pomgedichten.nl

Frans Terken en Pom Wolff over en weer – week 8 – ‘in alle stilte wachten op het wonder…’

de dichter Frans Terken neemt de uitdaging aan – de komende weken schrijven wij in het weekend op pomgedichten punt nl over en weer. ik schreef Frans dat wat mij betreft het een persoonlijk thema mag zijn. dochter Sonne bevalt rond 1 augustus – ik schreef Frans: een persoonlijke reeks – de verwachting – het geboren worden – en dan het leven in Frans – en dat we het mogen meemaken. Frans stemde in: eind september wordt zijn oudste zoon Tjebbe vader. Liva is inmiddels geboren op 5 augustus – het wachten is nu op het meisje dat eind september de wereld mooier maakt. de zondagochtendwedstrijd gaat even aan de kant. we draaien nu om – frans schrijft pom reageert.

**Dat wachten**

van opa’s als in weken en dagen aftellen
zoals eerder in jaren van zelf vaderen
en toch zo wezenlijk anders

meer toezien vanaf de kant
met oudere ogen opnieuw sprakeloos
in alle stilte wachten op het wonder

zien hoe leven is doorgegeven
hoe vaak ook – deze alsof het voor het eerst is
nog nooit in deze grootheid vertoond

wat je jaar na jaar koestert en viert
zoals je haar koestert en toespreekt
als je weer woorden vindt

© FT 18.08.2023

***hoi frans – op naar het volgende wonder –***

en weer zal er een opa zijn
die wacht en moet wachten anders
dan hij ooit eerder

op de dagen om ergens
tussen hemel en aarde te zeggen
ik kan niets meer zeggen

op de dagen
dat het je overkomt
die nooit meer anders zullen zijn

omdat het zelfde toch altijd
anders is – adembenemend
en onontkoombaar anders

pom wolff

Rob Mientjes en een zware nacht voor de boeg

*Op glad ijs in het voorgeborchte van de nacht die aanstonds is. Dichterlijke mijmeringen ins Blaue hinein.*

**Dichter bij nacht**

dichter bij nacht
kan ik niet komen
het is de maan die dwars zit
een gevallen banaan vol licht
er schommelt nog net geen zandman onder

dichter bij nacht
als over 4 minuten de klok 24 slaat
ik houd de handen op mijn oren
klokkenluiders draaien overuren
schreeuwen onrust over daken

dichter bij nacht
borrelen gedichten boven
versregels worden ten huwelijk gevraagd
niemand draagt linten aan de rok

dichter bij nacht
licht hunker op de loer
de zon draait zich nog eens om
op maanlicht wil ik drijven
samen met mijn zandman

dichter bij nacht
alle klokken verslagen
slaap uit ogen gewreven
dans ik blij de polka
in diep gedacht verzonken

dichter bij nacht
leg ik mijn pen neer
spoel inkt door mijn woorden
spuug rijm uit
ik mag eindelijk slapen

ROB MIENTJES

DITMAR BAKKER vertaalt! 17 weken de reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ van Millay – 2

**II. Hij was al zo lang ziek, op de grond trok…**

De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen. Het heeft me vrij veel werk en tijd gekost om de ruwe omzettingen, die je website sierden, te schaven en politoeren naar contemporaine(r) werkjes, later dan 1975 wordt ’t niet denk ik—zelfs van een telefoon wordt in de reeks geen gewag gemaakt, wel van grutters die maar ‘bezorgers’ zijn geworden e.d.—maar ach, Millay stierf zelf al 25 jaar daarvoor, en deze reeks bleef onafgerond(?). Het líjkt echter grotendeels gaaf, en behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn—hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de eerste negen, van de zeventien, oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!

Liefs!
D.

***

II.
Hij was al zo lang ziek, op de grond trok
door oud wit zaagsel grijs een schimmelspoor;
fris waaide, waar de bijl stond in het blok,
er regen in, brutaal het venster door,
terwijl het almaar tikken bleef, steeds langer
op ’t afdak; er bestond geen einde voor:
ging ’t zomeren, de wind van hitte zwanger
als van de maaigeur tussen ’t tjirpen door,
en schitterend, kleurrijk, die vogel vloog
met ongelooflijk zilverlange tong
en langsflitsend (of misschien niet!) bezong
wisteria, geen spoor van druppels hoog
daarboven in het brede hemelsblauw,
zou toch de regen tikken op dit dak, net zoals nou.

The last white sawdust on the floor was grown
Gray as the first, so long had he been ill;
The axe was nodding in the block; fresh-blown
And foreign came the rain across the sill,
But on the roof so steadily it drummed
She could not think a time it might not be —
In hazy summer, when the hot air hummed
With mowing, and locusts rising raspingly,
When that small bird with iridescent wings
And long incredible sudden silver tongue
Had just flashed (and yet maybe not!) among
The dwarf nasturtiums — when no sagging springs
Of shower were in the whole bright sky, somehow
Upon this roof the rain would drum as it was drumming now.

Ditmar Bakker vertaalt

JOOP KOMEN: ‘vanuit de tweede egelantiersdwarsstraat komt een boersachtig type aangedrenteld. bij goed observeren blijkt het joop komen te zijn, die na 27 jaar eenzame opsluiting in het volstrekt onbekende dorpje gendringen in de achterhoek, eindelijk gehoor gaf aan zijn onbedwingbare zevenentwintigjarige drang om nog eenmaal in zijn 85 jarige leven zijn geliefde amsterdam te bezoeken.’

tafereeltje,

amsterdam, zondagmorgen 06:00 uur in de jordaan.

bij de hilletjesbrug, de verbinding tussen de eerste leliedwarsstraat en de tweede egelantiersdwarsstraat, staan voor café sonneveld 2 rasechte oude jordanezen, beiden de petten muurvast op het hoofd gemetseld, die hun gehele leven nooit verder gekomen zijn dan de grenzen van de jordaan.

vanuit de tweede egelantiersdwarsstraat komt een boersachtig type aangedrenteld.

bij goed observeren blijkt het joop komen te zijn, die na 27 jaar eenzame opsluiting in het volstrekt onbekende dorpje gendringen in de achterhoek, eindelijk gehoor gaf aan zijn onbedwingbare zevenentwintigjarige drang om nog eenmaal in zijn 85 jarige leven zijn geliefde amsterdam te bezoeken.

de vorige dag was hij na een slopend lange tocht in amsterdam gearriveerd waar hij zich allereerst volgooide met pekelaugurken van de leeuw op de chulchilllaan, italiaans ijs bij venetië op de scheldestraat en speciaaltjes bij febo op het damrak.

al deze lekkernijen miste hij al 27 jaar in gendringen waar men al opgetogen wordt van een mok erwtensoep of een bak stamppot boerenkool met of zonder worst.

van speciaaltjes, italiaans ijs en pekelaugurken heeft men daar nooit gehoord.

hij besloot de volgende morgen vroeg een bezoek te brengen aan zijn innig geliefde jordaan, iets waarnaar hij vurig verlangde, temeer daar hij zijn gehele jeugd in de jordaan heeft genoten van de oprechtheid, vrolijkheid, muzikaliteit en liefde voor hun kinderen van de jordanezen.

ademloos genoot hij op die vroege zondagochtend van de vele liefkozingen waarmee zijn jordaan hem overlaadde.

bij de hilletjesbrug liet hij zijn emoties de vrije loop en innig drukte hij een kus op de reling van de hilletjesbrug.

de twee voornoemde jordanezen bij café sonneveld zagen dit met ongeloofwaardige ogen aan, tikten tegen hun voorhoofd en zeiden tegen elkaar: ‘die vent is stapel mesjogge.’

uiteraard neemt hij dat gedrag die twee jordanezen niet kwalijk, want weten zij veel van het verlangen van een amsterdammer die al 27 jaar zijn geliefde mokum niet heeft gezien en 27 jaar de geneugten heeft ontbeerd die amsterdam hem voordien al een kleine 60 jaar heeft geboden.

maandag weer thuisgekomen in gendringen schreef een ontroerde joop komen een gedicht dat zijn weerga nog moet vinden:

ik kus de reling

van de hilletjesbrug

twee oude jordanezen

tikken tegen hun voorhoofd

weten zij veel

omdat dit gedicht door zowel de webmeester als door juryvoorzitter brandhoff als min of meer onbegrijpelijk wordt gekenschetst, schreef ik deze kleine toelichting.

joop komen/ 14 juni 2016