pomgedichten.nl – Pagina 124 – Pom Wolff – gedichten – nieuws

FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – naar de grote zanger bram vermeulen – dit is een wedstrijd die niemand winnen kan – wedstrijd

een moeilijk thema deze week. een wedstrijd die je niet winnen kan wedstrijd. dichters zoeken en bezoeken het bijna mystieke het luchtledige – waar de adem stokt – het te grote – en verkennen een wereld waar je bijna niet over schrijven kan. het menselijke tekort is aan de orde. dichter vera van der horst stuurde een gedicht in waarin zij de allerindividueelste emotie onder woorden bracht om meteen maar weer het ingestuurde gedicht per mail terug te vorderen – in te nemen – we krijgen dat gedicht hier niet te lezen. u moet haar maar een kaartje/mailtje sturen wellicht deelt zij dat gedicht met u dan persoonlijk. bram vermeulen lukte het goed – maar kon het thema aan door die gevonden prachtregel over een wedstrijd die je niet winnen kan. helderheid is ver te zoeken vandaag. zij gaat in het te grote op. en hoe was het op de bundel presentatie zaterdag in Helmond? onder de gedichten leest u de commentaren. deze week kies ik niet voor de inhoud – in de zin van een inhoudelijk gebeuren – op een inhoudelijk gebeuren is deze week geen winst mogelijk – wie ben ik om de grootheid te bepalen voor een individu – ik kies voor een procesbeschrijving. goud voor FRANS TERKEN! daarom. dank aan alle inzenders, voor het durven delen. sterkte voor vera.

**Te groot**

Wat te groot is beneemt de adem
als fijnstof die in de longen dringt
dat het nog net geen verdrinken is
in wat je overweldigt

om daar de strijd mee aan te gaan
wie worstelt zich niet naar boven
waar de ijle lucht een wapen is
spierkracht met bloed als brandstof gevoed

armpje drukken tegen dat allesomvattende
hoe het voor je ogen als een zeepbel uiteenspat
er blijft niets over dan schuimend sop

om daar je handen in te wassen
in nederigheid van niet beter kunnen
wat te groot is houd je niet vast

© FT 06.05.2023

in het gedicht wordt naar die alles beheersende en onoverkomelijke laatste regel toe gewerkt – dichter maakt het grote onoverkomelijk groot. dichter beschrijft het proces. en komt dicht in de buurt – het is alsof het menselijk tekort over dit gedicht is uitgestrooid, tussen je vingers door glipt en uit een valt.

ROB MIENTJES: Wedstrijd om wedstrijd
FRANS TERKEN: wat te groot is houd je niet vast
RIK VAN BOECKEL: aan de horizon zingt de zon
CARTOUCHE: jij zelf de taaiste tegenstander
IEN VERRIPS: ik val ik vlieg zonder vleugels
ANKE LABRIE: om geen wedstrijd ooit te winnen

wie wint de enige echte virtuele – naar de grote zanger bram vermeulen – dit is een wedstrijd die niemand winnen kan – wedstrijd? welke dingen zijn te groot voor dichters / zangers – ook nu nog – over die dingen lezen we graag in poëzie. we lezen het zo graag als u het uit het onderste van het onderste weet te halen voor ons. we zullen u troosten en omarmen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

*foto: @ben Kleyn*

**het jaar was water toen**

het jaar was water toen
de vliezen braken
mag ik ook eens over mezelf schrijven
moeder

van eeuwig houd ik niet
ook niet als ik dood ben
ik heb het water gedaan
en de loopplank was prachtig

pom wolff

Pom,
Och arme … een wedstrijd om een wedstrijd … bij voorbaat verloren.

**Wedstrijd om wedstrijd**

Hans op blaren
Kluift zijn nagels af
Verbijten heet dat

Zet in op tien
Gaat rustig zitten
Op zijn ongemak

Iedereen ziet het
Duinzicht op Duindigt
Zandstorm in ogen

Windbuil haalt in
Hees het commentaar
Eijsvogel hoest

Wedstrijd om wedstrijd
Bij voorbaat verloren
Schuimbekkend het verlies

Het paard struikelt
Over den dichter
Die van niets weet

Duit uit het zakje
Ziel verloren
En het fatsoen

Rob Mientjes

ingewikkelde wedstrijd die de dichter hier oproept – de oude commentator weet het ook allemaal niet meer – de dichter wint de dichter wint niet – de lezer leest en staat er bij te kijken en kijkt er van op.

**De zee van geluid en liefde**

De zee van geluid stuit
op het zand bij eb en vloed
vissers deinen heen en weer
slaan met de stok op de piroque

het zand ademt liefde
de zee ruist vanuit de stilte
aan de horizon zingt de zon
het lied van het zomerse Senegal

verlegen dwalen vogels rond de lucht
kinderen slaken een diepe zucht
dansen op het ritme van mamma Afrika
bij de hard schuimende branding

de vitalistische veelzijdigheid
speelt een rol in de muzikale bestemming
de binnenwereld roept met geduld
de buitenwereld op bij een zee van liefde .

Rik van Boeckel

alle van boeckel elementen worden ingezet om op een ver continent de liefde de grote trom te laten slaan – nee rustig blijft het niet echt als de dichter een veelheid aan natuur elementen bijeen brengt in zijn gedicht.

**Meer dan dubbel**

dat complimenten aan jezelf
meer dan dubbel mogen tellen
jou als leidmotief

nemen is de bal aan de voet
je tegenstander de verkeerde kant opsturen
omspelen, op het doel afgaan en scoren
geen kunst maar slechts vermaak

een schijnvertoning – jij zelf
de taaiste tegenstander in een leven
lange opgave het gedicht te schrijven
dat al omvat, alle andere overbodig maakt

doorgronden wie je bent, waar je staat
een wedstrijd niet te winnen – vrede
om je heen kun je enkel stichten
door sneven op het veld van eer

zo alleen
door me aan jou te geven val je
weet ik je – voor mij te winnen

06-05-2023 / Cartouche

dat je zelf je grootste tegenstander bent leren we van de dichter en dat slechts in totale overgave de geliefde te winnen valt – maar pas nadat je dood is ingetreden – dat is dan wel weer jammer. probleem is dat ik altijd moet oppassen bij Cartouche met mijn commentaar omdat dichter lichtgeraakt kan reageren. beter gezegd dichter accepteert geen enkel woord van en uit mijn commentaren op zijn gedichten haha. toch het volgende: het lijkt hier of we te maken hebben met een allesomvattend gedicht. maar het is geen gedicht – het is een tekst met goed toegepaste elementen van de retorica. alles werkt de dichter naar die prachtige slotscene toe in de slotstrofe. maar de de vier inleidende teksten/strofen – zijn op zich zelf staand gelezen van bijna onleesbaar proza –

dat complimenten aan jezelf
meer dan dubbel mogen tellen
jou als leidmotief
nemen is de bal aan de voet

zo een tekst – de eerste strofe – als voorbeeld kunnen we echt niet tot de poëzie gaan rekenen.
we lezen hier eigenlijk een soort toespraak van obama – misschien kan Cartouche tekstschrijver worden van – ik noem maar wat – Charles de III – dan komt de koning beter over. dat wel.

ik was een makkelijk kind
zonder bravoure maar gezeglijk
en meestal zoet
tot op een dag ik durven wilde
tree na tree met wiebelbenen
de hoge duikplank op
veel hoger dan gedacht
enger dan gevreesd
het water voor mij veel te ver
achter mij een rij kinderen
ongeduldig joelend
mij duwend ik val
ik vlieg zonder vleugels
stort ik de diepte in
zonder tijd te hebben
het gevecht met mezelf
te kunnen winnen

mei 2023 Ien Verrips

Ien schetst een particuliere ervaring – een licht trauma alsnog de poëzie in geduwd – zoals we ze allemaal kennen – hier lezen we wel een heldere beschrijving in casu van de hoogte vrees. maar ach als ik in de euromast omhoog ga heb ik dat ook. we zijn nu eenmaal niet gebouwd om in chloor of in 010 te duiken. – niet doen! makkelijke kinderen moeilijke kinderen niet doen!

Ha Pom,
Vers van de pers, net wakker.
Mooi nummer van Bram. Deed me denken aan een gedichtje dat ik
tig jaar geleden schreef:

              mama, mama kijk dan
              hoe ik klimmen kan

             en vallen gaat vanzelf

Hartelijke groet,
Anke

**competitie**

bij een hardloopwedstrijdje
leerde hij heel hard te hijgen
vooral net voor de streep
waar hij zijn passen inhield
en ook struikelen kon hij goed

op de lijst met goede cijfers
met een bloemetje erboven
door de schooljuf bijgehouden
stond zijn naam nooit bovenaan
spelfouten maken was een eitje

het is een sport geworden
inmiddels kent hij alle trucs
om geen wedstrijd ooit te winnen
hij weet zelf wel wat hij kan
en heeft nog steeds veel vrienden

anke labrie
(07-04-2023)

anke schetst de persoon die liever niet winnen wil – om vriendschappen te waarborgen. het is een manier van doen. gedicht zal het goed doen op de vrije school vermoed ik zo. ooit dachten we er goed aan te doen om ons kind op zo een school te plaatsen. totdat er juffrouw kwam die mij opdroeg nooit meer naar de tv te kijken – dat was niet goed voor mij en niet goed voor mijn dochter. juffer eiste voorts ook duizenden euro’s aan inschrijfgeld/ schoolgeld op. toen zei ik dat is ook niet goed voor mij en niet voor mijn dochter.

Ton Huizer over verlichting, licht en duisternis – met lichte vrolijk makende ironie

**wij hier van de pom zijn TON HUIZER zeer dankbaar dat hij in april het gastdichterschap heeft willen vormgeven**. ‘Even geen harstocht, warme gevoelens, of relatiepoëzie…’ en zo is het ook – dichter Huizer benadert de poëzie en het leven vaak op zeer subtiele humoristische wijze en beschrijft zijn mede dichters/lotgenoten soms ook met lichte vrolijk makende ironie.

**-Tantratante-**

Ze weet hoe het moet
en ook nog hoe het gaat
is Reiki spiritueel

bepaald niet van de straat
haar inzicht is heel diep
dat komt door al dat leren

ze kijkt graag naar haar neus
dat scheelt bij mediteren
ze loodst je door het leven

mits je budget toereikend is
haar licht schijnt ook op jou
voor wat boter bij de vis

ze vraagt naar al je vragen
wil graag weten wie je bent
de verlichte medemens

een duister element

Ton Huizer

…. dat je een school sloopte voor hout ….

4 mei – 2 minuten stilte om 20.00 uur

**de doden zelfs de doden**

jij doet de doden om vandaag
een dodendas een dodenjas
klaar voor buiten – wat ze willen krijgen ze
ze willen uit aardedonker licht
arie waar is pappa

de dodendans een signaal
daar komen zij – uit holen en paleizen
die dans de twee minutenmars
een lange hogehakkenmars
de dam en zij ruikt olie

zwijgt als een woestijn
als olie op het vuur van olie
is altijd olie is altijd vuur
is altijd olie op het vuur is altijd
commercieel als klompen

is altijd dam is altijd orde altijd krans
en nog een krans
een kringetje van jongetjes en meisjes
een dodendans – is altijd groeten knikken groeten
altijd groeten altijd dans – is altijd uniform

ze spreken uit één mond – een dodenmond
de echte doden leven nog
zij trekt haar spijkerjasje uit
arie waar is pappa
zij is bij pappa – hij slaapt met haar

pom wolff

VON SOLO: ‘Zijn haar was onberispelijk gekapt in een korte nette coupe met gedistingeerde stukjes grijs. Hij droeg een kort, bruin suède jasje. Zeshonderd euro zou ik denken. Bij één van de beter boetieks….’

Bij het kruispunt van de ’s-Gravendijkwal en de Rochussenstraat vielen ze me op. Een stel op de fiets dat voor me stond bij het stoplicht. Vooral de man was opvallend lang. Hij had een kinderstoel achterop zijn fiets en nog een extra zitje op de stang. Zijn haar was onberispelijk gekapt in een korte nette coupe met gedistingeerde stukjes grijs. Hij droeg een kort, bruin suède jasje. Zeshonderd euro zou ik denken. Bij één van de beter boetieks. De vrouw, die met hem meefietste had een vormloze wollige jas aan en een volle bos zwarte krullen. Ze viel niet bijzonder op. Niet zoals de man.

Ter hoogte van de het Bilderberg Parkhotel werd me duidelijk dat ze ook af wilden slaan naar de Mauritsweg. Nu is dat tijdens het drukste moment van de dag niet eenvoudig, maar een beetje Rotterdamse fietser klaart dat wel. De man stak zijn arm uit, die bijna de andere helft van het fietspad overspande en sorteerde daarmee linksvoor om over te steken naar Eendrachtsplein. De vrouw was meer van het twijfelende soort. Ze had verzuimd hem resoluut te volgen en stond nu nog aan de rechterkant van het fietspad te wachten om zich bij de man te voegen.

Op dat moment hoorde ik in mijn achteroor een gierende bezorgscooter naderen. Net op dat moment poogde de vrouw het fietspad over te steken, waardoor op een haar na door de scooter gemist werd. De vrouw stak daarop haar middelvinger op. De Levantijnse scootercowboy nam dit nogal ernstig op en wendde de teugels om dat kenbaar te maken. Hierop kon de lange man in het suède jasje zich laten gelden middels het uitspreken van de woorden: ‘*Rij jij nou maar gauw door*’. In het daaropvolgende dispuut herhaalde de man dat nog tweemaal. Gezien zijn lengte kon hij er natuurlijk weinig aan doen, dat hij dat vanuit de hoogte deed. Ook merkte hij op, dat de scooterjongen moest inbinden omdat de vrouw zwanger was, hetgeen haar debiele oversteekpoging natuurlijk verklaarde, en hij HAAR MAN was. Daarop kreeg hij een ziekte toegewenst, wat ik weinig origineel vond. Wel getuigend van creativiteit was de opmerking van dat ‘dat kind zal een lekker opvoeding krijgen met zo’n moeder die haar middelvinger te pas en te onpas opsteekt.

Toen ging het licht op groen en was alles voorbij. Geagiteerd fietste het stel door. Ja, dit waren ze in hun buurt niet gewend natuurlijk. Het enige moment dat ze met dit soort schorem te maken hadden was als ze Thais bestelden. En dan kregen ze gewoon een goede avond gewenst. Maar dat zou dus geen fooi meer worden deze week. Mijn primaire reactie zou geweest zijn, de scooterpiraat te veroordelen. Deze keer was ik echter een andere mening toegedaan. De superieure uitstraling van man, bracht me op andere gedachten. Verder concludeerde ik, dat als zijn vrouw nu weer zwanger was, dat minimaal van de derde moest zijn. En als er iets is, waar ik een hekel aan heb, dan is het dat rijke blanken zich altijd minimaal met een factor anderhalf vermenigvuldigt. Dan laat je je voetafdruk wel na ja.

Het verschil tussen de soorten wordt steeds groter in de stad. En zoals me vanmiddag opviel, is de keuze om dingen te de-escaleren blijkbaar niet meer vanzelfsprekend is. Ook de beschaafde man, staat liever zijn mannetje en fokt zoveel mogelijk nageslacht om te domineren. Tijden veranderen. En ik ben blij, dat ik het van de zijlijn allemaal mee mag maken. Laat ze mekaar maar opvreten. Wat mij betreft thuisbezorgd. Ik betaal de fooi wel.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Ton Huizer – Herdacht

**Herdacht**

Het was weer nooit meer oorlog
we kwamen samen bij de namen

mijn burgervader was aanwezig
en een roedel geüniformeerden
vol edelmetaal

‘vrede is nooit vanzelfsprekend’
was de boodschap
‘waarom eigenlijk niet’ dacht ik
hardop

de oortjes keken om
harde handen bewogen over
zorgvuldig verborgen

het was een mooie dag
het geschut bleef in de schuur

*Ton Huizer*

Mirjam Al herdenkt

**Herdenkingsavond**

Comfortabel zit ik in mijn tuinstoel. Het is zo tegen achten en deze avond is de herdenkingsavond. Op de Dam, op de Waalsdorpervlakte en op tal van plaatsen waar aan de gruweljaren wordt teruggedacht en terecht.
De merel houdt op met zingen en in de verte klinkt een ijle trompet. Dan is het volkomen stil.
Alleen het ruisen van bladeren dat de stilte omlijst.
Slechts enkele seconden, want plotseling verheft zich achter de schutting een groot en dreigend blaffen. Dat is een groot exemplaar hond, denk ik nog en dan een zware mannenstem die gebiedt:
” Koest, Nero ! Kappen nou !! Af !!”

Het blaffen wordt wat dunner en komt tenslotte tot een zacht, smartelijk gejammer.
Ach, was er zo’n tachtig jaar geleden ook maar iemand geweest die op luide toon geroepen had:
“ Kappen nou, Nero, af !! “
Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.

*Mirjam Al*

Peter Posthumus doet de lente: ‘dit is overvol en heel erg veel – dit is, dit leeft…’

dit is overvol en heel erg veel
dit is, dit leeft

Dit overbodige, zo platte
vervloekte vel papier
roept nagenoeg niets op
vraagt om woorden
om zinnen die iets doen
blijft bij wat gekrabbel
tussen 35 lijntjes
de mazen van een sleepnet
door de taal

terwijl langs de beek muggen dansen
in de houtwal, de eerste bloemen
een vroege bloesem, het kwettert,
fladdert, vliegt, grasduint en
het graaft, bestuift en wordt bestoven
verschalkt en wordt gegeten
sterkt zich uit en steekt de kop op
wordt ondoorgrondelijk gedreven
door wat de bodem is voor wat bestaat
dit is overvol en heel erg veel
dit is, dit leeft

overstijgt vooral een handvol woorden
en dit papier, dit lege vel
ik laat het er bij zitten
voor vandaag, voor één keer,
ja, dat kan wel.

Peter Posthumus

Karin Beumkes over Moedertje

Dear Pom,

Het huis is verkocht en de poet is verdeeld, zo gaat dat nu eenmaal.
Haar liefde heerst nog steeds, Af en toe breng ik rozen voor ze mee die ik liefdevol over vazen verdeel, mijn liefste mist haar ook.
ze is nog steeds mijn moeder after all.

Liefs Karin

**Moedertje**

Daar zitten we aan tafel, zij en ik
met de koektrommel als getuige
en de klok kakelt verder.
zij leest nog een column
en braadt haar vlees.
Ik heb haar kraaienpootje vastgehouden
haar blauwe plek bekeken
en gewaarschuwd voor haar ouderdom.
Ze is op tijd.

Foto`s van mijn vader
blijven in het stof bestaan
ogen kijken. Nu met de loep.
Ze zal gaan eten van haar opgewarmde soep
terwijl de poes voorzichtig tot haar wenkt.
Nee, ik ga niet meer naar de kerk.
Ze schudt haar hoofd, wil je nog wat mee
misschien een appel vol met vitamine C.

Het kan later en vroeger worden
tussen de seconden die ik met haar doorbreng
liggen mijn ingeslikte tranen.
Ik voel het fruit verleppen in de schaal.
en ik verdraag het allemaal.

De tijd scheurt ons aan stukken,
ze prevelt op het puntje van haar stoel
warme momenten die ik zo spaarzaam voel
alsof ze me een alibi verschaft
voor al mijn liefdeloze nukken.

Alsof woorden zo mislukken.

Karin Beumkes
**Liesbeth List en Ramses Shaffy – Pastorale** https://youtu.be/x5cntzEZo1w

Ditmar Bakker wint de enige echte virtuele in dit lied zou ik willen wonen trofee op pomgedichten punt nl – Anke Labrie zilver en Cartouche brons – (‘alleen op zee met hun gedachten…’)

in een prachtige waaier van woord en beeld waait de poëzie de huiskamers van de lezers in op deze zonnige ochtend. onovertroffen mooi sommige gedichten in iets van prachtige droefheid vormgegeven die meer dan troostrijk uitwerken. eremetalen voor Anke en voor Cartouche voor de regels van eenvoud en de liefde – maar boven alles- zelfs boven die hier stralende zon uitstralend – steeg de bijdrage van ditmar bakker vandaag – stralend in die onmetelijke ruimte van de poëzie die hij als geen ander weet te kleuren met het diepste en het zwartste zwart waarbij de magie van zijn zo troostrijke woorden de lezers beroeren. zonder verdriet is ook het dichtersleven niet mogelijk – zoveel is zeker. dank aan alle inzenders – geniet de winnaars – van harte.

ooit schreef ik en ik schrijf het weer omdat ik niet anders kan: zoveel schoonheid in woorden kan een romantisch hart nauwelijks aan in het holst van de ochtend waarin de tijd van de nacht ook nog in een luchtledig lijkt te verdwijnen – de tranen lopen nu al over mijn wangen – hoe moet dat verder op deze zondagmorgen. bij ditmar wordt het verdriet bijgezet in die onmetelijke ruimte van poëzie waarin niets en de dichter al helemaal niet tot rust kan komen of rust te vinden weet. ‘Onthoud het goed mijn liefste / krijg het niet te kwaad / verdriet is der mensen min / – op liefde volgt verdriet dat is al wat zij biedt…’ – de wankele breekbare en toch zo troostrijke woorden in ditmars gouden stem gedrenkt in een eenvoudig mooi kan niet overtroffen – zo lijkt het nu.

Ha Pom,
Peggy Lee, héél lang geleden; het hielp destijds wel.
Het lied dat me nu het meest ontroert is natuurlijk het door Bjorn uitgevoerde ‘Aan de oevers van de droom’.
Maar Peggy is wel een kostbare herinnering uit mijn jeugd.
Ik weet niet of dat you tube lukt zo.
Het lied van Bjorn is anders ook prima hoor.

Fijn weekend verder,
Hrtgr. Anke

niemand die dat begreep
ikzelf amper
die allereerste keer
dat het zo lang kan duren
liefdesverdriet

geen handvol maar een land vol
dat hielp ook niet echt

maar dan Peggy Lee
op dat cassettebandje
door een vriendin
die me ook niet troosten kon
voor me opgenomen

anke labrie
(29-04-2023

een dierbare herinnering in meer dan eenvoudige taal verwoord – een echte anke labrie zou je haast zeggen. casettebandjes bestaan ze nog? zijn dat/waren dat nieuwe popgroepen zullen jonge mensen zich afvragen. hoe dan ook peggy voor de ontroostbare maar in liefde vastgelegd door een vriendin voor een vriendin. ‘verdrietig is der mensen min’ dichtte ditmar bakker hierboven – het gelijk van zijn woorden hier maar weer eens bewezen. mooi!

In de nacht

Ga met me mee in de nacht
dan zal ik een lied voor je schrijven
en we nemen elkaar – bij de hand

zand en zee zo bewegen we
als de klepel en de klok, kom mee
naar waar ze ons niet kunnen bedriegen
met chatbots en would be poëzie

en aan de wandel wil ik
op een bewolkte dag in velden
waar gras je boven de knie groeit
dus wil je niet proberen te komen

dan kussen we
elkaar op een heuveltop
ga met me mee en ik zal nooit stoppen
stormachtig stil van je te houden

en wakker worden met de regen die valt
waar ik veilig ben in jouw armen
dat is alles wat ik van je vraag

in de nacht met me mee te gaan
waar tijd ons samen tikt

20-04-2023 / Cartouche

met de zachte zwoele klanken van mevrouw jones valt de ochtendzon dit huis in – dichter Cartouche weet de mensheid met regels van liefde te raken – maar zal ook een snier naar webmaster niet achterwege laten in zijn gedicht. strofe twee is voor webmaster geschreven haha. de laatste drie strofen zijn een prachtgedicht op zich – relatiepoëzie hoor ik ton huizer AL uitroepen in 010 – maar mooie RELATIEPOËZIE ton.

Ditmar Bakker – ‘Onthoud het goed mijn liefste / krijg het niet te kwaad / verdriet is der mensen min / – op liefde volgt verdriet dat is al wat zij biedt…’
Anke Labrie – maar dan Peggy Lee op dat cassettebandje
Vera van der Horst – De bloemen staan elders
Rob Mientjes – Wally op de achtergrond
Rik van Boeckel – De dromende dansers
Cartouche – ik zal nooit stoppen stormachtig stil van je te houden
Jako Fennek -gracias a la vida – mijn geluk kent geen grenzen
Frans Terken -die ene om bij te blijven

wie wint de enige echte virtuele in dit lied zou ik willen wonen trofee op pomgedichten punt nl? – (‘alleen op zee met hun gedachten…’)

soms brengt een lied de dichter tot aan de uiteinden van zijn of haar poëzie – of tot een heel persoonlijke uiting van een emotie. ook die kant van de dichter zien we hier graag belicht – en hoe kan het anders dan ook graag in eigen woorden. in woorden van de poëzie. (de link naar een youtube versie graag meezenden) – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

de zanger hij stoort zich werkelijk nergens aan: hij zingt

en zo ook zij die in een zaal
alleen nog maar zichzelf ziet
vlak voor mij zit
op zoek naar veel te veel
vergeet te zien hoe mooi zij is
waar ieder op een podium
de dichterstaal slechts lampjeslicht
in de verste verten een mens niet ziet

omdat het zicht de leegte in
voortvluchtig niet te vinden weet
wat zo dichtbij zo zichtbaar is
alsof niet iedereen verliest
je bent een mooie moeder
je hebt een prachtig kind
ik sta hier voor je
begrijp je nou dat ik alleen nog zwijgen wil

pom wolff

https://youtu.be/MwpMEbgC7DA

De bloemen staan elders
zijn niet geplukt

wat ik je wil geven
krijg ik niet gedaan
ergens ergens
stil blijven staan

zoals ik ooit
een veld vol bloemen
liet bloeien voor hem

Vera van der Horst

de onmacht van de ik persoon in enkele overwegingen – de onmacht van elke dichter ook in enkele woorden vormgegeven – wat kun je anders nog dan in een paar woorden – het lijkt alsof de woorden van ditmar bakker – verdrietig is der mensen min – worden uitgewerkt in nieuwe pijnlijke scheuten van taal

Goedenmiddag Pom,

Kort maar bondig. Geen Willie en Wanda, maar zijn Mijn verjaardag. Van good old Guido Belcanto.
Vlaamse bard.

Belcanto met plastic rozen

Wonen in verjaardagen
Liever toch verhuizen
Huilende gezichten
Tranende zigeuners
Ooms met verkeerde grappen
Sigaretten op tafel in een glas
Kaasblokjes op een stokje
Pinda’s in te kleine schaaltjes
Zoute stengels
Bier uit de fles
Wally op de achtergrond
Zonder zweefmachien
Zeemannen zonder boot
Truckers zonder camion
In zo’n lied wil ik sterven
Maar vandaag nog even niet

https://youtu.be/ipSWMSqEe_8

Groet, Rob Mientjes

– een polleke van ostaijen is het niet deze belcampo – de dichter ook (nog) niet – neemt niet weg dat we een aardige opsomming lezen bij een bekend verschijnsel – wie nou op de achtergrond zingt – is het eddie wallie of is het toch wallie tax – een aardig tijdsbeeld ook – ik zie mijn moeder weer – kaas op stokjes – pindaschaaltjes – leuk gedaan

gracias a la vida

de sfeer in de notenboom
is schandelijk verpest
kraaien zijn de nieuwe
groteboombezitters
hebben in alle rust genest

merels mussen vinken
een zeldzaam roodborstje
moeten het maar elders vinden

de boom zal bevuild bepoept
volgescheten
de noten nauwelijks te eten

ik luister naar violeta parra
gracias a la vida
mijn geluk kent geen grenzen

jako fennek

https://wijsheidsweb.nl/wijsheid/gracias-a-la-vida/

zijn geluk kent geen grenzen – ik denk dat we dat gevoel de dichter moeten gunnen bij de klanken van de schone dame – ‘Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me een hart gegeven dat heftig slaat…’ – we gunnen jako deze momenten van geluk ondanks de kraaien om hem heen.

Hier is een poëtisch lied van mij dat ook de titel is van een cd van mij die dit jaar nog zal verschijnen. Gemaakt met een band met wie ik al heb opgetreden in Haarlem en Amsterdam. Zie de You Tube link.

Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

De dromende dansers

In het jaar van de dromende dansers
zagen ze hem dansen op snelle schoenen
hij passeerde de dansende dames
met een vlotte loensende oogopslag
zij zijn de dromende dansers
met veel plezier dansend onder de zon

op een zonnige dag verliet hij zijn thuis
op zoek naar geluk ver van zijn huis
hij zag een groep vrouwen bij de rivier
eentje zwom er met veel plezier
zij droomde van een man met een snor
toen ze hem zag zwom ze snel door

in haar dromen danste ze met hem
voelde snel het geluk in haar hart
ze zag hem dansen naar de rivier
ze klom op de oever met veel plezier
ze pakte zijn hand voor de eerste dans
haar vriendinnen zagen haar kans
ze zagen hen dansen langs de rivier
een swingende stroom van liefdesvertier.

Rik van Boeckel

https://m.youtube.com/watch?v=VochDmEuODc

het filmpje biedt een onrustig geheel aan geluid mag ik het voorzichtig zo formuleren – bij de woorden kom je ook al niet tot rust – maar die zijn beter te pruimen – er kan gezongen worden – gedronken en gedanst lijkt de dichter te propageren – ik geloof vrij naar marsman de woorden hiervoor – de vrouw aan de oevers van de rivier laat zich dat geen twee toezingen. de woorden van het gedicht dansen met de vrouw mee en bieden een vrolijk schouwspel aan de lezer.

‘The one you love’

“If you can’t be with the one you love
love the one you’re with” was het lijflied
dat ik zong met Stephen Stills

wilde dagen in de vorige eeuw
in iedereen die gevonden wilde worden
zocht ik die ene om bij te blijven

tot ik jou vond
ogen als een boor op hoog toerental
je sloeg als een kogel in mijn gezicht

sprong er in je zelfgemaakte haakvest
kleurrijk uit tussen fijngetinte schilderingen
gehangen aan de cafémuur

in die stilte die rauwe achtergrond
haakte ik aan en bleef bij je
houd je nog alle dagen vast

© FT 2016

op de een of andere manier ging hier het commentaar verloren – ik weet dat ik schreef over de woorden van Frans – die met de diamanten precisie van een fijnboor zijn woorden in de taal der liefde graveerde. ik bood mijn excuus aan voor de teloorgang van de tekst – kreeg ik als antwoord dat frans morgen 48 jaar samen met haar zal vieren.
wij van pomgedichten – ik van pomgedichten wensen jullie twee nog heel veel mooie mooie jaren.

Stephen Stills – Love The One You’re With
google.nl

TON HUIZER: ‘Het zou natuurlijk zo maar kunnen dat ze tijdens een van haar vele vochtige extases van eigenliefde van haar jojogamatje is gespoeld en een eierstok heeft gekneusd’

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: