pomgedichten.nl

aja waalwijk bericht overlijden van zijn broer ben

wij van de pom wensen aja alle kracht en sterkte bij die enorme leegte die zomaar ineens een gat in het leven sloeg

‘Vanmiddag is mijn lieve broer Ben onverwachts overleden aan een hartaanval. Gisteren hadden we het over een nieuwe show, naast de Wally Tax tribute in Paradiso deze zomer. We hebben een leven lang samen gewerkt aan ontelbare shows en Ben heeft mijn tekst jaren op muziek gezet. Het kwam als een hamerslag. Ik ben in tranen. Bedankt Ben. Wat ga ik je missen.’

Rik van Boeckel – 1 mei in het licht

*Na bloemen te hebben gezet bij het graf van mijn ouders op begraafplaats Duinhof in Lisse ben ik gaan wandelen door het Keukenhofbosch en in de heerlijke lentezon rondgelopen bij Kasteel Keukenhof!*

**In het nieuwe groene licht**

In het groene licht zie ik een hoog gezicht
van de boom zo hoog
de lucht zo gelukkig droog
zonder ernstig wolkendak
we begroeten de zon met veel gemak

ik voel het blauwe licht
in de stilte van mijn gezicht
de adem van de natuur waait puur
en puur door de groene aderen van de lucht

niemand slaakt een diepe zucht
in het nieuwe groene licht
de bomen groeten de blauwe hemel
vogels tsjirpen op ‘t snavel ritme.

Rik van Boeckel
Keukenhofbosch
1 mei 2024

Vera Jongejan bericht over iepen, duiven en die ladder

de tijd van de iepen en hun zaadjes overal in de stad, daarom stuur ik je dit korte gedicht van mij, geïllustreerd met linoleumdrukjes op A4-formaat

Ien Verrips: ik ga dan maar zei hij…

‘smorgens als het koud is speel ik Assepoes
ik leeg de asla van de haard
en van de voorraad buiten
vul ik het hout bij
om de kachel goed te laten branden
dan speel ik ‘savonds deftig dametje
prominent vanuit mijn relax-fauteuil
nippend aan een glaasje port

soms speel ik nog andere spelletjes
maar deze bevallen mij het meest

IEN VERRIPS

ik ga dan maar zei hij
en ging
nou daag
zei ik
dag hoor
ik had nog veel te leren

Ien Verrips

–>
die dagen dus, die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – de opdracht – ook hier een schets in een paar woorden – een situatie – Ien weet – vermoed ik – dat ik houd van de eenvoud waar maximaal het leven in wordt uitgedrukt. ze slaagt met deze tekst daar wonderlijk wel in.

Peter Berger: ‘…vanavond mag ik zuipen tot ik erbij neerval. Niks Spa Rood. Oranje is toch vooral de kleur van feest en grenzeloos genieten?’

Afgezien van dat het een mooie kleur is, heb ik er weinig mee. Met de Oranjes. Het Koningshuis. Koningsdag. Ik sta daar niet alleen in. Ongeveer de helft van de bevolking ziet het oranje sprookje niet echt meer zitten. Volgens onderzoek. Behalve als het feest is natuurlijk. Dan hijst iedereen zich ´s-ochtends in het oranje om ´s-avonds starnakel naar huis te waggelen. Of desnoods, ingeval zwaartekracht een horizontale houding niet meer toestaat, te kruipen. Dankzij alcohol. Of wat voor ander ellendig goedje dan ook. Het is immers feest in de stad. Reclame is het niet, al dat gezuip, voor de Oranjes. Verbinding?

Koning Willem daarentegen vind ik een prima koning. Je zou maar staatshoofd zijn, om, gestript van alle formele macht, toch je koninklijke plicht te moeten vervullen. Ik zou er mijn leven niet voor opgeven. De koning verdient alleen al daarom mijn respect. Ook lijkt hij, al dan niet binnen de grenzen van zijn mogelijkheden, af en toe lekker de rebel uit te willen hangen. Geen mondkapje in de auto met chauffeur en lekker toch met vakantie gaan bijvoorbeeld. Lockdowns. Verplichtingen. Regels. Nou werd dat door velen vooral gezien als een vorm van arrogantie van iemand die zich boven het volk verheven voelt, dat gedrag, maar ik zag er toch vooral een daad van stil verzet in. De mogelijkheden maximaal opgerekt. Elastiek. Als een tot mislukken gedoemde poging om zo aan zijn frustratie over dat complete circus uiting te geven.

Je zou ook kunnen denken dat zijn handelen destijds werd ingegeven door een gebrek aan intelligentie. Domheid. Misschien ziet hij er niet uit als de uitgelezen kandidaat voor De Slimste Mens, maar ook daarin hij zou je nog zomaar kunnen verbazen. Dat ie er juist heel goed in is. Koning Willem. Spelletjes. Hoe dan ook is het aannemelijk dat de goede man voldoende gedrild is om zich te hebben kunnen beseffen dat beide voorvallen niet onopgemerkt zouden blijven. Een bangerik is ie dus niet. Koning Willem.

Ook al heb ik er weinig mee, ik ben er ook niet op tegen: de monarchie. De koning. Een staatshoofd moet je nu eenmaal hebben, zegt men, al was het alleen maar als uithangbord voor wat je als land zoal aan de wereld te verkopen hebt. Economisch belang. The money machine. Dat gaat ze prima af, de Oranjes. Maar blauw bloed of niet, niets menselijks is hen vreemd vrees ik. Tegen de oranje clan als geheel kan ik mij dus wel wat bezwaren voorstellen, maar voor Willem steek ik mijn hand in het vuur. Denk ik.

Nee, dan moeten we een president hebben. Ik moet er niet aan denken. Zo´n machtsgeil haantje, of kippetje als dat zo uitkomt, die binnen de bestaande machtsverhoudingen zijn of haar uit de kluiten gewassen ego wil laten gelden. In de grote boze wereld. Daar kan alleen maar ellende van komen. Want als ik al ergens van zou griezelen, dan staat de concentratie van macht hoog op mijn lijstje. Onvermijdelijk blijkbaar, in deze wereld, helaas, maar daar komen toch vooral minkukels op af? Macht.

Laten we eerlijk zijn, alle ellende op deze planeet wordt toch vooral veroorzaakt door dat soort typetjes. Uit welke windstreek dan ook, en ongeacht politieke ideologie. Machthebbers. Geopolitiek. El Presidente? Nee, geef mij dan toch echt Koning Willem maar. Als men dan per se toch het staatsbestel zou willen hervormen, dan moet men ook radicaal durven omdenken. Nederland als stadstaat bijvoorbeeld. Hoofdstad van Europa. Ridicuul wellicht, maar Willem kan dan gewoon nog aanblijven. Stadhouder Willem? Ik zou ´em er op voorhand al een acht voor geven.

Alle gekheid op een stokje; ik hijs me straks toch maar in m´n oranje jurk en zet m´n laatste joker in: vanavond mag ik zuipen tot ik erbij neerval. Niks Spa Rood. Oranje is toch vooral de kleur van feest en grenzeloos genieten? Regen kan de pip krijgen. Eerst koken. Chicken biryani. Maar dan met buikspek. Langzaam gegaard. Zacht als blubber. Of en hoe ik straks thuiskom, is zorg voor morgen.

PETER BERGER

lintjesregen treft de site der sites – wie wint de enige echte virtuele koningsdag trofee op pomgedichten?

lintjesregen treft geheel onverwacht en tegen elke traditie en weersvoorspelling in de site pomgedichten.nl – de zondagochtendwedstrijd op de pom heeft volgens onze correspondent de site voor de verjaagden uit de wanhoop getroffen met een tsunami aan lintjes – zo kan de dichter Anke Labrie de mythische ridderorde van de wolf bij schrijven – de dichter Sander Meij krijgt voor zijn reislust in den vreemde de ridderorde van de pom, de dichter Rob Mientjes de ridderorde voor de gevallen dichters, blijkt de dichter Frans Terken tot ridder van de oranje tompouce geslagen te zijn, de dichter Cartouche kreeg de ridderorde van en voor alle spaanse schonen uitgereikt, de hiep hiep hoeree trofee trof dichter Vera van dr Horst, en de gouden traan die in de geschiedenis hangen bleef mag de dichter Rik van Boeckel een jaar lang oppoetsen. alle winnaars van harte gefeliciteerd – bij of na overlijden dienen de hier uitgereikte ordes door u zelf te worden geretourneerd – dat dan weer wel. onder de gedichten treft u de verantwoording aan.

Ha Pom,
Het koningschap zelden in een gedicht verwerkt; ik herinner me alleen ‘de koningin op kaplaarzen’ in het watersnood gedicht,
dat ik eens schreef.
Als kind maakte dat indruk op me en qua klank kon ik het later ook goed gebruiken in het gedicht.
Ook qua vorm kan ik er wel iets mee in schilderijen; een kroon met scherpe hoeken werkt goed ten opzichte van ronde vormen.
En de mythes boeien me wel rond koningshuizen door de eeuwen heen.
Ik vond onlangs bijvoorbeeld deze nog:
‘Mythisch beeld’ gemengde techniek/collage uit 1992.
https://www.ankelabrie.nl/

Misschien zit er in de titel toch wel iets poëtisch… (plaatsing niet nodig hoor en buiten mededinging uiteraard)
Fijne avond nog.

Met hartelijke groet,
Anke

*dank je Anke voor de bijzondere en beeldende bijdrage – koningsdag is toch anders dan anders. de mythe verbeeld. mooi. statig en het beeld in een harnas gegoten. de kleuren nog levendig oranjerood.*

Sander Meij – vreten als paprikachips
Rob Mientjes – oranje overal
Frans Terken – tompouce en oranje soes
Cartouche – tompouce of onderbroek lang leve de lol
Vera van der Horst – Oranje kroontjes
Rik van Boeckel – haar traan blijft hangen in de geschiedenis
Anke Labrie – ‘Mythisch beeld’

je kunt veel van mij verlangen
ik wil verder gaan dan ooit
van flatgebouwen springen
hangen

maar koningsdag in drenthe
nooit!

pom wolff

hoe staat de dichter tegenover koningsdag of waartoe brengt de monarchie ons in de poëzie – onze ouwe bea was nogal gericht op schilders – onze alex hebben we nog nooit kunnen betrappen op maar iets van Cultuur of Culturele inzichten – het rot ook niet – dichters vullen wel de gaten – dichters handhaven het onontbeerlijke in ons mooie gave landje waar het koninkrijk tekort schiet – daarom ook hier de uitnodiging koningsdag op te fleuren met iets van poëtische schoonheid. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.