Mirjam AL – “ Worden alle mensen zo, als ze dood zijn ? “ is Alida’s volgende vraag.




Wibaut

“Is die meneer dood, Mirjam? “ vraagt de kleine Alida, waarmee ik hand in hand het beeld van Wibaut passeer op de gelijknamige straat.
“Ja… nee, “ zeg ik, “ die meneer heeft geleefd en toen is ie doodgegaan en toen hebben ze dat beeld van hem gemaakt.”
“Waarom? ” wil ze onmiddellijk weten.
“ Tja, “ zeg ik, “ die meneer was nogal beroemd. Hij heeft bijvoorbeeld heel veel huizen laten bouwen voor heleboel mensen die dat nodig hadden en heeft nog veel  meer goeds gedaan.”
“ Worden alle mensen zo, als ze dood zijn ? “ is Alida’s volgende vraag.
“ Nee, kind, “ zeg ik, “ alleen, als je heel veel bijzondere dingen hebt gedaan, dan ben je dus beroemd en dan kan het zijn, dat ze zo’n pop voor en van je gaan maken.
Alida kijkt nogal beteuterd na deze tekst en uitleg, maar inmiddels wandelen we al langs de Raad van Arbeid, daar waar je die kindersubsidie altijd moet afkletsen.

We zijn op weg naar Artis, dieren kijken, maar er is zoveel te zien. Tussen de Grensstraat en Natura Artis Magistra liggen minstens duizend wonderen, als je vier jaar bent, maar het beeld van Wibaut was vandaag toch wel het grootste mysterie. Ik zie haar blijven peinzen tot in de speeltuin toe.
Als we een paar uur later in omgekeerde richting het beeld naderen, komt er op de rijweg een bazig politiewagentje aanrijden met natuurlijk weer zo’n luidspreker op het dak, die een schorre kreet laat horen: “ Wil die groene Volkswagen nummer X777486 wat links gaan rijden ? Wollen Sie bitte nicht so rechts fahren ? “
Een knijpend handje, twee grote kleine meisjesogen en een heel dun stemmetje: “ Is dat die dode meneer, Mirjam ? “
 
 
Verhaal geschreven in eind jaren ’80, een nostalgische bijdrage dit keer,
 
Mirjam Al

Share This:

RIK VAN BOECKEL in de Herfst in Helsinki

Herfst in Helsinki


Helsinki stad van wateren
met een taal die langlippig lijkt
savunpoistokestus een gedachte
nu de dagen kortstondig worden


de Uspenskin kathedraal
in het licht van de waterkou
wijst naar de ijzeren toonladders
van Sibelius’ Karelia-suite


de piepende mantelmeeuw vliegt op
nu de klanken van Finlandia verstillen
onder wolken van Katajanokka
voorbij opgehoopte herfstbladeren.


Rik van Boeckel
Helsinki
22 oktober 2019
Sibelius monument

Share This:

JOLIES HEIJ – mannen lezen mannen, vrouwen vrouwen


Bestaat er zoiets als een typisch mannelijke of typisch vrouwelijke literatuur? En lezen mannen voornamelijk boeken van mannelijke auteurs en vrouwen van vrouwelijke? De Volkskrant meende hieraan een heel katern te moeten wijden. Aaf Brandt Corstius gaf ruiterlijk toe vooral boeken van vrouwelijke auteurs te lezen, een enkele Oek de Jong daargelaten, maar Maarten ’t Hart bekende in z’n jeugd de boeken van Cissy van Marxveldt te hebben verslonden omdat hij in de kleine christelijke bieb van Maassluis al snel door de mannelijke auteurs heen was. En ja, vrouwen houden vooral van waargebeurde en psychologische egodocumenten, aldus Aaf, en het zijn overwegend vrouwen die zulke boeken schrijven.

Mijn tip aan de mannelijke lezers (als u mij al leest, ondanks dat ik een vrouw ben) luidt dan ook: voordat u weer eens uw beklag doet over de vrouw, dat ze grillig en ondoorgrondelijk is en u niets van haar begrijpt, lees toch vooral deze vrouwenboeken, bij voorkeur de boeken die druipen van de meisjesellende en u snapt in één klap wat de vrouw beweegt. Zo heeft columniste veel over de man geleerd van stoere schrijvers als Hemingway, Henry Miller, LF Céline, Philippe Djian en Max Frisch.

Overigens heb ik ooit meegedaan aan een experiment, toen we bij diverse gedichten en prozastukjes moesten raden of ze door een man of door een vrouw waren geschreven en de hele klas zat er grotendeels naast, kan ik u vertellen. Maar dat in de normale wereld vrouwen vrouwen lezen en mannen mannen wekt geen verbazing, zoals homo’s homo’s lezen en zwarten zwarten. Opmerkelijker vond ik de boekenkeuze van de aan het katern meewerkende auteurs. Die was sterk angelsaksisch georiënteerd, ABC ging er zelfs prat op alleen maar boeken in het Engels te lezen omdat ze van de engelse humor houdt.

Nou leest mijn lief ook voornamelijk Engels, maar hij leest het liefst SF en Phantasy en dat is hoofdzakelijk in het Engels voorhanden. Bovendien schijnt Terry Pratchett in nederlandse vertaling niet te pruimen te zijn omdat – inderdaad – de specifieke humor verloren gaat. Pieter Waterdrinker noemt nog een paar Russen en zowaar een Duitser, Joseph Roth. Dit is wel een opmerkelijke blikvernauwing en verschraling van de literatuur. (Overigens kende ik in het het rijtje angelsaksische schrijfsters, die ABC oplepelde, er geeneen.)

Duits, de taal van de grote Dichter und Denker, wordt niet eens meer gelezen. Maar ook de franse, spaanse en italiaanse literatuur heeft grote namen voortgebracht. De laatste decennia wordt er – naar verluidt – ook nog wel eens een enkele Scandinavieër ter hand genomen.

Sinds ik Servokroatisch leer, lees ik met enige regelmaat joegoslavische schrijvers en dichters. (Dichters meer, want met gedichten ben je sneller klaar.) Als je een taal leert, moet je je ook verdiepen in cultuur en literatuur, vind ik. Dit afgelopen weekend was ik bij een duitse Lesebühne in Perdu en raakte na afloop in gesprek met de schrijver Harald Gröhler uit Berlijn over de groten uit de duitse literatuur. Waar kan dat tegenwoordig nog? Zo wist hij te vertellen dat Christian Delius nog een aantal jaar in Utrecht heeft gewoond.

Toen ik zei dat mijn pseudoniem op de duitse Bühne Frau Hai (zo werd ik in Freiburg op kantoor genoemd, want Heij is voor de Duitsers lastig uit te spreken) luidt, knikte Harald bedachtzaam en sprak: Dat is een hele goede naam. De grootste namen uit de duitse literatuur zijn einsilbig – Böll, Grass, Mann, Frisch. Namen die u waarschijnlijk niets meer zeggen, lieve lezer, want u leest geen Duits. Veel te moeilijk, hoor ik u al verzuchten, hoewel het – veel meer dan Engels – op het Nederlands lijkt en tijdens het lezen hoeft u ook geen naamvallen te gebruiken. En anders leest u maar een vertaling, ik lever u die graag aan. En u kunt ook niet meer met droge ogen beweren dat de Duitsers geen humor hebben. Harald Gröhler las bij de Lesebühne een dolhilarische scène in een kaplsalon voor waarmee hij het hele publiek, Duitsers en Nederlanders, plat kreeg.


fernweh is ver genoeg


we reizen op de ouderwetse manier
als vogels wiekend op de lucht
we willen ons duurzaam verplaatsen


en alstublieft niet te verheven, meneer
de grens is ver genoeg
hinkstapspringend over gesteven lijnen


een dagje uit met een peertje in de nok
de boulevard leidt de horizon in
zo zie ik de zon in het glas zakken


het onweer is over rijnaken getrokken
dagjesmussen strijken neer in de goot
we zijn allebei al eens doodgegaan


aan fernweh, maar hier staan onze stappen
de verte is nooit bereikt, dromen liggen
op het plaveisel in die nabije stad


we weten dat treinen niet meer rijden
dan tot dat ene station met lekkend dak
de laatste halte tot verzengend azuurblauw


waar ik in jou verzonk


Jolies Heij

Share This:

DINLIN: Hoezo het tijdperk van het individualisme? Roedelgedrag!

Goedendag poëten en anderen,

Opeens, zo merkte ik, hoewel verstrooid en met mijn gedachten meestal ergens anders dan ter plekke, opeens zegt iedereen: Ik besef mij.
Als in: Ik besef mij dat Zwarte Piet zwart is. Ik besef mij dat Mohammed weinig gevoel voor humor heeft. Ik besef mij dat menige vorst een verzameling bastaarden heeft.

Hoe gaan die dingen? Iemand maakt een taalfout en gelijk neemt iedereen het over? Hetgeen lijkt te getuigen van een verregaande mate van roedelgedrag. Zoals de hausse aan festivals en evenementen dezer dagen. En maar hossen met zijn duizenden tegelijk. En maar taalfouten maken met zijn tienduizenden tegelijk. Ik besef mij, ik bedacht mij, elk werkwoord blijkt opeens wederkerig te zijn. Hoezo het tijdperk van het individualisme? Roedelgedrag!
Wel eens geprobeerd het centrum van Amsterdam te bezoeken in de zomermaanden? Voor je het weet loop je in een woedekoliek trossen homoseksuele medemensen in roze gazen tutuutjes weg te meppen of Britse vrijgezellen in konijnkostuum, tot je enkels in de lege blikjes en plassen kots. Of loop je in andersoortig feestgedruis de meest ernstige vorm van tinnitus op omdat je de deur uitging zonder je Kruidvat-herriestoppertjes.

De meest curieuze uiting van dit roedelgedrag is wel De Museumnacht. Noem me gek maar ik dacht altijd dat het zaak was een museum te bezoeken op momenten dat het er rustig is. Omdat het doel van het bezoek is ongestoord met je neus bovenop het te bewonderen kunstwerk te staan of desnoods vier stappen achteruit te zetten voor wat afstandelijke beschouwing zonder gelijk twaalf andere kunstliefhebbers ondersteboven te lopen.
Fout. Men bezoekt eens per jaar het museum om ook aldaar met zijn honderden tegelijk te hossen. En de directie maar vurig hopen dat zijn museum vol zal lopen met de feestgeneratie. Kennelijk helemaal vergeten dat de beatmis de kerken er ook niet bovenop geholpen hebben.

Roedelig is ook het multifunctionele gebruik van de goed Nederlandse kreet ‘OK’. Vroeger vooral in gebruik als bevestiging van een afspraak. Tegenwoordig in trek als antwoord op alles waarop men geen antwoord heeft. ‘Mijn moeder is overleden’. ‘OK’. ‘Mijn hond heeft mijn kat opgevreten’. ‘OK’. ‘Ik schrijf poëzie omdat je dan met weinig woorden toe kan en lekker snel klaar bent’. ‘OK’.
Hier telt vooral, als in het Chinees, de intonatie. Bij het multifunctionele OK dient de stem omhoog te gaan en iets te blijven hangen. En ziet, op zulk een eenvoudige wijze getroost ploetert de gesprekspartner voort op zijn onbegaanbaar pad.

Wij zijn in het gelukkige bezit van een levende taal, zo verzekert iedereen die ervoor doorgeleerd heeft mij. En levende talen zijn in voortdurende verandering. Is het niet door foutief gebruik dan wel door de muggenzifterij van taalregenten. Die bepalen dat wij arme sloebers, al jaren gewend aan de pannekoek, ineens pannenkoek moeten schrijven. En waarde lezer, u wilt niet weten hoe lang het spellingprogramma van mijn computer erover heeft gedaan te accepteren dat ik echt pannekoek bedoel. Maar ik besef mij dat wij ons dienen aan te passen. Aan alles dat leeft, inclusief de feestgeneratie. En dus ook aan de levende taal. OK.

Met hartelijke groet,
uw DinLin.

Share This:

Karin Beumkes mens en melodie op de maandag: “Maandagen. Dag van volstrekte onschuld. Boodschappen, het hart vol…”

Lieve Pom
Hier mijn gedicht voor de maandag.
Gedicht


Soms


Maandagen. Dag van volstrekte onschuld.
Boodschappen, het hart vol op de linkerplek

Dinsdagen en ergens mist wat hagelslag.
Deuren open, de venter bezoekt dit dorp.

Woensdag. Gehaktvlees van onreine dieren
tevens biduur voor het vee.

Donderdag zal ik je komen halen
op een schip van zure appelen en klokgelui.

Vrijdag. Een pas gewassen dekbed wacht je op.
Ik begin een geheel te vormen van dit uur.

Zaterdag. Na grabbelvingeren in tweedehands.
Ik voel in tule, oud katoen, je zocht ook blauw.

Zondag. Waarom zou iets worden verzwegen.
Ik wil een naam van jou waar nog geen dag voor is. 


Muziek: Princess Chelsea – I love my boyfriend https://youtu.be/mDise_Em_Ug


Altijd weer mijn liefs
Karin

Share This:

Frans Terken wint de enige echte virtuele – heb het leven lief – trofee op pomgedichten – Jako Fennek zilver en brons voor René Hillenaar.

als we dan toch aan het goud en zilver en het brons moeten – komt goed uit – drie gedichten springen er vandaag uit. de mond van niet vergeten van frans terken en het leven als een bruistablet opgelost in liefde – beelden van frans die de hele week meegaan. het levenslustige gedicht van rené hillenaar en de verstilde natuurromantiek van jako. dat is mijn keuze. alle dichters dank je wel voor insturen. maar het goud voor frans, zilver voor jako en het brons voor rené. van harte gefeliciteerd. en ja heb het leven lief. dichters aller landen!


Kind aan huis

Deze stad past als een maatpak
zeg je als je de glazen schuift
jij kind aan huis in elke kroeg

diep in de nacht nog zuig je
het vertier op als zand op de vloer
ruimhartig glijdt het vocht over tafel

zo ging je ook om met geluk
niet vragen hoe en waar het te vinden
maar doen wat van pas kwam

het schuim van de verzen happen
als het naar de rand van het glas kruipt
met je vingers tikkend op het tafelblad

in de spiegel zie je een hand op de borst
de hand die bij lamplicht woorden weegt
een mond gekust van niet vergeten

van het nachtbed dat onverwarmd
wachtte op in elkaar verdrinken
leven als een bruistablet
in liefde opgelost

FT 18.10.2019
https://fransterken.blogspot.com/


–>
‘doen wat van pas kwam’ _ (geen zoektocht naar het hoe!) een pragmatisch advies van de dichter Frans Terken bij het zo LUDIQUE aangedragen thema – heb het leven lief. we lezen een universeel slot in dit levensgedicht. wees maar niet bang zingt ludique – frans schrijft over ‘een mond gekust van niet vergeten’ – mooi – het leven als een bruistablet en dan in liefde opgelost. prachtig beeld. ja zo moet het leven. zijn. zo moet het zijn. het zijn zijn.


  • Frans Terken – zo ging je ook om met geluk niet vragen hoe
  • Petra Maria – wanneer je loopt dan wuiven bomen
  • Ditmar Bakker – Toch kreeg ik wat wijsheid mee, van lieverlee..
  • René Hillenaar – nu of nooit de brand erin de duivel mag me halen…
  • Cartouche – het gaat nooit over
  • Jako Fennek we strekken onze armen naar de wangen van de liefde
  • Magda Haan in tranen



wie wint de enige echte virtuele – heb het leven lief – trofee op pomgedichten?

deze week gaan we er optimistisch tegenaan lieve dichters. heb het leven lief – zo prachtig vertolkt door LUDIQUE (vrijdagavond bewonderd in Delft – Rietveldtheater in hun nieuwe show APROPOS live gezongen) – dit weekend als inspiratiebron. dat we de dichters mogen lezen over het leven lief te hebben – en dat we ook mogen lezen in poëzie hoe het leven lief te hebben. en doe het maar helemaal over de top – of haal het uit uwe tenen – dat we het leven mogen vieren, uitschreeuwen dat we leven en  zolang we leven. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regel s is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. juryvoorzitter Jeanine Hoedemakers is deze week om goede redenen verhinderd – zij bezoekt:
All Women – Theaterconcert t.g.v. Bevrijding ‘s-Hertogenbosch
Zondag 20 oktober – Muzikale voorstelling “Pontypridd 1944” door All Women t.g.v. 75 jaar Bevrijding ‘s-Hertogenbosch van 10.30-11.30 uur
 
 
ach soms komt het zo dicht bij elkaar dat je wel moet schrijven: bij het uitkomen van het verzameld werk van menno wigman en het zo prachtig door LUDIQUE vertolkte lied – heb het leven lief.
 

menno

laten we het
nog één keer uitpakken
en bewonderen
én laten

waar we zo goed in waren (geworden)
een leven over deden
het verbergen
achter onze veilige schaduw
de held uit hangen
laten we het laten

wat zo makkelijk is
dat je eraan voorbij gaat
ging – met jachten en jagen
met hollen en vliegen
in hoeveel gedichten
stond het niet beschreven

in hoeveel
ongelezen gedichten wél
dat je eerst bijna moet sterven
om het lief te zien

pom wolff
Je weet het al

ik hou van jou
ik hou echt heel erg
veel van jou
mijn handen tasten
je schouders
en het kuiltje
van een ochtendlach

er was nooit een grijs
zo grijs en diep
als in jouw zeeën
je stem is goud
de woorden dansen
gretig
in een zacht balans

en als je boos wordt
of de eenzaamheid je tart
beweeg ik hemel
hemel hel en aarde
geluk
gelukkig zul je zijn
kom op nou toch

wanneer je loopt
dan wuiven bomen
grashalmen buigen
als je stopt en staart
de horizon trilt
en alles
alles staat heel even stil

alsof het leven wacht
alsof het leven lacht
heel zacht
op een teken van jou
van jou
waar ik zoveel
van hou

Petra Maria.

–>
het – heb het leven lief – brengt petra-maria terug tot twee – ach het is altijd (nouja meestal) van twee – het geluk – het leven – het opgaan – het grote herhaalde IK HOU VAN JOU – petra schuwt het niet om het uit te roepen – zonder dat geen leven lijkt de boodschap. de handen, de stem, dansend, een trillende horizon, wuivende bomen – alles alles zet petra in. en er is veel meer natuurlijk – het gedicht kent een einde – de liefde die petra hier heeft uitgeschreven zeer zeker niet. dat valt te lezen.

De Korrel


Mijn scholing was naar God—gereformeerd,

al werd mijn vader vurig atheïst

die kerk & bijbel verder heeft geweerd

daar hij wèl van Het Grote Liegen wist.



We bleven overnachten bij de nonnen

als middelbareschoolklas—niet benieuwd

naar exegese: jong en onbezonnen.

Als huiswerk diende één geïnterviewd,



dus legde ik mij toe om al ’t bedrog

—die vrouw van Kaïn, daar begon het mee—

in één gesprekje uit te bannen. Toch

kreeg ik wat wijsheid mee, van lieverlee:



Ze sloeg vulgaire vragen in de wind

en zuchtte, zei “Je bouwt op zand, mijn kind.”
[D.B.]


-x-

–>
Ditmar in een nonnenklooster, weer eens wat anders. of de goede raad van de hoofdzuster borg stond voor een lief leven – het finale oordeel schorten we nog even op. ik zeg een grappig technisch verzorgd dingetje met welke ditmar ons verrast op deze gewijde zondagochtend, met een onverwachte wending. toch ergens zal ditmar de nonnenliefde en de lust op elkaar toen niet zijn ontgaan bij zijn bezoekje aan het lesbisch paradijs dat elk nonnenklooster toch is geweest (en voor zover ze nog bestaan noch immer is.) dat ze daarbij ook nog lustig kindjes opofferden is een ander thema. heb het leven lief kent/kende vele toonaarden.


Lust for life

het grote bruisen begint
ik lik mijn wonden
met losse handen
en zie wel waar het klopt

ik sterf dit leven in de kiem
trek de tering uit de dag
en zaai mijn zaad
waar ik wil oogsten

het heeft te lang geregend
mijn hart loopt over
in een smeulend vuur
dat zich niet doven laat

nu of nooit de brand erin
de duivel mag me halen
als ik weer een dag
geen vonken schijt

laat me levensgeil
mijn dagen slijten
en mijn reet afvegen
aan de spijt!

© René Hillenaar 

–>
ha wat leuk dat René heeft ingestuurd. ook hier lezen we een bruisend begin. de bruistabletten doen het goed deze week. rené presenteert een nieuw begin – ik wil nieuw worden – schreef gorter ooit – in die traditie dienen we hier te lezen – zonder spijt en zonder verleden – het nieuwe, het nieuwe leven aanvaarden – op een zeer aardse wijze aanvaardt de dichter hier de nieuwe weg – de lust for life – goed getroffen – het spat eraf – de woorden  vol energie en geladen. mooi!



Zwart-witfoto
 
Honderd jaren lijden
eeuwen eenzaamheid
been- en hoofdwonden
‘Vechten
is de grootste vreugde
te beleven met je broek aan’
Stormlopen
in plaats van in stelling gaan’
een leven lang
Het gaat nooit over
hongerzucht en oorlog, een
oorveeg voor alle zonden
 
20-10-2019
GV/Cartouche

–>
of onze Cartouche het thema heeft begrepen – heb het leven lief – ik weet het niet. hij plaatst een zwart wit foto tegenover het zo gloedvolle en inspirerende thema. een dominee in de bocht lezen we. dit is er ook nog mensen – het leven is niet alleen een mooi plaatje. er is ook rampspoed, oorlog en verderf – houdt deze dichter ons voor. maar we willen nou net een weekje roze, liefde, lust, mooi&lief,  beste Cartouche. we willen een keer niet de donkere holen in van zwart/wit. stuur je foto naar de wereldleiders, leg je foto in geschiedenisboeken – maar geef ons deze week hoopvolle woorden van de liefde van het leven en de lust.
 
licht
 
tot we bemerken dat de uitgestrekte tijd
vermoeid zijn lijf kromt
ons gestaag naar de verdommenis duwt
 
we weren dan het kwaad
knijpen de keel van ‘t boze dicht
openen de luiken, opdat licht naar binnen dringt
 
we horen in de ochtenduren hoe buiten
de merel te keer gaat
bewonderen het opgaan van de zon
wandelen door morgendauw
strekken onze armen naar de wangen van de liefde
 
we plukken de laatste roos van ‘t jaar
vlekkeloos tussen verwelkt
rooskleurig en geurig zoals we het leven zien
 
jako fennek


–>
een fijn diep en diep romantisch gedicht met veel ‘Naturempfinden’. en zo hoort het ook als de uiteenspattende gloed met de jaren langzaam is uitgedoofd. dan dicht de dichter toch nog  over de wangen van de liefde – maakt de dichter de liefde van twee in wezen groter en  breidt de dichter de liefde uit tot alle wangen die de liefde in zich dragen en je toelachen. bij binnendringend licht, een leonard cohen accent. jako plaatst daarnaast heel geraffineerd kleine charmante en hartverwarmende accenten zoals het een dichter betaamt: de laatste roos, een opgaande zon, een kwiek vogeltje.
buiten de lijnen
 
ogen spreken verlangen
liefde waar geen woord voor is
we spelen buiten de lijnen
harten breken en tranen vloeien
 
balanceren op schaarse momenten
in zwijgende geheimen
het kaarslicht is gedoofd
 
spoelen ons af en drijven weg
het stille weten van…
 
het stille weten van…
spoelen ons af en drijven weg
 
het kaarslicht is gedoofd
in zwijgende geheimen
balanceren op schaarse momenten
 
harten breken en tranen vloeien
we spelen buiten de lijnen
liefde waar geen woord voor is
ogen spreken verlangen 
 
© Magda Haan


een beetje voorzichtig recenseren moet ik wel bij dit gedicht. bij deze dichteres, nieuw op de pom. de dichtregels herhaald van boven naar beneden en van beneden naar boven. zo wordt de tekst een spel van woorden en regels. maar is het poëzie? nee dat is het nog niet. poëzie is er niet voor om alles en alle gevoelens direct te benoemen. dit ‘gedicht’ is een wil melkertje. voor de kenners. magda moet leren het onbenoembare in woorden van poëzie te leggen. dit is meer een tekst voor een hulpverlener. heeft ie veel werk aan aan zoveel emoties. conclusie: magda plaatst inderdaad deze tekst buiten de lijnen van de poëzie.

Share This:

Lisan Lauvenberg – En ik maakte nog een laatste keer zuurvlees voor jou, …

een laatste keer zuurvlees

Met wie spreek ik eigenlijk als ik met jou praat? Met jou of met je tumor? Is dat humor?
Je gezicht vervormd door de medicijnen en je mooie haar weg door de chemo en daarbij, die rare stand van je hand en je been kan nergens meer heen, als we je niet helpen. 

In niets herken ik de stoere lieve man, de zeeman, die mij in mijn  ogen keek en mij en mijn in vrolijkheid verpakte leed begreep. En toch klink je nog als hem en zijn je platitudes en twinkelgrapjes nog dezelfde. Alleen dat lijf is niet meer stoer en sterk, zoals het was, op de dansvloer van de Helmers  en het café aan de Maas in Maastricht, waar we salsa dansten tot onze voeten en onze zielen bloter dan bloot aan flarden hingen. 

Zo genazen we samen van oud zeer & ander leed. 
Jij vond een lieve vrouw en ik een paar jaar later een lieve man. Maar de inmiddels vrolijke vriendschap bleef en kwam steeds weer sprankelend tot leven op elk feest waar we samen zijn geweest. De wijn vloeide altijd rijkelijk en de taal kwam tot leven tot diep in de nacht. 
Ik had niet verwacht  dat je vóór mij zou gaan hemelen, ook al geloof je daar niet in. Die hemel is van het geloof waar je vanaf viel als misdienaar. En je gevoel wil wel een hemel, maar je verstand zegt ondanks de tumor in je brein, dat er geen hemel is.
 
Ik sprak met je tumor over reïncarnatie en daar fleurde je van op. Wijnboer wil je dan wel worden, maar wel dicht bij zee. Een zee met stormen en prachtige luchten, dat wil je nog graag zien. Of als je als vliegende olifant terug mag keren kun je overal snel naar toe en ben je sterk genoeg om ook wijn mee te nemen. Zo vullen wij een laatste mooie middag, met dromen over wat zou je zou kunnen zijn. En ik maakte nog een laatste keer zuurvlees voor jou, een krachtig en lekker oud Limburgs recept, waar je van had liggen dromen. En die droom was makkelijk te verwezenlijken, ook al roerde ik mijn tranen er doorheen. 
Ach lieve zeeman, de wijn smaakt je nog, de humor maakt het leven van nu wat dragelijker, maar de tumor neemt je steeds meer in beslag. 

En ik weet dat er gauw een dag zal zijn, dat je verdwenen zult zijn. Ik haat die dag. Nu al. 

Lisan Lauvenberg


17 oktober 2019 

Share This:

Petersburg loopt uit voor Rik van Boeckel

Balalaika van St.Peter

De wondere wereld van St.Peter
laat de balalaika klinken aan de Neva

de schaduw van Dostojevski volgt
de stappen over de Nevsky Prospect
naar de klassieke impressies
van de Hermitage naar lijnen van Picasso
tropische kleuren van Gauguin
om te verdwalen in schilderingen
van Rembrandt Van Gogh Matisse
Kandinsky Lipchitz beeld van Kennedy

de bruggen ruggen van de wind
zingen over tonnen van gewicht
in zuilen van de kathedraal van Isaac
tot gele kleuren in heldere bladeren
de geschiedenis van de stad lezen
van Peter’s grote geboorte
in Lenin’s vroegtijdige dood
iconen van de Russische ziel

de balalaika speelt de melodie
van de opstanding van Tolstoi
van de historie achter de gevels
weerspiegeling van de Neva rivier.

Rik van Boeckel
St.Petersburg
17 oktober 2019

Share This:

VON SOLO: “als het donker wordt, is de dag niet meer dan een herinnering. En als de hoop op de volgende vervlogen is, blijft het donker.”


Deel 354. Conserven
 

Het was druk in de Albert Heijn op Eudokiaplein. Haastig liepen mijn dochter en ik door het mierennest. Ineens, in mijn ooghoek zag ik ze. Toch even twee keer kijken. Hoe zag ze eruit. Wederom precies als vroeger. Hoge zwarte Dr Martens laarzen tot de knie. Leatherlook legging daaronder. Zwarte pony met lang zwart haar. Ze had alles om een lekker wijf te zijn. Toen ik langs haar liep keek ik naar haar gezicht en profiel. Haar lippen had ze op laten spuiten, voor een jeugdige eendjesuitstraling. Ook al zoiets waar ik heet op loop.
 
Maar warm werd ik niet van haar. De eerste keer dat ik haar zag, was bijna vijfentwintig jaar geleden. Ik woonde op de Teilingerstraat. Zij woonde daar ook in de buurt, want vaak zag ik ze lopen, als ik door mijn raam naar beneden keek. Ze had toen ook al alle kenmerken die een vrouw voor mij aantrekkelijk kunnen maken. Een keer heb ik haar aangesproken om te vragen of ze een keertje wat wilde gaan drinken. Daarop gaf ze aan daar geen zin in te hebben. Ze trakteerde me nog wel op een hatelijke blik en dat was het dan. Niet lang daarna liep ze regelmatig met een jongen langs, waarvan ik inschatte dat het haar vriend was. Een typische surfdude. Soms keken ze naar boven als ik naar beneden keek. Het glas hield de dodende blikken tegen.
 
Haar blik nu echter, was er niet meer één die zou doden, tenzij er sprake zou zijn van suïcide. Een rilling trok door me heen, toen ik naar haar ogen keek. Ogen die ooit een arrogante zelfverzekerdheid hadden uitgestraald, waren veranderd in lichtblauwe, troebele glazen bollen, een kikker waardig. Puilend van angst en tegelijk afgesloten van alle beweging eromheen. Ogen die niet meer waarnemen dan een grijze wereld binnenin.
 
Laatst sprak ik een vriendin die ook in de Agniesebuurt woont. Zij kent de vrouw ook van zien lopen. Ze wist me te vertellen dat de vrouw in kwestie haar hondje, een chihuahua, had vermoord. Er wordt gefluisterd dat er een steekje aan haar los zit.
 
Het doet je afvragen wat ons uiterlijk ons maakt. Een vrouw die in vijfentwintig jaar niet veranderd is. Maar waar het licht in gedoofd is. Hoe is het mogelijk, dat de buitenkant zo geconserveerd is, terwijl er binnen niets meer leeft? Wordt een gebouw simpelweg een spookhuis door er de lichten uit te doen?
 
’s Avonds in bed voelt het of een ijskoude hand mijn rug een moment raakt. We doen zo ons best alles te houden zoals het is. Maar als het donker wordt, is de dag niet meer dan een herinnering. En als de hoop op de volgende vervlogen is, blijft het donker.
 


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

Share This:

Peter Posthumus zondag te bewonderen in Eijlders om de vrijheid te vieren

Hoi Pom, Ik ben op (om-) weg naar Nederland. Zondag ben ik van plan naar Eijlders te gaan, wellicht zien we elkaar. En dan is hier mijn tweewekelijkse bijdrage:


staan je vingers krom van wat niet wilde
is iedere hand
een vuist vol narigheid
brandt het maagzuur
tot in je zolen
verdween je laatste geld
met het gruis in de golven
met de as in het schuim
valt er met jou
geen lot te krassen


ben je niet beter
dan een slecht idee,
een onbekend soldaat
die uit z’n graf komt kruipen
dan zullen we die vrijheid vieren
dan zetten we het op een zuipen

Peter Posthumus

Share This: