pomgedichten.nl – Pagina 153 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Peter Berger bijna gorteriaans: ik wil nieuw zijn… – “Het regent oneindigheid. – Eva strooit zoveel liefde dat alle knoppen tegelijk lijken te ontploffen in een orgie van alle tinten groen…’

Het regent oneindigheid. Het stroompje dat meestal onvoldoende kabbelt om zich beek te mogen noemen stort zich woest kolkend de heuvel af; bij het pad beneden een woelende waterval vormend. Zo te horen tenminste want het klotst er luidkeels tussen het groen. Daar waar de klei drassig is tot aan de enkels klatert het lente. Het grote groene ontluiken is en blijft een fascinerend schouwspel. Eva strooit zoveel liefde dat alle knoppen tegelijk lijken te ontploffen in een orgie van alle tinten groen. Boem! De pasgeboren wereld ontwaakt in haar groene belofte. Alles is nieuw. De eiken zijn nieuw. De bosrand aan de overkant: nieuw. De koeien in het weiland. Zoemende horzels. Meikevers. Hélicoptères de l’armée. En het groene glanzen van de nog slome nieuwe vliegen. Zelfs de rit naar de super is nieuw. Ik laat mij er verleiden door mosselschelpen groot als in paella. Vers uit het koelschap bij de visafdeling: élevée en Espagne. Nieuw? Ik word er hebberig van. Van die grote schelpen. Maar de mosselbeessies blijken miniscuul. Voortaan beter weer Zeeuwse.

Peter Berger

Rik van Boeckel wint de enige echte virtuele – en wie zou U op handen willen dragen – trofee op pomgedichten punt nl – Jako Fennek zilver

dank aan de dichters die inzonden op dit zeker niet makkelijke thema. Rik Van Boeckel sleept goud zijn kamertje in met een ieder rust brengend gedicht. zilver voor Jako Fennek met de taal van de eenvoud en zijn eerbetoon aan oma. van harte!

*foto: Rik van Boeckel*

**Geschreven wegen**

De tijd laat liefde na
van hand naar hand
van lip naar tong
zo ben ik bij jou beland

nu de wegen geschreven zijn
na scheiding der dagen
zullen we die tijd terugbrengen
tot we de stille driesprong zien

het ene pad op handen gedragen
de andere bemint verleden tijd
het midden brengt het verhaal
van verwondering om bewondering.

Rik van Boeckel
13 mei 2023

bijna een leonard cohen tekst lezen we hier rik – een zen tekst – met een vleugje bhoeddisme – er valt net geen vinger achter te krijgen – om bij hem/haar te belanden – mooi gezegd. en dan lezen we nog die prachtige laatste strofe.

dag pom,
de dertiende vandaag, gelukkig geen vrijdag. maar het weer was er wel naar – wat een voorjaar!
hoop dat het er in de lage landen beter voor staat, wens je morgen een fijne wandeling – in een bloedhete zon!
voorjaarsgroet van jako

**want de dagen bleven**

ze was mijn voorbeeld
leerde me te onderscheiden
tussen mooi en lelijk

kleinzoon zei ze altijd
ze noemde nooit mijn naam

kleinzoon zei ze op een dag
ik ga spoedig op reis
en kom niet meer naar huis

ze ging op reis
verdween in het onbekende niets
ik wachtte en huilde
want de dagen bleven leeg

jako fennek

mooi klein gehouden eerbetoon aan oma. je voelt kleinzoons liefde ook nog na zoveel jaren. en het verdriet na haar heengaan. mooi en lief.

RIK VAN BOECKEL – zo ben ik bij jou beland
ROB MIENTJES – Nog even zijn Gewoon naast haar
FRANS TERKEN – al bij het ontwaken geurend als seringen
JAKO FENNEK – want de dagen bleven

en wie zou u op handen willen dragen? kom op dichters u weet wel weg met bewondering, overgave, onbaatzuchtigheid, eerbied, dat u weet voor wie u in ieder geval heeft geleefd en dat het overige van mindr belang is en was – we willen bewondering en overgave deze week en dichters weten er raad mee – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

*kunstwerk Catharina Mastenbroek*

**laat me drijven**

lardeer de taal met lege ogen
snijd mijn ego maar filet
toon in godsnaam mededogen
en stort me niet in volle zee

laat me drijven op de golven
van een kabbelend gedicht
voer me niet op aan de wolven
als je handwerk is verricht

misschien herken ik dan in zwijgen
wat de liefde in me zocht
was het leven in te lijven
niet de oorlog die ik vocht

©pomwolff

Op handen dragen
De voeten kussen
Het hart omarmen
Even neuzen neuzen

Aan rok hangen
De geur opsnuiven
Een ader laten
Bijna dood knuffelen

Naar binnen zuigen
Een kruisje slaan
Samen dag dromen
In niemandsland wonen

Op wolk klimmen
De ladder weghalen
Voor eeuwig blijven
Op moeder’s schoot

Himmelhoch navel staren
Huilen als kind
Nog even zijn
Gewoon naast haar

Rob Mientjes

in het hele gedicht wordt naar de laatste twee regels toe gewerkt. richting moeder – een toepasselijke moederdag tekst – de strofen lekker kort gehouden. een teder einde die laatste regels van het gedicht.

**Kundige handen**

De planten steken al hun stengels uit
en altijd de bloemen die erin geloven
als zij haar handen ernaar reikt
ze laten zich door groene vingers leiden

tuinvrouw van de beste aarde
zo gedreven door haar natuur
gedijt zij leeft zij bij wat er groeit
geeft het kleur na kleur in overvloed

geen roos waaraan zij een doorn pint
geen lenteklokje dat het kopje laat hangen
als haar hand haar mond het zacht beroert

al bij het ontwaken geurend als seringen
reikt ze haar lenige lippen ook aan mij
haar zuurstof waarin ik mijn adem vind

© FT 13.05.2023

ook jn dit gedicht wordt naar de laatste twee regels toegewerkt – een zoetruikend eerbetoon aan de vrouw met de door de dichter beminde liefdevolle en groene handen. de seringen staan hier in de tuin ook in volle bloei en glorie – ze zijn ook prachtig gesitueerd in dit gedicht.

Ton Huizer – Wat rest is het moment…

Foto: © Ton Huizer
Palacio de Villavicencio
Alcazar de Jerez – Spanje

**Tijd**

Gisteren is verleden
morgen verwachting
Wat rest is het
moment

Zes letters
in een petrischaal vol
onzekerheid en
verlies

De rest mag u erbij
verzinnen

Liever niet
wat mij betreft

*Ton Huizer*

pom wolff – laat me drijven…

*foto: Ben Kleyn*

**laat me drijven**

lardeer de taal met lege ogen
snijd mijn ego maar filet
toon in godsnaam mededogen
en stort me niet in volle zee

laat me drijven op de golven
van een kabbelend gedicht
voer me niet op aan de wolven
als je handwerk is verricht

misschien herken ik dan in zwijgen
wat de liefde in me zocht
was het leven in te lijven
niet de oorlog die ik vocht

©pomwolff

Merik van der Torren: ‘Weg met die pillen !…’

**Frisse lucht**

Dokter, zet de ramen open,
laat de wind waaien.
Dan vliegen geesten eruit,
alle duivels, alle vloeken

en springt en danst ze weer
tussen de madelieven.

Gewoon de ramen openzetten,
alles beter dan niets,
dan vernevelt die
stinkende kwade droom.

Weg met die pillen !

Gewoon.

Merik van der Torren

Ien Verrips op een regenachtige dag

moe geworden van de liefde
de weergaloze roep van de sirene
die me lokte iedere keer
uit lijfsbehoud deed ik een stapje terug
daarna nog één
tot ik niet meer werd gezien
verloren in het labyrint

feb 2023 Ien Verrips

pom wolff – een lapje van de een of andere versleten koe…

ze kunnen op zo een vegetarische schotel toch wel een lapje

van de een of andere versleten koe leggen

die het leven moe

geen westenwinden meer verdragen kan

voor het gezicht

pom wolff / foto: Ben Kleyn

Peter Berger: ‘Alles mag. Zolang het maar past bij de oranje poppenkast. Want vandaag is het feest. Met bruingebakken bratwurst en vette burgers…’

Dat gedweep met oranje wordt ons al ingepeperd sinds de kleuterjuf. Hoe of waarom maakt niet uit. Meedoen moet. Iedereen inclusief. Zolang het maar oranje is. T-shirt. Cowboyhoed. Te strakke overall. Zo’n fluffy nylon bloemenkransje dat nooit verlept. Alleen een oranje zonnebril mag ook. Of een vlag met daarop de Hollandse leeuw, losjes geknoopt rond deinende billen.

Een fantasieloze spierbundel waggelt apetrots in een glimmend wegwerp kostuum. Hersenloos geshopt. Online. Uiteraard. Zijn vriendin heeft zich in een fluoriserend oranje niemendalletje gewurmd; voor de gelegenheid ingevlogen uit Bangladesh. Het is immers feest. En natuurlijk rood-wit-blauw op de wang. Dat hoort. Of beter nog op beide wangen. Desnoods met schmink achterovergedrukt bij de Action.

Alles mag. Zolang het maar past bij de oranje poppenkast. Want vandaag is het feest. Met bruingebakken bratwurst en vette burgers waardoor het bier doodslaat. Waar is het feessie? Het waarom deert niet. Het hoort zo. Als danspasjes op Tiktok. Oranje folklore? Achter hekken? Machthebbers. Huisregels. Festivalkaartjes. Verplicht. Een volksfeest kan het niet zijn. Crowd control. Verdienmodel. Pavlov.

Sluipende onderwerping aan een idee dat veel meer dan slechts onschuldig oranje is. Knullig? Hoezo? Feesten mag weer zonder vinkje. Kritiekloos. Straks lekker laveloos filmen voor Snapchat. Lachen. Gieren. Brullen. Ik neem er nog eentje. Morgen ook. Mijn hoofd viert altijd feest. In alle kleuren tegelijk. Want in goed gezelschap is het lekker dansen. Toujours.

1e bundelpresentatie Rob Mientjes groot succes: ‘Ik voelde me even de Hellemondse koning te rijk…’

Goedemiddag Pom,

Ik zag jouw oproep vandaag naar mijn bevinding van mijn eerste boekpresentatie.
Nou, het was fantastisch. Kleinschalig (gelukkig), maar niet minder trots daardoor.
Ik voelde me even de Hellemondse koning te rijk, en dat op de ‘Internationale naakt tuinieren dag’, wat een toeval. Of is het slechts een kruising der wegen?

Familie, vrienden, collega’s en een verdwaalde boekwinkelbezoeker waren de gasten. En ‘Dit is Helmond’ (stadsomroep) hield een interview en deed verslag.

De live-beelden moeten nog volgen t.z.t.
De fotograaf maakte alvast een verslag en publiceerde dit online.
https://ditishelmond.nl/rob-mientjes-presenteert-eerste-dichtbundel/

Fijne dag nog!
Groetjes, Rob Mientjes

over Robs nieuwe bundel schreven we eerder hier!

*28 mei de presentatie in Eindhoven*

FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – naar de grote zanger bram vermeulen – dit is een wedstrijd die niemand winnen kan – wedstrijd

een moeilijk thema deze week. een wedstrijd die je niet winnen kan wedstrijd. dichters zoeken en bezoeken het bijna mystieke het luchtledige – waar de adem stokt – het te grote – en verkennen een wereld waar je bijna niet over schrijven kan. het menselijke tekort is aan de orde. dichter vera van der horst stuurde een gedicht in waarin zij de allerindividueelste emotie onder woorden bracht om meteen maar weer het ingestuurde gedicht per mail terug te vorderen – in te nemen – we krijgen dat gedicht hier niet te lezen. u moet haar maar een kaartje/mailtje sturen wellicht deelt zij dat gedicht met u dan persoonlijk. bram vermeulen lukte het goed – maar kon het thema aan door die gevonden prachtregel over een wedstrijd die je niet winnen kan. helderheid is ver te zoeken vandaag. zij gaat in het te grote op. en hoe was het op de bundel presentatie zaterdag in Helmond? onder de gedichten leest u de commentaren. deze week kies ik niet voor de inhoud – in de zin van een inhoudelijk gebeuren – op een inhoudelijk gebeuren is deze week geen winst mogelijk – wie ben ik om de grootheid te bepalen voor een individu – ik kies voor een procesbeschrijving. goud voor FRANS TERKEN! daarom. dank aan alle inzenders, voor het durven delen. sterkte voor vera.

**Te groot**

Wat te groot is beneemt de adem
als fijnstof die in de longen dringt
dat het nog net geen verdrinken is
in wat je overweldigt

om daar de strijd mee aan te gaan
wie worstelt zich niet naar boven
waar de ijle lucht een wapen is
spierkracht met bloed als brandstof gevoed

armpje drukken tegen dat allesomvattende
hoe het voor je ogen als een zeepbel uiteenspat
er blijft niets over dan schuimend sop

om daar je handen in te wassen
in nederigheid van niet beter kunnen
wat te groot is houd je niet vast

© FT 06.05.2023

in het gedicht wordt naar die alles beheersende en onoverkomelijke laatste regel toe gewerkt – dichter maakt het grote onoverkomelijk groot. dichter beschrijft het proces. en komt dicht in de buurt – het is alsof het menselijk tekort over dit gedicht is uitgestrooid, tussen je vingers door glipt en uit een valt.

ROB MIENTJES: Wedstrijd om wedstrijd
FRANS TERKEN: wat te groot is houd je niet vast
RIK VAN BOECKEL: aan de horizon zingt de zon
CARTOUCHE: jij zelf de taaiste tegenstander
IEN VERRIPS: ik val ik vlieg zonder vleugels
ANKE LABRIE: om geen wedstrijd ooit te winnen

wie wint de enige echte virtuele – naar de grote zanger bram vermeulen – dit is een wedstrijd die niemand winnen kan – wedstrijd? welke dingen zijn te groot voor dichters / zangers – ook nu nog – over die dingen lezen we graag in poëzie. we lezen het zo graag als u het uit het onderste van het onderste weet te halen voor ons. we zullen u troosten en omarmen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: