een deel van mij blijft achter namen zal het krijgen missen zal het heten leegte en ook heimwee naar vergane liefde doodgelopen tijd herinnering zal het heten maar dat pas later, veel later
IJzer om ijzer. Lood om lood? Nee, dat ging over kauwgomballen. Geloof ik. Kijken en bijten. Zoiets. Lood om oud ijzer bedoel ik ook niet. Nee, want verschil moet er wezen. Juist dat. Omdat het blad van mijn kettingzaag geen alledaagse maat heeft, ben ik voor zaagkettingen aangewezen op online. Uit China. Bouwmarkten hier hebben het niet; ondanks het feit dat men er bijkans alles kan kopen wat een tuin nodig heeft. Vorige maand een paar nog kale bomen omgelegd. Ketting gebroken. En deze week wil ik de klus afmaken. Het moet. Het draait hier om Qualitätsstahl.
Een dorp verderop zit zo’n ouderwetse ijzerwarenwinkel. Dealer van Duitse tuinmachines. Alles Gründlichkeit. Een jaar of wat geleden heb ik daar ooit ook iets onmogelijks op de kop kunnen tikken. Er is niets veranderd. Krakende klapdeuren. Het mechanische geklangel van de deurbel. De dikke grijze dame achter de grauwe kassa. Chaîne de scie sur mesure? Monsieur Patron is buiten de deur. Een half uurtje.
Nog voordat ik het portier van mon voiture kan dichtklappen, weerklinkt het schelle ijzeren gerinkel. De scharnieren kraken. ¨Monsieur.¨ ¨Monsieur.¨ Gebaart de waggelende dame. ¨Il est de retour.¨ Dat scheelt weer een ritje. Het is zo gepiept. Met een eenvoudige handpers. Bediend door een hendel. Precies op lengte. De zaagketting. Wel dubbel de prijs van dat Chinese spul. Maar ik weet nu wel beter.
Alle stammen in mootjes. Een kuub of zes rommelig gestapeld willekeurig verspreid door de jardin. Vers riekend. De geur van. De zaag nog messcherp zoals alleen Duitsers dat kunnen. Beter een goede buur dan een verre vriend. Ik ga er morgen nog een halen. Als reserve. Beter mee verlegen, dan om verlegen.
Kom niet aan het huisdier, heilig als het is. Aanbeden, verafgod in alle uithoeken van de wereld. Kat, hond, geit of koe. Het maakt niet uit. Of het nu poept op straat of in de tuin, op vogels jaagt, de buurt wakker houdt. Het is geliefd en soms gehaat. Of het nu bijt of blaft, spint of krabt, het mag altijd blijven. Op schoot, in bed, op het voeteneind of als hoofdkussen.
Kom niet aan het huisdier. Het is goud en geld waard. In reclames uitvergroot. Zorgzaam voor de baas en meegaand in groot verdriet. Troostvol, schattig, trouw. Kom niet aan het huisdier. Kijk ze uit de boom, vind ze in de pot, vat ze bij de horens, breng ze voor de dag en bovenal aai ze, knuffel ze haast dood.
Kom niet aan het huisdier. Ook al steekt het links de straat over, loopt het voor je voeten, knaagt het knaagdieren en kleine vogels. Hoe wreed. En tot slot. Bind ze niet vast aan een boom in het bos als ze lastig worden.
dank aan alle dichters die inzonden en deze zondag wederom van poëtische pracht voorzagen. zeg je dat zo voorzagen – gebruik het woord nooit – poëtische selfies dit keer – dat was de vraag en ik mag het vandaag vragen – jezelf niet vergeten – want ik ben jarig. dank dus – het virtuele goud, zilver en brons mag ik hier uitreiken – en met groot genoegen natuurlijk – u leest het commentaar onder de gedichten. ik maak er 2 x goud van en 1 x zilver. goud voor de poëtische handleiding in 5 minuten van Gerard beentjes – goud ook voor de lichte klaagzang met een beetje zacht sentiment van Karlijn Groet en zilver voor de eerste 9 gouden regels van Frans Terken. VAN HARTE! geniet de gedichten hieronder:
Zonder titel
Schrijf in vijf minuten een gedicht over hoe mooi dichters zijn over hoe mooi je zelf bent
Sprokkel woorden van schoonheid en hark ze bij elkaar in een taal van zinnen zonder rijm
Smokkel eigenwaarde naar binnen niet spugen voor het af is en heb het over een ander
Dompel een liter aandacht in een bloemrijk gedicht en zucht vijf minuten
Gerard Beentjes
een mooi slot aan het einde van de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – verzorgd door Gerard Beentjes – hoe je in korte tijd in alle eenvoud de poëzie kunt inzetten om een gedicht te schrijven. knap gedaan – nou ja de schrijfdocent in optima forma: Gerard Beentjes – poëzie in alle eenvoud geschreven – en om toch te genieten van de bijzondere wendingen.
altijd nooit
hoe meer mijn hart haar liefde kenbaar maakt, hoe meer mijn lief zich aan die liefde stoort; hoe zachter ik mij fluister in zijn oor, hoe dover hij voor al die woorden wordt.
dat eeuwig lied, intussen grijs gedraaid, gezelschap tijdens menig lange rit, wordt soms volledig door hem afgezet om plaats te maken voor een nieuw geluid.
ik word zorgvuldig in mijn hoes gestopt, dan diep het dashbord kastje in geduwd. zo word ik voor de eeuwigheid bewaard; nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
Karlijn Groet
nou het gedicht mag er zijn – wellicht binnenkort als song te horen op pomgedichtendag – lichte melancholie in 12 regels – hoe je een zwaar gevoeld verlangen in lichte woorden legt – dichter laat zwaar gevoel op de poëzie drijven – het dichte donkere dashbord kastje donkerder dan ooit eerder beschreven.
de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels. een mooie titel bij deze regels:
weerspiegeling
Is er toch nog hoop dat de schoonheid opleeft als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft wat wij aan moois verzameld hebben en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar is al genoeg om weer te zien waar we het indertijd vonden
Karlijn Groet – nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
Frans Terken – dat het in jouw handen bewaard blijft
Rik van Boeckel – een zingende spoken word dichter
Luk Paard – niks meer niks minder
Rob Mientjes – altijd zichtbaar blijven
Cartouche – hoop van beter, nieuw leven
Jorge Bolle – Wie ik
Max Lerou – die foto
Vera van der Horst – een herinnering aan zachte kleuren,
Vera Jongejan – lief rimpellijfje
Gerard Beentjes – een handleiding
wie wint de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – nou ja welk thema de dichter ook wil kiezen dit weekend – de dichter is er toch altijd zelf bij. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ik mag er ook zijn
zie mij als een kunstwerk als een standbeeld van liefde
een standbeeld voor jou om elke dag aan voorbij te gaan
om wat gewoon was weer gewoon te laten zijn én dat niets verloren zal gaan
pw
Goedemorgen Pom, Ja, laat het mooi zijn, het thema van dit weekend; ik heb er dubbele gevoelens bij, kijk maar wat het mij bracht. Het 2e buiten mededinging, lijkt me, ik wil het je toch niet onthouden, zie maar of je er iets mee kunt. Weekendgroet, Frans
Het mooie
Is er toch nog hoop dat de schoonheid opleeft als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft wat wij aan moois verzameld hebben en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar is al genoeg om weer te zien waar we het indertijd vonden
hoe we het onder rommel vandaan trokken afstoften en oppoetsten om de glans te zien die jij er elke dag weer oplegt
het mooie dat jezelf weerspiegelt elke ochtend als ik mijn ogen open
de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels. een mooie titel bij deze regels:
weerspiegeling
Is er toch nog hoop dat de schoonheid opleeft als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft wat wij aan moois verzameld hebben en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar is al genoeg om weer te zien waar we het indertijd vonden
de andere kant van de dichter Terken hier ge-etaleerd – de boosheid vorm gegeven – de aanklacht – de veroordeling van al wat lelijk is op de straten.
Het is mooi om zowel dichter als muzikant te zijn en dat soms te combineren. En gedichten voor te dragen zoals tijdens de Haarlemse Dichtlijn op Hemelvaartsdag. En andere dichters te ontmoeten !
De mooie gedaantes van dichters
De mooie gedaantes van dichters ontmoeten elkaar bij de poëtische horizon
mijn armen gericht op het universum leiden rustig naar een ontluikend gedicht
als een lied weerklinkt in mijn oren word ik een zingende spoken word dichter
de balans tussen poëzie en muziek zoekt zinnen fraai gekoppeld aan melodieën
zo mogen luisteraars de woordenschat vol betekenis naar binnen brengen
kunnen lezers de zinvolle verzen begrijpen voor zover dat mogelijk zal zijn
de verschillende gedaantes van dichters zijn mooi tijdens de Haarlemse Dichtlijn
de kunst van inspirerende poëzie voordracht leidt naar mijn universele tijd op het podium.
Rik van Boeckel 16 mei 2026
de armen inderdaad gericht op het universum – rik van boeckel verruimt de wereld en laat zijn woorden dit keer in haarlem los – dat ze ver vliegen.
de rockdichter): zo zondag en dus draaf ik op bij pom voor de wedstrijd die…ah we all know…en ik doe effe me maatpakje aan (luxueus…scoor’k hoge oge mee) en ga… ’n roos tusse de tande….kwestie van ” how I like to be romantic (it’s a dream it’s a dream…) “….en kijk dan kijk dan toch hoe graag en hoe veel meer nog…dat’k alles doe voor de liefde ja met’n roos ja’n roos tusse de tande desnoods…en me hart voor me uitdragend en jij kijk dan toch hoe ik tot jou
Mooi zijn of niet mooi mogen zijn, is dat de kwestie of de vraag? Fijn weekend pom, … met ietwat beter [mei-weer].
Groet, Rob Mooi niet
Wie we mogen zijn nadat je overblijft mooi man mooi vrouw mooi niet overbodig onbelangrijk lastig
opstaan er toe doen schreeuwen heel hard en lelijk om aandacht in alle kleuren jezelf te mogen zijn
vlag uit topsport keihard werken vragen zonder antwoord nietszeggend alleszeggend
zwijgzaam de stilte overuren maken altijd zichtbaar blijven om mooi te durven zijn
Rob Mientjes
tal van overwegingen min of meer onnavolgbaar in 020 – wellicht voor de brabanders volkomen helder. als je het leven nog hebt is het hard werken begrijp ik – ok. i try.
Open en bloot
er werd gebouwd tegen de klippen op na jaren van leed, dood en verderf gloorde er hoop van beter, nieuw leven een goed bouwjaar, men zag weer licht
en zie – ecce homo – hier sta ik nu in al mijn tweeledige heerlijkheid voor jullie aanzicht, voor jou, mij en die mij lief, mooi te wezen
haar tentoon te stellen meer hoeft dat niet te zijn
één enkele zin, een paar die het verschil maken – de adem benemen door het hart te raken aan elke gril en modetrend voorbij
je bent erbij en ziet met open mond in de spiegel van ons aller diepste binnen hoe aanlokkelijk we samen kunnen zijn keizers in kleren van de fijnste stof
van woorden, open en bloot te zien, horen en stil zijn – voelen hoe de ziel zich uit te drukken weet
15—05-2026 / Cartouche
zie daar de mens, de dichter in al zijn beperkingen – de bezongen geliefde om samen verder te geraken in de tijd die de mens is gegeven. nou ja zoiets. er zullen nog wel diepere gedachten achter de woorden liggen.
wie ik
wie ik had willen zijn als ik mijzelf niet had nageplozen en niet vergeten was wie ik geworden was in een ander licht, ander land, andere tijd.
Desnoods vraag ik mij af of het om de taal gaat of slechts om de woorden, de vorm, het inzicht om te weten hoe weinig je weet
jorge
mooie relativering – we weten weinig en wat we weten kan in één hoofd. nou dat is per definitie weinig.
ecce homo
en dan kijk ik naar die foto en overdenk
die foto straks op het scherm in de aula
en iedereen kijkt en iedereen huilt (nu ja sommigen toch)
en ik weet van niets ik kijk blind over de wereld
die foto alleen maar een foto
ml
nou brandhoff kijkt bedenkelijk op de achtergrond – of is dat rené niet? ik wil toch wel even oproepen de aula nog even te laten voor wat de aula is – ja een aantal mag er wel in geschoven – het leven was geen feest goed dat je er bent geweest – maar wij nog niet max!
Zelfportret
Soms weet ik niet meer hoe ik ben, vervaag ik in een nevelig moment.
Hoe moet een ander mij nu kennen anders dan aan de jurk die ik droeg, een herinnering aan zachte kleuren, waarin jij me om liefde vroeg .
Ik borstel mijn haren in een glans, poeder mijn natte wangen droog, teken mijn ogen sprekend als ik en stift mijn lippen in een lach.
Ja, nu lijk ik weer op mij. Ik ben mezelf niet vergeten en maak me mooi voor wie me zien wil.
Vera van der Horst
schattig eerlijke tekst – je voelt als het ware de dichter worstelen met het thema haha. maar er komen mooie strofen van – gedicht verdient wellicht op een ander moment nog wat bewerking maar deze TOPSTROFE is er toch maar alvast:
Hoe moet een ander mij nu kennen anders dan aan de jurk die ik droeg, een herinnering aan zachte kleuren, waarin jij me om liefde vroeg .
prachtig ik wou dat ik dat was.
lief rimpellijfje ik hou van je verschrompeling het oud fluweel de barsten en de kloven de kromming in opnieuw die embryonale staat
al tekenend vind ik je terug in kronkelingen van verstofte bloemen die hartstochtelijk klaargekomen zo verschrikkelijk mooi zijn in hun onverbiddelijke dood
Vera Jongejan
Vera is met haar schilderwerk binnenkort te genieten in LOODS 6, vanaf 27 mei – zie het affiche hieronder – vandaag in alle schoonheid, rimpelige schoonheid hier op de pom en ze spreekt met het recht van de jaren. hoe kom je in 11 realistische poëzieregels van embryo tot aan de dood – vera doet het. mooi!
afgelopen woensdag op de boot van Catelijne aan het einde van de wereld gaf Xander een indrukwekkend voorproefje van de tekst die hij op hemelvaartsdag ook uitsprak ergens op de haarlemse dichtlijn. op de boot van Catelijne werd het heel erg stil ineens – heel erg – het begon met een hondje:
een hond is een spiegel het lukt ons niet hem te kalmeren anderen merken dat het anders dan anders gaat ze kijken van hun taartje op de hond wordt nog onrustiger
buiten leg ik hem uit dat er geen reden voor onrust is ik probeer te geloven wat ik zeg hij loopt voor me uit ruikt aan dingen zoals het hoort hij doet zijn best
we gaan eerder weg zeggen dat het beter is voor de hond in de achteruitkijkspiegel zie ik hem kijken of hij iets verkeerd gedaan heeft
Het was een uur of zes. Na een lange werkdag fietste ik tussen het drukke, gehaaste verkeer, rustig naar huis. Aangekomen bij de rotonde onderaan het viaduct over de Rozenbrug zag ik vanuit mijn linkerooghoek een fietser de helling af suizen. De rotonde aldaar is een moordenaar. Het is er rond de spits altijd druk. Fietsers hebben er voorrang, maar de helft van de automobilisten wil ook ergens snel naar toe en heeft hier dus geen idee van, of kan het gewoon niets schelen. Elke week vinden er dan ook aanrijdingen plaats.
Ik verbaasde me over de doodsverachting met welke de fietser in mijn ooghoek zich naar beneden stortte. Zelf moest ik driekwart de rotonde rond om het viaduct omhoog te fietsen en wist niet of de fietser rechtdoor de Rodenrijsestraat in zou racen of achter mij aan zou komen parallel aan de Gordelweg. Ik besloot voor te sorteren met de klok mee. Een logische keuze, gezien de rotonde eenrichtingsverkeer is.
Achter me hoorde ik geïrriteerd remmen en sputteren. Daaruit maakte ik op, dat de snelheidsduivel me links wilde passeren, terwijl ik rechts juist voor hem had vrijgelaten. Uit piëteit besloot ik dan toch uit te wijken naar rechts om hem langs te laten. Exact op dat moment had de maniak hetzelfde verzonnen en zat dus weer in mijn wiel en passeerde me alsnog links met een storm van vloeken en verwijten, die ik dito beantwoordde.
Mensen zijn erg goed in toeteren en roepen. Ook versnellen of gas bij geven is geen enkel probleem. Ook snel nog even een appje sturen, lukt zowel in de auto als op de fiets perfect. Middelvingers opsteken of uit- of afstappen en iemand op zijn of haar bek slaan is ook geen probleem. Vloeken en tieren en verwijten zijn gemeengoed. Met je fatbike ouwetjes van de stoep af scheuren, verbaast niemand meer. Doorrijden na incidenten is meer regel dan uitzondering. Alsmaar meer en sneller. Het is opvallend dat de laatste optie in het verkeer tegenwoordig remmen lijkt te zijn.
Die parallel zie je in alles. Het is als de vaart, waarmee we als maatschappij de afgrond in denderen. Alles moet sneller. Er zit geen rem meer op. Wie niet mee wil, wordt niet achtergelaten, maar eenvoudigweg in de vaart der volkeren platgereden.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
vanavond het leven weer even besproken met Peter Posthumus – hij levend in denemarken ik in 020 – en dan zijn prachtige dinsdaggedicht voor pomgedichten.nl – nee het leven is als een roze wolluk meneer wolluf.
Het verhaal van de regen is als volgt: loodrecht uit loodgrijze luchten valt het water blijft in in grote vijvers op de akkers staan die de onverschilligheid weerspiegelen waarmee de één de ander overbodig maakte en hoe de toekomst verdween in de vooruitgang die kant noch wal meer raakte.
dank aan alle dichters die inzonden – prachtige gedichten. vier gedichten sprongen er wat mij betreft uit – van zeldzame kwaliteit – waarin natuur, mens, maatschappij, en de natuur van de mens een gezicht kregen – van iedere dichter op zijn/haar zo eigen wijze – de strijdbaarheid van Karin, het all-over poëtische van Cartouche, de dichterlijke verdieping van Vera van der Horst en het contemplatieve van Luk Paard. ik kan niet anders concluderen en in bewondering stamelen: 4X goud!!!! van harte.
De bergen en de rivier
Wie creëerde de illusie van eigendom van grond? Gebakken klei van grenzen en staten die doen alsof ze iets bezitten uit angst iets kwijt te raken dat nooit echt van iemand was
We zijn geen grens geen zoom geen lijn geen symptoom
We zijn stroom We zijn rivier Wij waren hier voordat iemand ook maar wist wat grens ook maar betekent of wat er uberhaupt wordt betwist en water vindt altijd een weg door elke kier in het systeem
Tot ondergrondse wortels zich stilaan verbinden langs barsten in de bodem en laten groeien wat niemand meer kan stoppen, onze harten weer echt kloppen en het ongehoorde wordt gezegd
De bergen leren wijken voor de kolkende rivier en wij eindelijk begrijpen dat de wereld van ons allemaal is en van niemand echt
een strijdbaar gedicht – de woorden het al en de mensheid omvattend – door de woorden heen voel je de woede – en was het de amsterdam zuid dichter Jan Arends niet die al schreef: ‘er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten…’ nouja in die orde of in die geest leert Karin ons lezers hier opnieuw van het leven. de oprechtheid van de woorden spat de lezers tegemoet.
Interface
Meestal begint de ochtend met een klik, een vinger wekt een horizon van glas en veegt de nacht geruisloos weg.
Maakt plaats voor een koortsig jagen; gevangen in het blauwe licht verlies ik uren van gesponnen goud.
Er rust een oude stilte in mijn handen die niet past bij de vluchtigheid.
Ik ben van vlees, van eb en van vergeten en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.
Geen blauwe gloed die aan mijn ogen vreet; ik hoor hoe diep in mij het water zingt en hoe ik de rust van steen en aarde weet.
Vera van der Horst
wat betekent interface nou ook al weer. niet te moeilijk doen hoor. 2 systemen mens en machine – beeldscherm – interactie – ok i see. maar wat madam hier aan prachtregels produceert daar kan geen computer of mobieltje tegenop – wat een prachtregels ik word er maar niet stil van:
–Er rust een oude stilte in mijn handen –Ik ben van vlees, van eb en van vergeten en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd. -ik hoor hoe diep in mij het water zingt
mijn god waarom heeft u mij verlaten dat ik dit soort regels zelf niet schrijven kan.
Kennis der natuur
zie, hoezeer wij ons storten willen in genot zoeken zich te vinden steeds, elke dag weer
verlangen naar vast – houden van wat van zichzelf los, een belofte is van wat nog geen vorm heeft en tijd van node, zoals liefde
niet buiten licht en donker kan hoe planten, bomen en bloemen alleen gedijen uit hun eigen
zijn zonder streven – weg weten met de natuur der dingen om ons in gewijde stilte en zonder haast te maken verhalen vertellen
groenvoerverzen schrijven van zaad en gras, halm en haver tot de finale – snee van het mes
09-02-2026 / Cartouche
een lofzang op het ware wezen van de natuur – cartouchiaans dichterlijk vorm gegeven – ja wie zo kan schrijven verdient een plek in het groen. dat ie deze zal voorlezen op pomgedichtendag – een dag die aanstaande is. ik neem cartouche vaak kwalijk de verhevenheid te hoog in het vaandel te dragen – maar hier brengt de dichter deze terug tot aardse proporties.
(de rockdichter): zo de lente is nu echt in’et land….de natuur is in groei…alles lijkt mooier….alles geurt en kleurt…en verder is er’et onheil en moord en doodslag en oorlog…we zegge nooit meer nooit meer oorlog en dat’et liefde moet…en de natuur ja de natuur moet gered en zo redt de natuur…maar de oorlog woedt en de doodslag en moord en brand…we zijn mens zoas eeuwenlang reeds en alles is al herhaald…en ik droom van de lente en de liefde en de moeder en de groeiende bloeiende natuur…en’et bloedt vloeit….en alles blijft herhaald…je zal toch mens zijn
“ uit natuur “
lange slierte uit’et lijf getrokke met hande wijd gespreid asof de dood er langs moet dat’et bloedt en nooit terug kan
en pas dan’n nieuw leve geworteld ’n verse moeder uit de tijd die de pasgeborene laaft
met’n heldere blik die spiedt en vernietigt wat verlore is de hande die blijve ’n dozijn
zo ook de toekomst gerafeld vuil bloed wegvlekkend in wat oude grond
‘et lijf in verse tijd zacht neergelegd om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as’n nieuwe mens
een bijzondere luk paard deze zondag – een contemplatieve – met prachtregels als – ‘asof de dood er langs moet’ en dan die laatste twee ook – ‘om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as’n nieuwe mens …’ – ja ik denk toch dat we dit gedicht als een hoogtepunt moeten beschouwen in het weelderig oeuvre van deze dichter – als hij alle onrust in hemzelf en van de wereld laat neerdalen in beschouwende poëzie leest luk mooier dan ooit tevoren.
Rik van Boeckel – met natuurlijk gemak
Rob Mientjes – rare kwasten
Frans Terken – hoe we het omarmen en vasthouden
Karin Schuitema -We zijn stroom – We zijn rivier
Cartouche – zoals liefde niet buiten licht en donker kan
Vera van der Horst – Er rust een oude stilte in mijn handen
Luk Paard – as’n nieuwe mens
Max Lerou – praten voor 2
Vera Jongejan – veel te grote rode appels
André Heijnekamp – opdracht: gedicht thema: natuur.
Anke Labrie – op weg naar water.
Karlijn Groet – wat hier groeit is blind
MartinB – een mot verbrandt zich
Jorge Bolle – waardevol glaswerk.
wie wint de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl? iets met natuur deze week – de natuur van de mens wellicht – daarmee kan de dichter alle kanten uit of op – uw webmaster had er ooit een uitgesproken – zeg maar een uitgeschreven – mening over – maar ja voortschrijdend inzicht you know – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Hallo Pom Ik wandel graag door bossen. Zoals het Keukenhofbos in Lisse. Ik hou namelijk van de natuur. Heb daarom een gedicht geschreven dat jij kent: In het groene licht. Maar dit gedicht gaat over het Keukenhofbos dat grenst aan een manege en een weiland waar koeien rondlopen. En aan begraafplaats Duinhof waar mijn ouders zijn begraven.
De waarde van de natuur
De jeugd in een tuin is uitbundig net als in een natuurgebied de natuur schenkt hen later de baard als hij van het leven geniet
de natuur heeft voor hen grote waarde net als voor volwassenen en bejaarden bomen groeten hen met takken en bladeren als zij wandelen door het rijke bos
hun gedachten komen langzaam los om het groene gras spontaan te bereiken voorbij boomstammen van beuken en eiken geworteld in het oppervlak van de aarde
de natuur groet hen met natuurlijk gemak aan de rand van het bos zien ze bloemen en een rustig manege voor paarden of koeien loeiend van de hak op de tak.
Rik van Boeckel 8 mei 2026
een gedicht zoals het leven is. beter gezegd ook kan zijn – zou kunnen zijn in deze grillige tijden. nog steeds is in het zuidhollandse.
Dag pom, Natuurlijk kunstzinnig een kleine bijdrage van mij, geschreven en gedicht in pure natuur. Fijn weekend. Groet, Rob
Zonder titel
Rare kwasten dopen zichzelf in verf ongeduldig in rood, geel en blauw nergens bang voor ergerend aan groen strijdend om eer in woede, puur natuur witte doeken lopen over
lijsten mahonie of eiken kleurloos tegen de wand vangen ziel van rare kwasten zichzelf verklarend tot kunstzinnig schilderij beurs onbevredigend hangen ze zichzelf op boven de bank
Rob Mientjes
een mening kleurrijk verwoord – aan de abstractie voorbij.
Vandaag opent hier in de Heemtuin de jaarlijkse beeldententoonstelling, zo ingebed in de natuur deze al even opgezocht en bewonderd. Mooi weekend! Groet, Frans
Heemtuin
Nemen we het groen in ogenschouw de kleurenpracht van bloemen in weelderig grasland en meiveld
te midden daarvan de beelden die oprijzen tussen de halmen zo met de ondergrond verbonden
kunstig uit natuurlijke materialen gevlochten dat oprichten van wat een mens vermag om zich met de aarde een te voelen
als een school vissen bijeen gedreven staan zij en wij hier in dit park rond de heuvel aan het water
dat het leven voedt vanuit de wortels hoe we het omarmen en vasthouden
een sfeerbeeld getekend met beelden en mensen verzameld in het groen van het groen en water als noodzaak. het leven omarmend.
in de theetuin zit een oude man tachtig jaar zegt hij te zijn
zon en gras in het midden staat een dunne boom met veel te grote rode appels
verderop ligt een Adam met mooie zwarte krullen bijna slapend en zo stoned
verlangt naar een vrucht lijfsbehoud
zegt de oude man durf het bijna niet te vragen
behoedzaam draait dan een geoefende hand de appel van het steeltje hier is geen slang te bekennen
in vertrouwen laat de vrucht los hapt de jongen
Vera Jongejan
met een observatievermogen van een schilder met het oog voor het detail de woorden, de mensen, dingen en de appels hier vorm gegeven.
de natuur is symmetrisch
we hebben twee ogen twee oren en een neus twee gaten
één mond weliswaar daarmee praten we voor twee
ml
een heerlijke kwinkslag aan het einde van de reeks prachtgedichten. max zoals we max kennen. als ie het opschrijft is het een gedicht – wie max kent weet dat hij in het gewone leven ook zo observeert en vervolgens de zaken uitspreekt. ik hoor hem hier praten.
Gedomesticeerd, gecultiveerd, gefrabriceerd zo ben ik gevormd van geboorte tot werkplek.
Als de natuur dan is wat niet door mensen is gemaakt is daar bij mij weinig van over.
Het klinkt dan simpel opdracht: gedicht thema: natuur.
Maar het lukt mij niet en ik voel weerstand met de behoefte om de pen te breken.
Een enorm verzet dat weigert iets te doen en zo natuurlijk aanvoelt.
André Heijnekamp
wel fijn dat dichter toch de moeite neemt te schrijven – uit liefde voor de site pomgedichten neem ik aan – dank je wel André – een persoonlijk document – in alle openheid gedeeld met de lezer(s) – het is die on middellijke directheid die de poëzie van André onontkoombaar treffend maakt.
Afrika
terwijl hij roerloos wacht op de signalen volledig opgenomen in het landschap ziet hij de lucht verzwaren en voelt de grote trek in elke vezel
terwijl hij toekijkt hoe de zonnestralen hun laatste lijnen in de aarde gutsen ruikt hij van ver de regen en voegt zich in de stroom op weg naar water.
anke labrie
in vogelvlucht een fragment van het thema natuur weergegeven. het is alsof de woorden met ‘hem’ meevliegen.
natuur
een gat dat zichzelf met groen vult geen morgen kent geen gisteren weet
een vogel die valt of landt of vliegt, zwijgt in de grond waar niemand vraagt wie je bent
wat hier groeit is blind voor namen en grenzen alles herhaalt zich niets wordt herkend
Karlijn Groet
het onpersoonlijke geduid in persoonlijke taligheid. de natuur die alleen maar zichzelf kan zijn met of zonder menselijke aanwezigheid – het is in wezen ook een beschrijving van de menselijke toestand van de dood in een voortlevende natuur.
het uur zonder vogels
de telefonerende indiër van de nachtwinkel hangt nooit op
zelfs niet wanneer hij mijn bier scant of Lucky Strike uit het rek haalt
ergens ver weg praat iemand door zijn oor recht deze straat in
naast de kassa beloven kleine potjes rust voor 9,95
een mot verbrandt zich zonder drama
MartinB
de menselijke natuur van deze indier en die ene mot onovertroffen getroffen.
Down under
Werd wakker vandaag van een possum op het dak, van roerige lorikeets in de lucht als een zwerm oneindige regenbogen. Een Magpie bracht zwarte accenten in het landschap. De bast van de bomen verrast bijna mijn handen, als een spin mij stopt de natuur vast te houden en aan te raken als een heel dun en waardevol glaswerk.
Jorge, Melbourne tip: google lorikeet en macpie 2 typisch Australische vogels
in wezen een eerbetoon inzichtelijk breekbaar beschreven goed. en dat het down under niet veel anders is dan dat er niets boven groningen gaat – op die prachtige wadden na dan natuurlijk.
