
De metro in Parijs? Het is er altijd feest. Het meisje – une Japonaise met gebleekt oranje haar – doet er ook aan mee. Aan de norm. En die is al jaren: geen BH. Niet uit protest maar als een uiting van vrijheid. Ici Paris: la liberté! Haar glimlach betovert me want haar lippen zijn van elfenvuur. Modieus is ze. Ik denk jaren 80 look. Met een knipoog naar de seventies. Leather look laarzen tot net onder de knie. Dito kort rokje tot halverwege haar bleke dijen. Beiden kleurloos zwart. Daarboven prijkt een kleurig strak hooggesloten hesje. Dat is niet het juiste woord maar een fleurige blouse is het zeker niet. De print doet me denken aan iets van Mondriaan maar dat is het ook niet. Helemaal niet zelfs. Het ontbeert die diepgewortelde rust en is juist vol van drukte. Het heeft wel iets Abba achtigs. Je weet wel: blonde Agneta. Maar dan anders want haar starende ogen zijn Japonais: she´s a mystery to me. Nuff said. Het stinkt er. In de metro. Het is die altijd onfrisse gure tocht die naar verbrand rubber riekt. Ik krijg er altijd keelpijn van. Net als van airco. Dan klinkt het signaal. Pavlov. Hendeltje up. Uitstappen! Nog een laatste keer die warme lach. Dan verdwijn ik in het donker van haar ogen. Drie trappen omhoog. Eenmaal boven schijnt de zon. Dat wordt weer lopen. Uren.
Peter Berger


























