abraham von solo en de ‘death-disclaimer’


Von Solo
www.vonsolo.nl

Deel 330. Dreiging

Afgelopen week was een zwarte dag voor de vrijheid van meningsuiting. De dag dat de uitspraak ‘Volkert, waar ben je?’, uitmondde in schorsing van een hoogleraar. Een wetenschapper. Iemand met verstand en een mening, die het debat niet uit de weg zou gaan. Het soort mensen dat gehoord zou moeten worden en zich in de frontlinie van meningsvorming behoort te bevinden. Met steun dan wel kritiek van vakgenoten en universiteitsbesturen uiteraard. Maar dat willen we niet in dit land, waar de wereld doordraait. We kiezen de laffe uitweg. We laten ons dwingen op eieren te lopen. Zo’n man schors je voor de veiligheid.

Het was een de dag later dat onze minister van justitie de tekst veroordeelde en zei dat politici in vrijheid en veiligheid “moeten kunnen zeggen wat zij willen zeggen”. Politici verdomme wel. Vrijheid van meningsuiting, maar niet voor het volk. In een land waar de minister-president er ook niet voor terugschrikt Syriëgangers de dood in te wensen, nemen we elkaar graag de maat. En dat doen we dan bij voorkeur met onze advocaat erbij. Want we zijn zo vreselijk bang bedreigd te worden.

Een linkse mevrouw die tijdens een betoging een jolig liedje zingt over Thierry Baudet wordt opgepakt na heksenjacht wegens ‘doodsbedreiging’. Als je aan den lijve ondervonden hebt wat doodsbedreiging is, dan kun je het verschil nog wel maken. Maar in deze multimediale samenleving, welke zijn veiligheid zoekt in juridische regeltjes, is iets tegenwoordig maar al te gauw een ‘serieuze doodsbedreiging’. Waarom pakken we op een willekeurige zondag dan niet meteen hele voetbalstadions op? Nee, het kwalijke aan de hele zaak is, dat er momenteel voorbeelden gesteld worden. De nieuwe norm.

Een aantal jaar geleden liepen dezelfde mensen die nu moord en brand schreeuwen nog met (vooral digitale) banners op hun tijdlijnen met daarop de tekst ‘Je suis Charlie’. Toen wisten deze mensen al niet wat ze zeiden, maar nu toont het beest gelukkig zijn ware aard. We willen helemaal geen debat. We willen geen discussie. We willen geen twijfel. We willen zekerheid dat alles veilig is, geborgd door staat, apparaat en rechtspraak. Daar betalen we toch voor? Een politiestaat.

In nazi-Duitsland werd het volk opgestookt tegen de Joden. Tegelijkertijd werden wetten uitgevaardigd om de gevoede haat te ondersteunen met systematische uitroeiing. Volk en politiek gingen hand in hand. Foute boeken gingen op de brandstapel. Foute kunst moest van de muren. Foute mensen moesten naar kampen. En voor een opmerking als ‘Stauffenberg, waar ben je?’ had je mooi de doodstraf gekregen.

Maar ik zal niet wijken. Al mijn schrijfsels zal ik voortaan voorzien van een ‘death-disclaimer’. Wat ik ook schrijf of zeg, is nooit bedoeld zoals het is en zeker niet bedoeld als doodsbedreiging. Het zijn loze woorden, die ik zo nooit bedoeld heb. Ze kunnen te allen tijde uitgelegd worden ten positieve. Lees maar. Er staat toch niet wat er staat.

Share This:

Merik van der Torren: ‘Uit de grond onder mijn voeten waar de boeken in verdwenen.’

Hoi Pom,
Hierbij “Brandbrief”, een tekst geschreven bij Schrijfgroep de Klus op dit thema, groet, Merik

Brandbrief ( aan jou )

Uit het keukenkastje naast de ijskast,
waar de vorken liggen van mijn oma,
waar het gat muizen uit laat glippen,

Uit de mand voor de boekenkast
met het geblokte dekentje dat nooit recht ligt,
omdat Sara er een nest van rommelt.

Uit de grond onder mijn voeten
waar de boeken in verdwenen.

Om de hoek van stegen in deze
mistige en rumoerige stad,

in de schoot van kathedralen,
uit de ogen van vrouwen,

omdat er storm is voorspeld,

( steek maar een kaarsje aan en
eet een marsepeinen biggetje )

schrijf ik met gloeiende letters in de lucht:

ik ben dol op je.

Share This:

Jolies Heij: ‘…door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld. …’

Over liturgieverbranding & boetekleed

En zo belandde columniste op haar vrije zaterdagochtend waarop zij het gewoon is – net als op alle andere dagen in de week, het columnistenbestaan is nachtwerk – uit te slapen bij de katholieke mis. De vader van goede vriendin A. was overleden en ja, dan ga je naar de begrafenis. Ik wist dat de goede man zijn laatste jaren, sinds de dood van zijn vrouw, bij de fraters had gesleten en dan kun je verwachten dat er een pastoor komt opdraven om een stichtelijk woord tot de goegemeente te richten. Nou heb ik niets tegen stichtelijke woorden, integendeel, net als poëtische woorden kunnen ze voer voor de geest zijn. Ook heb ik wel eens een kerk van binnen gezien, weliswaar niet zo frequent als in mijn jeugd, toen ik nog actief geloofde en op een koor zat, maar het komt voor. Protestant of katholiek, zelfs islamitisch maakt me niet uit, hoewel die laatste geloofsrichting er uiterst wereldvreemde opvattingen inzake vrouwenemancipatie op nahoudt.

Trouwens, zijn de zuilen hier in NL niet al decennia geleden neergehaald en is niet iedere geloofsviering een keuze en een lichte, blijmoedige variant van wat ooit in de Statenbijbel werd uitgedragen? Wel, lieve lezer, ik waande mij in alle vroegte in de duistere tijden van de oude Statenbijbel. Ik kreeg zin om iets in de hens te steken, een liturgieverbranding te initiëren. Het wierookvat uit het raam te kiepen, het bloed des Heren op het boetekleed te spugen. Des duivels was ik dat ik gedwongen werd om zo’n middeleeuws tafereel bij te wonen waar zelfs de uil van Thierry geen brood van lust. Je zou er als katholiek trauma’s van oplopen, om van minderwaardigheidscomplexen nog maar te zwijgen. Neem nou de tekst die we als een versje moesten opzeggen (maar columnistes lippen bleven stijf gesloten): Ik belijd voor de almachtige God, en voor u allen, dat ik gezondigd heb in woord en gedachte, in doen en laten, door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld. Verschrikkelijk! Dan kun je net zo goed het mes over je eigen keel halen. Op dat moment dacht ik mij nog in een uitzonderlijk rariteitenkabinet te bevinden, maar nee, mijn goede vriendin C. haalde me na afloop uit de droom door te stellen dat dit tegenwoordig schering en inslag in de katholieke kerk is en dat zij daarom op een slapend lidmaatschap is overgestapt.

Hoe denken ze ooit nog jongeren bij deze poppenkast te betrekken? vroeg ik verwonderd. Dat interesseert ze niet, luidde het antwoord, als het maar recht in de leer is. Je wilt toch niet zeggen dat je zoiets nog nooit hebt meegemaakt? riep mijn – ook al katholieke – kunstbroeder, die ’s avonds kwam eten, uit. Wees blij dat het tenminste niet in het Latijn was! Op mijn weerwoord dat ik in de jaren 80 zoveel missen had bijgewoond als lid van een swingend jongerenkoor met combo dat franse chansons en gedichten van Gerard Reve op muziek ten gehore bracht zei hij: Dat was ten tijde van het Tweede Vaticaans Concilie. Dat was uitzonderlijk, dit is nu de normale gang van zaken.

Nu snapte ik ineens waarom een dwarse dichter als Frans Babylon zo tegen de kerk aanschopte en menig Brabander die ik spreek eerder vroeg dan laat over zijn katholieke jeugdtrauma’s begint. En ik altijd maar denken dat die aan de gereformeerden waren voorbehouden! In mijn jeugd ging het er bij de katholieken veel gemoedelijker aan toe, die stapten tenminste uit de kerk rechtstreeks door naar de kroeg, daar was ik dus liever dan bij “mijn” gereformeerden. Enfin, na al dit tandengeknars wachtte ons tenminste een copuleuze lunch bij de Biltsche Hoek. Maar toen ik het zaaltje voldaan weer verliet, zag ik op de gang plots de witte knot van de natuurgenezer langsflitsen. Radovan, jij hier?! riep ik uit.

Kijk eens aan, heb je zowaar je oude beroep weer opgenomen, compleet met minervabril en energetisch aureool. Stil toch, fluisterde hij, ik ben hier incognito. Ja, ik zal geus wel verwarde zieltjes redden als die zich aandienen, maar ik ben ondergedoken in de Biltsche Goek sinds ik levenslang geb gekregen. Gier slijt ik mijn dagen in get ligbad vol wijwater, gesel mij met een fluwelen zweepje en stuur schietgebedjes naar de Allergoogste opdat mijn zonden worden vergeven.

sterfelijk na de plechtigheid

er zullen bomen zonder schaduw aan de zoom staan
ze beschermen niets van waarde, berooid

van knoppen met kou in de krimpende wortels
wacht de aarde op weer een lichaam, ondergronds

het zwijgende leger, bovengronds de rouwende raven
die de erfenis bespreken, herinneringen afvinken

mannen met hoge hoeden en touwen om de nek
vrouwtjespinguïns op bemoste hakken, de geestelijke

in het paaskleed in hun midden, er mag gesproken worden
spenderen is belangrijker, de hoeden groeien

als wijnranken de hemel in, er wordt nauwelijks gesproken
toch kan men maar geen afscheid nemen van de dode

die men in heilige handen weet en toch knaagt er
iets aan de kist alsof zondes nog niet zijn afgelost

alsof nooit meer toch definitief is spoeden we ons
terug naar het altaar en koffie, we willen gedenken

sterfelijk en stoffelijk te zijn, zijn dankbaar
voor onze schaduw, produceren geluiden

als tekens van leven, raken huiden aan, dromen stiekem van
een plooibaar lichaam in een zacht bed in een verfomfaaid hotel

Jolies Heij

Share This:

Karin Beumkes: ‘De wind en de regen huilen verderf…’

ik heb columniste een brede veilige schouder geboden – de andere houd ik graag voor mijzelf in dit weer. onze karin aan de nachtmerrie vandaag. is het texel? is het het weer? of het politieke klimaat?

Nachtmerrie


De wind en de regen huilen
verderf
De krengen in strikken schreeuwen
verderf

In mijn kreupelhouten dromen
rood van het bloed
hoor ik de stroper
de klemmen scherpen op het erf…

Muziek: Led Zeppelin-Kashmir

https://youtu.be/sfR_HWMzgyc

Liefs en groetjes Karin

Share This:

ANKE LABRIE wint de enige echte virtuele ‘de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen’ trofee op pomgedichten – zilver frans terken -erika de stercke brons cartouche ook


Lieve pom
 
Hier ben ik weer, ode aan jouw prachtige regel;  de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen, zo zie ik deze wedstrijd. Het valt niet mee om een dergelijke regel te overtreffen. De zeggingskracht spat er van af, de manieren waarop je deze regel kunt interpreteren. Hard, liefdevol en suggestief ineen.
Alle gedichten heb ik zo zorgvuldig mogelijk gelezen en beoordeeld. Alle dichters bedankt voor het insturen. Ik heb met verwondering achter het toetsenbord gezeten. Wat kunnen we op veel manieren naar onze moeder kijken, er over dromen, er op mopperen, ze eindelijk eens begrijpen, ze observeren en liefdevol neerzetten.
 
 
Goud Anke Labrie
Zilver Frans Terken
Brons Erika en Cartouche
 

 
De waarheid is dat ik het moeilijk vind en jullie allemaal in elk geval brons wil geven, zelfs de ollekebollekes ‘suite’  een gedicht dat te lang werd voor de regels van dit spel maar ja.  Als een dichter los gaat dan kan dit gebeuren.
  • max lerou: ik blijf altijd nog haar kind
  • ditmar bakker: zij baarde mij, en ik baarde u kunst.
  • frans terken: zie ik mijn moeder weer bij de voordeur vragend
  • petra maria: het zonlicht door de grijzende haren
  • erika de stercke: vind ik jou niet meer terug
  • anke labrie: vleugels maken nog geen moeder
  • cartouche: moeder met recht en reden + NASCHRIFT
  • marc tiefenthal: Zie hoe moeder hem omhelst.
  • jako fennek: zo zijn moeders
  • lisan lauvenberg: Ze is opgestegen ergens op een verlaten dag
  • rik van boeckel: staat haar naam gebeiteld in steen

wie wint de enige echte virtuele – naar een regel van webmaster –  ‘de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen’ trofee op pomgedichten?

moeders –  thema boekenweek ach ja – iedereen heeft er een – een mooie een lieve een dooie een boze een kwaadaardige – een aardige – ik zeg schrijven maar – we lezen graag van haar – van haar bijzonderheden deze week het liefst. ‘de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen’ – mijn god wat een verhaal was dat. u kent de regels:
de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. Jeanine Hoedemakers deze week onze eigen hoeder de vrouw als juryvoorzitster.

me moeder

de eerste klap
meteen een daalder
de echo ontsnapt uit het portiek

haar stem die sist wel honderd keer
heb ik gezegd je mag je longen
teren as je veertien bent niet eerder

drong het tot me door
ze heeft me lief het is instinct
ik blijf altijd nog haar kind


ml
23 03 2019

pom: ‘de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen’ – een bonte stoet aan moeders passeren de pom-revu deze week. de dichters weten elk week weer van een thema wat te maken – dat moet gezegd – zij zijn geprezen hun moeders ook – geen moeder geen dichter – zoveel waarheid kan zelfs een koe niet verdragen. en zie hier de moeder van max. ze heeft hem lief. dat is met max niet moeilijk met zo een kind. alle vrouwen hebben hem lief. maar zij is bijzonder – de laatste regel in het gedicht maakt haar bijzonder – wie een dichter baart zal in een gedicht geboren. hier in negen regels eenvoud en in de laatste regel voor de eeuwigheid.

jeanine: Wat ik hier lees is de herinnering aan stiekem roken en betrapt worden door moeder. Ja, een moeder die je beschermt tegen de gevolgen van het roken, dat is liefde. ‘de echo ontsnapt uit het portiek’  uit die regel maak ik dit op. , van mij had het gedicht mogen stoppen na, ze heeft me lief.

M.I.O.

Moedermoord in Ollekebollekes
(een ziekelijke tirade in 13 ollekebollekes…op steroïden)

Moeder! Medea! Mijn
medicamentenroes
doet u bezingen uit
droevige keel.

Mijn psychiater meent
oedipusrexcomplex
oorzaak van dit
onverkwik’lijk geheel.

Hij, onderworpen aan
misdaaddeductiedrang
der rechercheurs
(lange armen der wet!)

vindt mijn gekwebbel nu
preperturberender:
er wordt opeens op
mijn woorden gelet.

Dat zij alleen zou zijn,
moeder, dat wist ik,
daar dinsdag sinds jaar & dag
vloerendag was.

Toen zij ontwaarde de
schizofrenielijder
rolde een schreeuw
over ’t gifgroene gras.

Zij werd zijn slachtoffer:
kinderontwikkeling
leidend tot moedermoord,
boete & schuld!

Zoonlief, per trein in de
Haarlemmermeerpolder,
toont haar zijn wapen–een sjaal.
Dan: tumult!

Drama–in tranen, zij
smeekt ‘wees toch redelijk!’
Rood reeds haar ogen,
de wol oh zo zacht

definitief leidt tot
noodlotsverordening:
zij ligt als lijk. Hij
ontbloot haar geslacht,

geeft dan zijn oorsprong een
dildobehandeling:
wil zo voorkomen
een daderprofiel

waarin omschreven een
machiavellistische
zoon (daar verkrachting
hoort niet bij zijn stiel).

Enkel dat moordwapen…
culterlumbaalpunctie
was masculiener–dus
beter–geweest:

scalpel of mes even
onderinstekelijk…
Echter was hij voor
een bloedbad bevreesd,

dus ’t werd verwurging, met
scheerwol-cum-zijdeblend,
snel, op een dinsdag,
onzichtbaar gewrocht,

hij had textiel daartoe
matricidaliter
’s anderendaags bij
Miss Etam gekocht.

Cash, hij had cash betaald:
“don’t leave a paper trail!”
Thuis liggen chipkaart
alsook telefoon

werkloos te wachten. Het
amfetaminegruis
bittert zijn keel.
Ongenadige zoon,

die, al indachtig de
celamplitudetests
(handzaam bij zoeken
naar vreemd DNA),

moeder bevlekt met wat
soakliniekbezoek
hem kon verstrekken–
urine, van… tja…

Zo is begonnen een
diepnihilistische
zoektocht naar rust en
een sluitend geheel.

Waar ligt het eind? In het
advocatuurbedrijf–
hij werd gepakt,
dus Justitie zijn deel.

Thans zoekt men heil in het
criminologische:
recidivistische
wenken bestraft

dokter-geneesheer met
farmacologische
giften, waarop je soms
urenlang maft…

Was moeder hier, zou ik…
godverdegodverde…
dit soort gezwets kwam
mij nimmer ten gunst.

Nee, ter finale het
moraliserende:
zij baarde mij, en
ik baarde u kunst.

Ditmar Bakker

Pom: de vrouw die hier voor lijk ligt dat was je moeder jongen –  der laatste uren mogen we best bewogen noemen – ditmar bakker pakt nog even uit. de gristelijken onder ons kunnen gruwen op deze door ditmar gewijde zondagochtend. een heel apart vormvast geluid. je weet wat je aan ditmar hebt. hors categorie. de laatste strofe het moraal van het verhaal. we krijgen met haar te doen en met haar zoon – in de IK vorm – ook zoonlief is in goede handen – schrijf moeder maar eens van je af mijn lieve jongen – de psych gaf goede raad en een paar uur later vlogen de Ollekebollekes om psychs oren. de middenstand, de gehele medische wetenschap en de juridische wereld inclusief moeder en zoon door ditmar het vergiet ingedrukt: met kunst als vers gehakt het resultaat. het is en blijft een bijzondere jongen moeder!

jeanine:Tjonge, jonge, een wat uitgerekte ollekebolleke suite, zo zal ik deze reeks omschrijven. Elk ollekebolleke zorgvuldig in het gelid. Als zondagochtendlezeres vind ik het wat veel en het is voornamelijk gedoe tussen ‘moeder en zoon’ .  Ik vond geen liefde tussen de regels, enkel het zich afzetten, wat een lijdensweg moet dat geweest zijn is wat ik denk en dat het gedicht te lang is, dat ook. Knap maar te lang, te uitgesponnen. Excuses, het wist mijn aandacht niet goed vast te houden,

Moederzwoegen II

Denkend aan M. onder het kruis
die geloofde in wederopstanding
van haar geliefde godenzoon
de mantel die zij met zorg
voor hem klaar hield

zie ik mijn moeder weer
bij de voordeur vragend
‘jongen heb je wel aan
een schone zakdoek gedacht
en doe je jas dicht het is nog fris’

‘moeder het komt allemaal goed’
vertrouwde ik haar toe en
begaf me naar het zwembad
waar ik mijn lichaam liet aanbidden
door glanzende lentezon

moeder en zoon
ieder een eigen passie
tot diep in de vastentijd volgehouden
de hoop dat het ooit wat wordt
met ons op deze wereld

FT 23.03.2019

Pom: denkend aan holland zie ik oneindig veel moeders…  moet frans hebben gedacht  – we lezen in  een in wezen limburgs gedicht. met alle ingrediënten van dienst – het jongetje terken op weg naar zwembad zeekoelen in brunssum – met moeders goede raad in de fietstas naast de zwemspullen – klimmen maar –  de dorpskerk – de staties en maria’s zoon aan het kruis – zo is Hij voor ons allemaal gestorven – dat zien we Baudet onze uilenbal helaas nog niet doen voor de vrede.

‘zie ik mijn moeder weer..’  hoe eenvoudige regels toch altijd weer die ontluisterende schoonheid in zich weten te herbergen.

jeanine: Wat een fijn gedicht na al die ollekebollekes die zoveel van me vergden. Dit gedicht glijdt soepel bij me naar binnen. Ik lees niet direct liefde maar wel begrip, een stukje jeugdgeschiedenis en een – ondanks anders in het leven staan- saamhorigheid wat blijkt uit de laatste strofe.

mijn moeder

alleen als de zon laag staat
zoals nu
het groene poortje het grind
het oude huis
dat zij in de keuken staat
met een schort om
het zonlicht door de grijzende haren nog niemand thuis
ik dek de tafel en ik leg alles
alles bij haar neer

dat was ik vergeten
zij wist waarom
en nu weet ik het ook
verdomme

Petra Maria

Pom:je proeft de liefde bij dit maal voor haar. maar wat er nou precies gebeurt? ik weet het niet. je kunt zeggen het is een poëtische verwoording van de herinnering aan moeder – je kunt ook zeggen petra maria is een beetje in de war bij het neerleggen van het bestek. het resultaat is dat we allemaal zonder bestek aan tafel zitten en dat het zilver allemaal naast het bordje van oma ligt. veel zon en toch veel gevloek. je proeft de liefde maar de scene  kan ook in paviljoen drie van het onze lieve vrouwengasthuis opgenomen zijn.

jeanine:Verdomme, zo eindigt dit gedicht. Wat zou er zo verdomme aan zijn vraag ik me af. Is ze er niet meer en kan de dichter verdorie niet alles meer aan haar kwijt?  Nee, want er staat, zij wist waarom en dat klinkt wat venijnig. Kon de dichteres juist niets bij haar kwijt?
Mooie beelden in dit gedicht maar het blijft wat raadselachtig. Ergens is dat juist ook sterk want als lezer wil je wel herkenning vinden, of lezen hoe het ook kan, terwijl je tegelijkertijd liever geen persoonlijk leed voorgeschoteld krijgt. Dat gebeurt immers vaak in een  wachtkamer of de trein al. Potverdikke Petra,

wat een moeder is

mijn toekomst
legde je vast
in jouw handpalm

met duwtjes
in de rug
wanneer het mis ging

op zijwegen
en in bomen
heb ik me verstopt

mijn plan
van eeuwige vrijheid
lukte

nu ik omkijk
er is zoveel ruis
in de stilte

vind ik jou
niet meer terug

Erika De Stercke

Pom:ja erika vertel ons maar eens wat een moeder is. ik ga er voor zitten – wat krijgen we nou – is ze verdwenen kind? aan de hand van erika komen we nooit uit waarheen we wilden. dan weer wordt de man neergesabeld, dan weer is moeder de pisang. het begint klein en lieflijk maar al snel ruist er stilte in dit gedicht – en moeders weet te ontkomen. en een antwoord op de gestelde vraag in de titel? – nee zit er niet in vandaag. erika speelt verstoppertje in de bomen – had zomaar de titel ook kunnen wezen.

jeanine:Het gedicht van een dochter die zich losmaakte van haar moeder. Kennelijk was dat moeilijk want nu zij terugkijkt ziet ze haar moeder niet meer zo. Ruis, ja, ruis ontstaat gaandeweg. Op een dag denk je ineens, ik hoor haar stem niet meer. Ik durf geen uitspraak te doen over het gedicht als het over begrijpen gaat, want ik proef een liefdevolle moeder die zoals veel moeders wat te bepalend was. Veel vrouwen zien de moeder terug in het eigen gedrag als zij zichzelf erop betrappen het met hun kind net zo te doen. Zij geven zichzelf dan een corrigerend tikje (moeder en dochter ineen) In dit gedicht staat nog iets anders. Een bitterkoekje, een dochter die nog niet helemaal klaar is met hoe ze het uiteindelijk zal voelen? Zit ik in de richting?

hoewel van koninklijken bloede
kon zij de ranke hals toch buigen

een schuilplaats had zij niet te bieden
want vleugels maken nog geen moeder

de kleine grauwe pluizenbollen
keken haar na
toen zij het luchtruim koos

voor alle beelden later
kwam dit beeld te staan

hun moeder was een zwarte zwaan

anke labrie

Pom: in één bevlieging wordt betekenis gegeven aan een wel bijzondere verbuiging van het spreekwoord: een zwaluw maakt nog geen zomer –  vleugels maken nog geen moeder. moeders laat de arme bolletjes hier voor wat ze zijn. het is wel mooi geweest met jullie – lijkt ze te zeggen – en wegwezen – zo sprak deze zwaan –  voordat het gedicht de zwaan te romantisch van aard wordt en ze ten onder gaat aan donkere romantiek – zo heeft deze zwarte zwaan haar manmoedige daad bij het geestige woord gevoegd. zo mogen wij lezen. één van die bolletjes hebben ze later bakker genoemd, ditmar bakker.

jeanine: Wat mooi. Ik lees hier over een moeder die haar gezin in de steek liet.  Misschien van de kleine grauwe, haar kleine grauwe maken. Persoonlijk ervaar ik die strofe nu als een hobbel terwijl ik denk te snappen dat het over de kinderen gaat.

Ik zie wel waarom je ‘de’ i.p.v. ‘haar’ koos. Enfin. Mooi gedicht komt volgens mij meteen goed bij me binnen.

Klimaatprobleem

Er wordt veel gesproken
over loskomen van feromonen en
dat het niet gewoon zomeren wil
in deze dagen van CO2 klimaat-
neutraal en bijplanten van bomen

over haar hoor je niemand, iemand
die haar hand in zwartbruine aarde
tussen oud blad en onkruid wroette
naar wortelgeel en groen – zij taalde
niet naar zon maar bekommerde zich

om baat en lichte kost – in haar tuin
geen dwalen of gepraat met bomen
nog heb ik, houd ik haar voor ogen
hoe zij – moeder met recht en reden
niet meer zocht dan vrucht en vrede

en werken als een koelie in het hart
een planter stichtte zij uit de wind
een eigen hoek, een bed van krulsla
koolraab, bataat en pastinaak in een
gematigd klimaat op goede grond

Cartouche
23-03-2019

Pom: cartouche is veel tekort gekomen in zijn jeugd – zoveel is zeker – altijd zat dat mens maar in de tuin – met der vingers in de modder –  om de sla te krullen – eten kwam niet gekookt op tafel – en steeds maar weer opnieuw  met die vingers de vette löss in – daar in brabant – nee met zo een moeder blijf je mager. in het naschrift compenseert de dichter moeders beeld met de hoop op een vredige moeder aarde – het is allemaal vergeefs: de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen. cartouche beschreef de uitwassen in dit gedicht.

jeanine: Wat een heerlijke, eenvoudige moeder is wat me als eerste invalt. Haar wereld bestond niet uit klimaatmarsen. Zij bewerkte haar grond met een vanzelfsprekendheid die je bijna naar de tuin doet snellen om er in de grond te gaan wroeten om datzelfde gevoel te krijgen. De vrede die zij er vond, rust en voldoening en tevens nog nuttig ook.
Om jaloers op te worden zou ik bijna schrijven terwijl ik tegelijkertijd niet zeker weet of ik het gedicht goed lees want cartouche zet vaak zo zwaar aan. Bovendien zie ik me aklweer genoodzaakt om dat ‘eenvoudige’ in de beginregel alweer te schrappen en te vervangen voor ‘ijverige’.

NASCHRIFT:

Ja, we hebben een probleem
van binnen en van buiten
met ons aller tijdsklimaat
zolang we niet luisteren
naar onze moeder – aarde
gegroeid op goede grond
van bestaan begint nu pas
het besef te dagen dat –
Minerva’s uil in een hoek
en bij het grof vuil gezet –
zij alleen uitgesproken
irene is en was

(Ειρήνη / Irene is Grieks voor vrede)

Recht voor raap, praat

De duifel daar druipt
niet langer, ziet robijn.
Zelf zie ik karmozijn.

Verderop in de bocht kruipt
een slang weg als zwijn,
verspreidt een geur van azijn.

Wind speelt geniepig vals.
Moeder loert nog nauwelijks om de hoek.
Bij de geboorte was ik andere koek.

Frans heet mijn broer de onnozele hals.
Zie hoe moeder hem omhelst.
De rest is een zomergekwel.

Liever dat nog dan een kankergezwel
in de borst
zolang het hart klopt en bonst.

marc tiefenthal

Pom: duifel? toestanden weer in de eerste drie strofen. en daarna wordt het maar niet beter. een broer, ziekte en gekwel. we kunnen weer aan het zondagochtendontbijtje jongens – tiefenthal is langs geweest .

jeanine:Samengevat lees ik in het gedicht dat het broertje haar lieveling was, of het was een draak van een broer en dat eiste al haar aandacht op zodat de dichter het nakijken had en tekort werd gedaan. Dat is balen geweest en dan ga je als vanzelf duivel met een f schrijven, dat snap ik best want je wilt die engerd niet echt benoemen, het gedicht moet eruit. De emotie het spel van het anders willen zeggen neemt de overhand zoals dat vaak is bij deze dichter. Andere koek, dat is het! hoor ik hem nu mompelen en iets als ze zullen het wel weer niet begrijpen op de pom. Dat het in een gezin niet altijd gaat naar wens van elk kind is een bekend gegeven bij elk kind. Het is een van die dingen waar je zo’n beetje de rest van je leven mee bezig bent. Waar of niet? Of, staat er dat de moeder ziek werd en te jong stierf?  Moeilijk.

sleutels

toen hij huis en land verliet
kuste ze hem
zoals moeders zonen kussen
met passie en wanhoop
alsof ze naar het front gaan

de sleutel ligt hier
voor als je eerder terugkeert
en ik er niet ben
maak een koffie, neem een bad

zo zijn moeders
bang, wanhopig maar zeker
van de terugkeer
ze klampen zich vast
aan een sleutel, aan koffie
aan water en zeep

jako fennek

Pom: hier krijgen we dan toch nog een antwoord op de door erika gestelde vraag – wat een moeder is ? – gelukkig maar – voorts vakkundig de eeuwige angst van moeders onder woorden gebracht: hun oorlogszonen te verliezen ‘zoals moeders zonen kussen’ in die regel legt jako onvervangbare liefde en geeft de dichter het antwoord op de door erika opgeworpen vraag: liefde – het antwoord op alle vragen!

jeanine: Mooi eenvoudig geschreven en zelfs ik herken me er in. Want ja, zo zijn moeders. Altijd zorgen, bezorgd, zorgzaam, zelfs als het kind andere plannen heeft, dan houdt zij zich vast aan de rituelen die het kind zich zal gaan herinneren. Niet dat dit haar reden is natuurlijk maar zo werkt het. Het is een van die dingen. Moeders. En soms behandelen moeders de echtgenoot/partner net zo.

Dit is je moeder.

De vaste plek aan de bar van het cafe
van haar oom en tante paste haar beter
dan het aanrecht thuis, waar ze zuchtend
gehaktballetjes draaide voor de zondagse soep.
Die gehaast opgeslurpt zou worden door vader
en zijn zonen die het verlangen naar het voetbalveld
luid en vrolijk kibbelend wegvraten aan tafel.

Ik paste op haar als ze na de maaltijd
zou instorten op de tweedehands bank
met sigaretten binnen handbereik en rennies.
Wachtend op het moment dat de middagfilm
het heden bij haar weg kon rukken.
Zo leerde ik veel
en de nagesynchroniseerde films boden mij troost.
Het Duits schalt nog groots in mijn hoofd.

Ze is opgestegen ergens op een verlaten dag
naar de hemel waar haar vrienden en familie
haar omringen aan de bar van het eeuwige.
Zo zie ik haar schaterlachend en blij, vrolijk
en onbezorgd zijn, van voor het moederschap.
Ondanks en dankzij haar ben ik wie ik ben
en daar schuilt de liefde in mij.

©Lisan Lauvenberg
24 maart 2019

Pom: het gedicht is me net te proza-isch – pas in de derde strofe begint de poëzie:
Ze is opgestegen ergens op een verlaten dag
naar de hemel waar haar vrienden en familie
haar omringen aan de bar van het eeuwige.

jeanine:Ach, wat een lief eerbetoon aan een moeder die niet aan haar verplichtingen kon voldoen. Ik zie het beeld van de vader en de zonen, de moeder die er wat witjes en ongezien bij zit (op uitzit) en de dochter die dat ziet. Het moment waarop de dochter de moeder is. Want ja, dat zag en zie je vaker, dat dochters als vanzelf de rol overpakken als het de moeder niet lukt om welke reden dan ook. Jaren zestig ongeveer denk ik nu en ik kan niet in alle huiskamers kijken maar ik kan lezen. Dat een jeugd je vormt staat buiten kijf en de dichteres zegt dat ook heel duidelijk, ondanks en dankzij. Om te koester het dankzij, want van veel wat je in het leven overkomt kun je lelijk worden maar juist ook een kleurrijk, sterk  en mooi, veelzijdig mens. Tjonge, ik begin ervan te preken.

Pom hier mijn bijdrage aan de enige virtuele, geschreven in Antwerpen waar ik vrijdagavond optrad tijdens Ballonnenvrees in café Boekowski. Groeten, Rik

Ogen van herinnering

Het doet me goed dat je er bent
zei ze bij mijn geboorte

het laatste dat ze zei voor haar vertrek
naar welke hemelen er mogen zijn

nu zegt ze niets meer over die voorbije tijd
staat haar naam gebeiteld in steen

in de boekvorm die haar leven las
een kus gaf ik haar geen hand

schrijf gedichten voor haar
lezen zal ze met ogen van herinnering

de vingers van mijn dichtershanden
trillen bij de gedachte aan tijdnood.

Rik van Boeckel
23 maart 2019
Antwerpen

pom: ik lees een eerbetoon maar net te chaotisch de regels achter elkaar. mogelijk vloeide de drank rijkelijk in het café.

jeanine:Wat een indringende slotstrofe en een schitterend begin. Een fijne gedachte dat wij dichters altijd onze moeders terug kunnen zoeken, zelfs vinden in onze gedichten. Hoe herinneringen je woorden inkleuren en je inzichten die kleuren weer wat aanpassen. Het spel van herinnering en zo het misschien daadwerkelijk was. Het idee, of de hoop zelfs,  dat moeder meeleest.

Share This:

Lisan Lauvenberg: ‘Alleen dit aardse van onkruid bevrijde bericht.’

onze lisan in oplichtend nagellak treedt de lente tegemoet met losse heupen en elastieke benen!

Laag bij de aarde

Voorjaar
Op mijn knieën, die knielen willen.
Dicht bij de aarde.
Het onkruid tussen de aardbeienplantjes weghalen.
Verwondering over de schoonheid van de schillende soorten onkruid.
Hoe het de aarde bij elkaar houdt.
Hoe mooi de bloempjes zijn.
Hoe stevig de kleine wortels verankerd zijn in de aarde.
Hoe koud deze aarde is en hoe nat.
Hoe vies mijn schoenen en handen worden.
Hoe blij ik hier van word.
En hoe moe, heel moe, maar anders moe.
Van praten wordt mijn hoofd moe en dan mijn lijf.
Van graven, wieden en wroeten wordt alleen mijn lichaam moe.
Fijn moe, goed doorbloed moe, honger moe, zin- in-een-warm-bad moe.

Hoe mooi het aardbeienbed er nu bij ligt, de dag na de volle maan.
Schoon en tot groeien bereid niet meer gehinderd door het onkruid.
Het onkruid ligt nu op de composthoop aarde-voeding te worden.
Zo is alles goed en er is orde en rust voor de regenwormen.
Hoe mooi toch, geen dag voor een gebed, geen tijd voor een gedicht.
Alleen dit aardse, van onkruid bevrijde bericht.

©Lisan Lauvenberg
21 maart 2019

Share This:

ABRAHAM VON SOLO razend

Deel 329. Blanken

Enige tijd geleden schreef ik een column die enigszins kritisch was aangaande ‘yoga-snuivers’. Mensen die heel mindful en vol in het leven staan. Blank zijn, hard werken, sporten, succesvol zijn, goede vaders en moeders en in het weekend ook gewoon recht hebben op coke in hun neus. Ik kende toen de hippe term ‘yoga-snuivers’ nog niet, maar daar bleek het dus over te gaan. In mijn stukje hierover verweet ik deze clan het gebrek aan contact met de samenleving, waardoor ze zich soms in de nesten werken en dan anderen de schuld geven, zonder eerst tussen de lijntjes door in de spiegel te kijken.

Maar welbeschouwd zijn dat dan misschien de excessen. De jeugdzonden, die nog een tijdje in de midlevens doorlopen. Maar blanken zijn veel erger dan dat. Vorige week stond ik in de Bruna naar de tijdschriften te kijken. Daartussen zag ik een exemplaar van de ‘Elle Reizen’ staan. De koptekst las: ‘Heerlijk! Roadtrip met het gezin. Ontdek…’ één of andere nog niet verklote, prachtige, subtropische bestemming. Op de cover waadde een glanzende open top Jeep door azuurblauw water. In de wagen zaten twee kinderen te lachen. Op de passagiersstoel zat een blonde blanke vrouw te lachten met een dure zonnebril. Daarnaast zat quasi nonchalant een dude-man achter het stuur, de verantwoorde, allerleukste vader op de wereld te zijn.

Het liefst was ik in dit plaatje opgedoken. Met een Kalasjnikov. Dan had ik eerst de banden lek geschoten. Vervolgens een aantal schoten in de lucht gelost en daarna de brommende V8 onder de motorkap tot zwijgen gebracht met een laatste salvo. Hierop volgend zou ik een gesprek aangaan met de inzittenden. Ik zou ze vertellen dat de wereld naar de kloten gaat door al dat ongebreidelde toerisme. En dat ze als rijke blanken het goede voorbeeld zouden moeten geven. En niet net als op de cover van de Elle een veel te dure vliegreis boeken om vervolgens net als thuis in de auto te stappen en de omgeving verder te vergallen. En waarvoor? Nog meer kloteselfies en lege loze ervaringen waar je toch geen tijd voor hebt om van te genieten, omdat je zo’n heerlijk druk leven hebt met je super succesvolle teringbaan, al je gekopieerde ‘vrienden’ die allemaal dezelfde dooie rondjes fietsen op hun racefietsjes, terwijl hun vrouwelijke lifecoach zich met een matje onder de arm naar de yoga haast op haar elektrische bakfiets van vierduizend euro of in de Tesla SUV in het compoundleven van hun tyfusvinexofjarendertigkutklotehypoteekaftrekselhuismetkinderopvangnettoeslagcomplex. Als ik uitgeraasd ben, krijg ik van hen als repliek een politiek correct pisverhaal en word ik bedreigd middels juridische maatregelen. De kinderen huilen niet eens. Die zitten stilletjes verveeld op hun iPad.

Oh god, wat haat ik blanken!!!

Dan word ik wakker en loop naar de badkamer. In de spiegel zie ik een enge man. Hij is niet zwart, maar ook niet blank. In zijn ogen twinkelt iets, maar het is geen LED verlichting. Hij heeft groeven in zijn gelaat en een raar kapsel. Hij is niet blank. Hij draagt wél zwart. Gelukkig maar.

Share This:

MERIK groet de dingen in de ochtend

Hoi Pom,
  In de bijlage voor pomgedichten het tekstje genaamd “Groeten”, dat ik vorige week bij Schrijfgroep de Klus schreef, groet, Merik

Groeten

De groeten staken uit mijn fietstas
en morsten liefjes op straat;
voor het muurbloempje aan de overkant,
voor het vergeet-mij-nietje op zolder.

Groeten naar de bewolkte hemel,
waaruit het misère hagelt en regent.

Groeten naar de engelen boven.
Er valt een liefje voor mijn voeten,
bloeit op met geel hart
en witte krans.

Merik van der Torren

Share This:

jolies heij – Het is het familie-uurtje in de literatuur, lieve lezer. Moeders paraderen al geruime tijd door de kolommen ….

Over pistool & rozen

Het is het familie-uurtje in de literatuur, lieve lezer. In aanloop naar de boekenweek paraderen al geruime tijd moeders door de kolommen en over de podia, want vrouwen die geen moeder zijn hebben toch een minder aureool, volgens de heren bedenkers van dit thema. Wist u overigens dat weduwes supersexy zijn? Of dit omgekeerd ook voor weduwnaren geldt zou ik niet weten, ik heb het nooit aangelegd met een weduwnaar. Mijn moeder wel, maar dat was geen onverdeeld genoegen, aangezien hij zijn vrouw wel ten grave had gedragen, maar de darling niet gekilled. Maar dit terzijde.

Over moeders spreken in de literatuur voornamelijk zoons zich uit, over vaders trouwens ook. Over moeders en dochters spreken de vele vrouwenbladen en zelfhulpboeken zich uit. De vader-dochterrelatie is het meest onderschat in de literatuur, stelde het servokroatische leraresje die zelf geregeld autoritaire mannen als vaders, veldwachters en directeuren in haar werk laat opdraven. Trouwens, vervolgde ze, is het je nooit opgevallen hoeveel verknipte families er wel niet zijn als mensen eenmaal over hun vaders en moeders uitweiden? Ik zou het niet weten, gaf ik. In mijn directe omgeving maak ik niet anders mee, maar ik ken alleen kunstenaars, die zijn verknipt. Ik heb niet zoveel met familie op.

Familie is erger dan dictatuur, daar kun je nog een revolutie beginnen, maar je plaats in de familie ligt vanaf je geboorte vast. Iedere familie heeft een vaste hierarchie van succesvolle dwingeland tot onderspitdelvende loser of zelfs outcast. Familie is macht zonder dat daar ooit aan getornd kan worden. Ik dacht trouwens dat jullie Bosniërs zulke hechte families hebben? Des te erger, verzuchtte ze. Waarom denk je dat we oorlog voeren? Zo dicht op elkaars lip zitten kan niet goed zijn. Jullie Nederlanders kunnen tenminste afstand van de familie nemen met het excuus dat de tram niet rijdt vanwege een aanslag als je bij je petemoei op bezoek moet. Onze families wonen bij elkaar in hetzelfde dorp, vaak in hetzelfde huis. Waarom denk je dat ik een andere identiteit heb aangenomen?

Als ik wist dat mijn familie mij zou lezen, zou ik niet meer rustig slapen, laat staan überhaupt schrijven. Jullie hebben alleen vaders, moeders, gemene zusjes en pesterige broertjes, maar wij ook nog eens opa’s, oma’s, ooms, tantes, neven, nichten, achterneven… Jaja, ik snap het, onderbrak ik haar, jullie hebben in de taal een aparte benaming voor ieder familielid. À propos, ga jij eigenlijk nog wel eens bij de natuurgenezer langs, zoals het een goede adoptief dochter betaamt? Neen, hij is mijn familie niet en bovendien heeft hij me verstoten, wat mijn eigen familie nog niet heeft gepresteerd. Wel, dan zal ik zorgen dat hij je weer aanneemt, zei ik beslist. Kom mee. En we struinden naar het tuinhuis dat er verdacht verlaten bij lag. De deur knalde tegen een stapel dozen die met veel geraas omdonderde. De natuurgenezer rees met de haren te berge vanachter de divan op. Niet schieten! gilde hij. Waarom zouden we dat willen, Radovan? gaf ik. Wij zijn dames, wij brengen enkel rozen.

En wat hebben die verhuisdozen te betekenen? Ik zat vanochtend in de tram naar Nieuwegein, begon hij buiten adem te vertellen, toen zo’n Turk ineens z’n pistool trok. Gij gad get op mij gemunt, ik zweer get je! Dus ik zei tegen gem, toe maar, schiet me maar verrot, want ik word binnenkort in mijn goger beroep tot levenslang veroordeeld en dan verdwijn ik in een cel met een gat in de grond, dus dan kan ik maar beter nu voor get vaderland sterven. En weet je wat de snotaap antwoordde? Jouw Servenbloed is Allag niet waardig en toen begon gij als een dolle om zich geen te schieten, echter zonder mij te raken. Vandaar deze verguisdozen, vanwege mijn nakende veroordeling. Get is niet eerlijk, Mladic mag binnenkort naar guis omdat gij te ziek is, ik zei nog tegen die Turk, schiet me dan tenminste in de voet, maar nee goor. Het servokroatische leraresje nam de bibberende natuurgenezer bij de hand en liet hem naast haar op de divan plaatsnemen. Het geeft niet, Radovan, zei ze sussend, het is je allemaal vergeven. Je zult met een zuiver geweten in dat gat in de grond verdwijnen.

zinneloos zonder zeil

hij was al in 1980 melancholiek naar het stemmige
sonneveldse dorpsmuseum, zeg niet melancholisch

waar hij als man van de taal de teutonentongval
uit melktanden sloeg, hele dorpen naar zijn hand zette

met grenspalen voor alles wat zich uitheems in nesten
probeerde te wringen toen er een enkele neger werd gezien

en ruzies nog op het schoolplein werden uitgevochten, tanden door
lippen geslagen en dat je wist wie je knikkers roofde

maar het niet durfde te zeggen, het land naar zijn voorbeeld ontgonnen, de bodem van de fles niet troosteloos genoeg

en de bom een hypothese, de vijand een rus uit de strip
met opgezette kraag of de minkukelige helpers van sneeuwwitje

het paradijs bij god in 1955, toen nog niet ontmanteld
als vieze ouwe man met openwaaiende regenjas

toen hij groter was dan hem en de hemel nog niet bevolkt met
virtuele pestkoppen, hij beloofde me melancholie, maar op

zinneloosheid en varen zonder zeil was ik niet voorbereid, je hebt
het me in 1980 al verteld, toen ik nog geen oren had

Jolies Heij

Share This:

Karin Beumkes baldadig vandaag: …en ik eet heel graag duif met prei…

Hoi Pom, in een baldadige bui proefde ik van de lente.

Sollicitatievoer

Kan heel goed tijpen ook
verder ben ik snel in liegen
mijn rijbewijs heb ik in twee rondes gehaald
en ik eet heel graag duif met prei
mijn kat heet Jansje Afwasteiltje
enne enne ze is al drie

ik ben gevallen op mijn knie
toen mijn tante net een drieling had
maar in dat jaar haalde ik ook dat diplomaatje
waar U op te wachten zat. Hij heette Bart
Hij werkte op de ambassade van stil nou moeder
Ik wacht op Uw toegenegen antwoord
verder heb ik geen plannen. Die pushup behaas
van Honkenmuller lijken me wel wat.


Muziek: The Gun Club-John Hardy https://youtu.be/YC7B8eeJILk
Groetjes en liefs, Karin

Share This: