pomgedichten.nl

Xander Jongejan – Ik zou wel met iemand over vogels willen praten

**Ik zou wel met iemand over vogels willen praten**

Een ochtendmeeuw met glanzend zilveren vacht
kijkt me
soms recht soms schuin
met zijn roodgepunte snavel aan
hij weet dat bij mij veel te halen valt
ik loop over
maar raad met lust wie verkiest naast mij te wachten
alleen hij
ziet mijn gezwollen hart en schrokt
mijn boterham met kaas

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

MartinB – Ik hoopte dat iemand mijn naam zou roepen. Dat gebeurde nooit…

**Hij z’n botje**

Chewie piept. Soms piept ie anders.
Het is en blijft een teckel.

Hij ligt naast me op de bank. Het botje tussen zijn poten.
Hij laat het nooit los. Hij hoeft niet groot te doen.
Hij hoeft niks.

De tv staat aan.

Bombardementen op Iran. Rook. Lichtflitsen. Mensen rennen. De verslaggever praat over escalatie. Ik zet het geluid zachter. Ik kan er niet bij. Ik kan er niet weg van.

Chewie kijkt naar mij.
‘Ja,’ zeg ik zacht. ‘Ik zie het.’

Ik had vroeger een voetbal.

Buiten. Pleintje. Vriendjes. Urenlang. Dubbele schaar à la Vanenburg over de stoeptegels. Ik nam het bloedserieus.
Het voelde alsof ik erbij hoorde.

Tot mijn moeder mijn naam riep.

Altijd als eerste. Ik ging naar binnen. Zij bleven.
De bal rolde verder. Er werd gelachen. Gescoord.
Niemand keek.

Ik lag op mijn bed en keek door het raam. Het spel ging door zonder mij. Ik bleef kijken. Ik hoopte dat iemand mijn naam zou roepen. Dat gebeurde nooit.

Morrison zingt nog in mijn hoofd: *People are strange*
*when you’re a stranger. Faces look ugly when you’re alone.*

Ik weet niet eens waarom ik dat denk. Misschien omdat het klopt. Misschien omdat ik nog steeds dat jongetje ben dat bang is dat hij buiten de boot valt.

Chewie schuift dichter tegen me aan.
Hij piept even niet. Zijn lijf warm tegen mijn been.

‘Een fantastisch leven,’ zeg ik sarcastisch.
Natuurlijk. Fantastisch. De wereld draait door. Ik zit hier.
Hij likt zijn poot. Geen commentaar. Dat waardeer ik.

Maar hier, op deze bank, met bommen op tv en een teckel naast me, check ik nog steeds of ik er echt mag zijn.

Chewie piept. Het botje tussen zijn poten.
Hij laat het niet los.

MartinB

pom wolff – van gisteren

**een gisteren**

ooit was het een dorp in limburg
het meisje op de stoep

toen werd het amsterdam
de jordaan een portiek

wat wij weten
is wat wij niet wisten

en wat we werden
zijn we nu

met elke dag een gisteren
om je doden in op te bergen

*pom wolff*

B in the house – moet je eens kijken hoe ze loopt…

we maken er een dagje B van vandaag op de pom – in blijde afwachting van een aangekondigde verse column eerst maar eens even een oudje uit 2019. 46 – 47 is ie alweer – het is wat.

Opvallend

Moet je eens kijken hoe ze loopt.
Ongelooflijk mooi gewoon. Ik droom
vandaag niet over de liefde, maar over
hoe ik dood zal gaan. Zij draait zich
nog een keer om. Ik hoor haar denken –
waarom staart die jongen toch zo
lang in de zon?

Ik zou echt niet weten waarom
de wolken morgen overdrijven.
Soms lijkt het net alsof de aarde
niet meer dan een druppel is
en dat zij – onverstoorbaar –
als een heel oude maan schijnt
met een bijster jong gezicht.

Martin B
geboren in Hoogezand, 1979

Mirjam Al en de zwarte aarde – zwarte lente met rouwende vogels in verschroeide bomen

Peter Posthumus -hoe in het oplichtende verleden het dorp er zo verlaten bij lag…

Er zit weer energie in de lucht, nog even en dan …
Maar nu voor morgen het volgende:

En wat je weet
je kan niet weten
hoe in het oplichtende verleden
het dorp er zo verlaten bij lag
met af en toe het ratelen
van een paard en wagen
een hond die je
in de verte hoorde blaffen
onveranderlijk de kraaien
rond de toren en zomers
het korenbloemen blauw langs de akkers

totdat een postbode hier
plotseling een einde aan kon maken
brieven die nog kwamen
met de gewone post
wegdromen en weten tegelijk
is paradise lost

Peter Posthumus

Rob Mientjes – waar blijft de zon…

Gemoed valt zwaar
de maanden kruipen
veel te langzaam
richting voorjaar

hemel werkt niet mee
drijft wolken driftig door de lucht
en bomen klagen
waar blijft de zon

knoppen knollen, ze popelen
zijn het wachten moe
wat verborgen ligt
is licht in duisternis

maar de hunker
wordt straks beloond
wanneer de schoonheid
zich opnieuw manifesteert

Rob Mientjes

André Heijnekamp wint de enige echte virtuele – met dank aan maaike – KIJK UIT VOOR DICHTERS – trofee op pomgedichten.nl – eervolle vermelding voor Luk Paard

dank aan alle inzenders van de zondagochtendwedstrijd – alle ophef over bommen en granaten in het midden oosten zorgt voor enig oponthoud in de jury uitslag maar zondr enig overleg hebben we dan toch een winnaar – geheel volgens mijn eigen particuliere voorkeur gaat het goud deze week naar de prachtige inzending van André Heijnekamp – onder alle gedichten leest u de commentaren. een speciale eervolle vermelding gaat deze week naar het gedicht met bijlage van de levenskunstenaar en dichter Luk Paard die altijd weer de woorden weet op te schuimen tot een taal met orkaankracht. Van harte!

**Beslag**

Het zijn altijd weer de normale mensen

die worden gewaarschuwd of gered

maar tegen de zot of de dwaas

zegt men niet dat de wind niet zingt

of dat de lucht niet voedt, men zegt

niets en denkt het.

Laat staan een dichter die het waaien

in onbegrijpelijke taal verwoordt

en daar brood van denkt te maken.

Dat bouwt geen huis, richt niets in

en laat je enkel dwalen

als een dwarrelend blad.

Die passen niet in een stoel

en komen nooit thuis

die zijn niet meer te kneden.

André Heijnekamp

mooie dromerige beschrijving in bijzondere vaststellingen door André. heeft u ook zo een hekel aan normale mensen? haha. ik ben een beetje bevooroordeeld omdat ik bijna altijd val voor dit soort poëzie – van een dichter die bijzondere beelden hanteert maar deze altijd weet terug te brengen tot wat in een ieders leven zich afspeelt.
André maakt wat bijzonder is gewoon.

hoi pom,
de bijdrage….’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!!
groetjes, luk

(de rockdichter): zo ‘n nieuwe zondag en we gaan ter pom….pom wolffs site ‘n favoriete dichter van mij….dichter zijn….sterk zijn banger zijn hopeloos of dromend gelukkig…’n dichter kan alles en zoveel d’r tussenin….van’et leve zeg maar…of van de wereld af….maar wees nooit bang en ook ik ben maar….

**“ ‘n dichter “**

(wees nie bang )

’n uitgevrete ziel en krakend
door elke wervel adem
terwijl ‘et boze oog zich
rond’et hart schroeide

zo werd er vlakbij ’n droom gevlochte
naar‘et nieuwe bloedbad en’et danse
in de koude met’n hoofd op steen
wat verder

ergens druppelde’n achtergelate traan
op’n vreemd gezicht
‘et bleek ik

met nog alleen in zovele woorde gedrenkt
‘et schrijve van’n dichter uit me zijn getrokke

© luk paard

de inleiding bijna nog mooier dan het gedicht – een absolute topregel in de beschrijving van een dichter is: *’et hoofd met’n waarheid*
zo is het ook – luk paard weet van elke waarheid wel een gedicht te maken en van elk gedicht een gedroomde waarheid. en: *alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn…*

ja zo mooi kan alleen Luk paard het beschrijven. in ieder geval een eervolle vermelding voor de gehele bijsluiter:

’n dichter….soulmannetje…rocker…stoere paratrooper….geslage hond…zielepleister….hartenbreeker…verlore zoon….fijne schoonzoon….onbeholpe vader…krachtpatser….de kleine reus met de stierenarme…de zieke….en alles wat’n wereld kan en nog veel meer en alles d’r tussenin en nog veel meer….’et hoofd met’n waarheid…alles zoveel groter dan op aarde….alles allemaal binne handbereik….dàt schrijve dat dichter zijn….zet je schrap!!

Frans Terken – zo hopen ze je in hun tent te lokken
Magda Haan – het woud van klemmen en regels
Rob Mientjes – Weet eigenlijk nooit Waar naartoe
Rik van Boeckel – reizende dichters laten de weelde horen
Luk Paard – door elke wervel adem
Anke Labrie – kent hij woorden sterk genoeg
Cartouche – ze palmen je in
Freda – ik dans
Max Lerou – over mijn lijk
André Heijnekamp – Dat bouwt geen huis
MartinB – kijk uit
Frans Vlinderman -taal is zijn wapen en uithalen zijn doel
Vera van der Horst – tot het bloedt op papier

wie wint de enige echte virtuele KIJK UIT VOOR DICHTERS – trofee op pomgedichten.nl?
met maaike ouboter als inspiratie deze week voor het zondagochtend thema op de pom – ‘kijk uit voor dichters – (een hart kan soms breken als glas’) – ook als u uitroept – de wanhoop aanroept – ik kan het niet meer aan – er is altijd nog hoop en een hoop pom elke week weer met troostrijke poëzie voor alle verjaagden uit de wanhoop – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

kind
haal toch geen dichters in huis
het is raar volk
haal mij

ik boor je niets door je neus
smeer je borsten geen chocola
lik je schaamlippen niet purper
en draai je tampon
zeker niet rechts door de yoghurt

ik wil alleen een schone kamer
een bed en een koe
met weke uiers
door het thermopane heen
de natuur in drukken

pom wolff