” sssst dat is buurman Jan, Gaby wilde van hem af” Mijn man en ik kijken haar verbaasd aan en schieten in de lach. In ons brein zien we twee oude dametjes achter rollator moorddadige gedachten hebben bij buurman Jan wie de beste man ook was.
Het verhaal is gelukkig wat eenvoudiger. Buurman Jan is al 13 jaar geleden overleden en stond omdat zijn kinderen de as niet wilden nog steeds bij een van zijn buurvrouwen in huis. Blijkbaar had het gaan naar een natuurbegraafplaats iets los gemaakt die ochtend en had een van de buurvrouwen aan mijn nicht gevraagd ” Kan je Jan niet meenemen en uitstrooien in het bos?”
Zo zijn we dus zondagochtend vertrokken met Jan in vuilniszak in de achterbak. Natuurlijk hebben we hem niet uitgestrooid op de Utrecht, waar we wel heerlijk gewandeld hebben, maar even iets verder vonden we een klein begraafplaatsje in het bos waar we omheen gelopen zijn om daar achter op een open plek in het bos buurman Jan na 13 jaar op te laten gaan in de natuur. Wat voor man het was…geen idee, wat zeg je?…weinig, we waren even stil op een beetje vreemd bijna hilarisch moment en zeiden bijna tegelijkertijd “Dag Jan” bij het weglopen.
Eenmaal thuis haalden we nog wat spullen uit de achterbak en ik hoor mijn man ineens zeggen ” Dat is toch niet wat ik denk dat het is” terwijl hij naar wat wittig zand in de achterbak wijst. Ik schiet in de lach…”Nee jongen, dat is niet Jan, dat is zand van de wielen van de rollator”. Opgelucht gooit hij lachend de achterklep dicht. Het was een rare mooie dag.
Yvonne Koenderman
