Hoi Pom, Toen ik ongeveer 16 was ontmoette ik haar…, een jeugdherinnering, groet, Merik
Souvenir
Hoe heet ze ? We zaten in een botsautootje op de kermis in de stad Irun, in Spaans Baskenland.
Hoe heet ze ? Ik geloof dat we zoenden. Ze had bruine ogen.
Ze gaf me een leren armband met knopen voor ze opging in het feestgedruis en ik keerde naar huis, naar school, droeg haar met me mee, de leren armband.
bericht van Peter: Hoi Pom Dit bericht typ ik vanuit een ziekenhuis in Thisted waar ik gisteren heen gebracht ben na een ongeluk met de fiets. Ik dacht vanavond thuis te zijn maar ze willen me hier vannacht vasthouden, ze willen zeker weten dat ik geen heupfractuur heb, ik heb nogal wat pijn en ben nogsteeds niet in staat op mijn rechterbeen te staan. Ik had een aardig – gedicht – al – zeg – ik – zelf klaarliggen maar het lukt me niet het op te sturen. Sorry, peter
wensen wij van hier PETER alle goeds en snelle reparatie – en doen we twee van zijn prachtige gedichten uit ons archief:
Ik groeide op in het ijle licht van lege straten met verderop braakliggend land
dat alles nu is in beton gegoten gevat. in doelgerichte dwangmatigheid vergruisd, in doorgeschoten logica
soms gruwel ik er nog eens rond over het astfalt tussen het afgepast hermetische geweld van de in steen gestolde tijd tussen de bastions aan onontkoombaarheid
dan weet ik weer hoe ik hier ben verdwenen hoe ik ben zoek geraakt
vanmiddag een set gemaakt voor het gezamenlijk optreden van Bjorn van Rozen en pom (laat ik me eens in de derde persoon beschrijven) – aan het einde van de wereld – de boot van Catelijne – aanstaande woensdag – vanaf half negen in de avond – het wordt zo mooi dat ik bijna moet huilen – zo erg mooi – zo onbeschrijflijk mooi daar aan het einde van de wereld – dit zo zeldzame optreden. bjorn in 020 en ik wil ook zo vreselijk mijn best doen om het mooi te maken – hij ook. en… het wordt mooi. je was erbij of je was er niet bij – dat is later wel als verschil te benoemen.
Het is weer zo’n nacht dat de sterren met vuur spelen. Naar de song van Led Zeppelin. No steelpan. Nada Cassiopeia. It’s all brand new. Verticale stippelstrepen die je omhoog trekken naar het grote niks. Oneindig veel vierkanten en nog meer hoefijzers. Infinite numbers of spacetime candy. Eerder nog vanavond stond de halve maan te balanceren op de horizon. Like a perfect statue: half a circle of bright white light. Uit het niets geklieft door de ax van Odin of een van z’n broers. Ik ga nog maar eens op het nieuwe stenen bankje zitten. Satelieten tellen. Ook zoiets.
nu we eindelijk verlost zijn – bevrijd zijn van die rare van gaal en zijn sekte aan goedgelovigen – ach het is maar net hoe je er tegen aan kijkt – je kunt het ook over louis en zijn jongens hebben natuurlijk – nu de koude je in je smoel slaat – wat een lekker schaatsweertje zegt een ander weer – hoe dan ook – we zijn allemaal toe aan warme chocolademelk, aan grandmarnier én aan een warmte gedicht – een goed functionerende warmte installatie hier op de pom. uw bijdrage wordt dit weekend zeer op prijs gesteld – nu eens geen wedstrijd! in dit weer onder deze pomstandigheden – had ik al gezegd dat we zondagmiddag gaan genieten hier in 020 van Merik en zijn dichters – ja dat had ik al gezegd – regels als vanouds – niet te lang het gedicht de woorden tenzij noodzaak! we gaan uw warmte tegemoet en u zo graag lezen XXX. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.
minder
geen gas steeds minder stroom
we moeten weer aan kruiken kaarsen hete thee borstrok lange onderbroeken en als hij schijnt een poosje in de zon
maar weet lief mens als alles naar de knoppen is ben jij er nog jouw warmte die mijn lijf doorstroomt als ik mijn armen om je heen sla
jako fennek
Jako vat het thema beminnelijk samen – warmte vind je bij je geliefde hoe bar de omstandigheden of op deze site de pomstandigheden ook zijn. dank aan alle dichters voor de warmtewoorden – scheelt toch wat Ien aan afdrachten aan de energiemaatschappijen – geniet van voetbal met je geliefde lezen bij Anke. Rik adoreert de universele zonnewarmte. Frans adviseert de pom(p). Rob troost ons met een universele waarheid: “alles gaat voorbij”. dichter Cartouche weet dat ook enige wrijving best wat warmte oplevert. volgende week weer een wedstrijd op ‘uw pom’- site. deze week slechts warmte – dichterlijke warmte en warme woorden van dank onder de gedichten.
alleen met woorden kan de dichter stoken het hart verwarmen het bloed doen koken maar ach wat haalt het uit ’t is niets dan hitte op papier geen dichter lukt het met zijn poëzie het gat te dichten dat ontstaan is in uw knip
dec 2022 – Ien Verrips
Ien houdt het zakelijk deze week – dichters bestaan – ze stoken en ze koken – (je bloed) haha – ja daar zijn dichters voor – zo is het ook – maar voor de aanvulling van de pensioengelden of je (gebrek aan ) vermogen kun je ze beter niet inhuren – het is armoede troef meneer! dichters! lijkt Ien ons mee te geven. ook bij het hartenjagen?.
Mannen en voetbal
Natuurlijk weet ik wel wat buitenspel is, twee minuten uitleg waren echt genoeg. Inzicht in een corner kost nog minder tijd, een vrije trap is werkelijk kinderspel en een strafschop is een fluitje van een cent.
Natuurlijk kijk ik met hem mee voor de tv. ‘Was het weer een schwalbe deze keer?’ Hier op onze bank maken wij dit samen uit, de scheidsrechter kan ons nog meer vertellen. Wij zitten er met onze neus toch bovenop.
Natuurlijk word ik ook een voetbalkenner: ‘Dat is een echte macho, neemt te veel risico. Deze mist de penalty, kijk maar naar zijn ogen, hij is bang’. En ik stijg in achting bij mijn man, als de keeper deze bal inderdaad kan stoppen.
Natuurlijk volg ik Derksen en z’n team op zeven, van der Gijp zijn onderarmen mooi in beeld. Plaagstoten en veel zelfspot, ‘t is een verademing. Voetbal is maar een spel, mits je de regels kent leuk om te volgen met een glaasje witte wijn.
Anke Labrie (destijds geschreven n.a.v. wereldkampioenschap 2010)
met Anke is het goed wijn drinken – zeker bij een WK voetbal – veel wedstrijden veel flessen wijn – leren en lezen we bij Anke. voetbal is een vermakelijk simpel spel – al denken mannen daar vaak anders over – en van gaal in het bijzonder – die haalt zonder blikken of blozen het totale mensbeeld tevoorschijn uit zijn voetbalkoffer – anke weet beter: in goed gezelschap is het altijd genieten of de bal nu in is of uit – de fles ontkurkt drinken maar.
Ware warme kleuren
Ware warme kleuren dansen in het schilderij wuiven ons gemeenschapszin toe
de lucht blijft blauw tot de overkant van het doek uiterlijk straalt de zon geeft warmte aan ‘t hart
de zon hangt hoog en licht haar stralen zingen over vrijheid op het ritme van de zachte wind
de zonaanbidder heft zijn armen naar de warme vrije hemel een bleke vlam aangewakkerd door de warmte van lichamen is op weg hemels vuur te worden.
Rik van Boeckel 10 december 2022
een eerlijke heerlijke rik van boeckel – de warmte uit alle lichamen en hemellichamen beschreven voor de lezers in deze barre kille oorlogstijd en wintertijden.
Goedemorgen Pom, maar even de kou verdrijven idd, bij deze. Warme groet weer, Frans
Behaaglijk
Pompen gaan we de temperatuur opblazen tot aangename hoogten
vanaf de voeten moet het optrekken door been en merg dat er gloed onder en op de huid
en ik kan voelen hoeveel vuur je uitstraalt jij die warmte afgeeft aan ons
ook frans bezorgt de lezer warmte – niet uit de grond – maar uit de grond van het hart beschreven warmte bij het liefdesvuur dat we maar snel moeten aanwakkeren – lijkt de goede raad van de dichter
Rob Mientjes
Meteen popt een beeld op van Fred van Eldijk. Waarom? Geen idee? Daarom juist. Omdat het geen wedstrijd is. Teksten varen wel. ‘Aus Sehnsucht backt man das Brot seines Lebens’ (1995)
In shock zonder slagroom
Kachel weer aan Het nest vertrouwd Zwijgzaam onder deken Glurend naar berk en eik Gloeiende kooltjes Hoofd dwarrelt Vol met sneeuw Grote marinier Wankelt over zee In shock Zonder slagroom En Kerst moet nog komen Supermarktflipperspel Onrustig weer Winkelkarmalaise Haast in kleren Welke? Rustig blijven zitten Alles gaat voorbij Bijna alles
Rob Mientjes
Rob beschrijft een kunstwerk of is geinspireerd door een kunstwerk – het levert in ieder geval een opsomming op met enige warmte elementen – een ietwat onrustig geheel maar toegeschreven naar de twee laatste prachtige troostrijke regels
foto: Ben Kleyn
laten we terug gaan naar waar alles ons was
waar alles rook naar wat er was
en wij niet wisten waarom niets meer wisten
de oneindigheid proefden waarin we ooit
het wordt al licht buiten de merels
hoe mooi het klinkt de volstrekte stilte om ze heen
pom wolff
Van 20 naar 21
Éen regel Pablo* zoveel meer warmte dan een hele riedel wolf (pff pff) wiens woordallergie en regelnichterij – hoe triest zo’n koud gekrompen hart
(* Neruda : Veinte-20-poemas de amor y una-1- canción desesperada: ‘deze nacht kan ik….’ nee, dat is niet aan jou besteed, want hier bij mij is het warm en zacht en stil)
10-12-2022 / Cartouche
Cartouche is nog met vorige week bezig – de kritiek hier betrof het woordgebruik van dichter in zijn gedicht – het woord ‘gerijpt’ zien we liever niet opduiken in een gedicht. mogen we dat zeggen -nee dat mogen we niet zeggen van Cartouche. zijn wraak zal niet zoet zijn. ach laten we het volgt samenvatten in dit weer – alle wrijving genereert ook warmte. cartouche mag blijven.
Wat begon met feminisme is uitgegroeid tot een cultus van inclusie, die zich stevig verankerd heeft in Westerse wetgeving en arbeidsrecht. Als man kom je niet meer aan de bak. Al helemaal niet als je de dertig gepasseerd bent en blank. Je bent een dinosaurussoort die op uitsterven staat. En misschien is dat ook maar goed zo. Als je ziet wat ‘ons soort’ veroorzaakt heeft, dan is dat wellicht gerechtvaardigd. Een nieuwe generatie heeft geen ouderwetse mannen meer nodig.
Vroeger mocht je over vrouwen praten als waren het ‘lekkere wijven’ of ‘geile sletten’. Daar bedoelde je dan niets verkeerds mee, behalve wellicht, dat je je piemel er wel in wilde stoppen. En als die wil latent was, dan floot je haar na of gaf je haar een test op haar bil. Als de wil sterk was, probeerde je het. En als je psychopaat was, deed je het gewoon. De wereld was simpel. Dat dat niet altijd in goede aarde viel is wel te begrijpen. Waar bij een vrouw vertrouwen en dat wat voor liefde door moet gaan, de wil tot coitus bepaalt, daar zijn dat bij een man wat platte hormonen en visuele stimuli, zoals grote tieten, een lekkere kont en collageen lippen. Het kan ook gewoon een gebrek aan bevrediging zijn, wat een man ertoe brengt zijn lid zelfs bij de wat minder goed in de markt liggende exemplaren in te brengen. Hoe dan ook, simpel en altijd aanwezige lust.
Stel nou dat dat omgekeerd zou zijn. Dat vrouwen de baas zouden zijn. En je als man verkracht zou worden. Dat er een vrouw op je toekomt en je aan je piemel pakt en haar natte schede er overheen schuift, zonder dat je daarom gevraagd had. Dat zou best erg zijn. Nog even afgezien van wat je vriendin er mogelijk van zou vinden. Maar aan de andere kant, zouden de vrouwen dat laatste dan onderling ook maar op moeten lossen. En ja, wat verlies je erop. Een kwakje zaad? Zo weer bijgemaakt. Dat vrouwen jagen op schuchtere mannen, die ’s avonds alleen over straat lopen en ze dan een steegje in trekken en aftrekken of dwingen tot cunnilingus? En dat dat sociaal geaccepteerd zou zijn, zoals dat in het omgekeerde geval ook altijd is geweest. ‘Hij vroeg er om!’, zullen ze zeggen. En natuurlijk deed hij dat niet, maar toch overkwam het hem. Over Anouk hoor je nu ook al niemand meer bij the Voice.
Ik weet zeker, dat ik op mijn zestiende wel in zo’n wereld had willen leven. Op mijn vijfentwintigste ook nog wel. Maar ik denk niet dat het zo gegaan was. Wat ik al zei, vrouwen hebben intrinsiek een andere motivatie voor seks. En dat zorgt ervoor, dat de behoefte ook minder is en beter te reguleren. Vrouwen zijn veel kieskeuriger, waar het op de daad aankomt. En natuurlijk zullen er vrouwen zijn, die in het studentencorps zo zijn opgevoed, dat ze in de Van Bommels van hun mannelijke voorgangers zullen treden, maar dat zal de elitaire minderheid zijn. Net als de mannen nu, die uit traditie vrouwen beschouwen als sperma emmers. Onder de streep zal het echter in werkelijkheid een wereld worden waar structureel minder geneukt gaat worden. Inclusiviteit zal voor impulsiviteit gaan, waar het ketsen betreft.
Voor mij is het om het even. Ik ben tevreden in dit interbellum. Of het nu over het klimaat gaat of over de manier waarop we man en vrouw in de toekomst gaan zien. We zitten in de overgang naar de grote droogte, maar het zal mijn tijd wel duren. Ik hoop dat ze mij als laatste man in een dierentuin stoppen voor vrouwen en non-binairen. Samen met Johan Derksen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
voor jou voor een vriend voor nog een vriend voor de mens voor de wereld voor nog een vrouw die ik zag in een oogopslag al die liefde voor jou voor de wereld voor Saartje voor Betty voor de dagpauwoog, de vlinders, voor de sering, de beuk, ja zelfs voor de mug die me steekt,
zingt zij, mij strak aankijkend, op een verregende novemberavond in Noord: “ You don’t know what love is…..”
Merik van der Torren
POËZIEMIDDAG 11 DECEMBER 2022 Op zondag 11 december organiseert Stadsdorp Olympia de eerste poëziemiddag Onze buurtdichter Merik van der Torren nodigt dichters uit de buurt en de rest van de stad uit om eigen werk te komen voordragen. De dichters: Joyce Hes, Karel Wasch, Mirjam Al, Merik van der Torren, Lucienne Köhler De muzikale omlijsting wordt verzorgd door Frans Bakker, gitaar, piano en zang en Frank Paavo op de saxofoon Presentatie: Pom Wolff Zondagmiddag 11 december 2022 van 15 tot 17.30 uur in Cordaan Olympisch Kwartier, Amstelveenseweg 308, hoek Afroditekade Inloop 14.30 uur
al was het me gevraagd nog voor het echt begonnen was onwetend hoe het zijn zou zijn met wat het leven neemt en geven kan nog onbekend
als ik de keuze had gehad van weten niet bewust geen kennis van dilemma’s een zalig onbestaan ik weet niet wat ik had gedaan ik weet het werkelijk niet
zo ziet deze vrouw November…..Onder Texelse sterren is de wereld goed. Als altijd mijn liefs, Karin.
Dear Pom,
Zomaar een opvatting, zomaar een ander geluid, de kille maand November in een romantisch jasje gestoken van iemand die nog gelooft in toverstokken kobolden kabouters en hoe je het best rabarber kan laten groeien bij volle maan.Oordeel zelf, het is maar een kleintje deze maand. zo ziet deze vrouw November…..Onder Texelse sterren is de wereld goed. Als altijd mijn liefs, Karin.
November
Soms zie ik hem fietsen zijn ogen zijn grijs daar gaat hij langs het biddend riet
