pomgedichten.nl

pom wolff: de vrijdag of waar dan ook…

*foto: theo Huijgens*

**de vrijdag of waar dan ook**

stel dat jij het antwoord bent
op mijn ongestelde vragen
lig ik dan vannacht al in je bed?

of moet ik wachten
en eerst iets anders schrijven?
dat je altijd om jezelf huilt
bijvoorbeeld
en niet om een verleden

om een lege morgen?

of over al die feestjes van
hiep-hoi-hallo én hoe-gaat-het
we moeten weg
we gaan maar weer
de smak-smak vrolijkheid
van een overreden duif
die nog wat na fladdert?

pom wolff

VON SOLO: ‘In de spiegel zie ik mijn kaaklijn langzaam verdwijnen. Mijn buik valt over mijn broek. Waar is die jonge god gebleven,…’

In de spiegel zie ik mijn kaaklijn langzaam verdwijnen. Mijn buik valt over mijn broek. Waar is die jonge god gebleven, die ik acht jaar geleden van onder al dat vet wist te toveren? Hij is waarschijnlijk achter gebleven tussen de lege zaken chips en de lege glazen bier ergens. Het stoort me en ik mis hem. Dat gevoel wordt gedurende de dag onderdrukt door werk en drukte. In de avond ben ik het al weer vergeten. Ik heb zin in een grote schotel vlees en een koude halve liter bier erbij. Ik voel me goed en rustig. Iedereen om me heen is blij. Ik slaap de slaap van de onschuldigen. In de ochtend sta ik langzaam op. Terwijl ik mijn enige broek dichtknoop die nog past, bekruipt me het gevoel. Het is helemaal terug als ik me met moeite plooi om mijn veters te strikken. Dit wil ik niet.

Na een dag rennen en vliegen kom ik thuis en schakel van werknemer naar vader en partner. Als ik mijn sociale taak heb volbracht, trek ik mij terug in mijn bibliotheekje met een boek en een iPad. Eerst kijk ik wat filmpjes van Turkse foodbloggers, die me met de sappigste beelden erbij uitleggen waar in Berlijn de lekkerste döner te vinden is. Prompt pak ik mijn telefoon om de Balkan Houtskoolgrill te boeken. Pas als mijn eerste trek is gaan liggen na een bakje paprika chips, pak ik een boek. Ik leg het na tien minuten weer neer en ga naar bed. De volgende ochtend om zeven uur gaat de wekker weer. Het is weekend en ik heb er zin in. In het leven.

Toch liegt de spiegel niet. De weegschaal ook niet. En ik weet, dat ik me niet te veel kan veroorloven in relatie tot de familiaire lijn van hart- en vaatziekten. Mijn sportregime is in orde. Drie keer in de week zwemmen. Twee keer in de week fietsen met fitness. Op de fiets naar het werk en vaak de hond uitlaten. Maar daar val je niet van af. Dat zit hem puur in het eten en het drinken. Dat zou ik moeten minderen. Ik neem me voor na volgende week mezelf een streng regiem op te leggen. Vaste sobere maaltijden. Niet drinken door de week en in het weekend max twee biertjes per dag. Ik weet dat ik dat kan. De ochtend beginnen met twee crackers kaas, een klein bakje yoghurt met appel en muesli en een bak thee. Later in de ochtend een kop koffie. Tussen de middag 4 crackers met kaas en twee met jam. In de avond een kop soep. In het weekend met de pot mee eten. Dat een maand volhouden en enkel op zondag op de weegschaal gaan staan en na een maand op regime met calorieën tellen. Ik garandeer je, dat ik binnen twee of drie maanden week op een gezond gewicht zit. Er zal een andere man voor je staan.

Deze man zal in de spiegel kijken en trots op zichzelf zijn. Zijn hoofd is helder en hij is in staat om bergen te verzetten. Hij is op het scherpst van de snede. Maar wat hij van zichzelf eist, zal hij onbewust ook van zijn omgeving gaan eisen. Hij moet weer leren leven met zijn nieuwe ik. Daarbij is hij angstig. Hij herinnert zich elke dag en denkt aan de toekomst. Hij is zo nuchter, dat zelfs schrijven niet meer gaat. En hij is bang om dood te gaan. Terwijl hij niet eerder zo gezond was. Hij is eenzaam in de wereld van zijn oude ik. Wat om hem heen is, past hem niet meer. Dan gebeurt er iets, dat hem van zijn stuk brengt. Het kan een pandemie zijn, maar ook een persoonlijk ongeluk. En hij begint weer te drinken. Hij vergeet de vorige dag. Hij eet erbij om te genieten. En niet veel later is de nieuwe man verdwenen. Hij is weer de oude en vreest de dood niet meer en leeft met de dag. Hij is gelukkig zo.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Merik van der Torren: “Jongens, het eten is klaar!” riep mijn moeder, ”komen jullie ?”

“Jongens, het eten is klaar!” riep mijn moeder,
”komen jullie ?”

**Tafereel uit begin jaren ’70**

De open haard had in een bad van
Coca-cola gelegen voor de juiste roest-bruine kleur,
had-ie verteld.
Nu beende mijn vader tussen die open haard
en de ronde keuken
wapperend met de krant en
kwade koppen trekkend.
Er stond zeker iets in over Amerika.
Langharig en werkschuw tuig maakte
al jaren stad en land onveilig en
naar de kapper ging ik niet, mooi niet.
“Jongens, het eten is klaar!” riep mijn moeder,
”komen jullie ?”

5 januari 2023
Merik van der Torren

Peter Posthumus te zien in Eijlders en op de VURIGE TONGEN: ‘

maar waar het steeds om gaat
krijg je niet te zien
stikstof, microplastics, glyfosaat
pfas, nitraat of fluorines
al dat ongerijmd gedoe

Hoi Pom,Deze week stap ik weer op de bus naar Amsterdam ( ivm vurige tongen ) .Misschien zien we elkaar daar of bij zondag bij Eijlders.
Voor morgen iets over de diepere achtergronden van het complotdenken:

Beeldcultuur, ja zeker
maar waar het steeds om gaat
krijg je niet te zien
stikstof, microplastics, glyfosaat
pfas, nitraat of fluorines
al dat ongerijmd gedoe
dat onguur getetter
of dat geperverteerde prefab vlees
dat geboer boven die burgers
dat gevit op buitenlui
die het ook niet weten
weet jij veel wattet is
een complot misschien
of toch het klimaat
nee dat niet, dat gaat
slechts om twee
tot anderhalve graad

Peter Posthumus

Peter Berger bijna gorteriaans: ik wil nieuw zijn… – “Het regent oneindigheid. – Eva strooit zoveel liefde dat alle knoppen tegelijk lijken te ontploffen in een orgie van alle tinten groen…’

Het regent oneindigheid. Het stroompje dat meestal onvoldoende kabbelt om zich beek te mogen noemen stort zich woest kolkend de heuvel af; bij het pad beneden een woelende waterval vormend. Zo te horen tenminste want het klotst er luidkeels tussen het groen. Daar waar de klei drassig is tot aan de enkels klatert het lente. Het grote groene ontluiken is en blijft een fascinerend schouwspel. Eva strooit zoveel liefde dat alle knoppen tegelijk lijken te ontploffen in een orgie van alle tinten groen. Boem! De pasgeboren wereld ontwaakt in haar groene belofte. Alles is nieuw. De eiken zijn nieuw. De bosrand aan de overkant: nieuw. De koeien in het weiland. Zoemende horzels. Meikevers. Hélicoptères de l’armée. En het groene glanzen van de nog slome nieuwe vliegen. Zelfs de rit naar de super is nieuw. Ik laat mij er verleiden door mosselschelpen groot als in paella. Vers uit het koelschap bij de visafdeling: élevée en Espagne. Nieuw? Ik word er hebberig van. Van die grote schelpen. Maar de mosselbeessies blijken miniscuul. Voortaan beter weer Zeeuwse.

Peter Berger

Rik van Boeckel wint de enige echte virtuele – en wie zou U op handen willen dragen – trofee op pomgedichten punt nl – Jako Fennek zilver

dank aan de dichters die inzonden op dit zeker niet makkelijke thema. Rik Van Boeckel sleept goud zijn kamertje in met een ieder rust brengend gedicht. zilver voor Jako Fennek met de taal van de eenvoud en zijn eerbetoon aan oma. van harte!

*foto: Rik van Boeckel*

**Geschreven wegen**

De tijd laat liefde na
van hand naar hand
van lip naar tong
zo ben ik bij jou beland

nu de wegen geschreven zijn
na scheiding der dagen
zullen we die tijd terugbrengen
tot we de stille driesprong zien

het ene pad op handen gedragen
de andere bemint verleden tijd
het midden brengt het verhaal
van verwondering om bewondering.

Rik van Boeckel
13 mei 2023

bijna een leonard cohen tekst lezen we hier rik – een zen tekst – met een vleugje bhoeddisme – er valt net geen vinger achter te krijgen – om bij hem/haar te belanden – mooi gezegd. en dan lezen we nog die prachtige laatste strofe.

dag pom,
de dertiende vandaag, gelukkig geen vrijdag. maar het weer was er wel naar – wat een voorjaar!
hoop dat het er in de lage landen beter voor staat, wens je morgen een fijne wandeling – in een bloedhete zon!
voorjaarsgroet van jako

**want de dagen bleven**

ze was mijn voorbeeld
leerde me te onderscheiden
tussen mooi en lelijk

kleinzoon zei ze altijd
ze noemde nooit mijn naam

kleinzoon zei ze op een dag
ik ga spoedig op reis
en kom niet meer naar huis

ze ging op reis
verdween in het onbekende niets
ik wachtte en huilde
want de dagen bleven leeg

jako fennek

mooi klein gehouden eerbetoon aan oma. je voelt kleinzoons liefde ook nog na zoveel jaren. en het verdriet na haar heengaan. mooi en lief.

RIK VAN BOECKEL – zo ben ik bij jou beland
ROB MIENTJES – Nog even zijn Gewoon naast haar
FRANS TERKEN – al bij het ontwaken geurend als seringen
JAKO FENNEK – want de dagen bleven

en wie zou u op handen willen dragen? kom op dichters u weet wel weg met bewondering, overgave, onbaatzuchtigheid, eerbied, dat u weet voor wie u in ieder geval heeft geleefd en dat het overige van mindr belang is en was – we willen bewondering en overgave deze week en dichters weten er raad mee – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.