pomgedichten.nl – Pagina 158 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

PETER BERGER over de metro in PARIJS: ‘Haar glimlach betovert me want haar lippen zijn van elfenvuur. (…) Leather look laarzen tot net onder de knie. Dito kort rokje tot halverwege haar bleke dijen. Beiden kleurloos zwart…’

De metro in Parijs? Het is er altijd feest. Het meisje – une Japonaise met gebleekt oranje haar – doet er ook aan mee. Aan de norm. En die is al jaren: geen BH. Niet uit protest maar als een uiting van vrijheid. Ici Paris: la liberté! Haar glimlach betovert me want haar lippen zijn van elfenvuur. Modieus is ze. Ik denk jaren 80 look. Met een knipoog naar de seventies. Leather look laarzen tot net onder de knie. Dito kort rokje tot halverwege haar bleke dijen. Beiden kleurloos zwart. Daarboven prijkt een kleurig strak hooggesloten hesje. Dat is niet het juiste woord maar een fleurige blouse is het zeker niet. De print doet me denken aan iets van Mondriaan maar dat is het ook niet. Helemaal niet zelfs. Het ontbeert die diepgewortelde rust en is juist vol van drukte. Het heeft wel iets Abba achtigs. Je weet wel: blonde Agneta. Maar dan anders want haar starende ogen zijn Japonais: she´s a mystery to me. Nuff said. Het stinkt er. In de metro. Het is die altijd onfrisse gure tocht die naar verbrand rubber riekt. Ik krijg er altijd keelpijn van. Net als van airco. Dan klinkt het signaal. Pavlov. Hendeltje up. Uitstappen! Nog een laatste keer die warme lach. Dan verdwijn ik in het donker van haar ogen. Drie trappen omhoog. Eenmaal boven schijnt de zon. Dat wordt weer lopen. Uren.

Peter Berger

deze week een keertje geen zondagochtend – de enige echte virtuele – wedstrijd op de pom

Frans Terken – over koortsdromen
Luk Paard – Ik wens jou’n spoedig herstel toe ouwe…
Ton Huizer – de uitslag is net binnen
Vera van der Horst – ongemak bevestigt je bestaan
Rik van Boeckel – beterschap
Anke Labrie – met regelmaat een borrel

dank aan de dichters voor de goede wensen – de teksten hebben in ieder geval voor een lach gezorgd in deze herfst. tis geen corona maar het duurt nu toch wel al snel een weekje of drie vier – giftige keelpijn – lamme spieren – verhoging – er is iets van verbetering – in de ochtend voel ik me even het mannetje maar alle energie vloeit in de middag weer weg. tot zover de berichten van het front. ‘ongemak bevestigt je bestaan’ schrijft Vera haha. dat is poëzie en tegelijkertijd toch ook de werkelijkheid. die houden we erin – als we lastig worden gevallen met praatjes over ziektes. nogmaals dank voor jullie lieve woorden.

deze week een keertje geen zondagochtend – de enige echte virtuele – wedstrijd op de pom – uw webmaster door ziekte geveld. een gedichtje altijd welkom natuurlijk – als opwekkend medicijn heerlijk!

**Dichter geveld**

Hoe een dichter languit gestrekt
en geveld door koortsdromen
een andere wereld binnen drijft

beelden op het netvlies raken kant
noch wal als ze dansen op de hitte
die om het hoofd draait en keert

laat zijn lief het voorhoofd deppen
uit de druppels valt inkt te destilleren
om een vers gedicht mee te schrijven

over wat in de bovenkamer groeit
geen wartaal maar nieuwe werkelijkheid
in een beter bestaan

als hij weer gezond en wel
stevig op zijn voeten kan staan
ijskoud zeil hem niet meer deert

© FT 24.09.2022

Ik wens jou’n spoedig herstel toe ouwe…zodat de zondag opnieuw’n pomdag is…en and’re dichters’em beschrijve…vol schrijve…bol schrijve…pom schrijve…net nu
dat jij die geen zondag
asof’et elke zondag’n feest
maar geen zondag voor jou
behalve dan’n dag
zo gewoon’n doordeweekse dag
net’n ietwat verheve
de zevende dag…

maar jij mag’m nie zo noeme
geen zondag
slechts‘n alledagse urenvreter
zo gewoontjes
tot jij beter tot opperbest
en’n zevende dag‘n zondag mag zijn
die dag net verheve
‘n pomdag
pomgedichtendag

maar nu nie
omdat’et nie elke zondag
‘n feest is
as jij ziek bent

© luk paard

**Dermatologica**

Dokter kan me niet genezen
een diagnose heeft hij wel
de uitslag is net binnen

ik zit niet lekker in mijn vel
frustrerend, maar ik trek het
me niet aan

de dingen gaan zoals ze gaan
hij op zijn zeilboot met een
fijn glas wijn, dankzij zijn

handel in mijn probleem
ik in de kroeg met een biertje
stijf onder het eczeem

*Ton Huizer*

ga maar even liggen
het regent toch maar buiten
en op je rug kijk je ook weer anders
tegen alles aan, op je zij ook trouwens
en ongemak bevestigt je bestaan

Vera van der Horst

Pom, ik wens je beterschap. Met dichterlijke groet. Rik

**Zorg**

De dichter van de zondagochtend
laat dichters rusten in het thema

geen goud of zilver in het schema
maar beterschap en genezing

het universum zal zorg dragen
voor de gezondheid van Pom.

Rik van Boeckel
25 september 2022

**reinheid rust en regelmaat**

‘je handen stukwassen’
hoort wie het zegt

op tijd naar bed
tja…

met regelmaat een borrel
daar zit wel wat in

anke labrie
25-09-2022

(toch nog maar een ‘pommetje’ vandaag
én natuurlijk beterschap gewenst)

Seraphina Hassels over 17 september: ‘bommen, bommen, klinkt het gesmoord /zijn zó onmenselijk hard…’

**Oorlog baart**

17 september 1944 – 17 september sindsdien

De ene hand verkrampt om mijn pols
zijn hoofd boort dieper in mijn armholte
om alsnog het geluid te dempen
hij ligt ontroostbaar en klein in mijn armen

bommen, bommen, klinkt het gesmoord
zijn zó onmenselijk hard
zo’n geluid zou niet mogen bestaan
in de stem mijn vader, een jongetje van elf jaar

bijeengedreven dieren onder de donkere keldertrap
het stinkt naar angstzweet
wijd open ogen, fluisterend bidden wordt luider
geluid van bommenwerpers steeds dichterbij
maar hij is niet bang, hij is boos
hij wil op het dak van de tuinschuur klimmen
schreeuwen, vechten, terugschieten

dit gebroken kind ligt in nu mijn armen
hij heeft een luchtbuks in zijn andere hand
rood doorlopen ogen kijken mij aan
nu vecht ik terug als ze komen

mijn vader en ik
we wachten samen, naast de tuinschuur
het diepe brommen van bommenwerpers slaat kraters in stilte
vandaag, de herdenking van ‘de Slag om Arnhem’
17 september 1944

parachutisten zweven vredig als bloempluisjes naar beneden
in het hoofd van mijn vader vallen nog steeds bommen
ik zie zijn arm strekken, schieten voor vrede
ik sta erbij en kijk ernaar en zie
dat oorlog alleen oorlog baren kan

Seraphina Hassels

VON SOLO op de donderdagavond: ‘Op zulke momenten weet ik dat de enige reden, dat de regen niet doorgezet is, is dat ik mijn regenbroek aangetrokken heb. Want als ik dat niet gedaan had, dan was het losgegaan en was ik zeiknat geregend…’

Wanneer ik binnen sta valt het nog niet zo op. Het lamplicht houdt de schemering buiten. Eenmaal de voordeur door, de morgen in, ontkom ik er niet meer aan. De hemel is bewolkt. Er waait een wind, die aankondigt, dat het weer om zal slaan. Ik fiets de straat uit onder een onmiskenbare dreiging. Het voelt bijna dierlijk. Het onheil dat onafwendbaar nadert. De eerste druppels vallen op mijn gezicht. Ik wil het niet, maar moet denken over het aantrekken van een regenbroek. Het is koud en het waait hard. Fiets ik nog even door, met het risico dat het losbarst en ik de halve dag met een koude, natte broek rondloop, of stap ik af en trek hem aan? De overweging duurt in werkelijkheid dertig seconden. Het lijkt veel langer. Dan stap ik af en trek mijn regenbroek aan. Ik stap terug op en fiets geagiteerd door. Intussen is het gestopt met miezeren. Ik kom op mijn bestemming aan en baal ervan, dat ik toch weer mijn regenbroek heb aangetrokken, terwijl dat niet nodig was.

Op zulke momenten weet ik dat de enige reden, dat de regen niet doorgezet is, is dat ik mijn regenbroek aangetrokken heb. Want als ik dat niet gedaan had, dan was het losgegaan en was ik zeiknat geregend. Dat is een wetmatigheid. Zoals er wel meer zijn in het leven. Het is de overweging iets schijnbaar overbodigs te doen voor in het onwaarschijnlijke geval, dat er toch iets voorvalt, dat je dan achteraf had kunnen weten. Als een soort verknipte voorzienigheid. Je tegen wil en dank wapenen tegen het onwaarschijnlijke. Dat zich openbaart in een kleine kastijding. Dat ik uitgelachen word, omdat ik doe wat er van me gevraagd wordt, terwijl ik er geen zin in heb, maar ook gestraft zou worden als ik het niet zou doen. Het is geen situatie waar je voor kiest in terecht te komen. Factoren waar ik geen invloed op heb, veroorzaken haar. Daarin erken ik het bestaan van God. Een almachtig wezen, dat plezier schept in het voorleggen van schijnbaar onbeduidende, onoplosbare dilemma’s. God, die plezier schept in mijn futiele worsteling als mens.

Een speelgoedversie van zichzelf. Terwijl hij droomt van de tijd, dat hij zijn tranen nog niet als regen over de wereld hoefde uit te storten, ten gevolge van wat hij geschapen had. Een herinnering aan de onschuld van ooit. Maar de appel van het raadsel zonder antwoord was te verleidelijk. Ook voor hem.

Abraham Von solo

VON SOLO – ‘Je stralen verwarmen me – breken in het glas op tafel…’

Je stralen verwarmen me
Breken
In het glas
Op tafel

Ik neem nog een slok
En blijf drinken
Tot je weer verschijnt
Vanaf het moment dat je verdween, heb ik dorst

Ik drink bier
Drink wijn
Drink whiskey
En water met paracetamol
Maar jij komt niet terug
Nog niet

De dorst wel
En ik drink
En blijf drinken
In de morgen aan de keukentafel
Na twee scotch met ijs is de depressie verdwenen
Verlaat ik me op logica
Neem nog een borrel
Nullen en enen
En weet hoe het zit

Jij bent ontstaan uit sterk water
Staat nu ergens in een weckpot
Ik kijk rond me
Maar durf niet naar de kelder
Waar de jampotten staan
Beter er nog één achterover te slaan

Het daalt
Ineens voel ik het anders
Het is duidelijk waarom ik drink
Dat is omdat je dan weer terug komt
Je kan elk moment de kamer binnenstappen
Of ik de kamer uit
En dan zul je daar zijn

Maar ik kom de kamer niet uit
Ook jij verschijnt nog niet
Nog één dan en nog één in het verschiet
Tot de morgen

Wanneer je verschijnt na de nacht
Lig ik allang met mijn kop op het hout
Me dromend afvragend
Waar het fout gelopen was
De keel in
Of de gootsteen

Je stralen verwarmen me
Breken
In het glas
Op tafel

VON SOLO

dat het in de kunst toch zo vaak van het zelfde is – dat eeuwige verlangen – regels van trio bier – als het glas is gesneuveld… zingt de zanger – de dichter schrijft: je stralen verwarmen… breken in het glas. aan de woorden van VON nog maar eens die prachtclip van trio bier toegevoegd – na een zo prachtig avondje in de roode bioscoop waarin de vier van het trio tot diep in alle vezels gevoelde en door het publiek euforisch meegezongen romantische werk ten gehore bracht. wat zijn ze goed die jongens. een in en in droeve sax, een heerlijke basgitaar, de accordeon ontbreekt niet en jan eilander voor de woorden uit – springend op zijn 63ste. soms helemaal hazes dan weer helemaal de zware zwarte romantische maar de gehele ruimte beheersende innemende klanken van Trio Bier.

Merik van der Torren gedicht voor Hiltje – eerbetoon bij het overlijden van Hiltje Hettema

Beste Pom,
De dichteres en schrijfster Hiltje Hettema is vorige week woensdag op 87-jarige leeftijd overleden. In januari van dit jaar, toen ze net gehoord had dat ze ongeneeslijk ziek was, schreef ik deze tekst voor haar. Bij deze nogmaals, groet, Merik.

*Voor Hiltje*

Uit de verte kenden we elkaar ergens van.
Er klonk een trompet en een roffel.

Je maan betoverde je, dacht ik.
Dus zwierf je in je tentje langs stad en land
tot in Polen.

Af en toe een liefdesbrief aan een viooltje, schreef je,
aan een zwaan, een hond, en aan iemand die
ik als je zoon herkende.

Waar blijf je ?
Je danst je volksdans, je muziek, je gedichten.

*Januari-september 2022*

**VRIESKOU**

Dan blaas ik bloemen van de ruit
De warme damp, mijn adem,
maakt dat ik weer verder kijken kan.
De nieuwe Ooster, rondom sloot
Waar doden rusten
De andere kant.
Hoe lang houd ik herinneringen in mijn hand
Als ook de lijnen van je gaan vervagen.

Hiltje Hettema

Peter Posthumus: ‘ het klotst, het spat de roes dat is het leven…’

het klotst, het spat de roes dat is
het leven
succes de stemming
die blijft stijgen
voor de ridders van
het late uur
rond de steeds gevulde graal
zolderkamers zijn kastelen
een fietsenstalling een paleis
een and’re barkruk
weer een mijlpaal
adamsappels rollen
over de randen van
het hemelrijk
gesprekken zo goed
als ingedaald gezeik
het houdt niet op
het laat niet af
en dan nog eentje dan
en dan en dan
de nacht de straat
de wekker en het bed
met tegenzin
weer tegen de verveling in

Peter Posthumus

Peter Berger: no netflix tonight – geen avocado met krab – spinazie uit de vriezer!

Tja. Daar sta je dan met je kar met vol lekkers. Ook na drie pinpogingen: Refusé. Het apparaat stokt. De caissière met even blauwe ogen als d’r mondkapje maakt een wanhopig handgebaar. Probleme d’internet. Haar lichtblauwgelakte nagels met zilveren sterretjes zoeven als een vlindermes onder d’r kin langs. Mort subite. Dat zegt genoeg. Pas de connection. Nakka. Nada. Zero. Nulle. Zegt ze. Onverrichterzake keer ik terug naar het huis. Helaas. Pindakaas. Geen avocado met krab en mosterdmayo straks, maar pâtes aux épinards à la crème. Spinazie ligt in de vriezer. Pasta in de keukenla. Vanavond Netflixen wordt het evenmin want ook hier geen verbinding. De foutmelding is glashelder: Un problème sur votre ligne ADSL ou Fibre a été identifié. Des travaux sur notre réseau sont peut-être en cours, merci de patienter quelques heures. Paar uurtjes? Dat ken ik. Duurde een paar dagen geleden tot na middernacht. Ik ga voor fikkie stoken in de haard en vlammen staren. Plus excitant qu’une série ennuyeuse.

Peter Berger

de herfstgedichten van Antony Oomen 2

Dag Pom
op deze gure zondag mijn tweede herfstgedicht

**gevoelstemperatuur**

nu herfstbuien uit noordwest
zomerdroogte wegvagen
ebt ook de lange zomer zelf weg
uit het geheugen, daagt de winter
dra valt de eerste sneeuw denk je

in de verte zwelt geruis
aan tot geraas, dreigend
doorzichtig watergordijn
in een oogwenk doorweekt je
een ijskoude hoosbui
– wel een koffer, geen paraplu

hier begint voorzichtig al
verval, verdriet, verwezen
de geest keert zich naar binnen
het lijf wil niet meer naar buiten
je boek biedt soelaas
elf graden, voelt als zes

Antony Oomen
17.IX/2022
Amsterdam

Geraldine Bankcaenen en Frans Terken winnen de enige echte virtuele ceruleumblauw trofee op pomgedichten punt nl – naar een werk van papierkunstenares Conny Lahnstein

wellicht niet helemaal de keuze voor goud die de gemiddelde lezer zou hebben verwacht – maar ik kies deze ronde toch voor de verrassing – het overweldigende blauw van Conny bracht de dichters in hoge – de hoogste sferen en liet dichters afdalen tot in de laagste leegtes – dank aan alle dichters voor de gedichten – dank ook aan conny lahnstein voor de bron van de inspiratie. goud deze week voor Geraldine en haar woorden – haar vogels – conny’s vogels – doen we meteen maar 2x goud – de ode van frans voor alle geordende snippers die Conny in haar kunstwerk wist/weet om te toveren tot een adembenemend geheel. winnaars van harte.