vernield dan alle Duitse bommen bij elkaar



Op ons toilet hangt een prentbriefkaart van onze straat zoals ze vroeger was. Op deze foto is ook een kerk te zien, waar tegenwoordig een appartementsgebouw is, met een elektrische fietsenwinkel op de begane grond. Een klok op het dak herinnert er nog aan, dat er ooit een klokkentoren was. Zo wist mijn negenentachtigjarige buurvrouw mij eens te vertellen. Mijn fantasie liep weer met me weg. Hoe mooi was het niet geweest, daar een woning van te maken? Of een café? Voor mijn part een ‘foodhall’.

Het zette me ertoe toch eens uit te zoeken waarom de kerk gesloopt was. Mijn zoektocht leerde me, dat het ging om de Nassaukerk. De gereformeerde gemeente, die er ooit huishield was samen gegaan met de gemeente van de Oranjekerk op de Rozenlaan. Zodanig werd het gebouw overbodig in 1988. Het is toen verkocht aan een vastgoedboef en die heeft het kerkje in 1992 gesloopt en er rendabeler vastgoed neergezet. Het was natuurlijk geen monument, dus het mocht kapot. En wat esthetiek betreft heeft de Rotterdamse stadsvernieuwing van de jaren zeventig, tachtig en negentig waarschijnlijk meer vernield dan alle Duitse bommen bij elkaar. Als de Koninginnekerk in Crooswijk gesloopt mocht, waarom dan zo’n obscuur kerkje aan de Kleiweg niet?

Als je gaat zoeken naar de redenen, kom je vaak enkel weinig bevredigende uitleg tegen. We gaan om met mooi dingen, zoals we met de aarde om gaan. Op basis van verstand, wordt gezegd. Op basis van logica. Als iets zijn functie verliest, dan is het beste alternatief, de keuze die het meeste geld oplevert. En je kan natuurlijk denken, dat dat tegenwoordig anders is. Dat er ook andere overwegingen worden meegewogen. Maar uiteindelijk moet er gesloopt. Er ligt vast wel een adviesrapport van een bevriende bouwkundige, dat aantoont, dat het beter is zo. Op basis van tot dan toe goed verborgen gebreken, dan iets te doen met gevoel. 

We kunnen niet kiezen om iets te laten. Er kan niet gekozen worden voor iets anders dan het winstbejag. Laatst is bij ons in de buurt gemeenschapscentrum uit de jaren dertig afgebroken. Een karakteristiek oud schoolgebouw met tuin en binnenplaats. Ten bate van de pensioenpot van de voormalig eigenaar. Die waarschijnlijk als winstverdubbelaar nog even heeft mee geïnvesteerd in de acht Vinex woningen die er nu op de plek zijn komen staan à één komma twee miljoen kosten koper. Acht gelukkige, gefortuneerde gezinnen, zien de buurt zoals ze nu is. 

In mijn hoofd dool ik door de oude gebouwen van vroeger, waar je niet mocht komen. Er gaat steeds meer weg. Wat ervoor in de plek komt is een knevel van leegte.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This:

Mirjam Al – 2- bij het homomonument

www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 2: “Herdenking homomonument” – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al. Geniet!

Share This:

Peter Posthumus geeft antwoord op al zijn vragen

Hoi Pom,
Ik heb me deze keer het één en ander afgevraagd en dacht een even treffend als afdoende antwoord te hebben geformuleerd op al mijn zelf gestelde vragen.



Het antwoord op 
de vraag wanneer
is nu en hoe
dat doet er niet echt toe
net als waarom en wat
dat kan van alles zijn
en wat het zijn zal
verschilt natuurlijk per geval
heel anders bij
de vraag naar wie
dat antwoord is
altijd, o ja die.


Peter Posthumus

Share This:

KAREL WASCH 10e dichtbundel TEGELIJKERTIJD – een prachtwereld – eigenlijk las ik nog nooit mooier!



Een maand geleden liet uitgeverij IN DE KNIPSCHEER de nieuwe bundel gedichten van KAREL WASCH in literair Café Eijlders het licht zien: de bundel TEGELIJKERTIJD. 6 hoofdstukken. 25 gedichten lekker ruim geplaatst op 50 pagina’s. De dichter doet er alles aan qua vorm gesproken om het de lezer naar de zin te maken. TEGELIJKERTIJD ligt heerlijk in de hand van de lezer.

Maar nu de inhoud: als u in de illusie leeft dat in deze wereld, waar u zich ook bevindt, het een na het ander plaatsvindt en dat u zelf een uniek wezen bent in uw handelen ergens op die imaginaire tijdlijn – dan heeft u het mis. Dichter Wasch weet wel beter – alles maar dan ook alles gebeurt altijd en overal en steeds weer opnieuw tegelijkertijd. Oorlog, Liefde, Dromen, Dood en Leven, Verwondering en Angst  –  alles – om de dichter te citeren – gaat over ‘in een nieuwe cyclus van eeuwige wederkeer’.

Karel Wasch gaat in de bundel met Leven en de Liefde (tevergeefs) de Dood te lijf. Hoe de dichter ook leeft en of liefheeft, hij, zijn geliefde, de gehele mensheid, wij als lezers dus ook –  zij allen ontkomen niet aan het spook van de ‘eeuwige wederkeer’. Dichter en Karel Wasch zelf ook –  zijn onderdeel van het spook dat overal in de bundel aan de lezer verschijnt.

Dit gezegd hebbende – ‘alles keert terug’ dicht de dichter  – kunnen we het prachtige dichtwerk – zeg maar Karel Wasch’ selectie uit alles –  uit altijd – en uit overal  – rustig aan de werkelijk inmiddels  fabelachtig vakkundige dichter Karel Wasch overlaten. Uit zoveel wereld, zoveel leven en liefde  weet Karel Wasch in een selectie van 25 prachtgedichten een prachtwereld te scheppen waarin alles inderdaad ademt van ‘eeuwige wederkeer’: dodelijk en tegelijkertijd hoopvol.

Dodelijk omdat we in ons zijn slechts een fragment zijn in de tijd op weg naar het einde –  maar óók en natuurlijk in deze bundel tegelijkertijd hoopvol: wij maken het NU wel mee!
Zo landt de lezer in de adembenemende wereld van Wasch. Eigenlijk las ik nog nooit mooier!

In het gedicht EINDE vol van vergankelijkheid zwarte bomen en vergane namen  verzucht de ik-persoon in de laatste regel: “Komt er dan nooit een einde aan?” en hoewel we inmiddels het antwoord op de vraag weten – maakt de dichter één uitzondering in het gedicht voor zijn geliefde Claudia: ‘Het zijn de honingdagen, die eeuwig duren.’

Share This:

dansen met jeanine hoedemakers

DANSEN MET JEANINE HOEDEMAKERS – op FB las ik vanochtend haar woorden: ‘Ter afsluiting van dit lichtvoetig, poëtisch weekend, wat foto’s. Gisteren heb ik met de visboer gedanst…’. ik heb het vermoeden dat er gedanst is in de tuin van jeanine, rond de door haar aangelegde visvijver – ik dacht dat dansje moet de poëzie in! en zo geschiedde.



‘Gisteren heb ik met de visboer gedanst.’
 

als ik tijd heb
maak ik voor ons vandaag
met deze regel een gedicht voor morgen
dat morgen toch weer iets van poëzie zal krijgen

dan moet er wel gedanst
zoals alleen geliefden dansen
 
en weet maar dan
hoe wij morgen samen wij
én ik er altijd naar heb verlangd
dat het nooit voorbij zou zijn
 
pom wolff
 
 

Share This:

Peter Berger in Den Haag – ‘Drie uur weg van de wereld…’

IMAX-films kun je in Nederland alleen beleven bij: Pathé Arena Amsterdam (IMAX met laser) · Pathé Spuimarkt Den Haag (IMAX met laser) · Pathé Eindhoven ( …)

Lijn twee is mijn slagader. In Den Haag. Centraal station. Bezuidenhout. Valkenbos. En Loosduinen, want onbetaald parkeren. RandstadRail komt overal. Ook bij Pathé natuurlijk. Naast de tramtunnel in het centrum. Ik ben er niet kapot van. Kijkconcept. Megabioscoop. Het is er dan ook als een zielloos ziekenhuis. Of Ikea. Maar dan erger nog. Ikea zonder Huvudroll. Of McDonald’s zonder die flinterdunne bleke burgers. Dat is Pathé. Maar ze hebben er wel iMax! En dat hebben ze dan weer niet bij Trianon. Aan de Breestraat in Leiden.

De kassa onbemand verwijst een schoonmaker me naar het aanraakscherm dat een rafelig plaatje uitspuugt om het hekje te openen. Entry granted. Alles is er automaat. Daarbinnen. Cola tot popcorn. Zoute drop. Mierzoete candybars. De akelig verlichte lobby oogt leeg en verlaten. Een hele rij voor mezelf dus. Lekker. Rij acht! Want helemaal vooraan is me tegenwoordig te heftig. Het geknars van popcorn ergens achterin verstomt zodra iMax me met haar magie het zilveren doek binnen sleurt. 

Het gaat over Prometheus en Enola Gay. Die man van Netflix met scheermessen aan z’n pet is het meest in beeld. Hij citeert de Bhagavad Gita. Die man. En ze spelen ook seks. En dan Le Moment Suprême: Boem! Ground Zero. iMax buldert en laat de zaal beven. Haar stoelen schudden. Einstein doet ook mee. Heel even. Hij heeft niks te zeggen want Men Of Power Rule The World.

Drie uur weg van de wereld. Heftig. Dankzij iMax. Het is alle ellende meer dan waard. Die film. Straks eenmaal buiten moet ik een rondje om. Om te landen. Spui. Gevangenpoort door. Kneuterdijk. En dan via de Oude Molstraat terug naar De Grote Markt. Crowd control dirigeert me rücksichtslos naar de uitgang. There’s no way back. Alles is er boem! Iedereen is Eva. Ik zie ze vliegen. Alles. Daarbuiten.


PETER BERGER

Share This:

STADSDORP OLYMPIA verzorgt prachtig eerbetoon aan Merik van der Torren

Amsterdam Zuid is een culturele manifestatie rijker – Stadsdorp Olympia – www.stadsdorp-olympia.nl – organiseerde al weer de vierde poëzie/muziekmiddag in de OBA Olympisch kwartier. top musici traden aan: Frank Paavo Jazzpainter en vanmiddag de blueszanger Frans Bakker gloreerden in een programma met 6 dichters – buurtgenoten uit 020 zuid een karel wasch, een Anke Labrie, een Lucienne Kohler, een pom wolff jawel en dan nog Vera Jongejan en Miriam Al.

we schrijven september – een hele warme dag in 2023 – de derde poëziemiddag met nog een laatste optreden voor zijn overlijden van de enige echte stadsdichter van amsterdam Merik van der Torren/ Merik van der Torren tevens buurtgenoot – een optreden toen in korte broek. ILONA de zus van dichter merik van der torren schetste een kort overzicht van leven en poëtisch werken van Merik – indrukwekkend.

vele plaatsen in amsterdam passeerden de revu – de amsterdamse voorleesclub, de klus van simon vinkenoog, Eijlders Dichters, ruigoord, de rebellenklup van MC Alfredex en zoveel andere plaatsen waar merik heeft opgetreden. Jaap Kamerling, hein heijne, Lucienne Kohler samen met en op muziek van frans bakker gaven interpretaties van meriks gedichten.

voor een mooi evenwicht vormden de optredens van Anke Labrie, en karel wasch en de muziek van frans bakker en frank paavo – de laatste zal in juni in paradiso optreden bij een in memorial wally taks – frank speelde de weergaloze saxsolo bij de hit van wally tax ‘springtime in amsterdam’.

recht uit het hart verzorgden Miriam Al en Vera jongejan poëzieoptredens – een waarachtig en zeer zeer indrukwekkend eerbetoon aan de dichter Merik van der Torren die zij door de jaren heen in hun hart hebben gesloten – merik keek van boven mee – en mailde mij dat het goed was zo –

ik mailde hem terug en hij glimlachte:

van mij had je mogen blijven

dat weet je wel

ik ben een uur gaan zitten

met een boekje in mijn hand

een pen om je te schrijven

het was een zinloos uur

ik adem nog

en jij in mij niet minder

dat is het dat ik schrijven kan

dank aan de familie en de aanwezigen, dank aan de dichters en musici – dank aan lucienne en ar nederhof van stadsdorp Olympia – het is zo mooi om met een goed gevoel terug te kijken op een middag als deze.

pomwolff 28/1/24

Share This:

ten overvloede – in de week van de poëzie

foto: Ben Kleyn


ten overvloede
 
en dan heb je nog van die dichters die schrijven
wat me nu toch overkomen is
ik weet het niet
ik deed mijn ogen dicht en toen ik ze weer opende
zag ik dit:
 
vervolgens lezen ze een gedicht voor
met weinig eb en heel veel vloed
en er komt maar geen einde aan
die zee – dat is geen zee
denk ik dan ten overvloede
 
pom wolff

Share This:

Jee Kast schrijft “REST IN POËZIE MY FRIEND” – prachtig I.M. Marcel Linssen – 1954–2024 – en de woorden van Ronny Dijksterhuis

deze week geen zondagochtend wedstrijd – mede in verband met


Het was op avonden zoals deze, Marcel.
Dat we thuiskwamen met overwinningsroes, of de drijfveerkracht van het falen. Waar we andere dichters, slammers of rappers ontmoetten en aanhoorden. Waar we broederlijk het hoofd schudden of meelachten met een kronkelende taalgrap. Waar we potentieel zagen, uitkeken naar het Nederlands kampioenschap, waar we het oneens waren met de jury, of volmondig eens, en waar we toch discussies voerden. Het onmeetbare van poëzie in twijfel getrokken. Het was een thuis komen, kameraderie en zoveel meer. Elk hartzeer dat op het podium passeerde, elke schoonheid bezongen, of elk taalregister schuddend op schaal van … (die laat ik je zelf binnenkoppen).

We hadden goede woorden, maar ook kwade. Zeg maar discussies. OF nee, beter gezegd, artistieke meningsverschillen, want een kunstenaar was je. Eigenzinnig en koppig. Begeesterd en gedreven, en bij tijd even dromerig afwezig.
Want of DichtSlamRap nu echt op gedichtendag moest. Of dat gedicht nu echt in de bundel moest. Welke cover het meeste volk zou aanspreken. En waarom die ene dichter/es nu niet op de bühne stond. Of hoe Dichtslamrap nu geschreven werd, met koppeltekens, hoofdletters of niet.
Of over wat poëzie promoten was en het al dan niet het hoofd breken over gages.

Of DichtSlamRap nu echt op gedichtendag moest. Sommige vragen kwamen terug. Want als alle slammers en dichters opdrachten ter lande hadden, zou er dan nog genoeg volk naar Boxtel komen? En ja, je had gelijk.
Ik zeg het een keer. Dat was er steeds, in getale en vaak ook in kwaliteit. Verschillend pluimvee besteeg het podium, van allerlei caliber, colibri, parelhoen, koolmees, huismus, lepelaar. Sommigen hadden sporen en pluimen reeds verdiend, anderen een goede aanzet om te vliegen. Vogelbekdier, alle vijvers doorzwommen. Struisvogelpootafdruk in het veen. Je hebt wat nagelaten in Boxtel.

Het was op momenten dat we voelden dat poëzie leefde, of we nu optredens aan het beramen waren, Dichtslamrap-bundels in elkaar staken, of we nu vaartochten of niet organiseerden. Je bent een van die gezichten die maakte dat poëzie leefde.
(Met een thema of niet.)
En al ben je jaren bezig, de eerste mensen die in je geloven, achter je staan die vergeet je niet. En ik hoop dat iedereen die vandaag optrad (of niet), en ooit in Boxtel heeft gestaan, dat ook een beetje deed in jouw naam.

Rest In Poëzie, my friend.
Marcel Linssen
12/09/1954 – 07/01/2024
— — —
dichtslamrap

http://www.jeekast.be/

pom wolff:
ik begon op leeftijd aan de poëzie – en wist in Boxtel een bijzonder mens die de poëzie en de dichters die daarbij hoorden omarmde. MARCEL! prachtige uitgaven verzorgde – altijd met zachte lieve woorden een mailtje richting amsterdam stuurde om ZIJN dichtslamrap onder de aandacht te brengen. meerdere keren reisde ik naar boxtel – een keer wist ik te winnen – je wil niet weten hoe trots een slammer is/was als je boxtel in je zak had. ik gloeide van trots op de weg terug naar amsterdam op die legendarische avond . later nodigde Marcel DE RESIDENTIE uit – een groepje dichters uit 020 waar ik deel van uitmaakte met Karlijn Groet, Tom Zinger, Lucas Hirsch, Mohs Volke – Marcel had een neus(je) voor bijzondere poëzie en bijzondere mensen. en we waren graag in zijn buurt. ik herinner me een lieve zachte man die taal en poëzie hoog in het vaandel met zich meedroeg. het is fijn en een groot voorrecht in je leven zo iemand te hebben gekend. – ‘van mij had je mogen blijven marcel – dat weet je wel..’ – sterkte voor de familie.


Ronny Dijksterhuis
Net zoals velen heb ik Marcel leren kennen via DichtSlamRap, ergens in het begin van deze eeuw. Aimabel en bescheiden, maar een echte rebel van binnen met een uitgesproken mening. Als schrijver had ik weinig kwaliteit, maar deed toch graag mee aan DichtSlamRap, gewoon omdat het de gezelligste slam was van Nederland en minder competitief aanvoelde dan de andere slams. Dat heeft alles te maken met de verbindende kracht van Marcel en de sfeer die ter plekke werd gecreëerd door hem en het Boxtelse publiek. Later was ik vereerd door Marcel gevraagd te worden als vaste presentator van de slam en in die hoedanigheid met hem samen te werken. Daardoor veel nieuwe mensen mogen ontmoeten en leren kennen – die verbindende factor. Het telefoontje op 8 januari was geen grote verrassing, maar wel een schok. Het is heel verdrietig dat we afscheid moeten nemen van een bijzondere, speciale en geliefde man.

Share This:

zondag 1500 uur

Share This: