Merik van der Torren: ‘Liefste met jou wil ik rollen onder de dennenboom….’

Liefste met jou wil ik 
rollen onder de dennenboom

De zon

In deze schemerige dag
naar de stikdonkere nacht
met lichtjes hier en daar
feeërieke feesttenten
waar durfals bruisen.
Kijk: hoe schuimt het bier,
hoe fonkelt de kaars
in het okeren vocht en
ik beschroomd de krant opensla
voor de schrik van het hier en nu,

keert schoorvoetend de zon weer.

Liefste met jou wil ik 
rollen onder de dennenboom,
sterretjes laten schitteren
voor het Nieuwe  Jaar



23 december 2022 
Merik van der Torren

Share This:

PETER POSTHUMUS: “je verlaten op het luchtledige” – ‘Jij en de anderen van, bij en rond de Pom- site de beste wensen voor het gehele komende jaar…’


Hoi Pom,Twee weken heb ik me nu aanvankelijk op morfine en later op krukken overeind kunnen houden. Naar verwachting kan ik nog voor het einde van dit jaar weer op eigen benen lopen en staan. Maw het gaat best wel goed.
Gisteren begon ik met weer aan schrijven te denken toen ik dit gedicht terug las van vlak voordat ik in het ziekenhuis terecht kwam, daar stond precies in waar ik aan dacht.
Jij en de anderen van, bij en rond de Pom- site de beste wensen voor het gehele komende jaar en bedankt nog voor de kerstgedachten:


Schrijven is iets voor morgen
heeft iets van waarom
waartoe en laat maar
is ook niets voor nodig
een pen vind je op straat
en voor papier is er
die overvloed aan
rekeningen, incasso’s
en andere urgenties
omdraaien die stapel
en schrijven maar:


je verlaten op het luchtledige
je zelf te buiten gaan
aan de ruimte zelf
richtingloos de duimen draaien
en water trappelend 
het drijfzand uit


Peter Posthumus

Share This:

Peter Berger: ‘WTF? De nieuwe kunststof waterleiding opgevreten als kerstdiner? Dîner de noël souris gâtées…’


Wie hier in het donker door de dorpen rijdt weet meteen wat men echt belangrijk vindt: feestverlichting! Lelijk als de nacht. Dorp na dorp. Straat na straat. Huis na huis. Als pronkstuk is de Mairie natuurlijk feestelijk verlicht. Zelfs het kleinste gehucht heeft er een. Een Mairie. Fel knipperende LED verlichting maakt het allemaal nog kitscheriger dan voorheen. Even nog. Bling bling overal. Een dorp verder ben ik thuis. Vijf minuutjes. Eenmaal binnen is het best aangenaam. Maar zodra ik de hoofdkraan opendraai hoor ik het water in de keuken alle kanten opspuiten. Ja hoor! Muizenknagers. WTF? De nieuwe kunststof waterleiding opgevreten als kerstdiner? Dîner de noël souris gâtées. Dat wordt weer klussen morgen! Bonne année.

Peter Berger

Share This:

Seraphina Hassels’ topografie

Topografie

In het gezicht gegroefd
netwerk van wegen
diepe dalen beproefd
landkaart van leven
op steile bergen moegestreden
bij mondhoek lachend weer omhoog
langs neusbrug snuivend naar beneden
arcade is de wenkbrauwboog
delicaat gebouwd en fijn besneden
boven de delta van het wakend oog
rimpelingen van leven ingesleten
wordt aangezicht een horizon 
tot stof


Seraphina

Share This:

pom wolff: “waar niets meer wordt…” – tsja het bestaat

Share This:

VON SOLO over de gedachten in het hoofd bij ‘een bijna eindeloze parade van goed verzorgde en gemaquilleerde jonge en minder jonge vrouwen’

Als je je ogen niet in je zak hebt, ontkom je er niet aan, geconfronteerd te worden met een bijna eindeloze parade van goed verzorgde en gemaquilleerde jonge en minder jonge vrouwen. Vaak benadrukt hun kleding mooi de lijnen van hun strakke of aangenaam weelderige lichamen en is ook de haartooi vaak een positief uithangbord voor de rest van het menspakket, dat zich eronder afspeelt. Om nog maar niet te spreken van de schoenen. Soms tonen ze sportiviteit aan en soms klasse in de vorm van hakken van minimaal tien centimeter. Er is zovéél mogelijk. 

Tijdens dit schouwspel komen regelmatig gedachten bij mij boven. Ze variëren van: ‘Zo, die mag er zijn’ en ‘Nou nou, toe maar’ tot ‘Nou, die weet het wel’ en ‘Die zou ik wel doen’. Voorafgaand aan die gedachten speelt zich in mijn hersenen dan een kort proces af. Mijn ogen scannen de vrouw. Op basis van die scan wordt er een soort erotisch filmpje gemaakt, gefilmd alsof ik de camera in mijn linkerhand heb. In plaats van de lege blik op haar slimme telefoon, wordt de blik in mijn verbeelding vervangen door een gewillige blik van genot. En dan denk ik wat ik denk. En dat is het dan.

Het is verleidelijk te denken, wat er zou gebeuren, als je dat filmpje in werkelijkheid zou uitvoeren. Waarschijnlijk heeft ze dan ineens op een onverwachte plek een moedervlek die je niet zint. Of heeft ze een Noord-Hollands accent. Of zijn haar tepelhoven niet de gezwollen Kilimajaro’s, die ik me er bij voorgesteld had. En stel dan dat je het toch door zou zetten. Je propt je piemel erin. In je filmpje gebeuren er dan de mooiste dingen. Maar ineens blijkt, dat haar geur je niet aanstaat. Na twee minuten produceer je wat vocht en blijft zij verder onbevredigd achter. En dat is het dan.

Ik kan erg genieten van de processen in mijn hersenen. De fantasietjes die automatisch verschijnen. Beter dan een doorsnee NetFlix serie. Maar net zo nep. Ik laat me er dan ook niet door leiden. Het grappige is wel, dat het wel de norm is geworden, je juist door dat soort dingen te laten leiden. Te geloven in de dingen die je wijsgemaakt worden, dat je je moet wensen. Denken in ideaalbeelden en deze proberen te verwezenlijken. Om erbij te horen. Of een gevoel van vervulling te creëren. Via een heel scala aan schermen, wordt een wereld voorgespiegeld zoals hij zou moeten zijn en waar negentig procent van de mensheid nooit aan zal kunnen voldoen. Alle vrouwen zijn zo geil als Katja Schuurman, alle mannen zo succesvol als Sander Schimmelpenninck en iedereen is zo fit als een doorsnee Robinson Eiland kandidaat. Het is een geloof geworden.

Ik fiets door de stad. Weer zie ik twee jonge, aantrekkelijke vrouwen lopen. Mijn gedachten kunt u raden nu. Een paar seconden later zijn ze voorbij. Ik vervolg mijn weg. Mijn bestemming is een warm bed, een vertrouwde geur, een glimlach, een bakje thee, humor en een lichaam dat als geen ander past op het mijne. Daar hoef ik niet over te fantaseren. En daar zal alles anders zijn, dan in mijn hoofd. Het topt elk verzonnen verhaal. Ik had het zelf nooit zo kunnen verzinnen.

(Zoals Marco Borsato ooit al zei: ‘De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker wordt naast jou, dan droom ik nog.’) 

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der Torren over ‘dolle avonturen met mijn beste vriendin…’

Hoi Pom,
Dolle avonturen met mijn beste vriendin, een verslagje, groet, Merik

In de donkere dagen

Je belde dat de automaat je pasje had ingeslikt.
De bewindvoerder maakte geld naar mij over.
Je haalde het op en vergat je wandelstok.
Die bracht ik de volgende dag in dat theatertje.
Daar verloor je je portemonnee,

en zingen en poëzie,
stuff roken en praatjes

en dat je dochter
uitgezaaide kanker had,
dat was niet waar

en lachen, snoepjes brengen voor de hond,
amsoi met kibbeling bakken,
ik hou van je.


Merik van der Torren

Share This:

Ien Verrips: ‘ik had me neergelegd bij jou  jouw bestaan…’ 


ik had me neergelegd bij jou 
jouw bestaan 
verbonden met het mijne 
achteloos onder mijn huid 
schoorvoetend toegestaan 
totdat de weg terug is afgesloten 
soms noemen we het liefde 
dat schenkt ons troost 

 Ien Verrips

Share This:

eindelijk omarmt Rutte de moeder des vaderlands ons aller Willeke – heb jij dat ook? takkie pardon!

eindelijk omarmt Rutte Willeke Alberti – het moet samen – we moeten samen – heb jij dat ook?: “takkie pardon!”

excuses , takkie pardon!

waar waren we gebleven
jij sprak woorden van diepe aard
een betekenisvol moment
één momentje maar mark?

dit wordt typisch weer…
zo’n…
van jou…
waarin…

ik hoorde je denken
dit wordt inderdaad zo’n…
waarin de woorden…
elkaar net niet raken…

én niemand ook


pom wolff

Share This:

PETER BERGER: ‘Amper zes graden is het hierbinnen als je wakker wordt. Met buiten een lucht blauwer dan indigo. Meteen fikkie stoken dus…’


Amper zes graden is het hierbinnen als je wakker wordt. Met buiten een lucht blauwer dan indigo. Meteen fikkie stoken dus. Voor het broodnodige haardhout heb ik het sinds kort met een Koreaanse want tot mijn grote verdriet heeft haar Zweedse voorgangster mij na jaren trouwe dienst onbedoeld in de kou laten zitten. Après un service complet nota bene! Bij een officiële dealer. Haar motortje ronkt sindsdien even moeizaam als krachteloos. Ik hoop haar ooit nog te kunnen reanimeren maar ik vrees dat dat een tijdrovend klusje wordt. Voor nu vertrouw ik dus maar op haar vervangster. En die Koreaanse weet van wanten hoor! Ze is wat zwaarder, met wat meer lengte en haar ketting is hongeriger dan vers geslepen diamant. Een paar flinke boomstammen, keurig in mootjes gechopped, liggen inmiddels opgestapeld in het houthok. Eerlijk is eerlijk: dat was mijn blonde schone zo snel niet gelukt. Vooral een kwestie van meer vermogen. Maar ook een kwestie van Aziatische pit. Stille kracht. En dat heeft ze: Hyundai Min-Ji is haar naam. J’aime ma tronçonneuse.

Peter Berger

Share This: