‘totdat ik je naar buiten droeg een warme regen voor je huilde…’
vergeving
je moet hebben geweten hoe het zou verder gaan het rook al jaren naar het afval dat van goed gescheiden werd voordat je uit het licht verdween
je leerde in stilte eenzaam zijn maar wilde graag opnieuw bestaan dacht dunne huiden om je heen verzon je een hoofd, een hart ieder leven komt van leven maar hier was niks aan vooraf gegaan
totdat ik je naar buiten droeg een warme regen voor je huilde die jouw eigen bloedgroep had in een ritme dat jouw hartslag sloeg en eenmaal in de wereld terug je heel dichtbij geboren mocht
Als het licht flitst iemand jankt jij ondersteboven roept om het recht wacht de tijd niet slaat de deur dicht.
Inzicht?
Teveel gehoord, gezien hoe een mens kan worden omgebracht onthoofd, verbrand, ontploft, verkracht en het verlies van wie je hebt liefgehad er zijn geen woorden meer voor een lijk verstopt onder een ingestorte stad
intussen zit ik maar in mijn atelier ik vervolg mijn eigen ingeslagen pad en adem stiekem door want kan dat nog wel mag ik dat?
Vurig activisme en lyriek met passie door Anneruth Wibaut
zo luidt de titel van de bespreking van de nieuwe bundel poëzie van Seraphina Hassels (2024). Tussen Heimwee en Verlangen. In eigen beheer, 41 blz. € 18,60. ISBN 9789465015125
We kennen Seraphina hier op de site als de dichter die ongeveer een half jaar op de vrijdag ons liet genieten van haar passievolle poëzie – en inderdaad je hoorde de actrice door de woorden heen. Anneruth Wibaut prijst in haar recensie de voordrachtskunst van Seraphina: “Als actrice beschikt Hassels over een uitmuntende voordracht, waarmee ze haar gehoor weet mee te slepen.”
Maar dan hebben we het ook wel gehad met de positieve insteek van onze Anneruth – haha – ik citeer hieronder Wibaut over Hassels – (Hessels) –
Helmen op, dames dames toch!
Anneruth Wibaut schrijft : “(…) dat het metrum niet loopt:
maar op papier ziet dat er dan toch iets rommeliger uit.
Herhaling is goed dichterlijk gereedschap om ergernis mee kenbaar te maken. Het is helaas tegelijk een valkuil, zoals het gedicht ‘Telkens storm (en een vallend glas water)’ laat zien. Daardoor vind ik het minder sterk
Bij in eigen beheer uitgegeven bundels zou je de dichter soms een strenge redacteur toewensen om te wijzen op grammaticaal aanvechtbare frases, op clichés en op stoplappen.
Ik kon bijvoorbeeld met enig hangen en wurgen in de context van de strofe wel een verantwoording vinden voor het ontbreken van congruentie
Dit soort constructies leiden mij af van de poëzie. Met clichés heb ik dat probleem ook. Dan struikel ik uit het gedicht omdat ik zo’n zin al te vaak bij andere dichters heb gelezen
.. ga ik verlangen naar taal die zo’n beeld met nieuwe frisse woorden schetst. Mijn laatste bezwaar geldt de stoplappen die her en der de vaart en de scherpte uit een gedicht halen,
Weliswaar bevat het hobbels qua grammatica en een paar stoplappen, (…)”
foto: bjorn van rozen en pom wolff op de Parade te Amsterdam/Utrecht
heel soms bestaat de gehele mensheid uit twee groepen – zij die het mochten meemaakten en zij die het niet meemaakten. op za 2 november om 1600 uur zal zo een moment zich weer voordoen – een natuurverschijnsel – maar nu in nederland – om precieser te zijn alkmaar in de De Alkenaer aan de Ritsevoort 36.
een try-out – met een trots begin – twee sets van ongeveer een half uur – eenmalig gratis toegankelijk – een keuze uit de zo geheel eigen romantische liedjes gebracht door bjorn van rozen met daar om heen poëtische accenten aangebracht door mijn persoon. een eerder programma brachten we op de Parade in Amsterdam en Utrecht. als u een dik uur in volledige overgave zou willen genieten in een warm en heerlijk romantische bad – hoe zeg je dat: wij laten het voor u vollopen. u zult verbijsterd zijn. wellicht valt u om. we deden een repetitie – voor een bijzonder kritisch persoon – ik zal hier de naam niet noemen – maar zij viel om en sprak op de grond liggend de gedenkwaardige woorden: ‘dit is af en klaar en dit is mooi – te mooi bijna voor woorden!’ – het programma heet ‘dichter bij de bron’ – het slotlied waarmee bjorn de show ook afsluit.
misschien leuk om in de agenda t zetten – za 2 november 1600 uur pom en bjorn van rozen – poëtische teksten en mooie liedjes – alkmaar – gratis try out – 16:00 uur – De Alkenaer Ritsevoort 36, Alkmaar, Nederland
maar het besef dat alles altijd zo zou zijn is voorgoed verdwenen
foto: Ruth Hoeck
In de maat, in de herfstzon en van achter de platanen kwam het orkest de hoek om in de heldere kleuren van hun uniformen
geluid dat langzaam weg stierf achter de toren van waaruit God alles in de gaten hield
wie goed luistert kan het geluid nog horen in de zachte wind die door de platanen waait maar het besef dat alles altijd zo zou zijn is voorgoed verdwenen
Het was weer lekker wakker worden hier. Op zeker. Alleen plenst het sindsdien als een bezetene. Hier in la douce France. Iets met een restje orkaan. Het weer. En omdat de herfst altijd alle goten verstopt, kan je het water rondom het huis naar beneden horen klateren. Rausch! Daar slaap ik prima op. Het ochtendgloren voorbij.
Morgen de ladder uit de schuur en leegscheppen maar. De goten. Met blote handen gaat dat van een leien dakje. Afgezien van doodgevroren vingers, maar dat speelt nog niet. Vrieskou. Een uurtje ofzo. Scheppen. Morgen. Vandaag de kachelpijp demonteren en schoonschrapen. Binnenin. Geloof me dat het stinkt en kleeft. Vet en zwart als teer. Die pijp van binnen. Hout heb ik genoeg. Wel sjouwen.
Vanavond laat neem ik een loeiheet bad. Met Weleda. Eenmaal ondergedompeld in de geur van lavendel stopt alles. Het denken gedaan. De wereld gaat dan tergend langzaam kopje onder. Morgenochtend schijnt de zon en zoemt Eva in m´n kop. De herfst. Ik heb al haar goudgekleurde kuren lief.