pomgedichten.nl – Pagina 135 – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

KARIN BEUMKES met koorts & liefde het nieuwe jaar in

Dear Pom,
I am so sorry today…. Vandaag nogal een rotdag, hartstikke ziek, proest en koorts….Wil jij een gedicht uitkiezen lieverd…
Ik ga zo bedje weer in.

liefs Karin.

Op zo 31 jul. 2022 om 21:00 schreef Karin Beumkes
Dear Pom, Ik zal altijd wel over de lieve liefde schrijven, die lieve lieve liefde die nooit meer overgaat.

Hymne

Dat je naar me lacht en speelt
dat geeft me geboorte.
Na elke wilde regel die we hebben uitgeprobeerd
kwam het leven met fruit.

We zijn niet groter of kleiner dan elkaar,
wellicht verhullen we ons in signalen.
De wereld zal bestaan, alleen nog in basalt
terwijl wij ons vogels wanen aan de waterkant.

Wij blijven zwaluwen die zich vermengen
verstrengelen.

Muziek: Frida Boccara – Cent mille chyansons https://youtu.be/BYRVl13GPD4

Seraphina Hassels: ‘…wreekt droomt, loopt over, spreekt…’

2022

Het stampt, steekt

rammelt en smeekt

verlangt, brandt en wreekt

droomt, loopt over, spreekt

met de hand erop, bonkt, op hol

stort uit, raast, verbleekt

houdt vast, verliest en breekt

lichthartig, hartverscheurend, hartgrondig

geleefd

Seraphina Hassels

VON SOLO: ‘‘Het is niet anders’. Het zijn woorden die één van de hoofdrolspelers in mijn speelfilm ‘Dood aan de poezie’ uit 2013 ook ooit uitsprak….’

‘Het is niet anders’. Het zijn woorden die één van de hoofdrolspelers in mijn speelfilm ‘Dood aan de poezie’ uit 2013 ook ooit uitsprak. Later in de film werd ze vermoord. Of dat vanwege die woorden was, kan ik niet met zekerheid meer zeggen. Dat deze woorden een platitude pur sang zijn en dat mensen die dit als argument gebruiken in een discussie wellicht geen beter lot beschoren zouden moeten zijn als een deviante dichteres, durf ik wel als mening te ondersteunen. Als je zegt: ‘Het is niet anders’, dan heb je ofwel het Groote Gelyck, of je hebt het pleit op voorhand verloren.

Deze leus prijkt heden levensgroot op posters in onze fantastische havenstad. Het is de apotheose van het jaar van de hand van een ongetwijfeld zeer competente, politiek sensitieve communicatieafdeling. Dat het niet anders is, verwijst naar de plaatselijke verordening die het afsteken van vuurwerk verbiedt. Daar valt over te discussiëren, maar daar begin ik niet aan, want zoals Goebbels al zei: ‘De media systeem drijft op een schijnbare diversiteit, welke een wezenlijke uniformiteit verbergt’. En als hij het ‘communicatie-vak’ niet doorgrondde, wie dan wel? Je gebruikt de leus, dat het niet anders is, enkel als je minachting hebt, voor je luisterend oor. Dan wel voor haar weerbaarheid, dan wel voor haar intellect. De gezaghebbende die dit goedgekeurd heeft, moet dit onderkend hebben.

Zonder op de inhoud van de achtergrond in te gaan, geeft dit wel de tijdgeest weer. Het maakt niet uit, wat u vindt. Het is niet anders. U heeft het maar te vreten. Er zijn altijd wel stemmen van misnoegden te vinden, rapporten van duurbetaalde adviesbureaus of meningen van zelfzuchtige politici te vinden, die het ondersteunen. In de tussentijd vliegt de salonlinkse intellectueel met het hondje, dat een maand de opvang in moet, gewoon naar Thailand voor de winter. Scheurt de McKinsey- of Deloitte-man gewoon in zijn 4-liter Audi A8 naar de sneeuw in Zwitserland en verschuilt de politicus zich in een torentje. En is de wil opgelegd.

Want dat is het. Niet meer of niet minder. Als men zoveel moeite steekt in het behouden van druppels op gloeiende platen en zo weinig in echte grote ellende, echte grote problemen of eenvoudigweg echte dingen investeert, dan kan het niet meer over iets anders gaan, dan iets abstracts als macht. En daar kunt u wat van vinden. Maar helaas is het niet anders. Mijn nieuwjaarswens is met knallend geweld de slechte geesten van het verleden jaar te verjagen en met grootse vuurpracht het nieuwe jaar te onthalen. Opdat we bewijzen, dat het anders kan.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Rik van Boeckel is er weer eens even uit – SENEGAL: ‘liederen zingen over het goede leven dat lievelingen van het ritme is gegeven…’

liederen zingen over het goede leven
dat lievelingen van het ritme is gegeven

Reis rond de kerst toekomst

In de reis ligt de toekomst verscholen
zoals ooit Ibiza Clermont-Ferrand
de rendieren van Lapland
zoals nu diamono Senegal
de reis naar het nieuwe jaar
is al bijna hier en straks nu
in de tegenwoordige onvoltooide tijd
de warme ritmische realiteit
en wat er nog om de hoek komt
om langzaamaan te bekijken
op het ritme van de eerste versnelling

de geheelde stokken onder de baobab
laten de kora snaren trillen rond Dakar
de reis neemt korte afstand tot het nu
de week kruipt langzaam naar het uur U

liederen zingen over het goede leven
dat lievelingen van het ritme is gegeven
ze roepen stil aan kom naar buiten
leg de stokken bij de stoel en het raam.

Rik van Boeckel
Yene. Senegal
25 december 2022

Merik van der Torren: ‘Liefste met jou wil ik rollen onder de dennenboom….’

Liefste met jou wil ik
rollen onder de dennenboom

De zon

In deze schemerige dag
naar de stikdonkere nacht
met lichtjes hier en daar
feeërieke feesttenten
waar durfals bruisen.
Kijk: hoe schuimt het bier,
hoe fonkelt de kaars
in het okeren vocht en
ik beschroomd de krant opensla
voor de schrik van het hier en nu,

keert schoorvoetend de zon weer.

Liefste met jou wil ik
rollen onder de dennenboom,
sterretjes laten schitteren
voor het Nieuwe Jaar

23 december 2022
Merik van der Torren

PETER POSTHUMUS: “je verlaten op het luchtledige” – ‘Jij en de anderen van, bij en rond de Pom- site de beste wensen voor het gehele komende jaar…’

Hoi Pom,Twee weken heb ik me nu aanvankelijk op morfine en later op krukken overeind kunnen houden. Naar verwachting kan ik nog voor het einde van dit jaar weer op eigen benen lopen en staan. Maw het gaat best wel goed.
Gisteren begon ik met weer aan schrijven te denken toen ik dit gedicht terug las van vlak voordat ik in het ziekenhuis terecht kwam, daar stond precies in waar ik aan dacht.
Jij en de anderen van, bij en rond de Pom- site de beste wensen voor het gehele komende jaar en bedankt nog voor de kerstgedachten:

Schrijven is iets voor morgen
heeft iets van waarom
waartoe en laat maar
is ook niets voor nodig
een pen vind je op straat
en voor papier is er
die overvloed aan
rekeningen, incasso’s
en andere urgenties
omdraaien die stapel
en schrijven maar:

je verlaten op het luchtledige
je zelf te buiten gaan
aan de ruimte zelf
richtingloos de duimen draaien
en water trappelend
het drijfzand uit

Peter Posthumus

Peter Berger: ‘WTF? De nieuwe kunststof waterleiding opgevreten als kerstdiner? Dîner de noël souris gâtées…’

Wie hier in het donker door de dorpen rijdt weet meteen wat men echt belangrijk vindt: feestverlichting! Lelijk als de nacht. Dorp na dorp. Straat na straat. Huis na huis. Als pronkstuk is de Mairie natuurlijk feestelijk verlicht. Zelfs het kleinste gehucht heeft er een. Een Mairie. Fel knipperende LED verlichting maakt het allemaal nog kitscheriger dan voorheen. Even nog. Bling bling overal. Een dorp verder ben ik thuis. Vijf minuutjes. Eenmaal binnen is het best aangenaam. Maar zodra ik de hoofdkraan opendraai hoor ik het water in de keuken alle kanten opspuiten. Ja hoor! Muizenknagers. WTF? De nieuwe kunststof waterleiding opgevreten als kerstdiner? Dîner de noël souris gâtées. Dat wordt weer klussen morgen! Bonne année.

Peter Berger

Seraphina Hassels’ topografie

Topografie

In het gezicht gegroefd
netwerk van wegen
diepe dalen beproefd
landkaart van leven
op steile bergen moegestreden
bij mondhoek lachend weer omhoog
langs neusbrug snuivend naar beneden
arcade is de wenkbrauwboog
delicaat gebouwd en fijn besneden
boven de delta van het wakend oog
rimpelingen van leven ingesleten
wordt aangezicht een horizon
tot stof

Seraphina

pom wolff: “waar niets meer wordt…” – tsja het bestaat

VON SOLO over de gedachten in het hoofd bij ‘een bijna eindeloze parade van goed verzorgde en gemaquilleerde jonge en minder jonge vrouwen’

Als je je ogen niet in je zak hebt, ontkom je er niet aan, geconfronteerd te worden met een bijna eindeloze parade van goed verzorgde en gemaquilleerde jonge en minder jonge vrouwen. Vaak benadrukt hun kleding mooi de lijnen van hun strakke of aangenaam weelderige lichamen en is ook de haartooi vaak een positief uithangbord voor de rest van het menspakket, dat zich eronder afspeelt. Om nog maar niet te spreken van de schoenen. Soms tonen ze sportiviteit aan en soms klasse in de vorm van hakken van minimaal tien centimeter. Er is zovéél mogelijk.

Tijdens dit schouwspel komen regelmatig gedachten bij mij boven. Ze variëren van: ‘Zo, die mag er zijn’ en ‘Nou nou, toe maar’ tot ‘Nou, die weet het wel’ en ‘Die zou ik wel doen’. Voorafgaand aan die gedachten speelt zich in mijn hersenen dan een kort proces af. Mijn ogen scannen de vrouw. Op basis van die scan wordt er een soort erotisch filmpje gemaakt, gefilmd alsof ik de camera in mijn linkerhand heb. In plaats van de lege blik op haar slimme telefoon, wordt de blik in mijn verbeelding vervangen door een gewillige blik van genot. En dan denk ik wat ik denk. En dat is het dan.

Het is verleidelijk te denken, wat er zou gebeuren, als je dat filmpje in werkelijkheid zou uitvoeren. Waarschijnlijk heeft ze dan ineens op een onverwachte plek een moedervlek die je niet zint. Of heeft ze een Noord-Hollands accent. Of zijn haar tepelhoven niet de gezwollen Kilimajaro’s, die ik me er bij voorgesteld had. En stel dan dat je het toch door zou zetten. Je propt je piemel erin. In je filmpje gebeuren er dan de mooiste dingen. Maar ineens blijkt, dat haar geur je niet aanstaat. Na twee minuten produceer je wat vocht en blijft zij verder onbevredigd achter. En dat is het dan.

Ik kan erg genieten van de processen in mijn hersenen. De fantasietjes die automatisch verschijnen. Beter dan een doorsnee NetFlix serie. Maar net zo nep. Ik laat me er dan ook niet door leiden. Het grappige is wel, dat het wel de norm is geworden, je juist door dat soort dingen te laten leiden. Te geloven in de dingen die je wijsgemaakt worden, dat je je moet wensen. Denken in ideaalbeelden en deze proberen te verwezenlijken. Om erbij te horen. Of een gevoel van vervulling te creëren. Via een heel scala aan schermen, wordt een wereld voorgespiegeld zoals hij zou moeten zijn en waar negentig procent van de mensheid nooit aan zal kunnen voldoen. Alle vrouwen zijn zo geil als Katja Schuurman, alle mannen zo succesvol als Sander Schimmelpenninck en iedereen is zo fit als een doorsnee Robinson Eiland kandidaat. Het is een geloof geworden.

Ik fiets door de stad. Weer zie ik twee jonge, aantrekkelijke vrouwen lopen. Mijn gedachten kunt u raden nu. Een paar seconden later zijn ze voorbij. Ik vervolg mijn weg. Mijn bestemming is een warm bed, een vertrouwde geur, een glimlach, een bakje thee, humor en een lichaam dat als geen ander past op het mijne. Daar hoef ik niet over te fantaseren. En daar zal alles anders zijn, dan in mijn hoofd. Het topt elk verzonnen verhaal. Ik had het zelf nooit zo kunnen verzinnen.

(Zoals Marco Borsato ooit al zei: ‘De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker wordt naast jou, dan droom ik nog.’)

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl