Karin Beumkes: ‘ik ben beslist geen open oase vader…’

Dear Pom,
Het is grijs op Tessel en de lichtjes zijn allemaal aan, Onze kat heeft het goed bekeken en ligt verder vredig. Ons huis een oase en dat voert naar een gedicht.
En hier is het november, zelfs op de kalender zijn contouren te zien van grijstinten en vogels


ees mijn gedicht en geloof in liefde en de dagen van december, net zo waardevol.
Liefs Karin.


Dijk van opzij

Stofplaats op schaapscheerdersgrond
waar een keutel makkelijk maansteen wordt
ik ons voor de grap uit de linkerdroomduim zuig
lam ben van klappen in mijn handen nu
de kudde stuift een losse steen
doet taal verzinnen.

Ik kan je wegkrabben uit alfabedden
hier ook blijven tot wind is aangewakkerd
iets van a naar b verzetten en als ik regen vang
een waterplaats openen.

Vergelijk me daar hoe de dijk mij
nietiger en kleiner maakt
het maakt in leegte niet langer uit
ik ben beslist geen open oase vader
dat weet je zelf ook.

Karin Beumkes


Share This:

deze week geen wedstrijd – pom & bjorn woensdag op het einde van de wereld – 20 uur 30

1

ook al staat de zon in het oosten – een nieuwe dag begint – en hoewel alles hetzelfde lijkt – en hoewel alles lijkt te kloppen – ‘ik voel alleen niet meer hoe het was’- vrij naar bjorn voor rozen – dit moois bewaren we voor ons optreden aanstaande woensdagavond op de boot van Catelijne – 20 uur 30 – als je mooi wil horen kom ook genieten.

2

deze week geen zondagochtendwedstrijd – de kleine van drie uit berlijn komt opa’s amsterdam een weekje mooier maken en hij neemt zijn zusje Liva mee – die amsterdam voor het eerst aandoet met haar drie maanden. opa pom gaat aan de P – de p van pizza, pindakaas en pannenkoek – de P van opa pom een dagje patat wellicht nog wat poffertjes. nou lekker dan! zullen zijn ouders roepen – u begrijpt het – het wordt druk – maar het setje woensdag met bjorn is werkelijk prachtig – beginnen we daar en dan met een eerbetoon aan merik. en zie daar dan het leven zoals het leven is: alsof niet iedereen verliest.

maar we eindigen het setje wel met hoop en met de liefde – met hopen liefde –

je weet het is eens in je leven
en het komt nooit meer
– nooit meer zo –

een bankje aan de rivier
met uitzicht op
het maakte niet uit

alles rook goed
alles naar jou
alles naar eeuwigheid

pw

je weet het is eens in je leven en het komt nooit meer – nooit meer zo – een bankje aan de rivier met uitzicht op – het maakte niet uit – alles rook goed – alles naar jou – alles naar eeuwigheid

Share This:

DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 12 – ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ van Millay

Beste Pom,
Mijn felicitaties met je tweede kleinkind. Ik begreep dat het in Berlijn het levenslicht zag, en er zijn slechtere plekken om dat te doen ter wereld. 

Geluk is een vreemd ding; geluk is gevaarlijk; een zeepbel, heb ik ook weleens horen zeggen. De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen, denk ik.

De reeks behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn—hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!
Veel geluk met Liva, en veel geluk voor haar.

Liefs! Ditmar Bakker



XII.

Destijds zachtaardig, of ze een kind met
kwaaltjes voedde—zij beurde op en trok
hem op wanneer, met koorts, hij lag in bed—
en ze zijn handen klemde om de mok,
was ’t lichaamskracht die zij haar gade schonk,
denkend aan mannen—hulpeloze schapen—
totdat hij dan uiteindelijk in zou slapen
maar draaien bleef, terwijl zijn stem nog klonk.
Op zulk momenten floot, als was ’t een vriend,
een trein op ’t spoor, ver weg en onvoorspelbaar,
betoverend: haar geestesoog ontelbaar
steden in een wond’re wereld ziend
ver van waar zij lag—en toch zo dichtbij,
niets scheidde hen, dan iets dat naast haar sliep, en het gordijn.


XII.

Tenderly, in those times, as though she fed
An ailing child — with sturdy propping up
Of its small, feverish body in the bed,
And steadying of its hands about the cup —
She gave her husband of her body’s strength,
Thinking of men, what helpless things they were,
Until he turned and fell asleep at length,
And stealthily stirred the night and spoke to her.
Familiar, at such moments, like a friend,
Whistled far off the long, mysterious train,
And she could see in her mind’s vision plain
The magic World, where cities stood on end …
Remote from where she lay — and yet — between,
Save for something asleep beside her, only the window screen.

Ditmar Bakker vertaalt

Share This:

Ton Huizer: A night at the Poets Club


A night at the Poets Club

Aha…. U bent dus een biet
powet?

Nee… Ik ben een beat poet

Wat is dat, een beat poet?
Engelstalige boer en burger
powezie?

Nee, Google even; Ginsberg
Bukowski, Ferlinghetti

Thuiszorg al geweest?

Ton Huizer

Share This:

VON SOLO en de midlife



Dit relaas gaat niet over jou. Het gaat over iemand anders.

Je moeder heeft altijd goed voor je gezorgd. Op haar manier. Je bent beschermd opgevoed in een klein dorp in de provincie. Door je beperkte lichaamslengte was je op de lagere school een makkelijke prooi voor grotere en driestere jongens, die hun vermogens tot intimidatie moesten uitproberen. Op de middelbare school probeerde je je daaraan te ontworstelen. Je stelt je wat agressiever op en smeedt de nodige bondgenootschappen met grotere jongens. Dat helpt. Je doet wat aan vechtsport, maar blinkt nooit uit. Je mist de discipline om je er echt toe te zetten. Het gaat vooral om het beeld dat je schetst van jezelf, dat je heel wat bent. Alles om maar niet lastig gevallen te worden. Onder de streep heeft het allemaal geen zin. Je voelt je er uiteindelijk alleen maar een acteur bij, wier talenten onopgemerkt blijven en altijd tot het land der fabelen blijven behoren.

Je leest boeken waar Hemingway de held is. Henry Miller de man, die alle vrouwen weet te strikken. En Bukowski de man, die al het bier in de wereld op kan zuipen. Je modelleert je naar die mannen. Probeert het op je eigen manier na te doen. Vecht, flirt en zuipt. Alles marginaal en met wisselend tot weinig succes. Maar je moet wat. Dat gaat zo jaren door. Je maakt jezelf wijs, dat je een hele vent bent. Dat je gelijk hebt. Dat jouw manier van leven is, zoals het bedoeld is. Je overweegt zelfs nog in het leger te gaan, maar dat doe je niet. Door je slechte ogen maak je namelijk geen kans bij een heroïsch onderdeel te komen. Zo mis je de oorlogen in de jaren negentig en de begin twintigste eeuw. Dat wat alles echt had kunnen maken. 

Uiteindelijk ga je zelf kinderen maken. Je doet het zoals je ouders het deden. Als ze klein zijn bescherm je ze zoveel mogelijk. Om ze wat te leren ben je streng. Je wordt boos als je denkt dat dat helpt. Je voelt je waardeloos als ouder. Niet iemand waar men naar op kan kijken. Ook je partner vraagt zich soms af, wat ze ooit in je gezien heeft. Misschien de rimpeling in het oppervlak van de tijd, waar alles anders had kunnen zijn. Je kinderen worden ouder. Zelf word je het ook. Je betekent voor hen niets meer, dan een slechte herinnering aan wat een fijne vader had moeten zijn. Jij en je partner slapen aan elk hun eigen kant van het bed. Je helden en je grote voorbeelden zijn dood, bejaard of van hun voetstuk afgevallen. Er is niets meer om je aan te spiegelen en alles dat daarin houvast bood, is voorbij en gegaan. Je bent nooit de held geworden, die je had willen zijn. 

Als niemand je ooit heeft geloofd, kun je dan eigenlijk wel spreken van een bestaan?


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

we kunnen op de woensdag voorlopig nog even niet zonder merik – met een gedicht van lucienne köhler aan merik


merik stuurde altijd op dinsdagavond zijn bijdrage per mailbericht voor de woensdag op deze site. vorige week stond in het teken van zijn overlijden hier op de pom. we hebben nog wat tijd nodig om te wennen – een woendag zonder merik. ‘van mij had je mogen blijven…’ schreef ik op een briefje. nog een paar woensdagen blijft merik gewoon nog hier.
uit de dichtbundel Grondvest van Merik van der Torren verschenen in 2004 bij Uitgeverij Vliedorp te Houwerzijl.


Winter

Het wintert gramstorig in de vlakte.
Vlagen ijs bijten zich vast.
Dan breekt de dooi de knellende band,
nog verstoppen zich de kleuren,

maar ergens in dit verwaaide land
heeft een hand een bloem gestrooid,
decoreert stilletjes het barre tij
en grondvest het idee voor later,

waar de zon lachend op zinspeelt


Merik van der Torren



Poëtisch Reveil

Zoals straten regen opzuigen en
het spiegelend oppervlak
langzaam terug in de grond verdwijnt
vaagde jij uit

Een laatste gesprek
werd een monoloog
bij gebrek aan tegengeluid

maar zo was het eigenlijk altijd;
als een ander iets zei
raakte jij je woorden kwijt

en keek je naar de wereld
zoals een dove naar lippen
en gebaren kijkt

Alsof daaruit iets te ontcijferen viel
dat zich doorgaans
aan het menselijk oog onttrekt

Een papieren werkelijkheid
die zich hult in maanlicht
en zwijgt

Lucienne Kohler
Opgedragen aan
Merik van der Torren 1956-2023 – ✝

Share This:

feestje met bjorn en aja en shanna en en… gewonde vogels ach zij zingen het mooiste lied – 8 nov. 020 – 20.30 uur

Poetry Musica
eten inschrijven va 18:00 tot 19:15
wo. 8 nov. 
poetry musica begint 20:30 vrij entree


een heel bijzondere avond
met een aantal van de fijnste dichters en troubadours
op de mooiste locatie van Amsterdam
t Einde van de Wereld


Bjorn van Rozen
Pom Wolff
Aja Waalwijk
Shanna de Ruiter
Mireille Buldeo Rai & Trio


Presentatie: Catelijne Beijst Lohoff
Geluid: Niels Nelis Digitalis
info http://www.eindevandewereld.nl
Einde van de Wereld  
Javakade 61 (de boot t.o nr 4) 1019SZ  Amsterdam
bereikbaar met tramlijn 7 en bus 43 en 65

Share This:

IEN VERRIPS én de oude dames


van oude dames spraken wij
hun vele kopjes thee
hun rijstpapieren handenhuid
hun niet zo veel meer zeggen
hun wat belegen vriendelijkheid

van oude dames die wel weten
dat zij niet meer gezien laat staan geloofd
als zij hun boekje zouden opendoen

totdat de oude dames samenzijn
de wijn brengt blosjes mee
hun boekjes open 
herinneringen opgefleurd en uitgedost

beurtelings het podium
dan weer smullend als elkaars publiek

sept. 2023 – IEN VERRIPS

Share This:

Ton Huizer dicht bij de beschaving


Beschaving

De vuistbijlen vliegen
over en weer

dat wordt nog wat
als straks de steel wordt
uitgevonden

maar ik ben een oude
ziel
bij mij ben je veilig

zwijg me maar na door
die mist van
onverschilligheid

en leef nog wat mee
als je straks weer wakker
wordt

naast iemand die het ook
niet meer weet

Ton Huizer

Share This:

met PETER BERGER op een terras


Meteen al ging het mis. Nog geen minuut geleden. Op het terras. Als je de vier tafeltjes aan de straat zo mag noemen tenminste. Of ze aan mocht schuiven met haar beker koffie. Wat mijn doel in het leven is. Vroeg ze. Na de eerste slok nota bene. Ik kan er weinig mee. Dat soort vragen. Ik bedoel. Het leven? Dit leven? Hier en nu. Haar leven? Het mijne? Ik vermoed het laatste. Maar dat impliceert dat ik dingen zou begrijpen, en gewoonlijk doe ik dat niet. Mezelf begrijpen is al helemaal een brug te ver; laat staan jezelf verklaren.

Het bestaan. Levensvragen? Gelukkig verschijnt een waterig zonnetje. ¨Ik twijfel er zelden aan dat het universum iets met mij voor heeft,¨ antwoordde ik de vraag vermijdend. ¨Maar dat is niet helemaal hetzelfde. Toch?¨ Zoiets zei ik. Althans, wilde ik zeggen; maar hou de lippen stijf. Hoe omschrijf je het? Dat gevoel. Dat alles leeft. Alles.

Alles in iedereen. Iedereen in alles. Je zou kunnen beginnen met proberen jouw wereldbeeld te beschrijven. Dan jouw plek in die vermeende wereld. Haar plek. De onze. En dat is al veel meer dan een mondvol. Daarna moet je een tijdframe schetsen en daar vervolgens richting aan geven. Dust to dust. Glad ijs. Bewustzijn? Verbondenheid. Ego. Ik begin er niet aan. Grenzeloosheid. Niets. Helemaal niets weet ik. Ik voel. Je maintiendrai.

Maar hoe zeg je dat in het Spaans? Haal dus stilzwijgend mijn schouders maar op. Lullig, maar er valt geen stilte. ¨Ik ga scheiden,¨ zegt ze strijdvaardig terwijl ze naar haar tas reikt om een sigaret op te steken. De Bic krast luid. Het vlammetje paars. Als ik me afvraag of dat goed nieuws is barst ze stilletjes in tranen uit. ¨Die klootzak is vreemdgegaan,¨ snikt ze. ¨Jarenlang.¨ Met haar boezemvriend nota bene. ¨Ik haat ´em, el puto.¨ Ze is woest gebroken.

Ik zou haar het liefst willen omhelzen, maar dat is lastig terwijl je zit en het schuim van je cappuccino nipt. Ik neem haar hand dus maar in de mijne. Beter had ik maar gezegd hoe erg ik het vind. Voor haar. Voor hem. Voor alles. Iedereen. Por el amor. Maar ik gebaar of ze een peuk voor me heeft. No se nada. En Spaans spreek ik al helemaal niet.

Peter Berger

Share This: