het is nog vroeg niemand leest mee ik kan nog rustig in mijzelf praten de lap hier is een martelgang een vreemd huis, vreemde geluiden ook een vreemde trap en alles kraakt ik schrijf nooit op vreemde computers en waarom heet de plek hier waar ik alleen zit gemeenschapsruimte?.
de nacht hangt nog buiten dweilt de laatste resten op
Schiphol, Schiphol en nog eens Schiphol. De bomen rijken weer tot de hemel, alsook het gezeur. Intussen zie ik ook steeds meer vliegtuigen opstijgen van Zestienhoven. Vliegschaamte behoort tot het verleden en zelfs de meest verstokte Groenlynxer stapt zonder enige gêne in de luchtbus naar de zon, het avontuur of de spirituele verlichting. En maar klagen over de rijen, want ja, dat is toch maar slecht geregeld. De post-pandemische reislust laat zich niet inbinden door oorlogen of ellende. Vliegen is niet de vraag. Waarom niet vliegen is de vraag.
Ik heb geen hekel aan vliegen. In het verleden heb ik het ook wel eens gedaan. Dronken in een vliegtuig zitten terug uit Mallorca is erg vermakelijk. Ook omgeroepen worden, terwijl je nog in een bar zit op Boston Logan Airport is een belevenis. Of hossen met zatte Brabanders terug uit Liverpool. Vliegen kan een feestje zijn. Maar de hele santenkraam erom heen staat me altijd tegen. Het enige leuke op Schiphol is de café Rembrandt. Verder veracht ik de rijen en de mensen die erin staan. Ook het wachten bij de bagageband is een straf voor me. Het enige positieve aan Schiphol vind ik, dat de trein naar Rotterdam er stopt.
En de trein is ook het vervoermiddel, dat ik het liefst gebruik. Je kunt rustig naar buiten kijken. Hoeft niet te sturen en ook bijna nooit te wachten om in te stappen. En als er dan toch vertraging is, kun je meestal de gelegenheid te baat nemen om de lokale stationsbuurt te verkennen. Soms sta je wel eens midden in een weiland voor Jan Lul te wachten, maar er is weinig dat een goed boek dan niet kan verhelpen. Zeker als je eerste klas zit. Maar ook reizen in een bagagerek in een overvolle boemel naar de Berlijnse Love Parade was geen straf. Of in het fietsencompartiment van de nachttrein naar Parijs. Ook in een grensstreek blijven steken en moeten wachten op de eerste trein verder in de morgen heeft zijn charmes. Heel anders dan vliegen.
Een tijd geleden kreeg ik van mijn zevenentachtigjarige buurman een stapeltje ansichtkaarten. Het waren kaarten die hij veelal zelf verstuurd had en weer terug geërfd van groot- en ouders. Er zat een kaart bij vanuit Arnhem aan zijn ouders, die ik erg mooi vond. Ik vroeg hem of hij zich nog herinnerde de kaart verstuurd te hebben. Hij antwoordde, dat hij de kaart verstuurd had na aankomst in Arnhem. Hij was een hele dag onderweg geweest vanuit Rotterdam. Ik vroeg hem hoe hij er gekomen was. Hij antwoordde: ‘Op de fiets!’ De buurman was dus gewoon een dag onderweg om een avondje bij zijn opa en oma te blijven slapen en fietste daarna weer een dag terug.
Dat is tegenwoordig ondenkbaar. Reizen moet zo weinig mogelijk tijd te kosten. Je gaat een afstand die je in een uur kan overbruggen niet in drie uur afleggen als je ergens heen moet. Dat moet op de snelste manier. Het snelst is het best. Zo zijn we stiekem geïndoctrineerd geraakt. De ideale dogma’s om de verkoop van auto’s en vliegtuigen en de bijbehorende benzine en kerosine te stimuleren. En op de koop toe wordt de tijd die er gewonnen wordt weer gekoloniseerd door aan de ene kant werkgevers, die niet voor reistijd betalen en werkvolk van ver zo goedkoop mogelijk kunnen aantrekken. Aan de andere kant door onder andere de toeristenindustrie, die de niet-reizigers langer in haar webben kan spinnen met als doel meer omzet en winst. De reis is een ondergeschikt onderwerp geworden. Een lastig onderdeel in het proces dat van A-naar-B-komen heet. Reizen is inefficiënt. In de tussentijd prediken de mindfools onder ons, dat de reis belangrijker is dan het doel, maar onderwijl vliegen ze naar Bali om die reis vervolgens te maken in hun hoofd daar.
De vraag is of we snel genoeg reizen. Terwijl de vraag zou moeten zijn of we goed reizen. Reizen is als het leven zelf. Je doet het elke dag en kan dat bewust meemaken of focussen op randzaken. Ooit hoorde ik in Zeeland het verhaal van een kunstenaar en zijn vrouw, die naar India waren gegaan op de fiets in de jaren zestig van de vorige eeuw. Die waren een jaar weg. Niet heel erg efficiënt zou men nu zeggen. Maar zij hadden toen ook de optie nog niet om middels een muisklik hun CO2 footprint af te kopen. Of heel misschien zijn ze wel bewust op de fiets gegaan…
De orkaan stak op, scheurde het zeil, als een bladzij in de Bijbel.
Het meesterroer
Het oog van de zon keek vuil en sloot zich achter wolken die kolkten van razernij alsof de natuur zich wreekte voor de overmoed der mensen.
De orkaan stak op, scheurde het zeil, als een bladzij in de Bijbel. Stuurloos zwalkte ik op zee, zwarte golven omringden mij, maar U, o meester nam het roer, en veegde de wind uit de hemel, trok de wolkendeken weg.
Lachend scheen de schalkse zon, U nam me even in de maling, meester, beproefde mij tot ik niet meer kon, U nam het roer, wij voeren weer naar zeker, zolang het duren mocht.
de namen vielen gisteren als mussen dood van het dak terwijl het toch regende. starik, wigman, zwagerman – een ontbrak er nog – hoe heet ie al weer – oja rogi wieg – dat was hem – zo zaten we bij elkaar in BAR JOOST – joost van joost zwagerman sprak onno. verder aan tafel annemarie, cateleine peter posthumus en ondergetekende. op nieuw de nieuwe bundel van peter posthumus – Alleen de woorden – aan de orde van de dag – woensdagavond nogmaals op de boot van cateleine – HET EINDE VAN DE WERELD een optreden van peter posthumus. een hele tour maakt de man die in denemarken huist door het amsterdamse.
gisterenavond had zij natuurlijk weer haar hand erin. elke maand schrijft een dichter een gedicht op de spiegel in BAR JOOST nadat gastvrouwe cateleine het gedicht van de vorige maand liefdevol verwijdert. de beurt aan peter posthumus deze maand die het spiegelgedicht inlijstte en met een verzorgd optreden de seance afsloot.
de man uit denemarken, de man met unieke levenspoëzie. geen gram teveel aan woorden en elk gedicht met body. de recensie van de bundel zal binnenkort natuurlijk te lezen zijn op pomgedichten punt nl – het is heerlijk zou joz knoop opmerken om poëzie voor de boeg te hebben – de wetenschap dat je er steeds een hapje van kunt nemen maakt van de meest geoefende lezer een hongerig kind. het was mooi in bar joost – de levenspoëzie van peter posthumus was mooi – de hand van cateleine was mooi. woensdag zal het weer mooi zijn op het einde van de wereld. zo mooi moet poëzie zijn. Alleen de woorden.
Vermoei de woorden niet met waar ze onder lijden met ongerief en gram onbeduidend leed, obsessief gedram
bevrijd ze uit hun dagelijks gezeik laat ze dansen springen en schreeuwen tegelijk
laat hetklinken zoals het nog nooit geklonken heeft.
Peter Posthumus
en uit een eerdere versie van het gedicht deze prachtregels nog:
laat ze verblinden met licht dat mooier is dan dat van regenbogen
even terug uit het hoge noorden Peter Posthumus – dinsdag een gedicht hier te pom uit de nieuwe bundel ALLEEN DE WOORDEN – maandag van half 7 tot half 8 in Bar Joost in 020 – oost – en woensdag op de boot HET EINDE VAN DE WERELD – we zijn benieuwd we gaan hem lezen.
foto: Ruth Hoeck
Vermoei de woorden niet met waar ze onder lijden met onbeduidend leed met ongerief en gram met patserige pertinentie en obsessief gedram
bevrijd ze uit hun dagelijks gezeik laat ze dansen, springen en spelen tegelijk laat ze spatten tot op grote hoogte laat ze verblinden met licht dat mooier is dan dat van regenbogen
Geen apen op het dak. Of tijgers in de tuin. Dat soort beesten niet. Maar wel uilen. Hazen. Vossen. Eikelmuizen. Dat soort grut. Plus af en toe de rauwe kreet van een ergens opvliegende fazant en een flinke pootafdruk beneden bij het stroompje dat te miezerig is om beek te mogen heten. De hond van de buurman misschien? Toch een heuse wolf sinds kort? Ja hoor! Dream on. Verder nog sporen van zwijntjes en bambi´s dus voor iedereen wat wils. En dan die rust. Deep down. Ja die is dezelfde. Die rust. Eva rules. Ogen dicht. Ogen toe. Jungle fever. Robot dreams. Liberté. Welkom thuis.
Er is werk aan de winkel. Toujours. Onderaan, op links nabij dat sliertje water, liggen nog een paar dunne stammetjes te wachten op de kettingzaag. Brandhout. Moet kort gezaagd, want wintervoer voor beide kacheltjes. Bar veel is het niet maar toch genoeg voor een tiental kruiwagens boordevol. En achter dat stroompje dat zelden kabbelt ligt al eeuwen een flinke berg takken. Afval. Droog snoeihout van vele jaren noeste arbeid. Tien bij vijf bij twee. Zoiets. Zo flink. Die berg. Temptation. Daar gaat straks de fik in. Eén lucifer. Bovenwinds. Opdat het binnen de perken blijft. J´espère.
Flink zweten was het trouwens. Met zwaarbeladen kruiwagens de nog ongemaaide heuvel op. Na de zoveelste bestorming helemaal uitgeteld. Hongerig ook. Moet vrezen voor pijn in de liezen morgen. Spierpijn! Dat krijg je van luieren op het strand en kuieren door de jungle. Held op slippers. Teenslippers nog wel. Dat fikkie? Werd zowaar een dansend paasvuur zo groot. Jammer voor de kersenboom ernaast. Dat wel. Nu is het tijd voor een mals stuk côte de bœuf geroosterd op de nog immer smeulende asresten. Uiteraard. Grillé au feu. Rood zoals het hoort. Wel zonde van m´n ribfluwelen tuindersbroek, want eenmaal met m´n uit de kluiten gewassen oerfranse biefstukkie boven op het terras aangekomen bleek die stilletjes te smeulen bij de hiel op links. De broek. De zoom al ver voorbij. Een scherp riekend rookpluimpje dat langs de tafelpoot omhoog krulde maakte er gewag van. Gekker wordt het niet vandaag. Brandende broekspijpen. Hongerige wolf. Demain un autre jour. Aux jambes raides.
natuurlijk aan alle dichters die inzonden een dankjewel. allemaal kampioen allemaal goud – maar vandaag na die intens droeve mededeling over GINO gisteren de voorrang gegeven aan het mooie – het zo mooie – hoe een dichter kan genieten van zijn kleinzoon – voetballen met je kleinzoon – de onbezorgdheid die zo wreed ook zomaar verstoord kan – het bos in met opa frans terken scoort een zorgeloos goud –
onder het gedicht van frans het gedicht GINO – van Henk van Zuiden – dat ik zojuist op FB las van zijn hand en dat ik naar ik hoop met zijn goedkeuring hier ook op de pom mag plaatsen – als het niet zo is dan verneem ik dat graag. hoe henk de pijn voor iedereen zo voelbaar weet te maken dat je er stil van wordt. en blijft. vreugde en verdriet zo dicht en gedicht bij elkaar.
Zo ontspannen in het bos, het brengt toch iets aan inspiratie. Bijgevoegd wat er van kwam, kijk maar of je dit inruilt voor J.C. Het heeft iig de toestemming van genoemde kleinzoon 😊
Het bos in
In het bos is elke halfdode den op zijn minst een doelpaal kleinzoon dribbelt met de bal aan zijn linkspoot en legt hem
met een omhaal zo op tafel dat die als op de penaltystip precies tussen de glazen ligt alles staat nog recht als een huis
blijven oefenen zeggen wij ga nog even door en Ajax belt en als het daar onverhoopt niet lukt mag je wellicht toch naar de Arena
steward op de hoofdtribune net als eerder je vader of in het slechtste geval de lege glazen ophalen in een skybox
als ajax niet belt belt opa wel voor een potje voetbal – als we frans zo zien zitten zal de kleinzoon trots de open plekken in het bos benutten om zijn voetbalkunst te etaleren. de dichter in opa geeft hem nog realiteitszinnen mee voor het leven in de slotstrofe. maar laten we het voorlopig maar bij die prachtige eerste vijf regels houden – laten we de droom in poëzie gegoten voorlopig nog maar blijven dromen – trouwens het is ook droom om te kunnen genieten van je kleinzoon –
In het bos is elke halfdode den op zijn minst een doelpaal kleinzoon dribbelt met de bal aan zijn linkspoot en legt hem
met een omhaal zo op tafel
GINO
Wat doet me dat pijn Gino. Je bent een stilstaand plaatje gebleven. Ik hoopte dat in jouw afbeelding beweging kwam, dat je levendig in de lens zou kijken. De foto van jouw step die ik op veel plekken tegenkwam, is het laatst vertrouwde wat je vasthield. Wat een ongeluk dat je de prooi moest zijn van een gruwelijk iemand.
Er werd zonet onder de zon een jong reebokje door een adelaar bij zijn moeder weggegrist. De moeder keek hulpeloos omhoog. Soms lukt het niet, godallemachtig aan toe, om iemand te beschermen. Wat rest is een ondoordringbare berg vol verdriet.
Henk van Zuiden Brissago Porta, 5 juni 2022
Merik van der Torren – Hij zit er in!!
Anke Labrie – ‘Was het weer een schwalbe deze keer?’
Rik van Boeckel – gedegradeerd naar het oeverloos nu
Max Lerou – de keukenkampioen
Frans Terken – hun zullen het zo niet lezen / ga nog even door en Ajax belt
Ien Verrips – over Livia
wie wint de enige echte virtuele op twee sloffen en een oude voetbalschoen – kameraden – worden we allemaal kampioen op pomgedichten punt nl ! uw voetbalgedicht deze week (of laat u iemand het leven uit sloffen?) – wellicht vereert de dichter oude helden wellicht nieuwe helden – het mag hier allemaal. dood of levend aan de bal of niet aan de bal – we gaan zien hoe de dichter het balletje laat rollen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ajax
voor mij is ajax koetjes repen tien voor een gulden en natuurlijk gras
de tram lijn negen middenweg de begraafplaats waar ze liggen nu
de meer met houten hokjes voor de kaartjes
en piet keizer die de bal concreet in een abstract deed vloeien
pom wolff
2-1, de bal is rond
Noodweer hangt over het veld en beukt tegen de palen, en mannen zijn mannen zijn mannen.
Zwoegen in vuil en modder, schoffelen ze onder als de scheids niet kijkt.
Gelukkig heeft nr. 14 hem in het net geprikt, maar over 5 minuten fluit de hondelul af.
En een lepe pass van Pietje en hij vliegt er vandoor, Nr. 14, slalomt om één, twee man, de doelman.
Hij zit er in!!
Wij hebben de beker!!! Wij hebben de beker!!! Wij hebben de beker!!!
Merik van der Torren
met pietje zal ook wel piet keizer bedoeld zijn – de echte voetballiefhebber weet dat niemand maar dan ook niemand beter en artistieker voetbalde dan piet keizer – ooit de linksbuiten van ajax – geen JC, geen messie, geen eusebio, geen pele en ook de hand van maradonna niet – zij vallen in het niet bij de schaarbeweging van piet keizer. na een hersenoperatie na een trap tegen zijn hoofd voetbalde hij nog mooier – er scheerde een schaar over het grasveld maar alleen als piet er zin in had. zo niet dan zag je een man staan links buiten op het veld dromend. merik houdt het korter en schrijft over ‘een lepe pass van Pietje’.
Mannen en voetbal
Natuurlijk weet ik wel wat buitenspel is, twee minuten uitleg waren echt genoeg. Inzicht in een corner kost nog minder tijd, een vrije trap is werkelijk kinderspel en een strafschop is een fluitje van een cent.
Natuurlijk kijk ik met hem mee voor de tv. ‘Was het weer een schwalbe deze keer?’ Hier op onze bank maken wij dit samen uit, de scheidsrechter kan ons nog meer vertellen. Wij zitten er met onze neus toch bovenop.
Natuurlijk word ik ook een voetbalkenner: ‘Dat is een echte macho, neemt te veel risico. Deze mist de penalty, kijk maar naar zijn ogen, hij is bang’. En ik stijg in achting bij mijn man, als de keeper deze bal inderdaad kan stoppen.
Natuurlijk volg ik Derksen en z’n team op zeven, van der Gijp zijn onderarmen mooi in beeld. Plaagstoten en veel zelfspot, ‘t is een verademing. Voetbal is maar een spel, mits je de regels kent leuk om te volgen met een glaasje witte wijn.
Anke Labrie (2010)
dat mannen van voetbal een wetenschap van maken gaat anke te ver. het is maar een spelletje – en een beetje intelligente vrouw heeft minder dan twee minuten nodig om de regels te beheersen. én te doorzien hoe die mannen hun kunsten op het veld zullen etaleren. waar de gemiddelde man een leven over doet is voor een vrouw een fluitje van een cent – dat lijkt de poëtische boodschap hier. stand in de de wedstrijd hier: testosteron tegen een glaasje witte wijn: 0-1.
Aan zet
Mijn Alles Door Oefening niet gepromoveerd door de veerkracht van Rotjeknor Excelsior
ooit de lob gezien van Johan in het voorbije Zuiderpark
de ark van voetballende Hagenezen ligt verstild in het ogenschijnlijk verleden
gedegradeerd naar het oeverloos nu laten de ballen de tijd niet los
koppen de hoofden in en achter het net aan zet is nu Dirk met de deinende kuit.
Rik van Boeckel 4 juni 2022
de stand van zaken van ADO prachtig in poëzie beschreven als ‘gedegradeerd naar het (een) oeverloos nu’ – bij ADO is een en al achter het net vissen – en wordt het kuit of hom vraagt de dichter zich af. de tijd zal het leren.
keukenkampioen
het groen geel niet meer dan een taai ongerief
vuurwerk en middelvingers vliegen richting uitvak
een ijzeren staaf corrigeert het gebit van ome rinus
den haag bakt ze bruin heel holland bakt beter
ml 04 06 2022
ook dichter lerou schildert de teloorgang van ons aller ADO – om je groen en geel aan te ergeren na een ruime voorsprong toch de pottebak in – nou ja de titel keukenkampi – oen ligt straks weer voor het grijpen.de supporters slaan zich wel een weg door de ellende van het door Rik van Boeckele beschreven NU. misschien wordt het morgen beter zong vreeeswijk al.
Logisch -voor J.C.-
Ik schrijf geen gedicht dat logisch is hun zullen het zo niet lezen en ik speel niet op de man maar leg de bal bij jou
ook dat is logisch zonder bal ben je als je hem niet hebt nergens en ik heb nog tijd van leven al tikken de jaren naar het eindsignaal
ook wie rookt gaat eens de pijp uit die voorzet kop je er geheid zelf in en ik heb niet eens de kop gekrijt als je maar het juiste nummer telt
later weet je vast wel waar je was toen je het doodsbericht hoorde ja ik kocht twee broden een doos eieren (nee geen vis) wacht nu op herrijzenis
Frans eert de JC van het voetbal in al zijn taaluitingen. net zo onnavolgbaar als de voetbewegingen van JC.
Ien Verrips – onze ien schrijft in handschrift een waar eerbetoon voor Livia – de vrouw der vrouwen en houdt zich aan de opdracht van de wedstrijd: ‘ wellicht vereert de dichter oude helden wellicht nieuwe helden – het mag hier allemaal. dood of levend aan de bal of niet aan de bal – we gaan zien hoe de dichter het balletje laat rollen.’ voor wie meer over livia ofwel julia augusta wil weten dat kan hier –
Een kort w appje op de vrijdagmorgen. Bijna had ik geschreven succes met de verhuizing en laat je niet kisten. Normaal zou ze zelfs nu gereageerd hebben met …Om de dooie dood niet, maar vandaag, zo vers typte ik toch maar laat je niet gek maken, rustig aan, je ziet me gauw.
Na een gekke hectische week, waarin ik een rendier met rode neus liet ontwaken op facebook vanwege een blokkade op mijn eigen persoontje i.v.m. een foto gemaakt door Alphons Mucha die ik samen met zijn uiteindelijke werk geplaatst had na een bezoekje aan het kunst museum in den Haag. Ik zeurde er blijkbaar achteraf te veel over dus de 24 uurs blokkade werd uiteindelijk omgezet naar 30 dagen. De reden van dat zeuren? Natuurlijk de enorme preutsheid van social media waar de meest verschrikkelijke beelden gezien mogen worden, maar een stukje schaamhaar of een tepel wereldschokkend blijkt te zijn.
Het is geen nieuws. Niet iets om je zo druk over te maken als ik deed, maar het was een heerlijk afreageer medium op het nieuws dat een goede vriendin die anderhalve maand geleden nog niets leek te mankeren uitbehandeld is. De tocht naar het ziekenhuis vanuit het revalidatie centrum waar ze sinds kort was ivm niet meer kunnen lopen en schrijven is nog vol goede hoop, want er wordt een behandelplan voor bestralen van de hersentumor besproken, maar bij aankomst blijkt door groei en uitzaaiingen dat geen optie meer te zijn. Geen behandeling is geen verblijf in een revalidatiecentrum, dus vandaag begint op een zonnige vrijdag de reis naar dat laatste hoofdstuk in een hospice.
Waar ik heel voorzichtig dat berichtje verstuur komt hard terug. ” Ik laat me nog niet kisten Yvon” Brede glimlach op een trieste maar toch weer mooie dag. We starten hem langzaam weer op.
