MIRJAM AL 6: “O, God, als ik je maar niet tegenkom…”
Peter Posthumus: ‘zo vergaat het menigeen die blijft haken …’
zo vergaat het menigeen
die blijft haken
Wat is er erger
dan een kleine muis of mus
die alsmaar blijft bewegen
in steeds de zelfde lus
soms ook vliegen
die kunnen lopen
met hun dunne pootjes
over vloeren, muren, tafels
over het plafond
behalve dan die éne
nee die niet
die met z’n achterpootje
haken bleef achter een punaise
en daar al dagenlang hangt
in dodelijke malaise
zo vergaat het menigeen
die blijft haken
achter steeds dezelfde steen
die is gedoemd van het pad te raken
om vrijblijvend en in niemandsland
gestagelijk om te komen
in ondragelijk gelanterfant.
Peter Posthumus
Peter Berger in Lissabon: ‘Ik hou ook van oeverloos dolen, want zonder doel kan je nooit verdwalen…’
T-shirt. Zonnestralen. Penetrerende warmte. Água com gás. Lekker! Prima toeven is het hier met vijfentwintig celcius! In Lisboa. Een graadje of tien erbij zou van mij best mogen maar het is pas maart. Gewoon genieten dus. De AirBnB ligt vlak bij die antieke tram die zo steil omhoog gaat dat het eigenlijk meer een lift is. To steep for a tram. Too lame for a lift. That road. In Lissabon. Nog een paar straatjes verder omhoog bel ik aan bij een verveloos gebouw aan de rand van de Bairro Alto. In zo’n supernauw steegje. Dat gebouw.
De oude dame van de begane grond gaat over de sleutels. Hoewel de honderd nabij fonkelen haar ogen als van een jonge furie. Ik raak de weg kwijt in de tonen van haar stem want Portugees is zo’n taal waar ik geen enkel gevoel bij heb. Geen kompas.
De eikenhouten trap zigzagt zich kaal en sloom als een gesegmenteerde slang omhoog. Het kromgetrokken vrouwtje waagt zich er niet aan, aan die klim, duwt me een setje sleutels in de hand en gebaart met drie opgestoken vingers waar ik zijn moet. Het ruikt er naar Sopa de Bacalhau. In dat trappenhuis. Een klein bordes met hoge smalle paneeldeurtjes verschaft me toegang tot het appartement. Absurd groot, met veel kamers, maar ik kom er de tijd wel mee door. Met die ruimte. Authentiek ook. Koloniaal bijna. Niet zo’n fantasieloos opgepimpt ding. Enigszins in verval. Het ademt historie. Je moet ervan houden. En dat doe ik.
Ik hou ook van oeverloos dolen, want zonder doel kan je nooit verdwalen. Ik hoef ook niet voortdurend te weten waar ik ben; en in een stad aan zee is het simpel navigeren. Omhoog. Omlaag. Eitje dus. Gaat prima zonder smartphone. Nou is Lissabon gebouwd op meerdere heuvels, wat soms tot verrassende omwegen leidt, maar na een uurtje of vier ben ik gewoon weer waar ik vertrokken ben. Life is simple: Vlakbij dat gele steile trammetje. Een hoop indrukken rijker.
Flarden van een marmeren koopgoot. Een kribbig obermeisje dat een onfortuinlijke vlieg levend van een tafeltje probeert te poetsen. Een grimmige demonstratie die over geld gaat. Polícia nervoso. Een ijzeren toren en imposante hagelwitte gebouwen die getuigen van ongekende weldaad. Vergezichten. En eindeloos veel trappen. Het zijn de met steentjes geplaveide stoepen hier die alles verbinden. Kalksteen. Zwart. Wit. Werkelijk betoverende mozaïeken zijn het. Sterren. Golven. Blokken. Cirkels. Bloemen. Slingerende psychedelische patronen zijn het. In die stoepen verstopt. Geniaal gecomponeerd als ritmische patronen in snerpende techno. Dat kan geen toeval zijn. Straks naar Sónar: festival de música eletrônica.
PETER BERGER
reve had gelijk – vandaag gent -wevelgem weer
reve had gelijk
we lijden mee
we vroegen er niet om
niet om een schimmelvoet
en ook niet om reclame
vandaag gent – wevelgem weer
en nooit eens andersom
de kemmelberg op
reve had gelijk
het is allemaal genade
pw
Anke Labrie wint de enige echte virtuele – naar een door de dame m a ter haar aangedragen thema – uw geliefde gehate smartphone is wel een dingetje – trofee op pomgedichten punt nl
dank aan alle inzenders voor de gedichten – ik ontdekte dat het thema niet echt mijn thema is – vergeef me de commentaren – ken gebeuren – het ding is geen poëtisch ding – volgende week een echt thema haha – en dat de dichters er toch nog wat van gemaakt hebben. voor Anke het goud – de verantwoording leest u onder de gedichten.
als de kogels en het vuur
zal ik dan snel foto’s maken
of druk ik jouw nummer in
als ik dat ding vinden kan
in de warboel in mijn tas
alleen maar een appje
zal ik dan denk ik sturen
als mijn hand niet te erg trilt
met ik hou van jou
en misschien nog net een hartje
anke labrie
24-03-2024
een teken van leven in barre tijden in wezen de essentie van de smartphone – in alle eenvoud de phone, de mens, de liefde hier aangeraakt. ik zeg goud. van harte Anke!
- Frans Terken – dromen in de cloud
- Ton Huizer – ze gaan waar ik ga
- Rob Mientjes – Hij toet en belt
- Erika de Stercke – de batterij sla ik uit je lijf,
- Rik van Boeckel – jouw stem tegen mijn oor
- Anke LAbrie – als ik dat ding vinden kan
noem het maar geen liefde
je kunt ook zeggen
dat ik alle zuurstof uit je had gezogen
en aan frisse lucht toe was
ik weet nog
dat je me een keer een smsje stuurde
tussen het vrijen met een ander door
daar drinken we dan maar op
schreef ik terug
en noem het maar geen liefde
pom wolff
Online & verbonden
Je voert een broekzakgesprek
als je smartphone uit zichzelf
contact met me opneemt
veel o’s en a’s en hmhmhm
valt er iets van belang te horen
het fijne ervan gaat even aan mij voorbij
zo zonder jou te spreken
weten dat jij in mijn nabijheid bent
met een vinger onder handbereik
van vroeg tot laat op het lijf gedragen
slim met elkaar verbonden tussen
stille modus uit en aan
tegen de nacht me maar losgemaakt
je met een half oog weggelegd
naast het hoofdkussen
nog een zwaai en een handkus
naar je foto op het scherm
vang ik dromen in de cloud
© FT 22.03.2024
eerlijk gezegd komt het dichie niet helemaal bij mij binnen – op de laatste strofe na – die is duidelijk – dichter lijkt ook toe te werken naar de laatste strofe. de smartphone is zonder meer aanwezig in het gedicht maar dichter dicht het ding eigenschappen toe die voor mij net teveel buiten wat waar kan zijn liggen. de strofen 3 en 6 omarm ik – de andere minder.
Verbinding verbroken
Een zeis op de lijn
maar ik zie ze nog
steeds
op een schermpje
dicht bij mijn huid
ze gaan waar ik ga
ik wis ze niet uit
althans nu nog niet
dat komt later wel
je weet immers nooit
de techniek gaat zo
snel…
Ton Huizer
ik weet niet wat het is – het zal ongetwijfeld aan mij liggen – maar ook dit dichie komt niet helemaal binnen bij mij. nou heb ik toch altijd al moeite met beelden die de dichter zijn werk inschrijft wanneer deze min of meer gezocht zijn. en gebeurt van alles in dit gedicht maar vraag mij niet wat.
Vanuit een warme hand rechtstreeks via mijn smartphone per mail doorgezonden. Een gedicht in wording, zonder censor. Moet kunnen. Printen mag, hoeft niet.
Smart op mijn foon
Doe maar Maroc en een beetje Nepal
Op hoek vet om acht
Betaal bro later
Smart op haar foon
Tiktokkie zegt tis uit
Dramaqueen jankt tuiten
Op naar de volgende
Smart op zijn foon
Formules achterop geplakt
Meester ziet alleen scherm
Toch mooi een zesje voor Wis
Het is een ding dat leeft
Mits op tijd gevoed
Via lijflijnkabeltje
Van het juiste merk
Hij toet en belt
Valt soms in de plee
Mijn hebbedingetje
Slaap zacht … op nachtkast
… en tot slot als toegift … een verse foto van mij … van mijn foon … via mijn foon.
Rob Mientjes
ik geloof toch dat het gekozen thema mijn thema niet is. rob zorgt er in ieder geval voor dat een keur aan gebruikers aan het hebbedingetje gekoppeld worden – gebruikers met eigenaardigheden gebruikers met hun eigen taal.
ik vloek je onder de grond wanneer je
zich als een ongehoorzaam kind verstopt
een kruisbogen van mijn zenuwen rent
door de kamers en loert naar alle tafels
jij, oorzaak van twee gemiste afspraken
leugens voor de reputatie heb ik nodig
moet ik liefhebben terwijl je uren zwijgt
hersenen spoelen in knopen achteruit
vroeger wist ik waar je stond met draden
tot aan de dood in de muur verbonden
maar nu, snotaap, je verandert constant
van plaats, in de tas, broekzak, eetkamer
waar is jouw recht tot bellen, ik met nood
aan sociale contacten verlies tijd en geld
de batterij sla ik uit je lijf, het scherm kan
breken, ik verfoei die achterbakse streken
dat de nummers verdwijnen daar maal ik
niet om, jij leegloper van een oud mobiel
mijn licht gaat nu uit en de voordeur blijft
tot morgenvroeg dicht
Erika De Stercke
dichter raakt steeds meer geïrriteerd zoveel is zeker hier. de eerste vier strofen herbergen voor mij duistere zaken. ik volg de taal en de woorden en raak geheel in de war. deze week deze wedstrijd is mijn week niet mijn wedstrijd niet – het lijkt erop dat de dichters hebben afgesproken – we moeten die wolluf met zijn zinloze streven naar helderheid eens een goed lesje leren.
Verbinding van pure waarde
Van blijdschap naar smart
het is gewoon met de phone
ik dans met mijn stem naar jou
dat is de pratende weg waar ik van hou
verbinding is de wereld van nu
verbreken heeft nimmer zin
een gesprek is het liefdevolle begin
tussen hemel en aarde
we spreken elkaar in pure waarde
hou jouw stem tegen mijn oor
mijn trommelvlies breekt nimmer
verbinding draaft door en door.
Rik van Boeckel
23 maart 2024
deze begrijp ik wel – gelukkig begrijp ik toch nog iets. en geheel in riks stijl – een in volle glorie uitgeschreven eerbetoon lezen we aan het ding – dat mooie dingen genereert alsvolgt door de dichter beschreven:
een gesprek is het liefdevolle begin
tussen hemel en aarde
m a ter haar en haars smartphone – ‘jij bent mijn reden van bestaan…’
VON SOLO: ‘Ineens veranderden de rode lichten in de ogen van het oude vrouwtje en schrok ik wakker. Mevrouw Solo vroeg wat er was…’
We laten vaak de hond uit langs de Rotte. Onder het viaduct naar het Oude Noorden staat dan vaak een vrouw de vogels eten te geven. Dat doet ze al jaren. Het is een wat verwaarloosde oudere vrouw. Ze voert de vogels brood. Vooral de duiven, die nestelen onder het viaduct zijn er gek op. Als we met de hond langslopen, wil deze nog wel eens aanslaan en proberen de vogels weg te jagen. Wij houden hem dan kort. Het vrouwtje kijkt ons dan glazig aan.
Afgelopen zondag lieten we de hond weer uit langs de Rotte. Verderop richting het viaduct was een het onrustig. Het was er drukker dan normaal met mensen. Ze leken ook stil te staan op de plek waar normaal de vrouw vogels voert. Er klonken verontrustende klanken, toen we dichterbij kwamen. Het werd luider, als grienen tot schreeuwen. Ik drong me door de haag van mensen die zich gevormd had en het schouwspel dat ik toen gadesloeg, maakte me angstig.
In het water dreven twee dode zwanen en een paar dode eenden. Op de kant ontwaarde ik ook wat dode meerkoeten. Verder lagen er heel veel dode duiven. Sommige nog in doodsstrijd. Te midden van de zieltogende vogels stond het vrouwtje. Ze had een onheilspellende glinstering in haar ogen en keek me ineens grijnzend aan. Ik wendde snel mijn blik af, want het leek of ze recht mijn ziel in keek en mijn afschuw voelde. Het greep me bij de keel. Ik draaide me om en liep snel weg. De hond liep gedwee mee en gaf geen kik.
Een paar dagen later hoorde ik iemand zeggen, dat het vrouwtje dementerend was en de vogels opzettelijk vergiftigd had met een geurloos en smaakloos gif, waar ze het brood me geïmpregneerd had. De dierenambulance had in totaal vijfenveertig karkassen meegenomen. Zelf was ze naar een instelling gebracht, door de hulpdiensten. Niemand wist waarom ze het gedaan had.
Die avond droomde ik dat ik kon vliegen. Ik vloog over de stad. Ik zag de dagen voorbijvliegen of het seconden waren. De decennia vervliegen in minuten. Alles veranderde, tot de nacht kwam. Toen zag ik oplichtende bakens, als van een vliegveld. Ik vloog erop af en maakte me klaar voor de landing. Ineens veranderden de rode lichten in de ogen van het oude vrouwtje en schrok ik wakker. Mevrouw Solo vroeg wat er was. Ik vertelde dat ik gedroomd had van het vrouwtje, dat alle vogels dood gemaakt had. Mevrouw Solo zei dat ze niet begreep waar ik het over had. Die ochtend kon ik ook op internet niets meer vinden over het incident. Maar het vrouwtje zag ik vanochtend niet bij het water de vogels voeren.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Zaal 100 21 maart – Mascini 15 april
vieze vuile vel wit
ik kan hier in mijn eentje
wel grensoverschrijdend zitten te doen
of ik kan mezelf wel over de computer heen trekken
vieze vuile vel wit
of je als worddocument vernederen
op je knie-en of … ik sla je niet op
of nog erger ik sla je wél
op je vieze vuile vel wit
om je nooit meer te openen
levenslang
op een harde schijf
opgesloten tussen onbenullen en enen
of je donderdag 21 maart
in zaal 100 voordragen
voor de shredder
de mensen zullen hoofdschuddend naar mij kijken
om al die agressie en milieuonvriendelijkheid
of je voor het laatst opvoeren in mascini
op maandag 15 april
daar kan er vermoed ik nog net een lachje vanaf
vieze vuile vel wit!
pom wolff
Vera Jongejan over een vork die op haar tenen staat
Luisteren
1
Ik luister
(stil is het hier binnen)
mijn hele lichaam gekromd
als een kom
naar iets achter de horizon van horen
zoals het zingen van de dingen
zachte kreten van ik kom
het sputteren
of ultrasonisch gillen
(een vork:
je staat op mijn tenen)
op straat lopen robots
witte pijpjes in hun oren
zij maken gebaren , praten in talen
doen alsof ze elkaar verstaan
maar ik hoor ze niet luisteren.
Vera Jongejan
IEN VERRIPS – het voorjaar doet geloven…
de winter niet eens koud
al blaast de gure wind de wolken vaal
de lucht en zelfs het licht oogt grauw
je hebt geen verweer
volhardend als een vrijer
dringt hij zich op kruipt bij je binnen
alwaar de kilte stolt
het vurig hart blijft hunkeren
als vrijwel ongemerkt
de lucht zich blozend
vangen laat in zachte vlagen
de grijsheid kleurt de dagen warm
schuldloos en onbevangen
alsof opnieuw geboren
het voorjaar doet geloven
dat het beter worden zal
mrt 2024 – IEN VERRIPS
